Η εργατική τάξη στο στόχαστρο

(Από την εργατική εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ τ. Φεβρουαρίου 2012)

Από την αρχική άφιξη της τρόικας και το πρώτο μνημόνιο έχει στηθεί μια κακόγουστη παράσταση εις βάρος του ελληνικού λαού. Το έργο είναι γνωστό, το διευθυντήριο με συμπαίκτες την ελληνική κυβέρνηση και τα αστικά πολιτικά κόμματα για λογαριασμό του χρηματιστικού κεφαλαίου και της μεγάλης εγχώριας αστικής τάξης τρομοκρατούν τους εργαζομένους και τον ελληνικό λαό για να περάσουν τα μέτρα τους και να προλειάνουν το έδαφος για ακόμη πιο επώδυνα μέτρα.

Αφού έφεραν σε κατάσταση εξαθλίωσης εργαζομένους, συνταξιούχους, αυτοαπασχολούμενους και μικρούς επαγγελματίες, συνεχίζουν το επονείδιστο έργο τους. Επίσημα χείλη λένε ότι ο άνεργος δεν έχει ούτε 13^ο και 14^ο μισθό ούτε κατώτατο μισθό ή θέτουν ως στόχο να υπάρχει ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια ή υπαινίσσονται μισθούς Ινδιών. Μάλιστα ο Πόουλ Τόμσεν, αναπληρωτής διευθυντής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, μέλος της τρόικας και επικεφαλής του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής για την Ελλάδα, ζητώντας κλείσιμο δημόσιων οργανισμών και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και απαιτώντας την κατάργηση του κατώτατου μισθού, δήλωνε: «Ο κατώτατος μισθός είναι δραματικά υψηλότερος σε σχέση με άλλες χώρες σαν την Ελλάδα και βρίσκεται πολύ κοντά στα επίπεδα των ανεπτυγμένων χωρών. Είναι, δηλαδή, πολύ πάνω από αυτόν που δικαιολογεί η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας.» (Καθημερινή, 1/2/2012)

Με τις «κόκκινες γραμμές» και τις δήθεν προσπάθειές της στις «διαπραγματεύσεις» με την τρόικα η κυβέρνηση επιδιώκει να συσκοτίσει ότι και αυτή βρίσκεται στην ίδια πλευρά του οδοφράγματος με το διευθυντήριο, το χρηματιστικό κεφάλαιο και τα καπιταλιστικά μονοπώλια.

Μέσα στην κρίση και τη χρεωκοπία της χώρας η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ελληνική αστική τάξη και οι περιβόητες αγορές ξετυλίγουν μια διαδικασία μετάλλαξης του σημερινού συστήματος πολιτικής διακυβέρνησης. Παρά τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τις ενδοαστικές διαφορές η κοινή τους βάση είναι η συντριβή της αξίας της εργατικής δύναμης (μισθοί, συντάξεις, εργασιακές σχέσεις, το σύνολο των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων). Προωθούν την πολιτική και κοινωνική συσσωμάτωση (κορπορατισμός) ανοίγοντας τον δρόμο σε πιο αυταρχικές και αντιδημοκρατικές πολιτικές λύσεις.

Στο στόχαστρο της επίθεσης της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας βρίσκεται εδώ και δύο χρόνια η εργατική τάξη. Μια επίθεση που χρόνια πριν προετοιμάστηκε και δοκιμάστηκε. Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου του Λουκά Παπαδήμου είναι ένα σημαντικό πολιτικό βήμα στον πόλεμο τον οποίο κήρυξε το κεφάλαιο στη μισθωτή εργασία και στις λαϊκές μάζες, δηλαδή στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.

Όσο η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος ανεβαίνει από σπείρα σε σπείρα, οι φορείς του χρηματιστικού κεφαλαίου κλιμακώνουν αυτή την επίθεση εναντίον των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών. Σε αυτές τις συνθήκες τα κοινοβουλευτικά πολιτικά συστήματα κυριαρχίας της αστικής τάξης γίνονται όλο και περισσότερο ασύμβατα με τις ίδιες τις ανάγκες του καπιταλιστικού συστήματος. Στις σημερινές συνθήκες η κερδοφορία του κεφαλαίου δεν μπορεί να συνυπάρξει με την ομαλή κοινοβουλευτική λειτουργία της κομματικής εναλλαγής και γι’ αυτό αναζητούνται άλλες λύσεις, κυβερνητικά σχήματα ευρύτερης συναίνεσης και συνεργασίας για πιο αποτελεσματική επίθεση εναντίον των εργαζομένων. Οι λύσεις αυτές γίνονται όλο και πιο αντιδημοκρατικές και αυταρχικές.

Όσο τα αστικά πολιτικά κόμματα απαξιώνονται στη συνείδηση του λαού και περιορίζεται η αποτελεσματικότητα της ικανότητάς τους να χειραγωγούν τις μάζες, η αστική τάξη και το χρηματιστικό κεφάλαιο με τους διεθνείς φορείς τους αυξάνουν τις απαιτήσεις από αυτά τα κόμματα, πράγμα που επιταχύνει περαιτέρω την κρίση τους. Η καταστροφή και η πτώχευση των μεσαίων στρωμάτων έχει ως αποτέλεσμα τα αστικά πολιτικά κόμματα να χάνουν τον κορμό της κοινωνικής βάσης στήριξής τους, ενώ η κυρίως κοινωνική βάση τους, το κεφάλαιο, αναζητά άλλες λύσεις και έως έναν βαθμό τα αποσταθεροποιεί.

Για την ΕΕ, το ΔΝΤ και το χρηματιστικό κεφάλαιο, η Ελλάδα έχει γίνει το πεδίο δοκιμών για τις πιο αντιλαϊκές και αντιδραστικές λύσεις, οι οποίες επεκτείνονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Με τη χρεωκοπία προ των πυλών και με εργαλείο την ελληνική κυβέρνηση προχωρούν στην οριστική σάρωση όλων των εργατικών και κοινωνικών κατακτήσεων που έχουν απομείνει, στη συντριβή των μισθών και στη φορολογική λεηλασία του ελληνικού λαού.

Ενώ οι εργαζόμενοι έχουν δεχθεί πρωτόγνωρη επίθεση στους μισθούς και στις κατακτήσεις τους και οι ευρύτερες λαϊκές μάζες γνωρίζουν κατακόρυφη πτώση των εισοδημάτων τους σε σημείο που απειλείται η επιβίωσή τους (το 30% του πληθυσμού ζει στο επίπεδο της φτώχιας και κάτω από αυτό και η ανεργία έχει σκαρφαλώσει σε πρωτοφανή επίπεδα με ποσοστό επίσημης ανεργίας 20% και πραγματικής που αγγίζει το 30%), το αγωνιστικό δυναμικό του εργαζόμενου λαού παραμένει ενεργό και εν εφεδρεία, πράγμα που αποτελεί για το σύστημα, πολιτικό και κοινωνικό, τη μέγιστη απειλή. Το πολιτικό σύστημα, που αμφισβητείται και από τους δύο κοινωνικούς πόλους, τον εργαζόμενο λαό και το κεφάλαιο, μετατρέπει την κρίση του σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης σε βαθιά κοινωνική κρίση. Αυτό κάνει ώστε στο κυβερνητικό επίπεδο το μέτωπο των δυνάμεων του κεφαλαίου να διατρέχεται από αντιφάσεις και αντιθέσεις.

Η αδυναμία από την πλευρά του εργαζόμενου λαού είναι η έλλειψη άμεσης πειστικής πολιτικής πρότασης διεξόδου στο δικό του ταξικό πεδίο.

Για την απόκρουση της επίθεσης που απορρέει από την αδηφαγία του κεφαλαίου και απειλεί σήμερα ακόμη και τον ελάχιστο μισθό εξανεμίζοντας τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την επιβίωση των εργαζομένων, των συνταξιούχων, της νεολαίας απαιτείται η συγκρότηση ενός μετώπου του εργαζόμενου λαού το οποίο να δίνει ορατή πολιτική διέξοδο και να συνδέεται με την καθημερινή πάλη του για τα άμεσα προβλήματά του. Η ενότητα της αριστεράς από μόνη της δεν αρκεί για μια τέτοια ταξική πολιτική διέξοδο, αν δεν συνταυτίζεται με το μέτωπο του εργαζόμενου λαού και δεν στηρίζει τη συνεχή κινητοποίηση των μαζών ανυψώνοντάς τες πολιτικά ώστε να θέσουν το ζήτημα μιας άλλης ταξικής εξουσίας.

Η ΕΕ είναι η σύγχρονη φυλακή των λαών. Η Ελλάδα είναι το εργαστήριο για αυτό που συμβαίνει και θα συμβεί και στις άλλες χώρες της Ευρώπης και αυτή είναι η βάση για την ενότητα με τις εργατικές τάξεις των ευρωπαϊκών χωρών και όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή έστω μια «προοδευτική» μεταρρυθμισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, αντίληψη που καλλιεργεί αυταπάτες και στηρίζεται σε μια αντιδραστική ουτοπία. Ένα μέτωπο που δεν είναι σε ρήξη με αυτόν τον λάκκο των λεόντων δεν μπορεί να πατά στέρεα.

Μια δημοκρατική λαϊκή διέξοδος είναι ασύμβατη με την πληρωμή του χρέους. Οι θεματοφύλακες των αγορών απειλούν με αφανισμό όχι μόνο την εργατική τάξη αλλά και τα πιο πλατιά λαϊκά στρώματα.

Τα εγχώρια αφεντικά του μεγάλου κεφαλαίου, ανεξάρτητα από τις ενδοαστικές διαφορές, είναι οργανικά τμήματα του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Δίχως την εθνικοποίηση των τραπεζών κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, την κοινωνικοποίηση της ενέργειας, των μεταφορών, των τηλεπικοινωνιών, των επιχειρήσεων ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του λαού και της χώρας δεν μπορεί να υπάρχει λαϊκή και δημοκρατική διέξοδος προς όφελος των εργαζομένων, διέξοδος από τη σημερινή κρίση και τη χρεωκοπία.

Αυτή είναι η βάση για την ενότητα της αριστεράς. Κόμματα και οργανώσεις της εργατικής τάξης και κόμματα της «μικροαστικής δημοκρατίας» έχουν την ευθύνη να κάνουν ένα σημαντικό βήμα για το μέτωπο του εργαζόμενου λαού.

Η υπόθεση της ελληνικής εργατικής τάξης και του ελληνικού λαού είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων της Ευρώπης και των λαών όλου του κόσμου, που βρίσκονται αντιμέτωποι με τους ίδιους ταξικούς εχθρούς.

Δ.Α.

Επικίνδυνη πολιτική αποσταθεροποίηση

Οι τελευταίες παραιτήσεις (απόγευμα 10/2/2012) υπουργών της κυβέρνησης Παπαδήμου, οι παραιτήσεις βουλευτών και οι αρνήσεις ψήφισης του νέου μνημονίου, είναι κατ αρχήν αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων και της ισχυρής και καθολικής αντίθεσης του λαού στα μέτρα και το νέο μνημόνιο.

Ωστόσο, το μεγάλο έλλειμμα της εργατικής τάξης, και του εργαζόμενου λαού ευρύτερα, να αντιτάξουν ένα ισχυρό κοινωνικοπολιτικό μέτωπο πάλης που θα αποτελεί εναλλακτικό κέντρο εξουσίας του λαού στην εξουσία το κεφαλαίου, με ένα ελάχιστο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση με αντιμονοπωλιακό, αντιιμπεριαλιστικό και φιλολαϊκό περιεχόμενο με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό χωρίς ταλαντεύσεις, θέτει σε κίνδυνο την ίδια τη δημοκρατική εξέλιξη για τη χώρα μας.

Η πολιτική αποσταθεροποίηση του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος που άρχισε από τις εκλογές του 2009 και εντάθηκε με την ψήφιση του πρώτου μνημονίου και σε συνέχεια την κυβέρνηση Παπαδήμου, αν δεν μετατραπεί σε ευκαιρία για τον λαό να επιβάλλει νέες δομές δικής του εξουσίας, μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει εφαλτήριο άκρως αντιδημοκρατικών εξελίξεων μέχρι και φασιστικής εκδοχής.

Το βαθύ κράτος και η βαθιά εξουσία του κεφαλαίου, βλέπουμε να εξωθούν σχεδιασμένα και  σταδιακά σε πολιτική αποσταθεροποίηση έτσι ώστε  να γίνεται αποδεκτό  διαρκώς και μεγαλύτερο εύρος πολιτικών λύσεων εκτός της αστικής δημοκρατίας και του αστικού κοινοβουλίου, κάτι σαν κεκαλυμμένο ημιφασισμό.

Το επόμενο βήμα θα είναι η πλήρη απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος για να επιβάλλονται ανεξέλεγκτα και έξω από τους ελάχιστους κανόνες που του έμειναν, αντιλαϊκά μέτρα, ντυμένα με δήθεν «τεχνοκρατικό» και «αποτελεσματικό» μανδύα. Θα πρόκειται για μια άκρως επικίνδυνη εξέλιξη που αν δεν προλάβει να την αποσοβήσει ο λαός θα την αξιοποιήσει πλήρως η άρχουσα τάξη με την στήριξη του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Νέα πολιτικά φαινόμενα αυταρχικής διοίκησης θα εμφανιστούν και θα υμνηθούν ως ιδανικά μοντέλα διακυβέρνησης που όμως ευθέως θα νομιμοποιούν τον νέου τύπου φασισμό του κεφαλαίου.

Η επερχόμενη πτώχευση θα είναι απλώς το συνεπακόλουθο της ενεξέλεγκτης κυριαρχίας του κεφαλαίου και της μετατροπής της κρίσης σε κρίση επιβίωσης του λαού.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εξελίξεις τύπου Ελλάδας, συμβαίνουν κατά πανομοιότυπο τρόπο και σε άλλες χώρες. Η Ελλάδα είναι το δοκιμαστήριο νέων μορφών αυταρχικής επιβολής λύσεων σε βάρος των λαών, αποτελεί σημείο όξυνσης των αντιθέσεων της σύγχρονης κρίσης του καπιταλισμού και τον αδύνατο κρίκο του.

Η εργατική τάξη και ο ελληνικός λαός έχουν υποχρέωση να εξεγερθούν και να μην αφήσουν αυτά τα σχέδια να πετύχουν και να εξαπλωθούν σε όλο τον κόσμο. Έχουν υποχρέωση να βάλουν την δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις, όποιο κόστος και αν κληθούν να καταβάλουν.

Απεργία 10-11.2.2012

Μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις στην πρώτη μέρα της διήμερης απεργίας 10-11/2/2011.

Έντονα μαχητική και αγωνιστική πορεία από το ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας όπου ανάρτησε τεράστιο πανώ. Μικρή η συμμετοχή στη συγκέντρωση ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, ενισχύθηκε από πολιτικές συγκεντρώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α.

Κείμενα της ντροπής

«Ντροπή στον εργάτη στον σκλάβο ντροπή στο αίμα αν δεν πνίξει μια τέτοια ζωή…» Απο επαναστατικό εργατικό τραγούδι

Την ώρα που με εντολή της τρόικας, της ΕΕ, του παγκόσμιου κεφαλαίου και της ντόπιας εργοδοσίας η κυβέρνηση μετατρέπει τους χώρους εργασίας σε Νταχάου, τους μισθούς και τις συντάξεις σε βοήθημα πείνας κλπ, είδε το φως μια δήλωση αποκήρυξης, μετά βδελυγμίας και αποτροπιασμού, κατά του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ και των παραφυάδων αυτού(;) που φέρεται ότι υπογράφουν οι εργαζόμενοι της εταιρείας «Όλυμπος»!


Η είδηση λέει μεταξύ άλλων: «Με κοινό υπόμνημα-επιστολή τους, προς το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, και την Αστυνομική Διεύθυνση Λάρισας 69 άτομα, εργαζόμενοι της «Γαλακτοβιομηχανίας Λάρισας Όλυμπος Α.Ε.», και την εφημερίδα Ελευθερία της Λάρισας αφενός μεν δηλώνουν ότι δεν επιθυμούν να τους εκπροσωπούν ως εργαζόμενους της εταιρίας οι συνδικαλιστές κ. Π. Λιόλιος, Κων. Καλέτσιος και Βασ. Τσερβούλης και αφετέρου, αναφερόμενοι σε δημοσίευμα της «Ελευθερίας της Δευτέρας», διαψεύδουν ότι ήταν εργαζόμενοι της Γαλακτοβιομηχανίας όσοι προχώρησαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις κλείνοντας το εργοστάσιο στη ΒΙΠΕ.


Ανάμεσα σε όσα αναφέρουν είναι και τα εξής:


«Το εργοστάσιο δεν έκλεισε από εργαζόμενους της εταιρίας αλλά από τον κομματικό στρατό του Κ.Κ.Ε. Πιο συγκεκριμένα όλα αυτά τα άτομα που προέβησαν στην κατάληψη του εργοστασίου ήταν μέλη του Π.Α.ΜΕ. και διάφορα στελέχη - συνδικαλιστές από τον ίδιο πολιτικό χώρο τα οποία εμφανίζονται ως εργατοπατέρες και με το πρόσχημα ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εργαζομένων στην ουσία επιδιώκουν ατομικά, πολιτικά και κομματικά οφέλη. Δεν μας είπαν άλλωστε ποια γενική συνέλευση των εργαζομένων όρισε κάτι τέτοιο και πού έλαβε χώρα η συγκεκριμένη συνέλευση;
Δεν μας είπαν πώς γίνεται να υπάρχει τέτοια απόφαση και συγχρόνως να υπάρχουν εργαζόμενοι που πηγαίνουν για να κάνουν τη βάρδια τους; Δεν μας είπαν από πότε ο πρόεδρος του Ε.Κ.Λ.- ο οποίος πρωτοστάτησε στα γεγονότα- είναι συνάδελφός μας εργαζόμενος στην εταιρία; Πότε προσλήφθηκε και ποιο είναι το τμήμα στο οποίο εργάζεται;
Επειδή λοιπόν το θράσος ορισμένων περισσεύει και επειδή το νερό πλέον έχει ξεχειλίσει από το ποτήρι σας κάνουμε σαφές το εξής: Όλοι εμείς οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ εργαζόμενοι της εταιρίας που υπογράφουμε το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχουμε εξουσιοδοτήσει κανένα πολιτικό σχήμα για να μας εκπροσωπεί. Όλοι εμείς οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ εργαζόμενοι της εταιρίας δεν πήραμε ποτέ κάποια απόφαση για να προβούμε σε αυτή την ενέργεια.
Όλοι εμείς οι απλοί εργαζόμενοι - μέσα στη συγκεκριμένη οικονομική συγκυρία που ζούμε - ενεργούμε με βάση τη ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μας και μόνο. Οποιαδήποτε άλλη μελλοντική φασιστική ενέργεια δική σας ή άλλων πολιτικών χώρων χωρίς τη συγκατάθεσή μας θα μας βρει ΑΠΕΝΑΝΤΙ. Ο χώρος εργασίας μας δεν ήταν ποτέ και δεν πρόκειται να επιτρέψουμε ποτέ να γίνει το στέκι των πολιτικών κομμάτων.»


Ακολουθούν τα ονόματα και οι υπογραφές 69 ατόμων, οι οποίοι απαντούν με ένα «ΟΧΙ» στο ερώτημα αν «θέλω να με εκπροσωπούν ως εργαζόμενο της Όλυμπος», οι παραπάνω τρεις συνδικαλιστές (και αναφέρονται τα ονόματα) (*)

Τα γεγονότα περιγράφονται όπως θέλουν οι συγγραφείς του κειμένου. Οι εργαζόμενοι υπογράφουν… Φυσικά ξέρουν τι υπογράφουν, φέρουν απόλυτη ευθύνη, δεν τους θεωρούμε ανεύθυνους δεν θα το αμφισβητήσουμε. Ωστόσο θα καταχωρηθεί στις μαύρες σελίδες της ιστορίας του εργατικού κινήματος ως «κείμενο ντροπής». Και είναι κρίμα να πέφτει τέτοιο ιστορικό βάρος στις πλάτες τους.

Απλά δεν γνωρίζουμε κάτω από ποιες συνθήκες έβαλαν την υπογραφή τους και τα όποια έστω ελαφρυντικά. Δεν γνωρίζουμε αν κάποιοι από αυτούς κλαίνε κρυφά τις νύχτες γιατί έβαλαν την υπογραφή τους με αντάλλαγμα την πρόσκαιρη διάσωση της υποτιμημένης πια δουλειάς τους. Και δεν θέλουμε να υποθέσουμε τίποτα απολύτως. Όμως έχουμε κάθε δικαίωμα να θυμηθούμε μια (άσχετη;;;) ιστορία από τις χιλιάδες της Μακρονήσου.


«Σύντροφοι, αποκήρυξα το ΚΚΕ και είδα το φως μου»


Ένας κρατούμενος κομμουνιστής - αντάρτης του ΕΛΑΣ που δεν άντεξε στα βασανιστήρια, αφού τον τύφλωσαν βασανίζοντάς τον, προκειμένου να γλυτώσει έστω τη ζωή του, υπέκυψε και έκανε δήλωση μετανοίας. Έβαλε υπογραφή σε χαρτί που του το πήγαν οι βασανιστές καθήμενοι από πάνω του, αποκήρυξε «μετά βδελυγμίας και αποτροπιασμού το ΚΚΕ και τας παραφυάδας αυτού» και στο τέλος δήλωσε από τα μεγάφωνα προς όλους τους άλλους βασανισμένους συγκρατούμενους: «Σύντροφοι, αποκήρυξα το ΚΚΕ και είδα το φως μου»!!! Είχε ήδη τυφλωθεί!!! Κάθε παρομοίωση είναι απλώς φανταστική.


Θα ήταν πραγματικά χρήσιμο να μάθουμε αν οι εργαζόμενοι που φέρονται να υπογράφουν με τη θέλησή τους, εγκρίνουν και όλα τα μέτρα που πέφτουν πάνω τους όπως, μείωση μισθών, συντάξεων, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, χαράτσια, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, υποταγή της χώρας κλπ, τα οποία περιέχονται στις συνθήκες και τα μνημόνια ώστε να θεωρήσουν ότι όχι μόνο δεν πρέπει να απεργήσουν αλλά και πρέπει να καταγγείλουν το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ που έδιναν μάχες υπεράσπισης των εργασιακών τους δικαιωμάτων.


Θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε αν θα βγουν να πανηγυρίσουν για το νέο μνημόνιο ταφής όλων των δικαιωμάτων τους και θα βγάλουν νέα καταγγελία κατά του ΚΚΕ που το αρνείται.


Θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε αν πανηγυρίσουν με την περικοπή τους δικού τους μισθού, την μερική απασχόληση που έρχεται ή την απόλυσή τους γιατί μη νομίσουν ότι η εργοδοσία θα τους σκεφτεί αν της συμφέρει να τους απολύσει για να αυξήσει τα κέρδη της.



Θα ήταν χρήσιμο να ξέρουμε από την ιστορία ότι ποτέ μα ποτέ οι εργαζόμενοι που τάχθηκαν υπέρ της εργοδοσίας δεν πληρώθηκαν και αυτοί με το ίδιο νόμισμα που αυτή πληρώνει τον κάθε εργαζόμενο.


Αυτοί που βρίζουν το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ δεν αποκλείεται αύριο να αναφωνήσουν με αγωνία «Μα που είναι το ΠΑΜΕ, τώρα που μας τσακίζουν»! Τότε κανείς δεν θα ξέρει αν είναι αργά αφού η εργοδοσία με τη βοήθειά τους θα έχει εξοντώσει το ΠΑΜΕ στις γραμμές τους αν και δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρει ποτέ.


Ας μην έχουν αυταπάτες. Κανείς από αυτούς δεν ξέρει τα σχέδια της εργοδοσίας και τι τους ξημερώνει.

(*)Πάντως δεν έστειλαν την ανακοίνωση στην μητρόπολη Λάρισας για να τη διαβάσει στην κυριακάτικη λειτουργία όπως γινόταν μετεμφυλιοπολεμικά και επί χούντας με τις δηλώσεις μετανοίας και εξευτελισμού.


Ολόκληρη η ανακοίνωση είναι εδώ:
http://thessalianews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5000:olympos-kke-apergia&catid=54:business&Itemid=93

Ανατροπή ή υποταγή!

Άρθρο της εργατικής εφημερίδας «ΕΜΠΡΟΣ» τεύχος Φεβρουαρίου 2012

"Σκληρός ο νόμος μας ξεσκίζει

κι οι φόροι ασήκωτοι για μας.

Ο πλούσιος ό,τι κι αν κερδίζει

είναι πλούτος της κλεψιάς.

Η σκλαβιά, η αδικία φτάνει,

όχι πια ταπεινοί, σκυφτοί"

(Στίχοι από τον Ύμνο της Διεθνούς)

Η Ελλάδα ως σημείο παγκόσμιων αντιθέσεων και η λύση

 Όσο η κρίση βαθαίνει στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, τόσο στη χώρα μας βρισκόμαστε μπροστά σε νέες δραματικές εξελίξεις. Η ευθεία σχέση της παγκόσμιας κρίσης με την ελληνική δεν αμφισβητείται πλέον.

 

Παρότι το ειδικό οικονομικό βάρος της Ελλάδας στην παγκόσμια οικονομία είναι μηδαμινό, εντούτοις βλέπουμε να έχει αναπτυχθεί παγκοσμίως μια τεράστια φιλολογία για τον «κομβικό ρόλο» τον οποίο παίζει στην εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης η επίλυση της ελληνικής κρίσης.

Στην αρχή αυτό φάνηκε σαν ειρωνεία και σαν προσπάθεια να αποκρύψουν το βάθος της κρίσης του καπιταλισμού στην ΕΕ. Όμως όσο περνάει ο καιρός τόσο γίνεται φανερό ότι η ελληνική κρίση δεν είναι και τόσο ελληνική και σε αυτή συσσωρεύονται και «ακουμπούν» τεράστιες αντιθέσεις του καπιταλιστικού κόσμου.

Δεν είναι τίποτα κρυφό πλέον από τα σχέδια του διεθνούς κεφαλαίου τα οποία προσπαθεί να περάσει μέσω της τρόικας και του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Καρατόμηση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων, μισθοί και συντάξεις πείνας, ανατροπή του θεσμικού πλαισίου της οικονομίας ώστε να αλωθεί άμεσα από το μεγάλο πολυεθνικό κεφάλαιο, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, υφαρπαγή της ιδιοκτησίας και ιδιοποίηση όλων των δημόσιων αγαθών από τον ήλιο, τον αέρα και τη θάλασσα μέχρι την ενέργεια στα έγκατα της γης, υποθήκευση όλου του πλούτου τον οποίο παράγει ο λαός για δεκαετίες. Και όλα αυτά στο όνομα του χρέους!

Παρακολουθώντας τη σταδιακή εφαρμογή των μέτρων και ταυτόχρονα τις εξελίξεις στον καπιταλιστικό κόσμο διαπιστώνουμε ότι στην Ελλάδα συσσωρεύονται εσωτερικές και διεθνείς ταξικές, οικονομικές και πολιτικές αντιθέσεις που συνιστούν έναν αδύνατο κρίκο του καπιταλισμού και ένα ντόμινο από το οποίο μπορούν να αρχίσουν αλυσιδωτές καταρρεύσεις. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα της χώρας μας και αυτό απασχολεί τις κορυφές του καπιταλιστικού κόσμου.

Μέσα στις αντιθέσεις τις οποίες υπολογίζει το κεφάλαιο είναι και η πολύ ισχυρή λαϊκή αντίσταση στα μέτρα, αλλά κυρίως το τεράστιο ιστορικό απόθεμα δύναμης αντίστασης που διαθέτει ο ελληνικός λαός και που το κεφάλαιο δεν μπορεί να γνωρίζει πότε θα ενεργοποιηθεί με απρόβλεπτες για το ίδιο συνέπειες.

Όλες οι διεθνείς οργανώσεις του κεφαλαίου αλλά και μεμονωμένες κυβερνήσεις αναφέρονται στην Ελλάδα και απαιτούν την εφαρμογή ενός ακραίου προτύπου λύσης το οποίο θα μεταφέρει τον μεγάλο όγκο της κρίσης στον λαό ταυτόχρονα με το ελεγχόμενο «κούρεμα» (καταστροφή) κάποιων κεφαλαίων, τα οποία στην πραγματικότητα είναι υπερκέρδη από τη διαρκή αποπληρωμή της συνεχούς τοκογλυφικής δανειοδότηση της χώρας.

Αυτό το πρότυπο συγκεντρώνει τις αντιθέσεις της καπιταλιστικής κρίσης και η προώθησή του συνδέεται με την εξάπλωση και την αναπαραγωγή της λύσης σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Για το πρότυπο αυτό δοκιμάζουν παράλληλα διάφορα σχέδια περάσματος σε νέες πολιτικές μορφές διακυβέρνησης με πλήρη απαξίωση του κοινοβουλίου, των πολιτικών κομμάτων, των αστικών πολιτικών δικαιωμάτων και της αστικής δημοκρατίας και φυσικά των νόμων και των συνταγμάτων που περιέχουν τις βασικές ελευθερίες.

Προκρίνουν ένα μοντέλο διακυβέρνησης από τεχνοκράτες ή από κυβερνήσεις οι οποίες έχουν παραιτηθεί από τον πολιτικό ρόλο τους εμφανιζόμενες ως τεχνοκρατικές κυβερνήσεις που υλοποιούν αποφάσεις των διεθνών καπιταλιστικών κέντρων. Είναι φανερό ότι αυτό αποτελεί το πρώτο βήμα μιας τεράστιας εκτροπής στην κατεύθυνση του εκφασισμού του πολιτικού συστήματος εξουσίας.

Το μέτωπο

Εκ των πραγμάτων στις πλάτες της εργατικής τάξης και του λαού της χώρας μας πέφτει ένα πολύ βαρύ καθήκον: να δώσουν τη δική τους αγωνιστική απάντηση για λογαριασμό όχι μόνο των ιδίων, αλλά και για λογαριασμό πολλών λαών που βρίσκονται ήδη στη λίστα εφαρμογής του εξοντωτικού «Προτύπου Ελλάδας». Να σταματήσουν και να ανατρέψουν αυτό το πρότυπο και στη θέση του να βάλουν ένα πρότυπο λαϊκής εξουσίας ικανής να αντιμετωπίσει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και ταυτόχρονα να αντικαταστήσει την πολιτική του κεφαλαίου για την κρίση με μια άλλη αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική πολιτική, άμεσα συνδεδεμένη με τη σοσιαλιστική προοπτική.

Όμως η εργατική τάξη θα τα καταφέρει αυτά μόνο αν οικοδομήσει ένα ισχυρό μέτωπο της τάξης που θα είναι και η προϋπόθεση ενός ευρύτερου μετώπου του εργαζόμενου λαού. Ενός μετώπου που είναι αποφασισμένο να δώσει τη μάχη μέχρι τέλους και δεν αυταπατάται ότι μπορεί να γυρίσουμε σε έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και σε πολιτικές μορφές διακυβέρνησης ενός «καλού» καπιταλιστικού εποικοδομήματος;

Αυτό είναι το μεγάλο ιστορικό καθήκον των σημερινών πολιτικών δυνάμεων της εργατικής τάξης και του λαού. Να αποτελέσουν το πρότυπο απάντησης των λαών στην καπιταλιστική κρίση και στις εξοντωτικές πολιτικές του κεφαλαίου.

Είναι απαίτηση των καιρών να σχηματιστεί μέσα από το μέτωπο μια νέα πρωτοπορία αγωνιστών που έχουν πάρει την απόφαση να νικήσουν ή να θυσιαστούν για τον λαό. Αυτή είναι η μόνη απόφαση που μπορεί να εμπνεύσει τον λαό και να ρίξει φως στο σκοτεινό αδιέξοδο στο οποίο τον σέρνει το κεφάλαιο. Είναι ο μόνος τρόπος για να πάρουν και άλλοι λαοί το σύνθημα της αντίστασης.

Το ΕΜΠΡΟΣ δημοσιεύει σε αυτό το τεύχος εκτεταμένη ανάλυση της κρίσης θεμελιώνοντας επαρκώς την αναγκαιότητα συγκρότησης μετώπου του εργαζόμενου λαού. Ένα μέτωπο που δεν θα είναι εκλογικίστικο, δεν θα είναι μέτωπο κορυφών, θα σέβεται τον κάθε σύμμαχο μικρό ή μεγάλο, δεν θα αποκλείει καμία δύναμη και θα συγκροτηθεί πάνω σε αρχές και σε ένα μίνιμουμ πολιτικό πρόγραμμα.

Το ΕΜΠΡΟΣ δεν δημιουργεί μέτωπο ούτε φιλοδοξεί να υποκαταστήσει τις πραγματικές λαϊκές πολιτικές δυνάμεις στις διαδικασίες συγκρότησης του μετώπου. Το μόνο που προτείνει είναι να ξεκινήσει άμεσα η διερεύνηση των διαδικασιών συγκρότησης μετώπου του εργαζόμενου λαού και να υπάρξει η αναγκαία πολιτική βούληση.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Τα μάτια πολλών λαών είναι στραμμένα στην Ελλάδα για τους ακριβώς αντίθετους λόγους για τους οποίους είναι στραμμένα τα μάτια του κεφαλαίου. Εδώ θα δοθεί μια μάχη με ευρύτερες διαστάσεις και συνέπειες. Η εργατική τάξη της χώρας και οι πολιτικοί φορείς της καλούνται να σηκώσουν επάξια ένα τεράστιο ιστορικό βάρος και να νικήσουν. Η δική τους νίκη θα είναι νίκη όλων των λαών του κόσμου. Θα αποτελέσει πρότυπο για αποτελεσματική αντίσταση από όλους τους λαούς. Θα δώσει το πρώτο ισχυρό κτύπημα στον ιμπεριαλισμό από την εποχή της ανατροπής των σοσιαλιστικών καθεστώτων.

Αυτή την περίοδο τίθεται στον λαό το δίλημμα: ανατροπή ή υποταγή; Η απάντηση την οποία θα δώσουν οι πολιτικοί φορείς του εργαζόμενου λαού είναι καθοριστικής σημασίας.

Γενική απεργία - 7.2.2012

·                  Ποτάμι ο ουρανός

·         Ποτάμι οι δρόμοι

·         Ποτάμι οι απεργοί - διαδηλωτές.

·         Ποτάμι η οργή

·         Ποτάμι τα «ΟΧΙ»

·         ΟΧΙ στη νέα Συμφωνία της καταστροφής και της πτώχευσης του λαού.

·         ΟΧΙ στην τρόικα, στο ΝΔΤ, στην ΕΕ, στη κυβέρνηση,

·         Όχι στην εξουσία του κεφαλαίου.

Φωτογραφίες από τις σημερινές διαδηλώσει του ΠΑΜΕ και της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

Οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ με μια πολύ μεγάλη, για τις συνθήκες, συγκέντρωση, πλημύρισαν την Ομόνοια και σε συνέχεια υπό συνεχή βροχή την Πανεπιστημίου και την Αμαλίας μπροστά από τη Βουλή.

Η Συρία και η άλλη όψη του νομίσματος

Το αίμα χύνεται ποτάμι. Αθώοι σκοτώνονται. Τι γίνεται όμως στη πραγματικότητα; Εμείς έχουμε εδώ μόνο τις ειδήσεις που δίνουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Αυτά δίνουν ειδήσεις που τις φιλτράρουν και τους συμφέρει εκτός και αν κάποιος έχει την αφέλεια να μιλήσει για αντικειμενική πληροφόρηση από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Ένα δικτατορικό καθεστώς της ντόπιας εθνικής αστικής τάξης αιματοκυλάει ένα λαό που ξεσηκώθηκε. Όπως στη Λιβύη. Μάχες γίνονται. Όπως στη Λιβύη. Κυρώσεις Μπαίνουν. Όπως στη Λιβύη. Χρήμα δυτικό και πολυποίκιλες ενισχύσεις των αντικαθεστωτικών γίνονται.

Σε λίγο οι δυτικοί θα καβαλήσουν στο σβέρκο των εξεγερμένων όπως σε όλες σχεδόν τις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου και θα μετατρέψουν την εξέγερση σε διαδικασίας αλλαγής δυνάστη. Μια εξέγερση που θα μετατρέψει τη χώρα σε εξάρτημα και πιόνι στα σχέδια των αμερικανών. Πρώτοι χαμένοι οι εξεγερμένοι και ο λαός. Η χώρα τους θα χάσει πολλά από αυτά που έχει και ο λαός θα μάθει ότι στον παγκόσμιο νεοφιλελευθερισμό όλα πουλιούνται και αγοράζονται ακόμη και η υγεία τους και η παιδεία τους και ο ορυκτός πλούτος τους. Δεύτεροι οι Ρώσοι και Κινέζοι που θα εκτοπιστούν όπως στις άλλες αραβικές χώρες. Τρίτος χαμένος το Ιράν που του ετοιμάζουν επίθεση για να το ελευθερώσουν από τον… εαυτό του! Τέλος όλοι οι λαοί της Μ. Ανατολής θα βγουν χαμένοι γιατί θα ανακαλύψουν ότι γύρισαν σε εποχές 1920 όταν οι πάντες ήταν ελεύθεροι σκλάβοι των αποικιοκρατών.

Τι να υποστηρίξεις; Τον εξεγερμένο λαό κατά ενός δικτατορικού αλλά εθνικού καθεστώτος ή το καθεστώς κατά των ιμπεριαλιστικών σχεδίων υποδούλωσης τςη Συρίας όπως πχ στο Αφγανιστάν και Ιράκ;. Ας μη πούμε «δεν μας ενδιαφέρει, το λαό υποστηρίζουμε» γιατί αύριο η χώρα αυτού του λαού μπορεί να γίνει η βάση υποδούλωσης άλλων λαών και αυτό δεν είναι αστείο. Το ίδιο πρόβλημα τέθηκε και με τον Σαντάμ Χοσεΐν, τον Καντάφι, τους Ταλιμπάν. Όσοι έκαναν ότι «δεν ήξεραν» και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν «να πέσει το τυραννικό καθεστώς»  θα πρέπει να νοιώθουν μεγάλες ενοχές για τις εξελίξεις και βάρος ευθύνης για τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς που ήταν αποτέλεσμα της… «ελευθερίας»! Κάνω λάθος ή μήπως δεν μας ενδιαφέρει το τι θα ακολουθήσει και στη Συρία;

Τελικά η μόνη σωστή θέση είναι με τον λαό εναντίον των ντόπιων δικτατόρων και των ξένων ιμπεριαλιστών – κατακτητών. Κάθε άλλη θέση μόνο χάσιμο για τον λαό είναι.

Η Τυποεκδοτική και το «κόμμα νέου τύπου».

Μια άποψη.

Αίτημα της Τυποεκδοτικής για υπαγωγή στο άρθρο 99... και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους εργαζόμενους, το κόμμα και την εργατική τάξη.

Δεν είναι κεραυνός έν αιθρία. Από τη στιγμή που με κεντρική κατεύθυνση όσοι τύπωναν στην τυποεκδοτική έφυγαν και της τράβηξαν το χαλί, ήταν ζήτημα χρόνου. Το ίδιο και με τον 902. Το ίδιο με κάθε νόμιμη οικονομική δραστηριότητα του  ΚΚΕ.

Αυτή είναι η μία, σκληρή, πραγματικότητα. Η άλλη, που είναι και το σημαντικότερο, είναι η «νέα εποχή» για το κόμμα «νέου τύπου» σε κατάσταση κρίσης και παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος. Νέα εποχή σημαίνει ότι μετασχηματίζω το κόμμα σε έκτακτες συνθήκες, ΕΤΟΙΜΟ ΓΙΑ ΟΛΑ, όπου όλες οι συντεταγμένες αλλάζουν. Άλλες δομές για τον επαναστατικό τύπο, άλλες για τα ραδιοτηλεοπτικά, άλλες για τα επαγγελματικά στελέχη, άλλες για τις οργανώσεις, άλλες για τις αντιλήψεις της δράσης στις νέες συνθήκες. Όλα πιο ευέλικτα, ποιο επαναστατικά, έτοιμα για το μεγάλο και το μικρό και κυρίως έτοιμα για να αντιμετωπίσουν κτυπήματα εκτροπές, επιθέσεις, θυσίες…

Ας ξεχάσουμε τα εργαλεία της «νομιμότητας» του καπιταλισμού γιατί δεν θα ταιριάζουν σε λίγο σε ένα επαναστατικό εργατικό κόμμα και σε έναν καπιταλισμό που κλωτσάει, ακόμη και φασιστικά, σαν το θηρίο που ξεψυχάει. Όπως δεν ταιριάζουν και στην άρχουσα τάξη και γι αυτό τα ανατρέπει ραγδαίως. Θα ήταν μέγα λάθος η αστική τάξη να αναδιαρθρώνει τους μηχανισμούς εξουσίας, πολιτικής έκφρασης και τις πολιτικής δράσης και εμείς να θέλουμε να διατηρήσουμε ένα πλαίσιο εργαλείων και αντιλήψεων άλλης εποχής σε άλλη εποχή. Τα παλιά εργαλεία δεν δουλεύουν σε νέες εποχές.

Μιλάμε για αυτά που έρχονται. Τότε οι υποθέσεις τυποεκδοτικής και 902 θα μας φαίνονται παρωνυχίδες μπροστά στη μαζική επίθεση που θα δεχτούν ο λαός και οι κομμουνιστές. Ας μη νομίζουν κάποιοι ότι δεν είναι πρώτοι στο στόχαστρο της αστικής τάξης οι κομμουνιστές. Ας μην παραπλανόνται με την προβολή των προβοκατόρων και «αντιεξουσιαστών».  Μόλις τα πράγματα οξυνθούν και άλλο και αποχωρήσουν από το προσκήνιο οι εκδρομείς της κουκούλας και των «αντικαπιταλιστικών» εξεγέρσεων θα έρθει η ώρα της αλήθειας.  Τότε για τον λαό δεν θα υπάρχει κανείς άλλος από τους κομμουνιστές. Αν όμως δεν έχουν στο μεταξύ αυτοί και το κόμμα τους προσαρμοστούν στις νέες σκληρές και επαναστατικές συνθήκες, οι εξελίξεις για τον λαό θα είναι τραγικές.

Ας μη μιλάμε λοιπόν μόνο με λύπη ή ενοχή για την τυπεκδοτική. Ούτε να απολογούμαστε. Ας δούμε ότι είναι συνέπεια μεν της κρίσης αλλά και μέρος της αναγκαίας, από τις συνθήκες, αλλαγής στο κομμουνιστικό κίνημα. Από τις ανάγκες περάσματος σε ένα κόμμα που η δράση του στηρίζεται πλέον στην επαναστατική προσφορά μέχρι θυσίας και όχι στους κανόνες εργασίας, γραφειοκρατίας και νομιμότητας άλλης εποχής. Από δω και πέρα όποιος θέλει να προσφέρει θα προσφέρει έξω από τους παλιούς κανόνες. Έξω από τις λογικές της αστικής νομιμότητας.  Η ύπαρξη του κόμματος νέου τύπου δεν μπορεί να εξαρτάται από τις αστικές συνθήκες αλλά από τις συνθήκες της εργατικής τάξης. Έτσι αναγεννιέται το επαναστατικό υποκείμενο της εργατικής τάξης όταν αλλάζουν οι εποχές ώστε να είναι πάντα ΕΤΟΙΜΟ ΓΙΑ ΟΛΑ.

ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ; Ε, ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ!

Ειδήσεις….

Μερικές ειδήσεις που σπάζουν τα νεύρα έκαναν την εμφάνισή τους σήμερα 24/1/2012. Είναι από αυτές που η κοινωνία τις ακούει και ακόμη δυστυχώς η μεγάλη πλειοψηφία της μένει ακίνητη και αδιάφορη.


Οι «τρελοί» του ΠΑΣΟΚ!


«Δεν διάβασα το μνημόνιο, γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις» δήλωσε ο Μ. Χρυσοχοΐδης. Το βάζω χωρίς κανένα θαυμαστικό. Μήπως δεν ξέρουμε ότι και αυτός και οι άλλοι βουλευτές που ψήφισαν όλες τις Συνθήκες και τις Συμφωνίες ΔΕΝ ΤΙΣ ΔΙΑΒΑΣΑΝ ΠΟΤΕ; «Είχαν άλλες υποχρεώσεις» όλοι, ήταν «αλλού» στην υπηρεσία της πλουτοκρατίας. Τις ψήφιζαν όμως. Αυτοί τις ψήφιζαν και ο λαός τις πλήρωνε. Τουλάχιστον δεν μας είπε αν άκουσε κάπου κάποτε ότι στο μνημόνιο υπάρχουν άρθρα που ψήφισε, με τα οποία ο υπ. Οικονομικών μπορεί να πουλήσει νύχτα όλη τη χώρα χωρίς να χρειάζεται η έγκριση, όχι της Βουλής αλλά ούτε καν του δικού του πρωθυπουργού;


Ο άλλος διεκδικητής της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ ο αξιότιμος κ. Λοβέρδος μας απαγόρευσε να δικάσουμε τον πρόεδρο που πάει να διαδεχθεί. Προφανώς ο πρόεδρός του τα έκανε όλα καλά αλλά φταίνε αυτοί που τον κυνηγάνε όπως εισαγγελείς και αριστεροί και είναι καιρός να τους «μακελέψει». Τι κι αν τη χώρα ξεπούλησε ο αρχηγός του, τώρα ονειρεύεται το δικό του ξεπούλημα και δεν θέλει να του το χαλάσουν με δίκες.


Το άλλο πουλαίν του ΠΑΣΟΚ ο κ. Ραγκούσης μας λέει ότι ίσως έχει επιφυλάξεις «αν η δανειακή σύμβαση και το PSI δεν διασφαλίσουν την οριστική λύση και παρατείνουν την αβεβαιότητα», και «αποκάλυψε» ότι «δεν θίχτηκαν οι μικρές ολιγαρχίες» – για τις μεγάλες φυσικά ούτε κουβέντα - παραδέχεται δε ότι στο κόμμα του ισχύει το αλαλούμ «το δόγμα δηλαδή «άλλα λέω, άλλα εννοώ και άλλα, εντέλει, πράττω»!


Απίστευτα όλα αυτά; Σιγά μην είναι απίστευτα. Καθημερινό ψωμοτύρι ενός κόμματος με αρχές είναι. Με αρχές στην υπηρεσία της πλουτοκρατίας, η οποία τους λέει, πείτε ο,τι θέλετε αρκεί να διασφαλίζετε την εξουσία και τα κέρδη μου. Έτσι αποφάσισαν κάποιοι από αυτούς να το παίξουν τρελοί, άλλοι τουρίστες, άλλοι χωροφύλακες και όλοι μαζί ψεύτες. Την αποστολή τους θέλουν να εκτελέσουν οι άνθρωποι.

************

Θράσος στις πλάτες των αστέγων και των φτωχών

Πρώτα τους καταντούν φτωχούς και μετά βγάζουν στα κανάλια (ΜΕΓΚΑ) τον αξιότιμο υφυπουργό Υγείας κ. Μ. Μπόλαρη για να μας κάνει μαθήματα ευαισθησίας της Πολιτείας για τους αστέγους και τους φτωχούς. Και τα λαμόγια της δημοσιογραφίας αντί να κάνουν ευθεία επίθεση στις πολιτικές που παράγουν φτωχούς και αστέγους εξετάζουν εκστασιασμένοι τα σπουδαία μέτρα πρόνοιας περίθαλψης! Θαυμάζουν και τον Μπόλαρη που λέει «πάτησε πόδι» υπέρ των αστέγων διαφορετικά θα παραιτούνταν!!! Τι λε ρε παιδί μου έκανε τέτοιο ηρωισμό!!!



Έχω και μια απορία. Γιατί δεν συνέστησε στους αστέγους να μετακομίσουν στο εξοχικό σπίτι τους και στους πεινασμένους να τρώνε παντεσπάνι τώρα που δεν έχουν ψωμί; Ας διαβάσει τουλάχιστον λίγο Μαρία Αντουανέτα…


Αν μας ανέφερε βέβαια και το θεάρεστο έργο του Αλαφουζέϊκου «όλοι μαζί μπορούμε» με ττρόφιμα που καλεί τον λαό να τα πληρώνει και να τα δίνει δωρεάν στο ΣΚΑΪ για να κάνει αυτό τον ευεργέτη των πεινασμένων, νομίζω θα έδενε την πολιτική της κυβέρνησης με το συμπονετικό ληστρικό μεγάλο κεφάλαιο. Πως του ξέφυγε;


Το θράσος όλων αυτών δεν έχει όρια.

******

Έφυγαν οι πιάτσες των ναρκωτικών;


Δεκαετίες τους βλέπω να μετακομίζουν από δω και από κει. Κάθε φορά που αλλάζουν στέκι κάποιοι νομίζουν ότι… εξαφανίστηκαν, ότι λύθηκε το… πρόβλημα! Επί τρία χρόνια τους αντάμωνα κάθε μέρα στην Τοσίτσα. Τώρα πήγαν λίγο παρακάτω στην Αβέρωφ. Και τι έγινε; Υπόλοιπα ανθρώπων οι περισσότεροι. Σε τρία χρόνια άλλαξαν πολλές τα φορές πρόσωπα. Κάποιοι «ταξίδεψαν» για πάντα στο «όνειρο» κάποιοι καινούριοι μπήκαν στην κόλαση. Το ίδιο και στην Καποδιστρίου και στην Πλ. Βάθης όπου λιωμένα κορμιά κείτονται στα πεζοδρόμια.

Ατελείωτο αυτό το μαρτύριο για το οποίο όλοι είναι αναρμόδιοι εκτός των εμπόρων ναρκωτικών που κάνουν καλά τη δουλειά τους πουλώντας, με αντάλλαγμα την ασυλία, ψεύτικα όνειρα και υποταγή για λογαριασμό της εξουσίας…


Άντε και εις ανώτερα τώρα με την νομιμοποίηση των «μαλακών» ώστε όλη η νεολαία να μαστουρώνεται και να μη καταλαβαίνει τι της ετοιμάζει η εξουσία. Είναι επικίνδυνη η νεολαία, πρέπει να πάρει τη δόση της! Δόση από μαστούρα και υποταγή όχι από αντίσταση και αγώνα.

Όμως πολλοί επιχείρησαν να υποτάξουν τους λαούς και να τους κάνουν φυτά και άβουλα όντα. Κάποια μέρα ξύπνησαν απότομα και αντιλήφθηκαν ότι δεν ήταν άβουλα. Ήταν όμως αργά για την εξουσία τους.

Το μαύρο έγκλημα και η λευκή σιωπή

Η «Μαφία του Βορρά» που αποκαλύφθηκε πρόσφατα, δεν είναι άλλη από μια εγκληματική οργάνωση που επικεφαλής της είχε εκλεκτά στελέχη των κομμάτων του «μαύρου μετώπου». Τέσσερες «πτέρυγες» είχε και εγκλήματα κάθε είδους όπως εκβιασμοί, «αυτοκτονίες», τοκογλυφίες, πολιτικές εκδουλεύσεις, «Βατοπέδια, οικοπεδοποιήσεις, διαφθορά. Χιλιάδες τα θύματα!


Συνεργάτης του υπουργού - διώκτη της φοροδιαφυγής και της… διαφθοράς ο ένας, του βουλευτή - υπερασπιστή των ηθικών αξιών του… Ελληνισμού ο άλλος, τέκνο των μέσων μαζικής παραπλάνησης ο τρίτος, στέλεχος τράπεζας (του κεφαλαίου) ο τέταρτος και πάει λέγοντας για 50 η 100 ακόμη στελέχη του κυκλώματος!


Αυτά όμως θάβονται συστηματικά από τα μέσα μαζικής παραπλάνησης και όλες οι «αναλύσεις» των ειδικών περιορίζονται να μας πουν τεχνικά «πως δρούσε» το κύκλωμα, πόσο (ποινικά) εγκληματικό ήταν, πόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία των αρχών κλπ, κλπ. Κουβέντα για τη διαπλοκή και την εισχώρηση εγκληματιών στα ανώτατα κλιμάκια των κομμάτων που δήθεν θέλουν να σώσουν τη χώρα από τη κρίση και φυσικά από τη… διαφθορά!


*****


Πέρα από το τη «μαφία του βορρά» όμως, πάλι εκεί στο βορρά, κάποια άλλα λαμπρά στελέχη του άλλου κόμματος του «Μαύρου μετώπου», της ΝΔ, εμπλέκονται σε μεγάλη κομπίνα κακουργηματικού χαρακτήρα. Σιγά που θα έλλειπε ο Μάρτης από τη Σαρακοστή και από το πάρτι της διαφθορά το άλλο κόμμα (που είναι και διώκτης της… διαφθοράς)!


Η είδηση λέει τα εξής:


«Ανώτεροι υπάλληλοι, Διευθυντές τμημάτων, πρώην Αντιδήμαρχοι, ο πρώην γενικός γραμματέας του δήμου Μ. Λεμούσιας, ακόμη και ο πρώην δήμαρχος Β. Παπαγεωργόπουλος είναι μέσα στους 25 που κατηγορούνται για κακουργήματα υπεξαίρεσης σε βάρος του Δημοσίου και πλαστογραφία. Σε τραπεζικούς λογαριασμούς του Β. Παπαγεωργόπουλου βρέθηκε ποσό ύψους 1.000.040 ευρώ, ενώ στους λογαριασμούς του Μ. Ζορπίδη και του Μ. Λεμούσια είναι αντιστοίχως 6 εκατ. και 870.000 ευρώ».


Αντί για σχόλια: Όμορφος (καπιταλιστικός) κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος!

Η ελεύθερη καπιταλιστική ληστεία στην πράξη

Αυτή η «ελευθερία» τιμών και εμπορίου είναι η… «τέλεια ελευθερία»! Θυμάμαι το 1992, με τι ζέση κάποιοι μικρομεσαίοι και εργαζόμενοι, οπαδοί του δικομματισμού και της ΕΕ, το φώναζαν, υποστηρίζοντας πως όταν εφαρμοστούν, όλα θα είναι πιο φθηνά γιατί ο έλεγχος και οι καταναγκαστικές τιμές του κράτους που δεν αφήνει τον επιχειρηματία να κάνει τα «δικά του» στον «ανταγωνισμό» για να… προσφέρει φθηνά στον καταναλωτή! Υμνούσαν τον ανταγωνισμό σαν να τους έφερνε τα δώρα του Αϊ Βασίλη!

Φυσικά δεν χρειάζεται εμείς να πούμε τι έγινε αφού όλοι αυτοί οι οπαδοί της ΕΕ που μας έλεγαν τότε ότι «δεν ξέρουμε τι μας γίνεται και αντιδρούμε στο σύγχρονο μοντέλο οικονομίας» σήμερα άλλοι είναι απολυμένοι, άλλοι μισοάνεργοι, άλλοι υπό απόλυση, άλλοι με κλειστά μαγαζιά ή στο φάσμα της πτώχευση, άλλοι είναι συνταξιούχοι πείνας κλπ, κλπ.


Η είδηση που προκαλεί αυτό το κείμενο λέει τα εξής συνταρακτικά:

«Μια απίστευτη κομπίνα αποκαλύπτει το ΣΔΟΕ με πόρισμα καταπέλτη το οποίο αποτελεί ουσιαστικά μια ακτινογραφία για τον τρόπο αφαίμαξης των ασφαλιστικών ταμείων από ένα παραϊατρικό κύκλωμα το οποίο δρα υπό την ανοχή του υπουργείου Υγείας.



Δυο μεγάλα νοσοκομεία της χώρας με ειδίκευση σε προβλήματα καρδιάς, ένα δημόσιο και ένα ιδιωτικό, μια εταιρία προμήθειας ιατρικών ειδών που αφορούν στην καρδιά και προφανώς κάποιοι μεγαλογιατροί καρδιολόγοι, σε αγαστή συνεργασία κατάφερναν να πλουτίζουν πουλώντας σε ασθενείς (και κατ΄επέκταση στα ταμεία που τελικά πλήρωναν) ιατρικά είδη υπερ-κοστολογημένα από 294% έως 816%. Τα παραδείγματα είναι απτά:
-Μηχανική βαλβίδα καρδιάς τιμολογήθηκε από την Ιταλική παρασκευάστρια εταιρία 1.225 ευρώ και κατέληξε να πουληθεί από την ελληνική εταιρία σε ασθενή ιδιωτικού νοσοκομείου 4.830 ευρώ (κέρδος 294%)
-Ημίσκληρος δακτύλιος αγοράστηκε με 420 ευρώ ανά τεμάχιο και πουλήθηκε σε ασθενή του ίδιου νοσοκομείου με 3.850 ευρώ (κέρδος 816%).
-Τριγλώχινας δακτύλιος αγοράστηκε 360 ευρώ και πουλήθηκε 3.150 ευρώ (κέρδος 775%).


Όπως αναφέρεται στο πόρισμα «και τα τρία είδη τοποθετήθηκαν σε ασθενή ασφαλισμένο στο ΙΚΑ και το ταμείο επιβαρύνθηκε με το κόστος όπως αυτό διαμορφώθηκε από τη μερικώς εικονική τιμολόγηση (υπερτιμολόγηση)».
-Σε ασθενή ασφαλισμένο στον ΟΓΑ τοποθετήθηκαν άλλα ιατρικά είδη και το ταμείο βέβαια κλήθηκε να πληρώσει τα σπασμένα.
-Μηχανική βαλβίδα καρδιάς αγοράστηκε με 1.225 ευρώ από την ίδια (πάντα) Ιταλική εταιρία και πουλήθηκε τελικά από την ελληνική εταιρία με 5.450 ευρώ (κέρδος 344%).
.....
Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας προμηθευόταν τα φαρμακευτικά είδη από συγκεκριμένη εταιρία στην Ιταλία. Για να μπορέσει όμως να υπερ-κοστολογήσει και να κρύψει τα κέρδη , φέρεται σύμφωνα με το πόρισμα του ΣΔΟΕ , να έστησε εταιρία στην Κύπρο που (πάντα σύμφωνα με το πόρισμα) του ανήκε ολοκληρωτικά. Αυτή η εταιρία εμφανιζόταν να αγόραζε τα φαρμακευτικά είδη από την Ιταλική εταιρία και στη συνέχεια να πουλούσε στην Ελληνική.


Παράδειγμα:
-Ένας ημίσκληρος δακτύλιος αγοράστηκε από την Ιταλική εταιρία 420 ευρώ. Η Κυπριακή εταιρία στη συνέχεια εμφανίζεται να την πουλά στην Ελληνική με 3.850 ευρώ. Η Ελληνική την πουλά τελικά στον ασθενή του νοσοκομείου 3.850 ευρώ. Το τελικό κέρδος είναι 816% όμως , όπως αναφέρει το πόρισμα «το είδος αυτό στα τηρούμενα βιβλία της ελληνική επιχείρησης εμφανίζεται να πουλήθηκε στην τιμή αγοράς του δηλαδή χωρίς κέρδος»! Σε άλλη περίπτωση μάλιστα ενώ το κέρδος έφτανε το 775% στα τηρούμενα βιβλία της εταιρίας εμφανίζεται να πουλιέται με ζημία. Δηλαδή οι Κύπριοι αγοράζουν τον τριγλώχινα δακτύλιο με 360 ευρώ, εμφανίζονται να πωλούν στην ελληνική εταιρία με 3.850 ευρώ και εκείνη να το διαθέτει στο νοσοκομείο με 3.150 ευρώ. Όπως είναι αντιληπτό , σύμφωνα με το ΣΔΟΕ, η εταιρία αφενός στην περίπτωση αυτή κέρδιζε 775% και αφετέρου διέπραττε καραμπινάτη φοροδιαφυγή. Με αυτή τη μέθοδο τα κέρδη 6 ετών είναι πάνω από 14 εκατομμύρια.
……
Η εταιρία κλήθηκε για ακρόαση από το ΣΔΟΕ αλλά ενώ αρχικά ζήτησε παράταση για να καταθέσει υπόμνημα, εξαφανίστηκε»!!!!


(Πηγή:www.capital.gr)

****
Τα συμπεράσματα είναι προφανή. Στο σύστημα που ζούμε δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς. Όχι επειδή είναι Ελλάδα αλλά επειδή είναι καπιταλισμός. Παντού τα ίδια γίνονται. Μήπως δεν αποκαλύφθηκαν τεράστιες κομπίνες στις ΗΠΑ με τις υπερτιμολογήσεις ακινήτων, τα τοξικά ομόλογα κλπ; Μήπως δεν είναι η Γερμανία πατρίδα της ηγέτιδας της παγκόσμιας διαφθοράς και εξαγοράς, της Ζήμενς; Μήπως στο «παιδί θαύμα» του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και της πλήρους εφαρμογής των «αρχών» της ΕΕ, στην Ιρλανδία δεν κατάκλεψαν τον πλούτο της και μετατρέπουν σιγά- σιγά το ιδιωτικό χρέος, την κλοπή δηλαδή, σε δημόσιο χρέος το οποίο καλείται ο λαός να πληρώσει; Πώς να πληρώσει όμως όταν το ΑΕΠ της είναι μικρότερο από της Ελλάδος και το ιδιωτικό χρέος που απαιτεί να μετατραπεί σε δημόσιο κυμαίνεται από 700 δισεκ. μέχρι 1 τρισεκ;


Ας δούμε και μια είδηση από την Ιρλανδία έτσι για να μη νομίζει κανείς ότι κάνουμε προπαγάνδα.


ΆΛΛΟΣ ΚΛΕΒΕΙ ΑΛΛΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ.


Ιστορίες για αγρίους απο της Ιρλανδία που ισχύουν για όλο τον κόσμο και για την Ελλάδα


-ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΓΝΩΣΤΗ ΕΙΔΗΣΗ:
Ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ιρλανδίας, ο Σον Κουίν, είναι πλέον και με δικαστική απόφαση «απένταρος», αφήνοντας πίσω του χρέη 2,9 δισ. ευρώ.


-ΟΙ ΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΕΣ ΚΛΟΠΗΣ
Η χρεοκοπία θα οδηγήσει χωρίς αμφιβολία σε περαιτέρω έρευνα των οικονομικών του με τις τράπεζες να ελπίζουν ότι θα ανακαλύψουν «κρυμμένα» κεφάλαια που τώρα έχουν περάσει στο όνομα της οικογένειας του άλλοτε μεγιστάνα. Η τράπεζα την οποία χρεοκόπησε και πέρασε στο Δημόσιο, κατηγορεί τον 64χρονο Σον Κουίν ότι μεταβίβασε δεκάδες ακίνητα σε μέλη της οικογενείας του για να τα σώσει.
H οικογένεια Κουίν είχε αποκτήσει το 2008 με μάλλον αμφίβολες μεθόδους το 28% της Anglo-Irish Bank.


-Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.
Το 2009, η ιρλανδική κυβέρνηση αποφάσισε να εθνικοποιήσει την τράπεζα προκειμένου να την σώσει από την κατάρρευση, διαγράφοντας επένδυση ύψους 2,8 δισ. ευρώ που είχε κάνει η οικογένεια Κουίν.


-Η ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΚΛΕΜΜΕΝΩΝ ΤΗΣ… ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΣΕ ΧΡΕΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.
Η εθνικοποίηση της τράπεζας μετέτρεψε τα χρέη της σε χρέη και έλλειμμα του Δημοσίου και χρέωσε τους Ιρλανδούς φορολογούμενους με 29 δισ. ευρώ, γεγονός που τελικά ανάγκασε το Δουβλίνο να στραφεί στην ΕΕ και το ΔΝΤ για να λάβει πακέτο στήριξης, όπως ακριβώς είχε συμβεί και με την Ελλάδα.




-ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ!
Ο 64χρονος υπήρξε για πολλές δεκαετίες το μοντέλο αυτοδημιούργητου επιχειρηματία που δημιούργησε μια μικρή εταιρεία η οποία στη συνέχεια εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη τσιμεντο-βιομηχανία της χώρας.
Έχτισε και πούλησε δεκάδες ξενοδοχεία πολυτελείας, εμπορικά κέντρα, διαμερίσματα στην Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη και την Ασία, ενώ ίδρυσε και την τρίτη μεγαλύτερη ασφαλιστική εταιρεία της χώρας.


-ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ
Όταν μεταφερθούν όλα τα χρέη στο λαό θα αρχίσει νέος κύκλος επανάληψης του ιδίου έργου. Ο καπιταλισμός εν όσο δεν ανατρέπεται απλώς αναπαράγει τον εαυτό του σε διαρκώς χειρότερη και πιο αντιλαϊκή μορφή.


Στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο τα ίδια γίνονται. Ούτε το «μαζί τα φάγαμε» ισχύει, ούτε το «μαζί θα τα πληρώσουμε» ισχύει. Το μόνο που ισχύει είναι ότι ο καπιταλιστές τα τρώνε και οι λαοί τα πληρώνουν.

Περί οργανώσεων αλληλεγγύης και βοήθειας

  

Πρώτα τους καταντάνε φτωχούς και μετά υμνούν την αλληλεγγύη προς αυτούς!

Τον τελευταίο καιρό έχει γεμίσει η χώρα (και το διαδίκτυο) από οργανώσεις αλληλεγγύης προς νεόπτωχους, άστεγους, άνεργους, αρρώστους, πεινασμένους κλπ.

Όλες αυτές οι οργανώσεις τυπικά ή θεωρητικά έχουν ανθρωπιστικούς στόχους. Κάποιες από αυτές ανήκουν κυριολεκτικά στην άρχουσα τάξη η οποία και ευθύνεται απόλυτα για τη φτώχεια, την ανεργία και την κρίση. Έναντι αυτής της ευθύνης της κάποια μέλη της αποφάσισαν μέρος από τα ληστευμένα από τον λαό να τα μοιράσουν ως ελεημοσύνη απαιτώντας να της αναγνωρίσουμε φιλανθρωπία!

 Κάποιες άλλες είναι εντελώς «απολίτικες», ανθρωπιστικού και μόνο χαρακτήρα, που δεν ψάχνουν από πού προέρχεται το πρόβλημα αλλά μόνο τρέχουν να θεραπεύσουν τις αθεράπευτες πληγές που σπέρνει το σύστημα εκμετάλλευσης.

Κάποιες, ελάχιστες ίσως, συνδέουν κάθε αρωγή και βοήθεια με τη διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων αυτών ότι μόνο ριζική η ανατροπή των πολιτικών αυτών με αγώνα είναι δυνατόν να υπάρξει λύση και «άλλη μέρα» γι αυτούς.

Για τη πρώτη κατηγορία «αλληλεγγύης» τύπου εφοπλιστή Αλαφούζου, ΣΚΑΪ, σούπερ μάρκετ, κυριών Βαρδινογιάννη κλπ δεν συζητώ τον ρόλο τους, παρότι πολλοί είναι αυτοί που παρασύρονται και καταθέτουν εκεί είδος ή χρήμα, και από το υστέρημά τους ακόμη, για να το διαχειριστούν αυτοί που το αφαίρεσαν από τους φτωχούς.

Η δεύτερη κατηγορία παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ενώ παρουσιάζεται σαν φιλανθρωπία χωρίς πολιτική και είναι βέβαιο ότι πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους το πιστεύουν πραγματικά, κουράζονται πολύ και δίνουν μάχες και εργασία για μια στοιχειώδη ανθρώπινη παροχή, στην πράξη πως λειτουργεί αντικειμενικά και παρά τη θέλησή τους όλο αυτό;

 Αντικειμενικά, και αυτό ισχύει και για τις δυο παραπάνω κατηγορίες, όταν σε έναν πτωχό του καλύπτεις στοιχειώδεις ανάγκες χωρίς αυτό να συνοδεύεται από επέμβαση στη συνείδηση και χωρίς διαπαιδαγώγηση και οργάνωση για να δώσει μάχη να ανατραπεί η φτώχεια του, τα αποτελέσματα μπορεί εν δυνάμει να είναι, αναλόγως της συνείδησής του, τα εξής:

1. Απαλλαγή της άρχουσας τάξης και του κράτους της από μεγάλα κόστη συντήρησης των πολύ πτωχών.
2. Απαλλαγή του κράτους και του συστήματος από συνταγματικές υποχρεώσεις και ευθύνες για την κατάντια των πτωχών και μετατροπή τους σε ευθύνη των πολιτών και της αλληλεγγύης τους. Σε αυτό συμβάλει και η πονηρή προπαγάνδα ότι δήθεν «το κράτος είναι ανίκανο» να βοηθήσει τους φτωχούς και η ιδιωτική πρωτοβουλία τύπου ΣΚΑΪ ή η κοινωνική αλληλεγγύη των ομάδων προσφοράς, αποτελούν τη μόνη λύση! Έτσι το κράτος αμέσως ή εμμέσως βρίσκεται στο απυρόβλητο και η άρχουσα τάξη τρίβει τα χέρια της.
3. Ευκολότερη κατεδάφιση του «κράτους πρόνοιας».
4. Επανάπαυση του πτωχού. Ικανοποίηση που καλύπτεται η ανάγκη του χωρίς άλλη σκέψη.
5. Κίνδυνος τυφλής εξάρτησης για το αύριο από τον ευεργέτη. Κίνδυνος να αποδέχεται κάθε βούλησή του για το υλικό αντάλλαγμα πχ από τα εκκλησιαστικά ιερατεία.
6. Μετατροπή του πτωχού και απόκληρου σε υπερασπιστή του νέου στάτους ελεημοσύνης που του λύνει το σημερινό πρόβλημα.
7. Μετατροπή του σε εχθρό έναντι κάθε αγώνα ανατροπής κλπ από τον φόβο μη χάσει και αυτό που έχει είτε από φόβο «κακοχαρακτηρισμού» και διακοπής της ελεημοσύνης είτε από φανταστικό φόβο χειροτέρευσης. Μετατρέπεται έτσι σε αθέλητο όργανο αναπαραγωγής της άθλιας κατάστασής του.

Αναλόγως του πως κάθε οργάνωση κάνει τη δουλειά της έχουμε και τις παραπάνω συνέπειες. Γενικά όταν σε μια κατάσταση φτώχειας απλά καλύπτεις κάποιες ελάχιστες ανάγκες, χωρίς συνοδεία τους από οργάνωση της ανατροπής της φτώχειας, όχι μόνο δεν εξαλείφεται η φτώχεια αλλά αναπαράγεται σε διευρυμένη κλίμακα.

Η άρχουσα τάξη ανακαλύπτει ότι μπορεί να στέλνει στη φτώχεια διαρκώς και περισσότερους εργαζόμενους χωρίς οικονομικό κόστος αφού άλλοι θα φορτωθούν τη φτώχεια μέσω της «αλληλεγγύης» και χωρίς πολιτικό κίνδυνο αφού θα τους «ταΐζουν» μεν αλλά ποτέ δεν θα τους οργανώνουν εναντίον της δε!

Δεν είναι άσχετο ότι τα μέσα ενημέρωσης αρχίζουν δειλά – δειλά να προβάλλουν αυτές τις πρωτοβουλίες αναδιανομής της φτώχειας μέσα από την αλληλεγγύη ούτε είναι τυχαίο που ένας Πρωθυπουργός πήγε και συνέφαγε με απόρους και αστέγους προβάλλοντας το θεάρεστο έργο του Δήμου Αθηναίων. Στην ουσία προσπαθούν να δείξουν ότι δεν είναι και τόσο τραγικό να είσαι πτωχός και άστεγος και πόσο «εύκολη και ευχάριστη»(!) μπορεί να γίνει η ζωή αν καταντήσεις έτσι και πέσεις στην «αλληλεγγύη» τους. Παράλληλα όμως επιδείχνουν κυνικά τι περιμένει σε όσους εργαζόμενους αγωνίζονται για το μεροκάματο και δεν προσκυνάμε την εργοδοσία. Πολλαπλά τα μηνύματα!

Η τρίτη κατηγορία οργανώσεων συνδέει κάθε αρωγή, παροχή και βοήθεια με την διαπαιδαγώγηση, την αλλαγή της συνείδησης και την προσπάθεια να οργανωθούν τα θύματα του συστήματος σαν κανονικοί άνθρωποι, με όλα τα δικαιώματα, σε έναν αγώνα ριζικής ανατροπής της σημερινής κατάστασης. Τους κατευθύνουν κατά των αιτιών που καταντούν τους ανθρώπους, άνεργους, φτωχούς και απόκληρους στην ίδια, τη δική τους κοινωνία. Δεν γνωρίζουμε πόσες είναι σε αριθμό αυτές οι οργανώσεις, τι δουλειά κάνουν, πως οργανώνουν. Μέσα όμως στη γενική αυτή κατηγορία εντάσσονται και κάποιοι φορείς πολιτικής στήριξης άρνησης των χαρατσιών, των διοδίων κλπ.

Αυτή η κατηγορία οργανώσεων δεν χρειάζεται να πούμε ότι πρώτα βλέπει την αιτία του προβλήματος και μετά ενεργεί ώστε κάθε βοήθεια να έχει διπλή δράση. Από τη μια να επουλώνει προσωρινά την πληγή και από την άλλη να ωθεί τους ανθρώπους αυτούς να οργανωθούν για να δώσουν τη δική τους μάχη, ισότιμα με όλους σαν οργανικό τμήμα του λαού και όχι ως απόκληροι και κακόμοιρο, για να εξαλειφθεί ριζικά η φτώχεια τους. μπορεί να είναι πολύ δύσκολη δουλειά να οδηγήσεις «νικημένους» ανθρώπους σε μάχες για ένα καλύτερο μέλλον αλλά άλλος δρόμος, για τις οργανώσεις που πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν τους φτωχούς, δεν υπάρχει.

Στην κατοχή είχαν δημιουργηθεί πολλές οργανώσεις αλληλεγγύης που είχαν και τους τρεις τύπους που προαναφέρθηκαν. Όμως αυτή που σταδιακά έγινε οργάνωση πραγματικής βοήθειας ήταν η «Εθνική Αλληλεγγύη» η οποία εκτός της άμεσης βοήθειας επιβίωσης, διαπαιδαγωγούσε το λαό να δώσει μάχη εξάλειψης των αιτιών, δηλαδή να εναχθεί στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα κατά της κατοχής. Μόνο έτσι θα εξαλείφονταν οι αιτίες της φτώχειας, της πείνας και των θανάτων.

Η Εθνική Αλληλεγγύη ιδρύθηκε στις 28/5/1941, δηλαδή λίγες ημέρες από την έλευση των Γερμανών, με πρωτοβουλία κομμουνιστών που δραπέτευσαν από τόπους εξορίας που τους είχε το φασιστικό μεταξικό καθεστώς. Ήταν η πρώτη πανελλαδικής μορφής αντιστασιακή οργάνωση (ιδρυτικό μέλος του ΕΑΜ) με άμεσο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα. Ο κύριος στόχος της ήταν η αλληλεγγύη μέσα στον λαό για να επιβιώσει και των αγωνιστών που βρίσκονταν φυλακή ή καταδιώκονταν. Σταδιακά διευρύνθηκε σε κάθε είδους ανθρωπιστική, κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα. Συστρατεύθηκαν σε αυτή πάνω από 3.000.000 μέλη! Αυτή ήταν πραγματικά μια μαζική λαϊκή οργάνωση αλληλεγγύης!

Μια τέτοια οργάνωση, τηρουμένων των αναλογιών και χωρίς μηχανιστικές μεταφορές, έχουν ανάγκη σήμερα η κοινωνία μας και τα εκατομμύρια πληττόμενοι από την τεράστια καπιταλιστική κρίση.