Τι απέγιναν τα παιδιά του «Μάη του ΄68»; Τι απέγιναν οι απεργοί και εξεγερμένοι εκείνης της Άνοιξης και γιατί «εξαφανίστηκαν» από το επαναστατικό προσκήνιο μετά την κάθοδο των τανκς από τον Ντε Γκολ;
Αυτά τα ερωτήματα έχουν πολλές απαντήσεις. Και οι ιδεολογικές και πολιτικές διαδρομές των εξεγερμένων μετά την εξέγερση έχουν άπειρες εκδοχές.
Τηρουμένων των αναλογιών τι θα γίνει τώρα με τους εξεγερμένους μαθητές που στο πλάι τους εμφανίζονται και άλλες κοινωνικές τάξεις και δυνάμεις; Θα γιγαντωθούν και θα αναγκάσουν τον Μακρόν να κάνει το ίδιο με τον Ντε Γκολ;
Η ιστορία
Χιλιάδες κρατούμενοι της χούντας ζήσαμε τα γεγονότα του Μάη του ΄68 στην εξορία. Παρακολουθούσαμε καθημερινά τα γεγονότα. Ο γράφων, ως αντιγραφέας στην καθομιλουμένη των καθημερινών παράνομων στενογραφημένων δελτίων, στο Λακκί της Λέρου που τα βγάζαμε με καρμπόν μέχρι και 7 αντίγραφα (!) κάθε φορά, ζούσε με την αγωνία της επόμενης στιγμής. Μια αυταπάτη ότι θα γίνει η μεγάλη ανατροπή μαζί με την αίσθηση ότι οι συσχετισμοί δεν ευνοούσαν τέτοια εξέλιξη, χώρια που το ΚΚΓ δεν είχε στραμμένη την οργάνωση για τέτοιο άλμα και οι ξεπεταγμένοι ηγέτες των φοιτητών δεν ενέπνεαν εμπιστοσύνη για ταξική ανατροπή παρότι ήταν άκρως μαχητικοί στο «κατά» της υπάρχουσας εξουσίας και υπέρ των μεταρρυθμίσεων «εντός», με έφεραν σε αδιέξοδο και διχασμό μεταξύ επιθυμίας και πραγματικότητας.
Τελικά απέτυχε η εξέγερση του Μάη του ΄68; Η ιστορία εν όσο γράφεται από τους τότε νικητές, από το καπιταλιστικό κράτος, δεν είναι ιστορία. Μόνο πολιτικές εκτιμήσεις μπορούμε να κάνουμε γράφοντας τη δική μας ιστορία.
Μετά τον «Μάη» άκουγα διάφορες αναλύσεις. Η πλέον απεχθής από γλώσσες αριστεριστών και αναθεωρητών, ήταν πάγια, πως ο «Μάης» είχε στόχο τον σοσιαλισμό αλλά το ΚΚΓ τον πρόδωσε γιατί δεν διέθεσε τις δυνάμεις του κάτω από τη σημαία του Μάη!
Τηρουμένων των αναλογιών από άλλες παρόμοιες κατηγορίες όπου οι Κομμουνιστές ευθύνονταν για την απώλεια τη Ισπανικής επανάστασης, της ανόδου των Ναζί στη Γερμανία, της απώλειας της νίκης στην Ελλάδα κλπ, δηλαδή «για όλα φταίνε οι κομμουνιστές», κράτησα αποστάσεις. Μήπως και για την.. .ευκαιρία να κάνει ο λαός επανάσταση με τα μνημόνια δεν χάθηκε… εξαιτίας του ΚΚΕ;;;!!! Δεν το ακούσατε από χιλίαρχους της επανάστασης των λόγων; Οι κατηγορίες αυτές ήταν άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!
Τελικά η πραγματική πορεία των ηγετών εκείνης της εξέγερσης έδωσε την επιφανειακή λύση που αποκάλυψε ότι ο ορίζοντάς τους ήταν μέχρι τα σύνορα του καπιταλισμού! Τα ιδανικά τους, παρά τα μεγάλα λόγια έφταναν μέχρι εκεί και τους είδαμε να καταλαμβάνουν διάφορες επιφανείς και αφανείς θέσεις του συστήματος, να το υπηρετούν ή να το διευθύνουν.
Μέχρι εκεί λοιπόν ήταν και για όλα τα άλλα «φταίνε οι κομμουνιστές»!
Σήμερα στη Γαλλία δεν υπάρχει πραγματικό ΚΚ για να του ρίξουν την ευθύνη για την όποια αρνητική εξέλιξη των αγώνων που εκτυλίσσονται. Τα απομεινάρια του ευρωκομουνιστικού ΚΚΓ, το οποίο και αυτό με τη σειρά του μπήκε κάτω από τη σημαία της αστικής τάξης με συγκυβερνήσεις με τους σοσιαλιστές «για να μην έρθει η Δεξιά» που… αυτή η επιλογή του το εξαφάνισε, ενώ ήρθε μια χαρά η Δεξιά και τώρα έρχεται και η ακροδεξιά, είναι απορία τι έχουν ιδεολογικά και πολιτικά μέσα στο μυαλό τους όσοι βγαίνουν στους δρόμους και μέχρι που είναι αποφασισμένοι να φτάσουν… δεδομένου ότι τώρα δεν έχουν ούτε ένα ΚΚΓ να καλέσουν, ούτε για να το κατηγορήσουν για τυχών άδοξο τέλος.
Μάντεις δεν γινόμαστε. Οι πραγματικοί κομμουνιστές της Γαλλίας, λίγοι ή πολλοί έχουν υποχρέωση να στηρίξουν κάθε κινητοποίηση του λαού για δίκαια αιτήματα και αν μπορούν να μπουν πρώτιστα ως φράγμα στη διάβρωση του κινήματος από την ακροδεξιά. Σε συνέχεια να πιάσουν την αναδιοργάνωση του λαϊκού κινήματος, και ενός νέου, επαναστατικού, ΚΚ αν θέλουν να αφήσει η εξέγερση μια ιστορική σφραγίδα εξέλιξης στην Γαλλία. Ειδάλλως αν μείνουν στην ικανοποίηση κάποιων αιτημάτων ή στη διεξαγωγή εκλογών που θα οδηγήσουν σε μια νέα καπιταλιστική πολιτική εξουσία, όποια μορφή και αν πάρει, θα έχουμε μια από τα ίδια.
Ας με συγχωρήσουν οι «αριστεροί» φίλοι που τρέφουν αυταπάτες ότι με την ανατροπή του Μακρόν θα ανοίξει ο δρόμος για μια αριστερή δημοκρατική καπιταλιστική Γαλλία. Η ιστορία άλλα λέει. Και μετά το ’68 ήρθε η αριστερή πολιτική εξουσία με τον Μητεράν, αλλά η κατάληξη ήταν ίδια με την εξέλιξη των τεράστιων κινητοποιήσεων στην Ελλάδα των μνημονίων και την ξέρετε: Μια από τα ίδια με κατάληξη και πάλι στην επαναφορά της Δεξιάς και στη νεκρανάσταση της ακροδεξιάς και του φασισμού! Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Η ιστορία είναι αδιάψευστή.
Οι εξεγερμένοι νέοι Γάλλοι τώρα είναι πιο εύπλαστοι και εν όσο μένουν πιστοί σε ρεφορμιστικά συνθήματα, μπορούν πολύ πιο εύκολα να κάνουν το επόμενο βήμα, προς την ανάγκη ανατροπής του συστήματος για ριζικές λύσεις ή τουλάχιστον για την αναδιοργάνωση ενός επαναστατικού λαϊκού κινήματος που θα εκφράζει την εργατική τάξη και την ιστορική της αποστολή.
Για τη ώρα όλα είναι ανοικτά, παρότι η ακροδεξιά τρίβει τα χέρια της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου