Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2021

Η "εκδίκηση" του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας

Οι απανταχού καπιταλιστές, προπαγανδιστές, θεωρητικοί του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης, οι πολιτικοί των ΗΠΑ και της ΕΕ, οι επιχειρηματίες διαλαλούσαν την ανατριχίλα τους για κάθε κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, σαν την καταστροφή της ανάπτυξης και της ελευθερίας της ανθρώπινης επιχειρηματικότητας(*) καθώς και την αιτία κάθε οικονομικής καθυστέρησης!

 Φυσικά και όλοι οι εδώ οπαδοί της ΕΕ και του κρυφού και φανερού νεοφιλελευθερισμού, εξίσου ανατρίχιαζαν, χλεύαζαν και λοιδορούσαν τον κεντρικό σχεδιασμό.

 Και να που τώρα νοιώθουν διπλή ανατριχίλα επειδή αναγκάζονται να ομολογήσουν ότι σε κάποιους τομείς χωρίς κεντρικό σχεδιασμό μόνο καταστροφικές θα είναι οι οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις!

 Η πρώτη ανατριχίλα προέρχεται από την άναρχη κατάσταση την ενέργεια όπου η λεγόμενη προσφορά και ζήτηση «κατέβασε τα βρακιά» στους Ευρωλάγνους, όπως ο κ. Μητσοτάκης και τους αναγκάζει να εισηγούνται κεντρικό σχεδιασμό της αγοράς και διανομής ενέργειας και ενεργειακών προϊόντων! Είχε προηγηθεί η ίδια «παράβαση» με την αγορά και διάθεση των εμβολίων. Αυτές και αρκετές άλλες περιπτώσεις κεντρικών σχεδιασμών στην ΕΕ (πχ χρηματοδοτήσεις), το μόνο που κάνουν είναι να αποδείχνουν την νομοτελειακή αναγκαιότητα η ανθρωπότητα να περάσει σε σχεδιασμένη οικονομία. Εξαναγκάζονται να το κάνουν σε καπιταλισμό, κάτι που είναι εντελώς αντιφατικό αλλά είναι αδύνατο να το αποφεύγουν χωρίς χειροτέρευση της σχέσης παραγωγικών δυνάμεων – παραγωγικό σχέσεων, δηλαδή χωρίς να υπονομεύουν την ανάπτυξή του καπιταλισμού.

 Ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας είναι στον καπιταλισμό σαν θηλιά που για να αναπτυχθεί πρέπει να τη σφίγγει διαρκώς! Είναι η υλική - αντικειμενική προετοιμασία για τον σοσιαλισμό.

 Η δεύτερη (πολλαπλή) ανατριχίλα προέρχεται από τον τρόμο με τον οποίο βλέπουν την Κίνα να εισάγει στην καπιταλιστική οικονομία έναν ισχυρό κεντρικό σχεδιασμό (προχωρημένο κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό) που επιτυγχάνει υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης επί δεκαετίες. Τρέμουν τα αποτελέσματα της παγκόσμιας ανατροπής στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα με τεράστιες απώλειες για τις παραδοσιακές ιμπεριαλιστικές χώρες και η ανατριχίλα πολλαπλασιάζεται βλέποντας συνεχώς τις ανατροπές στον παγκόσμιο σκηνικό.

 Τι θα κάνουν οι δυτικοί; Θα ακολουθήσουν τις νομοτέλειες κεντρικών σχεδιασμών ή θα παριστάνουν τους άκρατους νεοφιλελεύθερους;

 Επειδή οι νομοτέλειες ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων είναι πολύ ισχυρές για να καταπιέζονται από πολιτικές αποφάσεις, αργά ή γρήγορα βρίσκουν τρόπο να επιβληθούν. Κι επειδή στον καπιταλισμό ο κεντρικός σχεδιασμός αντιφάσκει με το σύστημα (προέρχεται από το επόμενο σύστημα, τον σοσιαλισμό) θα εφαρμοστεί στρεβλά, επιλεκτικά, φοβιστικά με αντιφάσεις σαν προχωρημένος κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός, μέχρι να παραδοθεί στην ανατροπή του.

 Έτσι είναι όλα τα συστήματα στην περίοδο της παρακμής τους. Προσπαθούν να εφαρμόσουν στοιχεία μελλοντικών συστημάτων αλλά αυτό απλώς επιταχύνει και βεβαιώνει στην οικονομία και στις συνειδήσεις των λαών την ανάγκη ανατροπής.

 (*) Η μεγάλη αντίφαση γύρω από τον κεντρικό σχεδιασμό στην οικονομία είναι παρούσα στον καπιταλισμό από τη στιγμή της μεγάλης βιομηχανίας. Ενώ οι μεγαλοκαπιταλιστές απέρριπταν, μετά βδελυγμίας, σε επίπεδο χώρας, κάθε κεντρικό σχεδιασμό γιατί αυτό θα τους στερούσε την δίψα για ατελείωτα κέρδη με τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, την εφάρμοζαν κατά γράμμα και με μεγάλη ακρίβεια σε επίπεδο επιχείρησης! Και σήμερα αυτοί που πολεμούν με λύσσα τον κεντρικό  σχεδιασμό (ειδικό άρθρο της συνθήκης του Μάαστριχτ τον αποκλείει αναφέροντας ότι η ΕΕ διέπεται «από την αρχή της οικονομίας της αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό») τον εφαρμόζουν στις πολυεθνικές! Μια πολυεθνική μπορεί να απασχολεί και 1 εκ. εργαζόμενους (κάτι σαν κράτος δηλαδή) και να έχει κεντρικά ελεγχόμενη και σχεδιασμένη με κάθε λεπτομέρεια την εργασία και απόδοση και του τελευταίου εργάτη και του τελευταίου ευρώ επένδυσης!

 

Η διολίσθηση, οι πρώην και οι αντιεμβολιαστές

Από την πείρα τόσων χρόνων και τη μελέτη των «διολισθήσεων» των πρώην μελών, στελεχών, φίλων και ψηφοφόρων του ΚΚΕ, εντόπισα στην πρακτική της προετοιμασίας της διολίσθησης, την επίκληση μιας «μικρής διαφωνίας» με το ΚΚΕ, συνήθως ηθικοπολιτικής ή «αρχών» (κατά την ερμηνεία τους), την οποία επικαλούνταν με εμμονικό πείσμα. Ήταν το πρόπλασμα της αναγωγής της σε διαρκώς και πιο διευρυμένα πεδία μεγάλης διαφωνίας. Στο τέλος απορρίπτονταν το ίδιο το ΚΚΕ ως φορέας των ιδανικών που πρέσβευε και αιτιολογούνταν εύκολα η αποχώρηση και καταγγελία (!) του ΚΚΕ, ότι «πρόδωσε τα ιδανικά και τις αρχές του», και αποχωρούσαν, ως πιο επαναστάτες και «αντιστασιακοί», για να δημιουργηθεί κάτι που θα είναι «καλύτερο από  το ΚΚΕ» (!), χωρίς τις αδυναμίες και τα λάθη του!

 

 Και φυσικά, λίγο χρόνο μετά αποκαλύπτονταν ότι δεν είχαν κατά νου τίποτα «καλύτερο από  το ΚΚΕ» αλλά μόνο την «ιδεολογία» του αρνητή με τη γοητεία του «πρώην»! Τι είναι «πρώην»; Τα πάντα! οπορτουνιστής, ρεφορμιστής, αριστεριστής, αντιεξουσιαστής, ΚΚΕ εσ. ΣΥΝασπισμός, ΣΥΡΙΖΑίος βουλευτής ή υπουργός, ΠΑΣΟΚος οπαδός, βουλευτής ή υπουργός, ακόμη και ΝΔημοκράτης οπαδός ή υπουργός!

 Στις «πλατείες» ζήσαμε το αταξικό κίνημα «σκίστε τα μνημόνια» και είδαμε την κατάληξή του. Το κίνημα χάθηκε κι έγινε Λερναία Ύδρα πολλών κινήσεων και κομμάτων, όλα στην αγκαλιά του συστήματος. Το ΚΚΕ δεν έπεσε στον αταξικό μύλο τους και δικαιώθηκε.

 Τώρα έχουμε το αταξικό αντιεμβολιαστικό κίνημα. Δυστυχώς κάποιοι που φέρονται ως «φίλοι του ΚΚΕ» ανέλαβαν εργολαβικώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να κατηγορούν το ΚΚΕ για τις θέσεις του για τον εμβολιασμό. Είναι η αρχική «μικρή διαφωνία»! Το κατηγορούν, μαζί με απρόσκλητους άλλους πρώην, με το ίδιο εμμονικό πείσμα όπως τότε στις πλατείες, γιατί δεν συγχωνεύεται στον δικό τους αταξικό αντιεμβολιαστικό  μύλο.

Προφανώς, για κάποιους από αυτούς, το επόμενο βήμα θα είναι η αποχώρηση από «φίλοι του ΚΚΕ» και η καταγγελία του! Είναι γι αυτούς προϋπόθεση και δήλωση διαθεσιμότητας στο σύστημα με οποιαδήποτε «αριστερή» ή μη μορφή.

 Τα επόμενα βήματα είναι γνωστά. Και αυτή η Λερναία Ύδρα θα γεννήσει τα ίδια τέκνα που γέννησε και η «πλατεία», αν και σε πολύ μικρότερο βαθμό.

 

Κρίμα.

 

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2021

Παιδεία, αξιολόγηση και ταξικές πολιτικές

Το ΚΚΕ «Για τον δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών»


 

«Οι εκπαιδευτικοί δεν αρνούνται την αξιολόγηση. Κάθε μέρα εξετάζουν και αποτιμούν τη δουλειά τους, στους συλλόγους διδασκόντων ανταλλάσσουν σκέψεις και προτάσεις για να γίνει καλύτερη η σύνθετη παιδαγωγική πράξη. Και μάλιστα, αυτή ακριβώς η διαδικασία είναι που ζητούν να στηριχθεί ουσιαστικά από το κράτος.

Τα κριτήρια της αξιολόγησης, που προωθεί η κυβέρνηση, δεν έχουν καμία σχέση με αυτήν την ανάγκη και αποκαλύπτουν το πραγματικό αντιπαιδαγωγικό περιεχόμενό της.

Το ΚΚΕ απευθύνεται στον εκπαιδευτικό κόσμο, σε όλο τον λαό και τους καλεί να αξιολογήσουν αυτοί - με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους και την πείρα τους - το σχολείο των κοινωνικών φραγμών, των άνισων ταχυτήτων, της υποβάθμισης.

Απέναντι στο κριτήριο της «ικανότητας διαχείρισης των οικονομικών πόρων», το ΚΚΕ απαντά με την ανάγκη να στηριχτεί ουσιαστικά το σχολείο, αποκλειστικά από το κράτος, χωρίς να βάζουν το χέρι στην τσέπη οι γονείς. Καλούμε τους εκπαιδευτικούς να αντισταθούν στη διάδοση ανορθολογικών και σκοταδιστικών θεωριών. Να διαμορφώσουν διεκδικητικό μέτωπο για τον συνδυασμό της μορφωτικής διαδικασίας με την κοινωνική στήριξη των παιδιών.

Απέναντι στο κριτήριο για τη λεγόμενη «αποτελεσματική αξιοποίηση του προσωπικού», το ΚΚΕ απαντά με το αίτημα για τη μόνιμη πρόσληψη των 50.000 συμβασιούχων εκπαιδευτικών που «σήμερα είναι, αύριο δεν είναι», γεγονός που έχει σοβαρές αρνητικές συνέπειες στην αναγκαία σταθερή, παιδαγωγική, μορφωτική και ψυχολογική σχέση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές. Να καταργηθεί επιτέλους η απαράδεκτη πραγματικότητα των εκπαιδευτικών - λάστιχο που αναγκάζονται να διδάσκουν άσχετα με την ειδικότητά τους μαθήματα, με ό,τι αυτό σημαίνει για τη μόρφωση των μαθητών.

Απέναντι στο κριτήριο της «αξιοποίησης των σχολικών υποδομών», το ΚΚΕ αντιπαραθέτει την ανάγκη να αναβαθμιστούν εδώ και τώρα οι σχολικές υποδομές, να θωρακιστούν από σεισμούς, πλημμύρες, να φτιαχτούν εργαστήρια, γυμναστήρια παντού, να δεσμευτούν άμεσα χώροι για ανέγερση σχολικών κτιρίων, για να καταργηθεί οριστικά η αθλιότητα των κοντέινερς, των «τάξεων - κλουβιά».

Απέναντι στο κριτήριο της «καλλιέργειας δεξιοτήτων στους μαθητές», το ΚΚΕ αντιπαραθέτει τη σύγχρονη ανάγκη και δυνατότητα για ένα σχολείο ολόπλευρης μόρφωσης και σύγχρονης γενικής παιδείας, που θα ενσωματώνει δημιουργικά τη δυνατότητα γνώσης των νέων εξελίξεων.

Απέναντι στην κατεύθυνση για δημοσίευση των αξιολογήσεων των σχολείων με βάση τα «μαθησιακά αποτελέσματα», το ΚΚΕ θέτει το ουσιαστικό ερώτημα του ποιος έχει την ευθύνη για τις σχολικές επιδόσεις, θέτει την ανάγκη για στήριξη των σχολείων και όχι κατάταξή τους σε «καλά» και «κακά», που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους, ανάλογα με την πρόσβασή τους σε καπιταλιστικούς ομίλους - χορηγούς, ανάλογα με την ταξική σύνθεση του δήμου, της Περιφέρειας κ.τ.λ.

 Το ΚΚΕ καλεί τον λαό να εξετάσει και τη διεθνή πείρα από το σχολείο που οικοδομείται, ως αποτέλεσμα της αντιδραστικής αξιολόγησης, που υλοποιείται απ' όλες τις κυβερνήσεις, είτε φιλελεύθερες είτε σοσιαλδημοκρατικές.

Αυτή η πείρα υπογραμμίζει τις τεράστιες μορφωτικές ανισότητες, στα κατά τ' άλλα αξιολογημένα σχολεία. Ετσι:

Τα σχολεία των φτωχών έχουν διαφορετικό και κατώτερου επιπέδου πρόγραμμα και βιβλία από τα σχολεία των πλουσίων. Το μέλλον των παιδιών της λαϊκής οικογένειας είναι από πολύ μικρή ηλικία προορισμένο για τη φτηνή εργασία, ενώ η προοπτική των πανεπιστημιακών σπουδών φαντάζει εξωπραγματική γι' αυτά. Στο όνομα της αναβάθμισης και της καινοτομίας, αφαιρούνται μαθήματα, όπως Γεωγραφία και Ιστορία, και εισάγονται μαθήματα «υπηρεσιών καφετέριας»...

Αποτέλεσμα και αυτής της κατεύθυνσης είναι και ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, η αδυναμία συγκρότησης ενός στέρεου μορφωτικού υπόβαθρου, ο σύγχρονος ανορθολογισμός».

 

Απόσπασμα από την ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ: «Για τον δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών»

 

Ριζοσπάστης, 16-17 Οχτώβρη 2021

 https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=16/10/2021&id=18366&pageNo=3

 

 

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2021

Η «παράνομη» απεργία των εκπαιδευτικών στις 11-10-2021 και οι αντιλήψεις περί ταξικού και ενδοταξικού Δικαίου

 Από πλευρά πολλών συριζαίων κυκλοφορεί η στήριξη της απεργίας κατά του νόμου Κεραμέως για την αξιολόγηση των σχολείων,  θεωρώντας ότι η απεργία είναι νόμιμη γιατί στηρίζεται σε δίκαιο αίτημα της μη εφαρμογής ενός νόμου που θεωρείται ότι πάει πίσω την Παιδεία και το ίδιο το λειτούργημα των εκπαιδευτικών. Φυσικά κανένας σοβαρά σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα δέχονταν ως δίκαιη δικαστική απόφαση για κήρυξη της απεργίας ως «παράνομης και καταχρηστικής» με βάση μια πάγια αντεργατική νομοθεσία που βγάζει το 90%+ των απεργιών παράνομες!

  Για να στηρίξουν δε το επιχείρημα της νομιμότητας της «παρανομίας» τους να απεργήσουν «νόμιμα» κόντρα στην δικαστική απόφαση και θεωρητικά, επικαλούνται ένα διάλογο μεταξύ Σωκράτη και Θρασύβουλου (μέσω του Πλάτωνα), όπου ο δεύτερος αποκαλύπτει ότι το Δίκαιο που επιβάλλεται αποτελεί δίκαιο του ισχυρότερου (Σ.Β.: μεταξύ των μερίδων της άρχουσας τάξης).

 Επειδή η σωστή εκείνη η επισήμανση του Θρασύβουλου απέχει χιλιάδες χρόνια και η κοινωνία έφτασε στα ιστορικά όρια κάτω από τα οποία διαμορφώθηκε κι επειδή σήμερα η έννοια του «Δικαίου του ισχυρότερου» έχει υποστεί ποιοτική αναβάθμιση και έχει περάσει και σε επίπεδο Δικαίου μεταξύ τάξεων εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων, ακολουθεί το παρακάτω ελεύθερο σχόλιο, ώστε να γίνει κατανοητή αυτή νέα ποιοτική διάσταση του Δικαίου.

 Το αρχαίο κείμενο σε μετάφραση του Ι. Γρυπάρη, όπως το παραθέτει ο εκπαιδευτικός κ. Γιάννης Κουφόπουλος στις 10-10-2021 είναι:

 “Κάθε κυβέρνηση βάζει τους νόμους σύμφωνα με το συμφέρον της, η δημοκρατία δημοκρατικούς, η βασιλεία μοναρχικούς και κατά τον ίδιο τρόπο και οι άλλες. Και αφού άπαξ τους βάλλουν, ορίζουν πως αυτό είναι δίκαιο για τους υπηκόους, εκείνο δηλαδή που συμφέρει στον εαυτό τους και όσοι τολμήσουν να το παραβούν, τους τιμωρούν ως παρανόμους και άδικους. Αυτό λοιπόν είναι σοφολογιότατέ μου (Σωκράτη) που λέγω ότι σε όλες τις πόλεις είναι το ίδιο δίκαιο, δηλαδή το συμφέρον εκείνου που έχει την εξουσία στα χέρια του και αυτός είναι, όπως ξέρουν όλοι, ο ισχυρότερος, ώστε συμβαίνει, για έναν που γνωρίζει να σκέπτεται, το αυτό είναι παντού και πάντοτε δίκαιο, το συμφέρον του ισχυρότερου”.

 Συνεπώς, όπως αναφέρει ο κ. Κουφόπουλος, «το δίκαιο του ισχυροτέρου, όπως αύριο αναμένεται να εκφραστεί από την απόφαση του δικαστηρίου, θα έχει εξ ορισμού αποτύχει, γιατί δικαστική απόφαση που "ἀδικία καὶ μίση καὶ μάχας ἐν ἀλλήλοις παρέχει" δεν συνιστά δικαιοσύνη...»


Ελεύθερο σχόλιο

 Πολύ σοφό και διαχρονικό αυτό που λέει ο Θρασύβουλος!

Σε όλες τις ταξικές κοινωνίες αυτό δεν άλλαξε και ας πέρασαν χιλιάδες χρόνια. Αφορά όμως τις διαφορές μερίδων εντός της ίδιας κυρίαρχης τάξης και της ίδιας ταξικής εξουσίας.

 Ο Μαρξ επεξεργαζόμενος το Δίκαιο αποκάλυψε και τη βασική πηγή αυτής της άποψης (του ισχυρότερου)  που έχει ως προϋπόθεση την ταξική εξουσία (δικτατορία) της άρχουσας τάξης. Δηλαδή, εκτός του ότι εντός της ίδιας τάξης επικρατεί το δίκαιο της ισχυρότερης μερίδας που το επιβάλει πολιτικώς, βίαια ή δημοκρατικώς, όπως λέει ο Θρασύβουλος, υπάρχει και το γενικό ταξικό δίκαιο που το επιβάλει όχι μια μερίδα, αλλά ολόκληρη η κυρίαρχη εκμεταλλεύτρια  τάξη στην εκμεταλλευόμενη, χωρίς καμία διαπραγμάτευση και χωρίς κανένα διαμοιρασμό εξουσίας.

 Ας δούμε την ποιοτική  διαφορά: ο Χατζηδάκης και οι Κατρούγκαλος – Αχτσιόγλου  ψήφιζαν εργασιακούς νόμους που όριζαν μεροκάματο, απεργίες, διαδηλώσεις, δικαιώματα… όλα αυτά μέσα σε ένα ταξικό πλαίσιο που δεν αμφισβητεί καθόλου το ταξικό Δίκαιο του κεφαλαιοκράτη το οποίο λέει πως ό,τι παράγει ο εργάτης ανήκει στο κεφάλαιο και ο εργάτης έχει δικαίωμα να διεκδικήσει μόνο μισθό και κάποια εργασιακά δικαιώματα, δεν αγγίζουν δηλαδή τον ταξικό Νόμο - Κανόνα ότι ΟΛΟ το προϊόν ανήκει στον κεφαλαιοκράτη.

 Αντίθετα, ο Μαρξ ορίζει ότι το απόλυτο ταξικό  Δίκαιο της εργατικής τάξης είναι πως ό,τι παράγει ο εργαζόμενος ανήκει ΟΛΟ στους παραγωγούς δια μέσω της κοινωνικοποίησης της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και της κοινωνικής ιδιοκτησίας του προϊόντος. Κανένα δικαίωμα δηλαδή σε κεφαλαιοκράτη να καρπωθεί έστω κομματάκι του παραγόμενου προϊόντος. Συνεπώς κάθε τέτοια νομοθεσία είναι εξ ορισμού παράνομη!

 Αποτέλεσμα αυτού είναι οι νόμοι του αστικού κράτους να βγάζουν νόμιμες ή παράνομες τις απεργίες, ανάλογα με την κυβέρνηση, μέχρι και πλήρους απαγόρευσης με δικτατορίες. Πάνω σε αυτό πατάει η Κεραμέως και, αφού νομοθέτησε η κυβέρνηση τι είναι παράνομο, επικαλείται το νόμο!

 Αντίθεα, ένας συριζαίος μπορεί να θεωρούσε «νόμιμους» (ηθικο-οικονομικά) τους νόμους ΣΥΡΙΖΑ για απεργίες και πλειοψηφίες στις ΓΣ (50%+1) αλλά όχι και τους χειρότερους νόμους της ΝΔ! Με αυτή την έννοια πάει και κόντρα στο νόμο και στις  δικαστικές αποφάσεις, «παρανομεί» δηλαδή με βάση την αντίληψη της Κεραμέως και της Δικαιοσύνης που εφαρμόζει ανιδραστικούς νόμους της κυβέρνησης της ΝΔ (και όχι μόνο).

 Σύμφωνα με τη μαρξιστική έννοια του Δικαίου, όλοι οι νόμοι της αστικής τάξης για τις απεργίες, το μεροκάματο κλπ είναι νόμοι παράνομοι, από ταξική άποψη, αφού κατοχυρώνουν το δικαίωμα του καπιταλιστή να δίνει λίγα ή περισσότερα από αυτά που δεν του ανήκουν (μεταβλητό κεφάλαιο) και τα κλέβει όλα από τον εργαζόμενο.

 Συνεπώς ενώ ένας συριζαίος μπορεί να θεωρεί «νόμιμη» την (παράνομη) σημερινή απεργία και παράνομη την απεργία με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (το αντίθετο για τους ΝΔημοκράτες!) αλλά είναι «ανίκανος» να πει πως το σύνολο της νομοθεσίας είναι παράνομο, αφού αφορά διαχείριση κλεμμένης εργασίας από την, ταξικώς, κυρίαρχη τάξη.

 Έτσι μπορεί να ηθικοποιεί και να απεργεί «παρανόμως» κόντρα και  αψηφώντας το νόμο της ΝΔ.

 Οι κομμουνιστές δεν παραδέχονται κανένα νόμο που ορίζει περιορισμούς στα δικαιώματα των εργαζομένων, όσο δημοκρατικοί ή «αριστεροί» και αν πλασάρονται. Και αυτό γιατί προωθούν στην εργατική τάξη την ταξική αντίληψη του δικού της ταξικού Δικαίου, όχι απλώς για καλό μεροκάματο, δικαιώματα απεργίας κλπ, αλλά την αντίληψη ότι η εργατική τάξη και οι εργάτες «ΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΟΛΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΛΑ».  Αυτή είναι η βάση του ταξικού Δικαίου τους και όχι η σύγκριση μεταξύ νόμων αστικών κυβερνήσεων και υπουργών.

 Θα πρέπει να πούμε εδώ ότι το σύνθημα που φωνάζουν οι κομμουνιστές  «Νόμος είναι το Δίκαιο του Εργάτη», δεν αφορά κάποια αυθαίρετη αντίληψη ότι κάθε εργάτης όπου και αν βρεθεί, ότι και να πει είναι νόμος δικαίου του. Αφορά μόνο στο Ταξικό του Δίκαιο, ότι δηλαδή το Δίκαιο είναι πως του ανήκουν όλα από τον παραγόμενο πλούτο και το διεκδικεί μαζί με την ταξική εξουσία του (της εργατικής τάξης – Δικτατορία του Προλεταριάτου.

 Όταν οι εργάτες με την προτροπή και οργάνωση των κομμουνιστών, λένε ότι πηγαίνουν κόντρα στους νόμους και παλεύουν να τους ακυρώσουν, ανεξαρτήτως συνεπειών (δίκες, ΜΑΤ, διώξεις, απολύσεις, δολοφονίες – ανυπολόγιστος ο αριθμός των εργατών που δολοφονήθηκαν στην πάλη για δικαιώματα),  δεν εννοούν μόνο τον ένα νόμο αλλά το σύνολο της ταξικής αστικής νομοθεσίας. Αυτό επειδή είναι δυνατό μόνο με επανάσταση, εν όσο κυριαρχεί η αστική τάξη παλεύουν και άμεσα, νόμο – νόμο για ακύρωση στην πράξη, όπως έκαναν με το νόμο Κατρούγκαλου και όπως κάνουν με το νόμο Χατζηδάκη.

 Μπορεί να βρίσκονται δηλαδή στιγμιαία οι κομμουνιστές σε κοινή στάση και με συριζαίους και  εργαζόμενους άλλων αστικών ιδεολογιών, αλλά διαχρονικά και πάντα είναι μόνο την εργατική τάξη και την ταξική έννοια του Δικαίου της που δεν μπορεί να οριστεί ή περιοριστεί με κανέναν αστικό νόμο. Εδώ διαχωρίζουν τη θέση τους από ΣΥΡΙΖΑ και αστικά κόμματα που κινούνται εντός της αστικής εξουσίας.

 Αν κάποια στιγμή κάποιος δεν καταλαβαίνει τη θέση του ΚΚΕ για αρνήσεις επί φαινομενικά θετικών νομοθεσιών που εμμέσως διευθετούν ενδοιαστικές αντιθέσεις ομάδων κεφαλαίου,  θα πρέπει να προσφεύγει στη θέση του ότι «η εργατική τάξη και οι εργάτες ΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΟΛΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΟΛΑ». Δεν θα δώσουν σε κανέναν λογαριασμό παρά μόνο στον λαό  και στην  ίδια την εργατική τάξη.

 Αυτές είναι οι ποιοτικές διαφορές των εννοιών ενδοταξικού Δικαίου (Θρασύβουλος) και ταξικού  του Δικαίου (Μαρξ) μεταξύ αστών - ρεφορμιστών – οπορτουνιστών από τη μία και κομμουνιστών από την άλλη.