Ημέρα της Μητέρας. Οι «άλλες Μάνες»

 Σήμερα, όχι, δε θα πω για τις χαρούμενες μάνες που απολαμβάνουν «ελευθερίες» και προνόμια με γυαλιστερά ρούχα μάρκας και κατακλύζονται από ανθοδέσμες και υποκριτικές λέξεις ευτυχίας.

 Θα θυμηθώ τις Μάνες του πόνου, του ιδρώτα, της καρτερίας και του αγώνα του χθες και του σήμερα. Εκείνες των «άλλων καιρών» και τις σημερινές  που τις διαδέχτηκαν και μεγαλώνουν και αυτές με τα βάσανα του μεροκάματου τα παιδιά τους.

 Θα θυμηθώ τις Μάνες που κάποτε κράτησαν αυτόν τον λαό όρθιο μαχόμενες για την κόρη, για τον γιο, για τον άντρα που το κράτος του ζόφου και του εγκλήματος δεν συγχώρεσε ποτέ το όνειρό τους για μια καλύτερη κοινωνία.

 Θα θυμηθώ τις Μάνες που καρτερούσαν το παιδί τους να γυρίσει…

  Θα θυμηθώ ξεχωριστά τη Μάνα του Μακρονησιώτη τιμώντας όλες τις αφηγήσεις των μακρονησιωτών συγκρατουμένων μου στις εξορίες και φυλακές και όλες τις  ίδιες Μάνες του κόσμου. Εκείνες οι Μάνες είναι πάντα αξεπέραστες… 

 

 Εκείνες έβλεπαν τη Μακρόνησο χύνοντας δάκρυα και αίμα…

 Θα πω και για όλες τις Μάνες που καρτερούσαν κι έβλεπαν από μακριά «το στενό το παραθύρι, που φωτίζει με κερί» στο Γεντί Κουλέ, στην Κέρκυρα, στη Γυάρο, στα κρατητήρια, στου Αβέρωφ, στην Ακροναυπλία, στο Χαϊδάρι, στα ξερονήσια… Τις Μάνες των τόπων εκτέλεσης..

 Ποιος θα τις τιμήσει αν όχι όσοι γεύτηκαν ή κληρονόμησαν τις θυσίες τους;

 Αλήθεια γνωρίσατε τέτοιες Μάνες; Αν όχι ψάξετε την ιστορία των αγωνιστών, των κομμουνιστών, των ανυπότακτων. Πίσω τους υπάρχει μια αφανής ηρωίδα Μάνα!

 Αυτές τις Μάνες τιμώ σήμερα… έζησα και κληρονόμησα τον αφανή ηρωισμό τους, τις παραδίδω στις νεότερες γενιές.

 

…Ύστερα η μεγάλη πέτρα στον ώμο

 Ανηφορίζοντας τον θάνατο

 Μεγάλος ανήφορος

 Μεγάλες πολιτείες θα χτίσουμε μητέρα

 Μεγάλη απόφαση στην καρδιά          

Μεγάλες μέρες μας περιμένουν μητέρα

Μάνα

Μην πικραίνεσαι…

 

Γ. Ρίτσος

 

10  Μάη του 2026

Σ.Β.

Απαγορεύεται η παραίτηση! Μία ακόμα αντεργατική... καινοτομία της Ιαπωνίας

 

Τι καταλαβαίνετε από το άρθρο;

  Μιλάμε για τη χώρα που μετατρέπουν τους εργάτες σε ομήρους και ιδιοκτησία τους, δημιουργώντας μια κόλαση στη εργασία και διπλή κόλαση έξω από αυτήν!!!! Κάτι σαν δραπέτης από τα κάτεργα, καταζητούμενος!

 Όποιος δεν ξέρει την εργασιακή δουλεία της Ιαπωνίας και τη φεουδαρχική εξουσία των καπιταλιστικών ομίλων, είναι αδύνατο να καταλάβει το περιεχόμενο του άρθρου.

 Στη χώρα που ένα μυρμήγκι τυγχάνει  μεγαλύτερη προσοχής και ευγένειας, το πλέγμα εκβιασμών από τις εταιρείες είναι τέτοιο που αν παραιτηθείς, την επόμενη εκτός της κατηγορίας περίπου ότι «σκότωσες τη μάνα σου» (μόνο την εργασία χωρίς όρια αναγνωρίζουν στην εταιρεία για μάνα του), μπαίνεις στη μαύρη λίστα τεμπέληδων εγκληματιών κατά του έθνους, του Αυτοκράτορα, της πατρίδας και πάνω από όλα της… «παρτίδας»! Και σε περιμένουν μύρια όσα μαρτύρια! Εκτός δουλειάς χάνεις την ταυτότητα της εταιρείας, την κάρτα της, την ασφάλειά της, το διαμέρισμα που πλήρωσες με τον ιδρώτα σου αλλά είναι, όπως και κάθε τι εκεί, ιδιοκτησία της εταιρείας και αν βγεις για δουλειά μάλλον σε διπλή δουλεία θα πας…

  

 Στη φωτο άλλη καινοτομία: Η "Ιαπωνική τέχνη" Inemuri να κοιμάσαι στον χώρο της ατελείωτης δουλειάς για να συνεχίζεις διαρκώς σα να μη συμβαίνει τίποτα!

 Σε ποιόν αιώνα ζουν αυτοί οι ευτυχισμένοι σιωπηλοί άνθρωποι που οι εταιρείες τους αναγνωρίζοντας ότι κερδίζουν τόσα πολλά από αυτούς και φτάνουν μέχρι να τους απειλούν αν τολμήσουν να… παραιτηθούν;

 Και αναγκάζονται τότε να προσφύγουν σε άλλες καπιταλιστικές εταιρείες – σωτήρες και υπεράσπισης των δικαιωμάτων παραίτησης και των παραιτημένων… Δλδ από τη Σκύλα στη Χάρυβδη!

 Έτσι έγινε η Ιαπωνία μεγάλη καπιταλιστική δύναμη!

Με αυτοκρατορία και δουλεία!

Μη σας ξεγελάει η νέα τεχνολογία και τα γυαλιστερά κουστούμια των Ιαπώνων, στους υποχρεωτικούς κανόνες είναι και αυτά.

 Αν σκεφτούμε και με τι ενθουσιασμό πέθαιναν για το Αυτοκράτορα…

 Ανατολική - ασιατική ευγένεια, σου λέει ο άλλος…

 

Διαβάζουμε στην τελευταία σελίδα του Ριζοσπάστη, 6/5/2026:

«Την ώρα που τα διεθνή πρακτορεία έπλεκαν το εγκώμιο της Ιαπωνίας για τον ρόλο που αναλαμβάνει στη «διεθνή ασφάλεια», καταργώντας περιορισμούς δεκαετιών στις εξαγωγές όπλων, μια άλλη είδηση ήρθε να ρίξει φως στην κοινωνική σήψη που είναι κυρίαρχη και σ' αυτήν τη χώρα - σύμβολο του καπιταλισμού: Τα τελευταία χρόνια ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια τα λεγόμενα «πρακτορεία παραιτήσεων» («resignation agencies»). Πρόκειται για εταιρείες που αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν παραιτήσεις εργαζομένων οι οποίοι δεν αντέχουν άλλο να δουλεύουν σε μια θέση, αλλά η εργοδοσία είναι τόσο πιεστική απέναντί τους που δεν επιτρέπεται τελικά ούτε να παραιτηθούν!...»

 Σύμφωνα με την έρευνα, μεγάλο μέρος των παραιτήσεων συνδέεται με την αύξηση της ψυχολογικής πίεσης στη δουλειά, ή με τα προβλήματα υγείας που προκαλεί. «Παραιτούνται για να αποφύγουν να βλάψουν την ψυχική τους υγεία και χρησιμοποιούν "υπηρεσίες παραίτησης" για να παρακάμψουν το άγχος του χειρισμού της διαδικασίας», αναφέρει ο εκπρόσωπος ενός «πρακτορείου παραίτησης» με την επωνυμία «Momuri», που σημαίνει «Δεν αντέχω άλλο!». Μόνο την τελευταία τετραετία το συγκεκριμένο πρακτορείο έχει προσφέρει «υπηρεσίες» σε 35.000 εργαζόμενους.

 

Θυμίζουμε ότι στην Ιαπωνία υπάρχουν οι όροι «karojisatsu» και «karoshi», που περιγράφουν την αυτοκτονία και τον θάνατο «από υπερβολική εργασία» αντίστοιχα. Κάθε χρόνο εκτιμάται ότι πεθαίνουν πάνω από 10.000 άτομα από καρδιαγγειακά προβλήματα που σχετίζονται με την «υπερβολική εργασία»... Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 έχει συσταθεί μέχρι και «Εθνικός Συνήγορος Υπεράσπισης για τα Θύματα του Karoshi», για την «παροχή βοήθειας στις οικογένειες» όσων πέθαναν από υπερβολική εργασία...

* * *

Η πίεση της εργοδοσίας όμως δεν σταματάει όταν ο εργαζόμενος αποφασίσει να παραιτηθεί. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του πρακτορείου, «υπάρχουν εταιρείες που αναγκάζουν τους υπαλλήλους τους να επισκέπτονται ναούς για να "θεραπεύσουν" την επιθυμία τους να παραιτηθούν (...)

 Συνεχίστε στον Ριζοσπάστη

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=13273547

 

Αιμιλία Λυμπεράκη: Καισαριανή. Γυναίκες στην Εθνική Αντίσταση. Ευτυχία Μορίκη

 Στις 5 Μαΐου 2026 πραγματοποιήθηκε στη συμβολή των οδών Βρυούλων και Τζων Κέννεντυ από τον Δήμο Καισαριανής, εκδήλωση τιμής και μνήμης με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση της «Μάνας της Καισαριανής» Ευτυχίας Μορίκη ή Μουρίκη (1925-2008) και πραγματοποιήθηκε μετονομασία της οδού Τζων Κέννεντυ σε «Ευτυχίας Μουρίκη» («μάνα του ΕΛΑΣ») μετά από ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καισαριανής. Στην εκδήλωση  συμμετείχε πλήθος κόσμου και σε κλίμα  έντονης συγκίνησης άκουσε τους ομιλητές.

Μιλώντας στην εκδήλωση η Αιμιλία Λυμπεράκη Besson, Σύμβουλος Εκπαίδευσης στο Υπ. Παιδείας και συγγραφέας, μίλησε για τις γυναίκες στην Εθνικής Αντίστασης και στην Καισαριανή  και ειδικά για την Ευτυχία Μορίκη («μάνα του ΕΛΑΣ»)  και τη θεία της Νότα Λυμπεράκη – Παναγοπούλου, τόνισε μεταξύ άλλων:

 

Κατ’ αρχήν, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον συνεργάτη, φίλο, αδελφό και σύντροφο, τον Πάνο Γράβαρη, γιο της Μάνας της Καισαριανής και βέβαια τον δήμαρχο Καισαριανής και όλους εσάς, που μου δίνετε το βήμα να μιλήσω και βιωματικά για την γυναίκα Ευτυχία Μορίκη, μία από τις γυναίκες σύμβολα της Εθνικής Αντίστασης.

Η τελευταία παράγραφος του βιβλίου της αναφέρει …

«Εμείς δώσαμε τον αγώνα μας, με τα λάθη μας. Εσείς, όμως, οι νέοι πάρτε ό,τι καλό βρήκατε από μας, προσθέστε το δικό σας και τραβήξτε μπροστά για το καλύτερο. Αντισταθείτε, αγωνιστείτε για ειρήνη, ανθρωπιά, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και κάποια μέρα το δίκιο θα επικρατήσει. Λυπάμαι που δεν θα το προλάβω, φεύγω πια».

Πόσο επίκαιρα λόγια, πόσο ζωντανή αφήγηση, αξίες και αρχές που διέπουν τον άνθρωπο και που βάλλονται σήμερα, στο καθεστώς της ηθικής ασφυξίας  που βιώνουμε! Αυτή είναι και αφιέρωση του Πάνου, χαρίζοντάς μου το βιβλίο της μητέρας του «Νάσαι πάντα μπροστάρισσα σε ό,τι κάνεις και  να σκέφτεσαι, να κάνεις στη ζωή το καλύτερο για το κοινό καλό. Κάτι τέτοιο, θα έγραφε η Μάνα της Καισαριανής».

Κατάγομαι από οικογένεια που συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Η θεία μου Νότα Λυμπεράκη - Παναγοπούλου διέθεσε τη ζωή της στον αγώνα, πέρασε από σκληρά βασανιστήρια, φυλακές και εξορίες, συμμετέχοντας στην αντίσταση με τον άντρα της Μπάμπη Παναγόπουλο – Μπατάκα από την Κερασίτσα, που δολοφονήθηκε το 1946.

Εδώ πιο κάτω στην Ανδρέα Δημητρίου 87, είναι το προσφυγικό της μάνας μου, Μικρασιάτισσας και στο νεκροταφείο της Καισαριανής, ο οικογενειακός τάφος με τα οστά όλων, της οικογένειάς μου που έδωσαν την ψυχή τους για την Αριστερά κι έναν καλύτερο κόσμο.

 

Ανάμεσα στις αδούλωτες ηρωίδες ξεχωρίζει η Ευτυχία Μορίκη που την έλεγαν και “Μάνα της Καισαριανής”!

Τιμώ σήμερα τη μνήμη και τους αγώνες των γυναικών αυτών.

Οι μέρες εκείνες, του 1941-1944, ήταν μέρες αίματος, πόνου, αντίστασης και ηρωισμού για την Ελλάδα και για την ψυχή της Αντίστασης, την Καισαριανή. Το φιλόξενο χώμα της που δέχτηκε τους πρόσφυγες μια άλλης τραγωδίας, του 1922, φύλαξε το αίμα εκατοντάδων εκτελεσμένων και πεσόντων κομμουνιστών και ανυπότακτων λαϊκών αγωνιστών. Ανάμεσά τους και πολλών ηρωίδων γυναικών.

Την πρώτη μέρα της γερμανικής εισβολής η δασκάλα Φωτεινή Τσαμπάζη και ο Στέλιος Φράγκος έγραψαν το πρώτο αντιστασιακό σύνθημα στον τοίχο της Νήαρ Ηστ Καισαριανής: “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ¨Η ΘΑΝΑΤΟΣ”!

Στις 15 Μάη 1941 ο Άρης Βελουχιώτης, εδώ, στα όρια της Καισαριανής και Πανεπιστημιούπολης, μίλησε με κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές της Καισαριανής για Αντίσταση και οργάνωσή ένοπλου αγώνα ενάντια στους Γερμανοφασίστες κατακτητές!

Το πρωί της 31^ης Μαΐου 1941, οι Καισαριανιώτες είδαν την Ακρόπολη χωρίς τη σβάστικα, αφού τα μέλη της ΟΚΝΕ Μανώλης Γλέζος και Λάκης Σάντας την είχαν κατεβάσει, γράφοντας την πρώτη μεγάλη αντιστασιακή πράξη στη χώρα και στην κατεχόμενη Ευρώπη!

Στις 3 και 10 Μαΐου 1944 γίνονται οι πρώτες εκτελέσεις 15 γυναικών  της ΕΑΜικής Αντίστασης στο σκοπευτήριο, ποτίζοντας με το αίμα τους το ιερό του χώμα.

Στις 5 Σεπτέμβρη 1944 στον τοίχο της Καισαριανής εκτελούνται δυο 17χρονες ηρωίδες, οι ΕΠΟΝίτισσες, Ηρώ Κωνσταντοπούλου και Αθηνά Χατζηεσμέρ.

 

Ευτυχία Μορίκη: Η "Mάνα" της Καισαριανής

 

Τιμούμε σήμερα την Ευτυχία Μορίκη,

Γεννημένη στη Χίο στις 5 Μαίου του 1925, από γονείς Μικρασιάτες-πρόσφυγες, μένει ορφανή από μητέρα σε μικρή ηλικία. Γαλουχείται διαβάζοντας την Μάνα του Γκόργκι και την Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά, αφουγκραζόμενη την αδικία του κόσμου! Ήταν μόλις 17 χρόνων στα χρόνια της χιτλερο-φασιστικής κατοχής και ξεκίνησε την αντιστασιακή της δράση μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ Καισαριανής, μαζί με την Ξένη Βαρδάκη, καθώς και στον εφεδρικό ΕΛΑΣ.

Στο ΚΚΕ εντάσσεται αμέσως μετά την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή, ακούγοντας τις καμπάνες να χτυπούν πένθιμα, ανεβασμένη σ’ ένα ύψωμα με άλλους ΕΠΟΝίτες, γεγονός που περιγράφει συγκλονιστικά στο βιβλίο. Η Πρωτομαγιά πάντα τρόμαζε τους  ΝΑΖΙ φασίστες και οι 200 κομμουνιστές εκτελούνται ακριβώς εκείνη την μέρα «συμβολικά» από τα γερμανικά εκτελεστικά αποσπάσματα, γιατί  υπερασπίζονται με τη ζωή τους τις κατακτήσεις του Σικάγο του 1886 και οι Γερμανοί θέλουν να κάνουν επίδειξη δύναμης.

…Περνούσαν τα καμιόνια, πολλά καμιόνια, οι κρατούμενοι πετούσαν σημειώματα για τους δικούς τους … και μετά το θάνατο, έτρεχε αίμα, πολύ αίμα …Παγώσαμε … Η γενναιότητα, το ήθος της, το προσόν της καρδιάς και η ευαισθησία της, η πίστη της στις ηθικές αξίες και στην ανθρώπινη συνείδηση, η βαθιά ανθρωπιά της - και όπως η ίδια περιγράφει, πρώτα μοίραζε το φαγητό στους αιχμαλώτους και έπειτα στους συναγωνιστές της - έδωσαν σ’ αυτό το ανήλικο κορίτσι την προσωνυμία της “μάνας”.

“Πάντα κομμουνίστρια ήμουν” αφηγείται … Η Ευτυχία ηγήθηκε διμοιρίας γυναικών, διοίκησε λόχο ανδρών και ήταν σύνδεσμος του τάγματος με το Α΄ Σώμα ΕΛΑΣ Αθήνας.

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, ήρθαν οι Άγγλοι, oι δωσίλογοι που πέρασαν στην δική τους υπηρεσία, ακολούθησαν τα Δεκεμβριανά. Με τη Συμφωνία της Βάρκιζας της πήραν το όπλο να το παραδώσουν. Η Ευτυχία έκλαψε πολύ! Και δεν ήταν η μόνη!

 

Ακολούθησε ο Εμφύλιος και η Ευτυχία τραυματίζεται σοβαρά τον Δεκέμβρη, συλλαμβάνεται και υφίσταται απίστευτα βασανιστήρια κι εξευτελισμούς, φάλαγγα, κάψιμο, 17 χρ. χάνει τα δόντια της. Η υγεία της προσβάλλεται σοβαρά. Όμως, δΔν γονάτισε, δεν φοβήθηκε, ούτε προσκύνησε. Ήξερε γιατί ζει και γιατί μπορεί να πεθάνει. Είχε ΙΔΑΝΙΚΑ και ιδεολογική ταυτότητα! Ήταν Πατριώτισσα, Αριστερή, ως στάση ζωής, με ανιδιοτελή κίνητρα! Καταδικάζεται από έκτακτο στρατοδικείο σε θάνατο για εγκλήματα που δεν έκανε, όμως η ποινή της μετατρέπεται σε ισόβια, ως ανήλικη και παραμένει για 12 χρόνια στις φυλακές, γιατί ήταν αντιστασιακή υπέρ του λαού και κατά των κατακτητών!  Έφυγε αλύγιστη στις 23 Απρίλη του 2008.

Το προσωπικό της αφηγηματικό ύφος στο βιβλίο, μεταφέρει τον συγκινησιακό αυθορμητισμό, τη λαϊκότητα του λόγου της ηρωίδας. Οι περιγραφές της συγκλονιστικές, αλλά και εξαιρετικά διδακτικές, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές, που η άρχουσα τάξη επιχειρεί με κάθε τρόπο ν’ αποσπάσει από την συλλογική λαϊκή αγωνιστική μνήμη. Η πίστη της στην συνέχιση του αγώνα και το όραμά της για την  οικοδόμηση ενός νέου κόσμου ισονομίας, εκτιμώ ότι αποτελεί σημαντικό μάθημα για όσους έχουν επιλέξει την αποστράτευση και τον αυτο-εγκλεισμό στο δικό τους “εγώ”!

Ας μην ξεχνάμε ότι, η δεκαετία του 1940 αποτελεί και τον πυρήνα του ιστορικού ρόλου των γυναικών στην ελληνική κοινωνία. Είναι περίοδος κοινωνικού στιγματισμού και πολιτικοποίησης της γυναίκας, ως ενεργά υποκείμενα που μετασχηματίζουν την κοινωνία! Γιατί οι Ελληνίδες δεν αγωνίστηκαν μόνο για ιδανικά, σπάζοντας τα στερεότυπα, αγωνίστηκαν πρώτα απ’ όλα για την ίδια τη ζωή, γιατί οι ίδιες δίνουν ζωή! Γι’ αυτό και ο αγώνας τους απέκτησε περηφάνια, αντοχή και βαθιά ανθρώπινη γενναιότητα.

ΔΙΔΑΓΜΑ Οι γυναίκες - σύμβολο λοιπόν, μαζί με όλους τους αντιστασιακούς και τους κομμουνιστές, αποδόμησαν με την στάση τους, τον ιστορικό αναθεωρητισμό!

Όταν αυτοί οι κόκκινοι έπεφταν απ’ τις σφαίρες των αποσπασμάτων ή γέμιζαν τα Μακρονήσια, οι Μαυραγορίτες, κουκουλοφόροι, Μπουραντάδες, δωσίλογοι, και κάθε λογής συνεργάτες των Γερμανών, έγιναν το ίδιο το Κράτος! Πήραν θέσεις, αξιώματα, εξουσία, περιουσίες!

Έτσι χτίστηκε η καινούργια Ελλάδα της παρακμής και της σήψης! Και βέβαια έκαναν τα πάντα για να ταφεί η ιστορική αλήθεια, γιατί ζουν ανάμεσά μας!

Σήμερα λοιπόν, η ιστορική μνήμη εκδικείται και ζητά δικαίωση! Γιατί δεν μας αρκεί να ερμηνεύουμε τον κόσμο, αγωνιζόμαστε να τον αλλάξουμε!

Η ψυχή της Μάνας της Καισαριανής ΖΕΙ, πρώτα μέσα μας, ως αγωνίστρια της ελευθερίας που δεν προσδοκά αμοιβή στο τέλος του αγώνα. Μόνη της αμοιβή, η βαθιά ικανοποίηση πως έπραξε στο ακέραιο το καθήκον της κι εμπότισε τις νέες γενιές με τις αξίες της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Αποτελεί τον φάρο που μας δείχνει ότι αξίζει να υπερασπιστεί κανείς με την ίδια του τη ζωή τον αγώνα, για μια ζωή απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο,! Και μεις αυτή την σκυτάλη της ζωής παίρνουμε … για να ξημερώσει η πολυπόθητη ξαστεριά! Γιατί, σε τελική ανάλυση, η Ιστορία γράφεται με τους δικούς μας αγώνες, εκεί όπου η ζωή δίνει τις πιο σκληρές της μάχες.

Είναι ο δρόμος που δεν οδηγεί στην υποτέλεια, αλλά στην εθνική αξιοπρέπεια!

 Και θα κλείσω μ’ ένα απόσπασμα από ποίημα του Γιάννη ΡΙΤΣΟΥ

To αφιερώνω και στον εκλιπόντα, αγαπημένο Γιώργο Κατημερτζή, συνεργάτη μου για πλέον από 10 χρόνια στην ΓΣΕΒΕΕ, σύντροφο, απλό και ακέραιο, όπως είναι οι αυθεντικοί αριστεροί!

Εμείς, μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα …Μόνον
θυμηθείτε το: αν η Ελευθερία
δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας ,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα   

Σας ευχαριστώ θερμά

 

Πηγές:

Άννα Μπάλλη: Ευτυχία Μορίκη: Η ‘μάνα’ της Καισαριανής, εκδόσεις Μαραθιά, Αθήνα 2008

https://www.news247.gr/gnomes/i-zoi-tis-eftixias-moriki/

 

-Κέντρο Μικρασιατικού Πολιτισμού Δήμου Καισαριανής.

https://www.kemipokessariani.gr/index.php/2012-12-04-08-18-28/2012-12-04-08-25-07

Ριζοσπάστης

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=4554664

Εθνική Αντίσταση - ΔΣΕ

https://ethniki-antistasi-dse.gr/eftihia-moriki.html

Καισαριανή. Ο τόπος μας, Ιστορία, Εθνική Αντίσταση

https://kaisariani.gr/o-topos-mas/istoria/ethniki-antistasi/

 

Βίντεο ανακτημένα στο youtube για την Ευτυχία Μουρικη, 5-5-2026

 

 

Ηλίας Σταμέλος: Η Καισαριανή τιμάει την Ευτυχία Μουρίκη

https://www.youtube.com/watch?v=PIDixLqgChY

 

 Πάνος Γράβαρης: Τεράστια η κληρονομιά της μητέρας μας, Ευτυχίας Μουρίκη»

https://www.youtube.com/watch?v=VYKeds7HMds

 

Αιμιλία Λυμπεράκη: Καισαριανή - Γυναίκες στην Εθνική Αντίσταση. Ευτυχία Μουρίκη

https://www.youtube.com/watch?v=fMRMlYRRVug&t=14s

  

Ο Σπ. Τζόκας: Τιμή για την Καισαριανή η ιστορία της Ευτυχίας Μουρίκη

https://www.youtube.com/watch?v=ItdRYke2MA4

  

Κώστας Γαβριλάκης: Με το όπλο στο χέρι η Ευτυχία Μουρίκη συμμετείχε στης μάχες της Καισαριανής

https://www.youtube.com/watch?v=IkgEyNh9z8o

  

Νικόδημος Κατσαρέλης: Η Ευτυχία Μουρίκη υπήρξε σύμβολοΑντίστασης της Καισαριανής

https://www.youtube.com/watch?v=sYM8kYBrLgo

 

 

 

 

 

Για τους αφανείς ήρωες. Μάνθος Σκηνιώτης

 Βλέποντας τη δικαίωση της μεγάλης θυσίας των 200 κομμουνιστών αγωνιστών στην Καισαριανή από την κοινωνία, ως κορυφαίο δείγμα της θυσίας και του αγώνα του ελληνικού λαού, θυμήθηκα το έργο εκείνων των αφανών αγωνιστών που δεν τους γνωρίζουμε αλλά τους εκπροσωπούν σε ανώτερο επίπεδο οι «200»!

 Θυμήθηκα πολλούς συναγωνιστές μου της προηγούμενης ηρωικής γενιάς της κατοχής και του ΔΣΕ, στην εξορία και τις άπειρες άγνωστες και άγραφες ιστορίες τους.

 

Πολλά χρόνια μετά, έπεσα απρόσμενα, σε ένα μικρό βιβλιαράκι με ποιήματα. Μέσα, εκτός από ποιήματα, είχε και ένα σεμνό συνοπτικό βιογραφικό που έγραφε ανάμεσα στα άλλα:

 «…μεταφέροντας (μικρός ΕΠΟΝίτης) σημειώματα και οδηγίες (κατά της διάρκειας της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου), μέσα στο πλαίσιο της δράσης της ΕΠΟΝ, ο Μάνθος Σκηνιώτης ευτύχησε να γνωρίσει μεγάλες προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Κωστή Παλαμά, τους γλύπτες Μέμο Μάκρη, Θανάση Απάρτη, Λάζαρο Λαμέρα, τον Φερεντίνο, τον Βασίλη Ρώτα και πολλούς άλλους….» δεν κατάφερε να σπουδάσει. Όμως η φλόγα της μόρφωσης και της δημιουργίας τον αξίωσαν να γράψει και ποιήματα!

 Μένω σε αυτό: «…μεταφέροντας σημειώματα και οδηγίες μέσα στο πλαίσιο της δράσης της ΕΠΟΝ…»

Αλήθεια μπορεί να διανοηθεί κανείς τι σπουδαίο ρόλο έπαιξε αυτός ο αγωνιστής για να φτάσει ο λαός κάποια στιγμή στην ελευθερία; Ούτε ο ίδιος το κατάλαβε γιατί θεώρησε ότι έκανε κάτι «φυσικό» μέσα σε συνθήκες κατοχής και πολέμου! Και δεν ήταν ο μόνος. Πολλά «αετόπουλα» και ΕΠΟΝίτες έκαναν  το ίδιο! Η ζωή τους κορώνα – γράμματα χωρίς φόβο!

 Κάποια στιγμή  τον θυμήθηκα. Και θέλησα να πω πως όταν αναφερόμαστε στους ήρωες και στους μεγάλους αγώνες του λαού, μέσα μας να θυμόμαστε και τους άπειρους αφανείς ήρωες. Χωρίς αυτούς ούτε οι 200 θα γεννιόνταν!

 Να τους τιμάμε…

 Στέργιος Βασιλείου, 5/5/2026

 

 ΤΑΞΙΔΙ

 Η ζωή μας, ένα ταξίδι.

Το τρένο τρέχει πάνω στις ράγες.

Ρυθμικά ακούγεται ο κτύπος του.

Τα τοπία εναλλάσσονται

μέσα στην ομορφιά της φύσης.

Θα φτάσουμε στο σταθμό.

Εκεί είναι το τέρμα.

Κατέβα και βάδισε στο πεπρωμένο σου

απόλαυσε ό,τι σου προσφέρεται

άφησε πίσω αυτά που σε πλήγωσαν.

Κοίτα. Όλα αρχή και τέλος.

Αποχαιρέτησε τα εγκόσμια.

Η ζωή σου ήτανε ένα αγώνας

γεμάτος από χαρές και λύπες.

Φύγε ήρεμος.

Τίποτα δεν μένει, όλα εφήμερα.

 

Πόσο νέες είναι οι πολιτικές ιδέες που προβάλει η Διακήρυξη του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα.;

 Αλέξη,

Όταν ξεκινάς με αποφθέγματα του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, των κοινωνικών συμβολαίων κατά της ανισότητας του 18^ου αι., τότε που η καπιταλιστική αστική τάξη ήταν ανερχόμενη και φορέας του τότε Διαφωτισμού και της ανάπτυξης, όπως το «Κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του», πρώτα πρέπει να εξηγηθεί γιατί στον 21^ο αι. οι ανισότητες που ανέλαβε να «εξαφανίσει» τότε ο καπιταλισμός με την «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» κατέληξαν στο σημείο σήμερα, 2,5 αιώνες μετά, σε πλήρη ανισότητα των πάντων: το 1% του καπιταλιστικού  κόσμου κατέχει πλούτο περισσότερο από το 99%, τα ισχυρά έθνη εξαγοράζουν και εξουσιάζουν τα ανίσχυρα, η αστική τάξη εξουσιάζει την εργατική με εντελώς σκληρούς εκμεταλλευτικούς όρους… όλα ακριβώς ανάποδα!

 … και όταν κάποιος δεν εξαγοράζεται με τα τεράστια ποσά των καπιταλιστών, αρνούμενος να προσκυνήσει την ανισότητά, διώκεται με τη δικαιοσύνη τους, όταν μια τάξη δεν προσκυνά τον καπιταλισμό υφίσταται ατελείωτες διώξεις με αποτέλεσμα ποτάμια αίματος των λαών και όταν μια χώρα δεν εξαγοράζεται και δεν προσκυνά τον ιμπεριαλισμό την υποτάσσουν με κάθε είδους πόλεμο (Γιουγκοσλαβία, ιράκ, Συρία, Λιβύη, Αφγανιστάν, Ιράκ κ.α., οικονομικούς αποκλεισμούς και κυρώσεις (Κούβα, Ιράν, Βιρμανία, Βενεζουέλα)  τότε τίποτα το καλό δεν υπάρχει στο σώμα του.

…και στο βάθος απειλή παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού πολέμου, αν οι ανερχόμενες καπιταλιστικές χώρες απειλούν να εκθρονίσουν τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές.

 Αυτές οι ανισότητες και αντιθέσεις δεν είναι πλάσμα φαντασίας. Είναι πραγματικές, τώρα μάλιστα πολύ περισσότερο αφού ο καπιταλισμός δεν είναι σε εποχή ανόδου και Διαφώτισης, αλλά αποδόμησης και παρακμής με τα φαινόμενα να γίνονται χειρότερα. Εκεί δεν πας με αυταπάτες να τον αλλάξεις γαντζωμένος εντός του συστήματος γιατί θα σε αναγκάσει να κάνεις το αντίθετο από αυτά που λες. Όπως ακριβώς σήμερα βλέπουμε τον καπιταλισμό να είναι το αντίθετο με τις αυταπάτες του 18^ου αι. Πρόσφατη ιστορία μας τα «έξω» του Ανδρέα, το "Λεφτά υπάρχουν" του ΓΑΠ, το γνωστό «θα σκίσουμε τα μνημόνια», το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος και τα ψέματα του Μητσοτάκη ότι θα πολεμήσει τη διαφθορά και θα φέρει ευτυχία με την ελευθερία του πολίτη (!) και άλλα τέτοια φούμαρα. Πάντα το αντίθετο γίνεται!

 Επιλέγοντας την απόρριψη του ιστορικού διλήμματος «μεταρρύθμιση ή επανάσταση», που θέτει η Ρ. Λούξεμποργκ, αγνοώντας την εξαιρετική διαλεκτική σχέση αιτίας και αιτιατού που αποκαλύπτει (το ένα είναι προϋπόθεση του άλλου) και επιλέγοντας τη «σύνθεσή τους σε μια νέα πολιτική στρατηγική», εντός του καπιταλισμού, χωρίς ανατροπές ως προϋπόθεσή τους για την επανάσταση, δεν επιλέγεις μια πολιτική του 21^ου αι. αλλά τις αυταπάτες του 18^ου! Κανείς δεν πάει έτσι μπροστά σε περίοδο ασφυκτικής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού, όταν ο πόλεμος είναι από τον 20αι. αιώνα εν τη πράγμασι  μέσο επίλυσης στις από τη φύση του άλυτες εσωτερικές αντιθέσεις του.

 Θα επανέλθω…

 Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας

  https://in-at.gr/i-kyvernosa-aristera-tis-neas-epochis