Η Δύσκολη εποχή της ΕΔΑ

Η εποχή της ΕΔΑ δεν ερμηνεύεται με σημερινά μέτρα γιατί δεν χωράει σε κανένα σημερινό μέτρο και καλούπι. Ήταν μια ερμαφρόδιτη κατάσταση που όλοι την ήξεραν και όλοι έκαναν πως δεν την ήξεραν!

 Άκουγα από μικρό παιδί για την ΕΔΑ με τρόπους που με έπιανε δέος και τρόμος! Με απίστευτη επικρεμάμενη απειλή με το παραμικρό. Και με το σπίτι περικυκλωμένο με χαφιέδες και σφραγισμένα στόματα που δεν καταλάβαινα γιατί. Σιγά σιγά όμως…

 Αντάμωσα με τη Νεολαία ΕΔΑ τον Οκτώβρη του 1963. Ήξερα όμως ότι ανταμώνω με το ΚΚΕ! Μοίρασα προεκλογικές προκηρύξεις. Το ίδιο όταν οργανώθηκα στη Ν. Λαμπράκη. Εσωτερικά δεν υπήρχε χώρος για ΕΔΑ, εξωτερικά όλα ήταν ΕΔΑ!

 Προσπερνώ κάποιους που μας πίεζαν να μη λέμε ότι είμαστε κομμουνιστές αλλά μόνο «δημοκράτες νεολαίοι»! Δεν πέρασε!

Μεγάλη προδικτατορική συγκέντρωση της ΕΔΑ στις Σέρρες 

  Οι κομμουνιστές ήταν στην πραγματικότητα η ψυχή και η κινητήρια δύναμη της ΕΔΑ. Όσοι ήταν αριστεροί ενταγμένοι ή συνεργαζόμενοι ήξεραν πού έρχονταν και ήταν αποφασισμένοι να τραβήξουν το λούκι που τραβούσαν οι κομμουνιστές. Ήταν άνθρωποι που πίστευαν και αυτοί ότι το καπιταλιστικό σύστημα πρέπει να ανατραπεί αλλά με διαφορετική αντίληψη για το πως θα γίνει αυτό. Λίγοι ήταν σε κάθε οργάνωση, αλλά μέχρι και τη ζωή τους έδωσαν, όχι μόνο εξορίες και φυλακές, μαζί με τους  κομμουνιστές.

 

 Βουλευτές και στελέχη της ΕΔΑ στις Σέρρες σε πορεία προς την συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την ανατίναξη των γραφείων της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη  (ΔΝΛ) στις 7/12/1965 από την ΚΥΠ

Κάποιοι κουράστηκαν! Δεν άντεξαν έναν ατελείωτο κοινό δρόμο αγώνων και θυσιών με τους κομμουνιστές! Και το 1968 διαχωρίζουν τη θέση τους για να τραβήξουν έναν δρόμο που έπαυαν να είναι αρνητές του συστήματος. Δεν ήταν μόνο αριστεροί αλλά και κομμουνιστές, στελέχη υψηλόβαθμα που νόμισαν ότι άλλαξαν οι συνθήκες και τώρα «η ζωή χαρίζεται χωρίς ν’ ανατραπεί»! Έχασαν το κομμουνιστικό DNA που τους οδηγούσε. Μεταπήδησαν αργά και σταδιακά στα χαρακώματα του συστήματος. Και ονομάστηκαν αρχικά ανανεωτική κομμουνιστική αριστερά ("ΚΚΕ εσωτερικού") και σε συνέχεια σκέτο "ανανεωτική αριστερά" διαφόρων κομματικών μορφών. Τη συνέχεια την γνωρίζουν όλοι στα συντρίμμια του ΣΥΡΙΖΑ, τελευταίο φορέα με ευθεία διαδοχή από την αρχική μήτρα του "ΚΚΕ εσωτερικού"...

Συμπεράσματα  

 Σήμερα δεν υπάρχει ούτε ίχνος από το πνεύμα της ΕΔΑ. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για την αναδημιουργία της, παρά τις προσπάθειες στη μεταπολίτευση, γιατί τώρα κανείς δεν χρειάζεται μάσκες πολιτικής παραλλαγής. Ούτε καν επιβιώνει στις αλλεπάλληλες μεταλλαγές της αρχικής κομμουνιστικής, ανανεωτικής αριστεράς

 

  "Η Γενιά μας". Περιοδικό της ΔΝΛ. Πρωτοσέλιδο σκίτσο για την φασιστική ανατίναξη των γραφείων της ΔΝΛ Σερρών

 Η ΕΔΑ έγραψε μια ιστορία με ηρωισμούς και λάθη αλλά πολιτικά έπαιξε από τη μια τον ρόλο της πολιτικής έκφρασης των κομμουνιστών και από την άλλη το εκκολαπτήριο των οπορτουνιστών. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει με ακρίβεια να αποτιμήσει το πραγματικό ειδικό βάρος της στους πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων και στην ιστορία του κομμουνιστικού και του αριστερού κινήματος, ιδίως με την δράση της κάτω από τραγικές συνθήκες και με την ευκαιρία που έδωσε στο ΚΚΕ να εκφραστεί με τον λαό σε σεβαστά εκλογικά ποσοστά.

 Είναι ιστορία και ο καθένας την κρίνει τώρα πολιτικά, όχι όμως μαρξιστικά, επιστημονικά. Αυτό απαιτεί χρόνια να περάσουν…

 

Συνεστίαση της ΕΔΑ Σερρών και της ΔΝΛ Σερρών στο ¨γνωστό" κέντρο "Τ' ΑΗΔΟΝΙΑ" 

 Προσωπικά

 Από εκείνη την εποχή μου έμειναν πολλές πολιτικές πληγές αλλά και προσωπικοί φίλοι που τίμια πίστευαν στο οπορτουνιστικό τους όραμα, παρότι διαψεύδονταν αλλεπάλληλα μέχρι το 2015 οπότε έληξαν οι αμφιβολίες και ταλαντεύσεις. Είχαν γνώση των διαφορών και τις σεβάστηκαν.

Είχα την τύχη να ανταμώσω προδικτατορικά με τον πράγματι σεβαστό μπάρμπα - Γιάννη Πασαλίδη με τη μνημειώδη πίπα του και πολλά στελέχη από τους οποίους ξεχωρίζω τον Μ. Γλέζο, τον Μίκη κ.α. νεότερους. Εννοείται πως ποτέ δεν δίστασα να τους κάνω κριτική για τις εκάστοτε πολιτικές τους επιλογές γιατί δεν χωρούσε στο μυαλό μου ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι λογικό να είναι απέναντι από τις κλασσικές κομμουνιστικές θέσεις και πρακτικές. 

 

 Ο Μίκης στις Σέρρες. Εγκαίνια των Γραφείων της ΔΝΛ, Οκτώβριος 1964

 

 

Ημιπαγκόσμιος πόλεμος!

Ο πόλεμος γύρω μας επεκτείνεται  και κάποιοι μιλάνε για ευκαιρίες από αυτόν!

 Ο Διοικητής της ΤτΕ μας βγήκε προπαγανδιστής και στρατηλάτης των ευκαιριών της πολεμικής οικονομίας και του πολέμου για τους μεγαλο-καπιταλιστές, την ίδια ώρα που ο πόλεμος απλώνεται σε ένα τεράστιο φάσμα χωρών βόρεια, ανατολικά και νότια και ήδη αγγίζει με χίλιους τρόπους τη χώρα μας. [Γ. Στουρνάρας: «Ρευστό το εξωτερικό περιβάλλον, αλλά οι διαταραχές δημιουργούν και ευκαιρίες» https://www.amna.gr/home/article/1013538/G-Stournaras-Reusto-to-exoteriko-periballon--alla-oi-diataraches-dimiourgoun-kai-eukairies]

 Οι πολεμοχαρείς ιμπεριαλιστές μηχανεύονται την ενοποίηση των πολεμικών μετώπων σε μια πρόβα «ημιπαγκόσμιου πολέμου»!

 

 Γράφει ο Ριζοσπάστης στις 1 & 2 Αυγούστου 2026:

 Ακόμα πιο κοντά το ενδεχόμενο να ενωθούν τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου

 Η εμπλοκή του καθεστώτος Ζελένσκι στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, στο πλευρό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ενάντια στο Ιράν, αναδεικνύεται σε ένα νέο, ιδιαίτερα επικίνδυνο στοιχείο της κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων.

 Σε συνδυασμό και με άλλες εξελίξεις, που περιγράφονται αναλυτικά στο διπλανό χρονολόγιο, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος περνάει σε μια καινούργια φάση, όπου ο κίνδυνος γενίκευσης των δύο βασικών μετώπων και κυρίως ενοποίησής τους είναι πιο ορατός από ποτέ.

 Η ουκρανική επίθεση σε ιρανικό εμπορικό πλοίο στην Κασπία, οι καταγγελίες του Ιράκ για δράση ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών στο έδαφός του και οι απειλές της Τεχεράνης για αντίποινα είναι πρόσθετα στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι οι δύο βασικές εστίες, σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, διαπλέκονται όλο και περισσότερο.

 Κάτω από αυτές τις εξελίξεις, ευρωατλαντικά επιτελεία και «δεξαμενές σκέψης» ομολογούν τώρα ότι οι συγκρούσεις αυτές δεν μπορούν να εξετάζονται ως ανεξάρτητες «περιφερειακές» κρίσεις και ότι αποτελούν αλληλοσυνδεόμενα θέατρα μιας ευρύτερης σύγκρουσης, με υπόβαθρο τη «μητέρα των μαχών», τον ανταγωνισμό δηλαδή ΗΠΑ - Κίνας και των συμμάχων τους για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

 Σ' αυτήν την κατεύθυνση εξετάζουν και την πορεία ενοποίησης των πολεμικών μετώπων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, που όπως όλα δείχνουν επιταχύνεται».

 Αλλωστε, οι πολεμικές συγκρούσεις και το πραγματικό τους υπόβαθρο, δηλαδή η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου που αναπαράγει τις καπιταλιστικές κρίσεις και οι ανταγωνισμοί για την αναδιανομή αγορών, δρόμων και σφαιρών επιρροής, συγκροτούν ένα ενιαίο πεδίο αντιπαράθεσης και συνέχεια των ανταγωνισμών στην «ειρηνική» περίοδο του καπιταλισμού.

 Ταυτόχρονα οι εξελίξεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή επιδρούν ευρύτερα στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, αλλά και στις αντιθέσεις που οξύνονται μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο.

 Για παράδειγμα οι Ευρωπαίοι ΝΑΤΟικοί θέλουν μεγαλύτερη δέσμευση των ΗΠΑ στον πόλεμο της Ουκρανίας, και αντίστροφα οι ΗΠΑ εξαρτούν ακόμα και το μέλλον της ευρωατλαντικής συμμαχίας από την εμπλοκή των Ευρωπαίων συμμάχων τους στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. Ενα πλέγμα ανειρήνευτων ανταγωνισμών, αλλά και συμμαχικών συμφερόντων που συγκλίνουν και αποκλίνουν, σπρώχνει τις εξελίξεις σε ανεπίστρεπτη πορεία κλιμάκωσης...

 

Τα «περιφερειακά μέτωπα» και ο παγκόσμιος ανταγωνισμός

 Χαρακτηριστική είναι πρόσφατη έκθεση του Center for a New American Security (CNAS) με τίτλο «Forecasting the Future of the Axis of Upheaval» («Προβλέποντας το μέλλον του άξονα της αναταραχής»).

 Η έκθεση υποστηρίζει ότι η συνεργασία Ρωσίας, Κίνας, Ιράν και Βόρειας Κορέας δεν συγκροτεί μια κλασική στρατιωτική συμμαχία, αλλά ένα ευέλικτο και προσαρμοστικό δίκτυο συνεργασίας («adaptive network»), το οποίο επιτρέπει στα συμμετέχοντα κράτη να αυξάνουν την πίεση προς τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους σε πολλαπλά γεωγραφικά θέατρα, χωρίς απαραίτητα να εμπλέκονται άμεσα στις συγκρούσεις των εταίρων τους.

 Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, η Μόσχα αντιμετωπίζει πλέον τις σχέσεις με το Ιράν, την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα ως αναπόσπαστο στοιχείο της μακροπρόθεσμης αντιπαράθεσής της με τις ΗΠΑ.

 Παράλληλα επισημαίνεται ότι η ρωσική υποστήριξη στο Ιράν κατά την επιχείρηση «Epic Fury» αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νέας μορφής συνεργασίας: Πολιτική στήριξη, ανταλλαγή πληροφοριών, μεταφορά τεχνογνωσίας από τον πόλεμο στην Ουκρανία, παροχή προηγμένων μη επανδρωμένων συστημάτων, αλλά αποφυγή άμεσης εμπλοκής απέναντι στις ΗΠΑ.

 Η λογική αυτή αποτυπώνεται και σε άλλες «δυτικές» αναλύσεις. Το «Atlantic Council» σε εκδήλωση με τίτλο «A New Nexus: How can we understand Russia and Iran's unprecedented cooperation?» («Ενας νέος άξονας: Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε την πρωτοφανή συνεργασία Ρωσίας και Ιράν;») υπογραμμίζει ότι μετά το 2022 η συνεργασία Ρωσίας - Ιράν απέκτησε πρωτοφανές βάθος.

 Η μεταφορά ιρανικών UAV στη Ρωσία για χρήση στην Ουκρανία, η δημιουργία κοινής βιομηχανικής παραγωγής drones και οι συζητήσεις για ανταλλαγή προηγμένων οπλικών συστημάτων δείχνουν ότι οι δύο χώρες δεν ανταλλάσσουν απλώς όπλα, αλλά διαμορφώνουν κοινές στρατιωτικές και βιομηχανικές δυνατότητες.

 Θυμίζουμε βέβαια ότι η στρατηγική αυτή σχέση άρχισε να οικοδομείται πολύ πριν την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία, και συγκεκριμένα κατά την περίοδο του εμφυλίου και της ιμπεριαλιστικές επέμβασης στη Συρία (2017), όπου η Ρωσία συνεργάστηκε στενά με την Τουρκία και το Ιράν μέσω της Διαδικασίας της Αστάνα, απέναντι και στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια που έγινε προσπάθεια να κυριαρχήσουν στην περιοχή με πρόσχημα την αντιμετώπιση των τζιχαντιστών.

Κομμάτια του ίδιου παζλ

 Οι ίδιες αναλύσεις επισημαίνουν ότι η «τεχνογνωσία» από ένα θέατρο επιχειρήσεων μεταφέρεται πλέον άμεσα σε ένα άλλο. Οπως αναφέρει το «Newsweek» επικαλούμενο αναλυτές του «Wilson Center», «ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν μένει εκεί» αλλά παράγει ευρύτερες επιπτώσεις στον Περσικό Κόλπο, στην τεχνολογία αντιμετώπισης drones και στις διεθνείς ενεργειακές διαδρομές.

 Η επίθεση ουκρανικών δυνάμεων σε ιρανικά συμφέροντα στην Κασπία και οι φόβοι για επέκταση της αστάθειας στην περιοχή συνδέονται άμεσα με την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, καθώς επηρεάζουν τον λεγόμενο Middle Corridor (Κεντρικό Διάδρομο) και τις μελλοντικές προμήθειες φυσικού αερίου από την Κεντρική Ασία.

 Ανάλογη είναι η προσέγγιση του «Brookings Institution», που εκτιμά ότι τόσο ο πόλεμος στην Ουκρανία όσο και η αντιπαράθεση των ΗΠΑ με το Ιράν αποτελούν κρίσεις που δοκιμάζουν ταυτόχρονα τη ρωσική και την αμερικανική ισχύ. Σύμφωνα με την ανάλυση, οι δύο συγκρούσεις αποκαλύπτουν τα όρια της στρατιωτικής ισχύος των μεγάλων δυνάμεων και αναγκάζουν Ευρώπη, Ουκρανία και άλλους περιφερειακούς παράγοντες να αναζητήσουν νέες μορφές συνεργασίας και ασφάλειας.

 Ετσι, χωρίς να γίνεται λόγος για έναν ενιαίο παγκόσμιο πόλεμο με την κλασική έννοια, οι ευρωατλαντικές στρατηγικές αναλύσεις αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερο τα ενεργά μέτωπα των ιμπεριαλιστικών πολέμων ως αλληλένδετα θέατρα ενός ενιαίου γεωπολιτικού ανταγωνισμού, όπου η στρατιωτική ισχύς, η τεχνολογία, η Ενέργεια και η οικονομία λειτουργούν ως αδιαχώριστες διαστάσεις της ίδιας αντιπαράθεσης.

Η Τουρκία ως συνδετικός κρίκος των δύο πολεμικών μετώπων

 Η σταδιακή ενοποίηση των θεάτρων του πολέμου, που καταγράφεται στις αναλύσεις ευρωατλαντικών επιτελείων, αντανακλάται και στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεται ο ρόλος της Τουρκίας.

 Ενώ κατά το παρελθόν η Αγκυρα εξεταζόταν είτε ως παράγοντας της Μαύρης Θάλασσας είτε ως περιφερειακή δύναμη της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, σήμερα αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως ο γεωπολιτικός κρίκος που συνδέει τα δύο σημαντικότερα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

 Η «μετατόπιση» αυτή δεν περιορίζεται στη γεωγραφία. Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο οι ευρωατλαντικές στρατηγικές αναλύσεις αντιλαμβάνονται πλέον την αλληλεπίδραση των συγκρούσεων.

 Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η κρίση στη Μέση Ανατολή, οι ενεργειακοί διάδρομοι, οι θαλάσσιες οδοί και οι εφοδιαστικές αλυσίδες περιγράφονται όλο και περισσότερο ως στοιχεία ενός «ενιαίου στρατηγικού χώρου». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκία αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς βρίσκεται στο μοναδικό γεωγραφικό σημείο όπου τέμνονται η Μαύρη Θάλασσα, η Ανατολική Μεσόγειος, ο Καύκασος και οι χερσαίοι διάδρομοι που συνδέουν την Ευρώπη με την Ασία.

 Το «Center for Strategic and International Studies» (CSIS) υποστηρίζει ότι η Τουρκία αποτελεί ίσως τον μοναδικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ που διατηρεί ταυτόχρονα λειτουργικές σχέσεις με το Κίεβο, τη Μόσχα και τη «Δύση». Η Αγκυρα εξόπλισε την Ουκρανία με μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar, εφάρμοσε τη Συνθήκη του Μοντρέ, περιορίζοντας τη διέλευση πολεμικών πλοίων από τα Στενά, συμμετείχε στη Συμφωνία Σιτηρών της Μαύρης Θάλασσας και συνέβαλε σε συμφωνίες για ανταλλαγές αιχμαλώτων.

 Παράλληλα όμως απέφυγε να συμμετάσχει στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και διατήρησε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με το Κρεμλίνο. Το CSIS μιλάει για «στρατηγική εξισορρόπησης», που επιτρέπει στην Αγκυρα να διατηρεί επιρροή σε όλα τα εμπλεκόμενα στρατόπεδα.

 Πιο κοντά σε «σταυροδρόμι»

 Ανάλογη είναι η προσέγγιση και για τον ρόλο της στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με το «Brookings Institution» η Τουρκία επιδιώκει να αποτρέψει και μια στρατηγική επικράτηση του Ιράν, αλλά και μια πλήρη αποσταθεροποίησή του. Μια γενικευμένη σύγκρουση, σημειώνει η ανάλυση, θα μπορούσε να προκαλέσει νέες προσφυγικές ροές, να ενισχύσει τις κουρδικές αποσχιστικές δυνάμεις, να διαταράξει τις εμπορικές και ενεργειακές διαδρομές και να μεταβάλει συνολικά την περιφερειακή ισορροπία ισχύος.

 Γι' αυτόν τον λόγο το «Brookings» περιγράφει τη στάση της Αγκυρας ως «ενεργή ουδετερότητα», που συνδυάζει διπλωματική δραστηριότητα, διατήρηση διαύλων επικοινωνίας με όλα τα μέρη και αποφυγή άμεσης εμπλοκής.

 Σε μια πορεία, βέβαια, και όσο οι ανταγωνισμοί οξύνονται, τα διλήμματα και τα περιθώρια ελιγμών για την αστική τάξη της Τουρκιάς στενεύουν, όσο κι αν η στάση της εμφανίζεται σήμερα ως «συμβατή» με τον σχεδιασμό και τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στο ανατολικότερο σύνορο της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

 Ο μεγάλος στρατός της και η στρατιωτική τεχνολογία που αναπτύσσει είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα κληθούν να υπηρετήσουν πιο ενεργά τα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, όπως δείχνει άλλωστε και η διαμάχη με τις ΗΠΑ για τους ρωσικούς S-400 και τα F-35.

 Σε κάθε περίπτωση, η τουρκική αστική τάξη παζαρεύει τον ρόλο της στην περιοχή ρίχνοντας στην αρένα τόσο τη στρατιωτική και γεωπολιτική της ισχύ όσο και τους διαύλους που διατηρεί με αντίπαλα στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ καπιταλιστικά κράτη. Μέρος αυτών των παζαριών είναι και οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό, με βάση τον ΝΑΤΟικό οδικό χάρτη για ευρύτερες διευθετήσεις.

Κόμβος ανταγωνιστικών συμφερόντων

 Το «Chatham House» προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι η όξυνση της κρίσης στη Μέση Ανατολή αυξάνει τη στρατηγική αξία της Τουρκίας για το ευρωατλαντικό στρατόπεδο.

 Οι συγκρούσεις γύρω από τις θαλάσσιες οδούς της Ερυθράς Θάλασσας και του Περσικού Κόλπου, σε συνδυασμό με την αναζήτηση ασφαλέστερων εμπορικών και ενεργειακών διαδρόμων μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, επαναφέρουν στο προσκήνιο τον λεγόμενο Μέσο Διάδρομο (Middle Corridor), ο οποίος διέρχεται μέσω Τουρκίας και Καυκάσου. Με αυτόν τον τρόπο η Αγκυρα αποκτά σημασία όχι μόνο ως στρατιωτικός σύμμαχος στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά και ως κρίσιμος κόμβος μεταφορών, Ενέργειας και εφοδιαστικής υποστήριξης.

 Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των αναλύσεων είναι ότι η Τουρκία εφαρμόζει ουσιαστικά την ίδια στρατηγική και στα δύο μέτωπα. Στην Ουκρανία υποστηρίζει στρατιωτικά το Κίεβο, χωρίς να διακόπτει τις σχέσεις της με τη Ρωσία. Στη Μέση Ανατολή καταδικάζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που οδηγούν σε περιφερειακή αποσταθεροποίηση, χωρίς όμως να ευθυγραμμίζεται πλήρως με το Ιράν. Η επιδίωξη παραμένει ίδια: Να διατηρεί ταυτόχρονα πρόσβαση σε όλα τα κέντρα ισχύος, αυξάνοντας τη δική της γεωπολιτική αξία στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχέδια που οξύνονται.

 Η εικόνα αυτή ενισχύει την ευρύτερη διαπίστωση που διατρέχει τις πρόσφατες αναλύσεις: Καθώς η Μαύρη Θάλασσα, η Μέση Ανατολή και οι ευρασιατικοί εμπορικοί διάδρομοι αντιμετωπίζονται όλο και περισσότερο ως αλληλένδετα στοιχεία ενός ενιαίου γεωπολιτικού ανταγωνισμού, η Τουρκία αναδεικνύεται σε έναν από τους βασικούς συνδετικούς κρίκους αυτού του νέου στρατηγικού χώρου και καθοριστικός παράγοντας για τις εξελίξεις από δω και πέρα.

 Η Ελλάδα πιο βαθιά στη δίνη του πολέμου

 Σε αυτό το πλαίσιο, καθώς το κέντρο βάρους των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων διαμορφώνεται στον νοητό άξονα Ουκρανίας - Καυκάσου - Ιράν, η Ελλάδα με ευθύνη της αστικής τάξης και όλων των κομμάτων της μπαίνει όλο και πιο βαθιά στη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με σημαντική εμπλοκή και στα δύο βασικά μέτωπα.

 Για παράδειγμα, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης έπαιξε κομβικό ρόλο στην αποστολή όπλων και πυρομαχικών για το καθεστώς του Κιέβου, αλλά και στη μεταφορά αμερικανοΝΑΤΟικών στρατευμάτων στη μεθόριο του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία.

 Υπενθυμίζεται ότι ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τσούνις, είχε αποκαλύψει πως το 47% όσων έφερε το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία προερχόταν από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, καθώς όπως είπε «ήταν φτηνότερο και ταχύτερο. Αλλά εξίσου σημαντικό ήταν ότι υπήρχε ένας πολύ αξιόπιστος και προβλέψιμος σύμμαχος στην Αθήνα».

 Αντίστοιχα, στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής η συμμετοχή στην επιχείρηση «Aspides» της ΕΕ στην Ερυθρά, η ενεργή εμπλοκή της πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία και η ανάπτυξη αντίστοιχης πυροβολαρχίας και πολεμικών αεροσκαφών στη Κύπρο, όταν δέχτηκε επίθεση από drone, είναι ενδεικτικά του βαθμού με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση σπρώχνει τις Ενοπλες Δυνάμεις στο «στόμα του λύκου», αυξάνοντας τους κινδύνους συνολικά για τον λαό.

 Χώρια βέβαια η υποστήριξη στον ανεφοδιασμό της αμερικανοΝΑΤΟικής πολεμικής μηχανής και στον ρόλο ορμητηρίου που παίζει, με τις στρατιωτικές υποδομές και τις βάσεις για τις επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.

 Με τη συμμετοχή της στα δύο μέτωπα του πολέμου η Ελλάδα αναδεικνύεται ταυτόχρονα σε «γέφυρα» των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ΗΠΑ και στους Ευρωπαίους συμμάχους τους.

 Η Ελλάδα αναλαμβάνει ρόλο «σημαιοφόρου» των ενεργειακών σχεδιασμών των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, με «ναυαρχίδα» υποδομές LNG, όπως το δίκτυο του Κάθετου Διαδρόμου. Οι σχεδιασμοί αυτοί, πέρα από πεδίο κερδοφορίας για μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της Ενέργειας και εφοπλιστές, είναι άμεσα συνυφασμένοι και με την πολεμική προετοιμασία και αναπόφευκτα σπρώχνουν τη χώρα πιο βαθιά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

 Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Αμερικανού υπουργού Εσωτερικών και επικεφαλής του Συμβουλίου Ενεργειακής Κυριαρχίας των ΗΠΑ, Νταγκ Μπέργκαμ, ο οποίος κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα τον Νοέμβρη του 2025 είχε υποστηρίξει πως η «ενεργειακή κυριαρχία» των ΗΠΑ ήταν αποφασιστικός παράγοντας για να μπορέσουν να γίνουν οι βομβαρδισμοί στο Ιράν από τις ΗΠΑ (το 2025) και όχι από τότε που άρχισαν να σχεδιάζονται και να «προβάρονται», δηλαδή 22 ολόκληρα χρόνια πριν.

 Σε αυτό το πλαίσιο, ενδεικτικό για τους κινδύνους της εμπλοκής ήταν το γεγονός της δημοσιοποίησης, μέσα στη βδομάδα, λίστας πιθανών στόχων ενεργειακών υποδομών από το Ιράν, που περιλαμβάνουν εγκαταστάσεις φυσικού αερίου στην Ελλάδα...

 Πηγές:

 Center for Strategic and International Studies (CSIS), What Role Can Turkey Play in Ukraine Negotiations?

 Brookings Institution, Turkey's Search for a Middle East Order

 Brookings Institution, Ukraine, Iran, and the Strains on Russian and American Power

 Chatham House, As Iran war reshapes the Middle East, Turkey's regional role looks set to expand

 Chatham House, Evolving Turkey-Iran Relations and Implications for Regional Reordering

 Center for a New American Security (CNAS), Forecasting the Future of the Axis of Upheaval: The View from Moscow.

 Atlantic Council, A New Nexus: How can we understand Russia and Iran's unprecedented cooperation

Σάββατο 1 Αυγούστου 2026 - Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Σελ. /40 

https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=1/8/2026&id=20706&pageNo=4

 

 

Περί σύνδεσης αστικών κομμάτων με την κεφαλαιοκρατία. Ηθικοί και ανήθικοι

Πολλές φορές έχω διαβάσει περί των οφειλόμενων των κομμάτων από δάνεια που έλαβαν στις εκλογές ή για έκτακτες ανάγκες και λόγω αλλαγής των εκλογικών δεδομένων δεν μπόρεσαν να τα αποπληρώσουν και κάπου «πτώχευσαν.

 Δεν μου φαίνεται τίποτα παράξενο.

 Άλλοτε πάλι προβάλει ως κύριο στοιχείο ποια κεφάλαια χρηματοδοτούν και κρύβονται πίσω από το κάθε αστικό κόμμα και κάθε βουλευτή.

 Φίλοι μου στην αστική πολιτική σκηνή όλα γίνονται. Και να αμφιβάλετε δεν πείθετε. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις υπάρχουν βουλευτές που βγήκαν με τη στήριξη συγκριμένων κεφαλαίων. Πχ ποιοι πλήρωναν δεξιώσεις και συγκεντρώσεις βουλευτών χωρίς αυτοί να βάλουν ευρώ γιατί ήταν… «προσκεκλημένοι φίλοι» (!) και δεν ενέπιπταν στον κόφτη των εκλογικών εξόδων; Και πόσοι βγήκαν με στήριξη «μαύρων» κεφαλαίων;

 Προσοχή όμως μην η ηθικολογία φάει τον ελέφαντα και  κάνει τη δύσκολη στο μυρμήγκι!

 

 Τα αστικά πολιτικά κόμματα συγκροτούνται ιδεολογικά με βάση ποια συμφέροντα της αστικής τάξης θα εκπροσωπήσουν και με βάση αυτό κάνουν τα προγράμματα και τη διαπαιδαγώγηση μελών και ψηφοφόρων έως φανατισμού για τους άλλους των άλλων αστικών κομμάτων. Και φυσικά όλοι μαζί με φανατισμό κατά των κομμουνιστών που εκπροσωπούν την εργατική τάξη!  Έτσι σχηματίζεται η αριστερά , το κέντρο και η δεξιά. Δεν λένε ψέματα, εκπροσωπούν ανταγωνιστικά συμφέροντα και όταν «σκοτώνονται» μεταξύ τους τα συμφέροντα, «σκοτώνονται» και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους. Πάνω από αυτά όμως είναι όλοι ορκισμένοι στο σύνταγμα του καπιταλισμού και των κερδών του και ποτέ δεν θα κάνουν το λάθος να αφήσουν στην εργατική τάξη και το κόμμα της να βρει ρωγμή για να περάσει. Ενωμένοι μπετόν!

 Μέσα σε αυτό το παζλ μπορείς να βρεις τα πάντα. Από προσωπικές σχέσεις και χρηματοδοτήσεις μέχρι ηθικούς ιδεολόγους του καπιταλισμού! Για παράδειγμα ο Χίτλερ συμφώνησε ένα τεράστιο ποσό με το επιθετικό κεφάλαιο της Γερμανίας για να τους κάνει τη «βρόμικη δουλειά» με τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας χωρίς να είναι βέβαιο ότι πλούτισε ο ίδιος πέρα από τον διαχειριστικό ρόλο που αξιολογήθηκε από τους κεφαλαιοκράτες. Τον πλήρωσαν με μικρό κλάσμα των κερδών τους, δεν ήταν ο ίδιος κεφαλαιοκράτης. Μπορούμε να πούμε ότι στην Ελλάδα αυτός που είπε την Μακρόνησο και τα βασανιστήριά της «εθνική κολυμπήθρα» και «Νέο Παρθενώνα» έτυχε να είναι από τους σπάνιους δεξιούς πολιτικούς που δεν θα δεχόταν πληρωμή από κεφάλαια για τα εκπροσωπήσει ιδιοτελώς. Το έκανε ανιδιοτελώς για όλη την τάξη που την έλεγε «Έθνος»!

 Συμπερασματικά λέω ότι τα αστικά κόμματα το κύριο έργο που κάνουν είναι να υπηρετούν την αστική τάξη να αυξάνει τα κέρδη της και να αναπαράγεται διευρυμένα το σύστημα. Για τον ρόλο αυτό αμείβονται με αποζημιώσεις, επίσημους μισθούς και ανεπίσημα δωράκια. Παράλληλα δέχονται δωρεές φανερές και κρυφές ενώ μαζεύουν για ξεκάρφωμα και για  ξέπλυμα και συνδρομές από το πόπολο που τρέχει να δώσει 10 ή 2 ευρώ για να πάρει θέση ρουσφετιού! Αυτά όμως ποτέ δεν θα φτάσουν τα κέρδη της τάξης που υπηρετούν. Παλιότερα έκανα έναν αναλογισμό του συνολικού ετήσιου κόστους της Βουλής και βρήκα ότι ισούται με το 1/12 των κερδών του ομίλου Βαρδινογιάννη. Ψίχουλα μιας χαψιάς ενός καπιταλιστή δηλαδή!

 Αυτή είναι όμως η δουλειά των αστών πολιτικών. Να αμειφθούν για τις υπηρεσίες τους όχι να μετέχουν ευθέως στα κέρδη της κεφαλαιοκρατίας. Σπανίως βέβαια βλέπουμε και κανέναν κεφαλαιοκράτη όπως ο Τραμπ να γίνεται και πολιτικός διαχειριστής. Είναι όμως βεβαιωμένο ότι οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες κάνουν τη δουλειά της διαχείρισης πολύ καλύτερα για την αστική τάξη ενώ η αστική τάξη κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της ληστείας των εργαζομένων και του λαού από τους πολιτικούς.

 Στρείδι - μύδι είναι αλλά προσοχή. Διακριτοί οι ρόλοι της ταξικής και της πολιτικής εξουσίας και μη σας διαφεύγει ο θεσμικός και οικονομικός ρόλος του καθενός. Θα την πατήσετε. Ή θα νομίσετε ότι οι καπιταλιστές είναι οι πολιτικοί ή ότι οι πολιτικοί κάνουν κουμάντο στους καπιταλιστές. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Έκαστος εφ ώ ετάχθη!

 Τώρα εάν πήρε κάποιος αστός πολιτικός ή διορισμένο στέλεχος δωράκι σιγά το πράγμα μπρος τα τερατώδη κέρδη του κεφαλαίου τα οποία αυτός υπηρέτησε πιστά. Δεν θα είναι ποτέ ούτε το 2% των κερδών με την πονηρή ονομασία «αδήλωτα έξοδα» των κεφαλαιούχων! Και μη τους εξισώνετε γιατί χάνετε τον στόχο. Στόχος της εργατικής τάξης και του λαού δεν είναι απλώς να γκρεμιστεί ο κακός αστός πολιτικός που έφαγε ή μοίρασε παράνομα δημόσιο χρήμα, αλλά η ανατροπή του συνόλου του αστικού πολιτικού συστήματος και της ταξικής εξουσίας (δικτατορίας) του κεφαλαίου. Η ηθικολογική μάχη μεταξύ πολιτικών αστικών κομμάτων γίνεται για τη δική τους μικρή κουτάλα και όχι για την καζανοκουτάλα της αστικής τάξης που δεν τους ανοικει αλλά την υπηρετούν!

 Προσοχή λοιπόν να ξέρουμε τη σημασία των γραφομένων για τα χρέη των κομμάτων και τους αστούς πολιτικούς. Είναι πολλά, αλλά για εμάς. Για την αστική τάξη είναι ένας φόρος υπηρεσίας, εξάρτησης και υποτέλειας των πολιτικών!

 

 

Το «Τσίρκο» της ΠτΔ της 24ης Ιουλίου

 «Τσίρκο» λένε κάθε χρόνο την εκδήλωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας (ΠτΔ), στις 24/7, για την αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας, ορισμένοι και κάθε λογής νέο-επαναστάτες! Και απαιτούν εκεί μέσα να μη πηγαίνει κανένας αγωνιστής κατά της δικτατορίας για να μη «μολυνθεί» από κάθε είδους προσκυνημένους και διεφθαρμένους δεξιούς, ακροδεξιούς και λοιπούς ξεπουλημένους της  «διεφθαρμένης κυβέρνησης του Μητσοτάκη» και ενίοτε του καπιταλισμού! 

 Λίγο απέχουν να πουν και όποιος αντιστασιακός παραβρίσκεται, έχει πουλήσει και εξαργυρώσει τους αγώνες του και τώρα απολαμβάνει τα παχυλά ανταλλάγματα και τις φιέστες των αστών!!!

 Είναι οι ίδιοι που απαιτούν να απαγορέψουν οι Αντιστασιακοί σε κάθε αστό πολιτικό, πλην του δικού τους (!), να πατήσει στο πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ για να καταθέσει στεφάνι!

 Είναι οι ίδιοι που επί μνημονίων απαιτούσαν από το  ΚΚΕ να αποχωρήσει από το «μπουρδ@@ τη βουλή» -που έπρεπε να καεί- και να ξεκινήσει (το ΚΚΕ) επανάσταση, μιας και ήταν «όλα έτοιμα για επανάσταση» γιατί οι ίδιοι ήταν απασχολημένοι με το διάβασμα «Πως θα γίνουν μαμές της ιστορίας», μέσω της κάλπης, για να παραλάβουν το παιδί της επανάστασης που την κάνουν πάντα οι άλλοι, τα κορόϊδα! 

 

 Αυτοί βλέπουν μεγάλο έγκλημα συγχρωτισμού με τη διεφθαρμένη δεξιά του Μητσοτάκη τη μια μέρα του χρόνου, αυτή της ΠτΔ στις 24/7, αλλά τις άλλες 364 μετέχουν κανονικά στο μεγάλο «τσίρκο» της αστικής βουλής, δίνουν παραστάσεις και πολλές φορές ψηφίζουν νομοσχέδια της διεφθαρμένης κυβέρνησης της ΝΔ! Αυτό δεν τους πειράζει!

 Γεμίσαμε από υπερ-επαναστάτες που δεν ξέρουν τον ρόλο του αστικού κοινοβουλίου και γιατί εκεί μέσα δίνουν μάχες οι κομμουνιστές, αλλά ξέρουν τι σημαίνει 24/7!

 Αυτή η μέρα, «δεν ξέρουν» ότι είναι για τους περισσοτέρους αντιστασιακούς ήταν μέρα μισής λαϊκής νίκης. Μακάρι να μπορούσαμε να οδηγήσουμε τον λαό τη φτάσει μέχρι τέλους, σοσιαλιστική δημοκρατία και στη δικτατορία του προλεταριάτου! Δεν μπορέσαμε για πολλούς λόγους, ο κύριος των οποίων ήταν ο πολύ αδύναμος συσχετισμός δυνάμεων. Και πως να μη είναι όταν στη χούντα πολλοί από αυτούς που μετά δήλωσαν «αντιστασιακοί», όταν μας αντάμωναν στο δρόμο άλλαζαν πεζοδρόμιο και κοίταζαν τις βιτρίνες και τις αφίσες της δικτατορίας και δήθεν δεν μας έβλεπαν! Και τώρα άλλαξαν πάλι και μας κράζουν ότι «δεν βαδίζουμε στον ίσιο δρόμο» αν πάμε στην ΠτΔ!

 

 Πολύ καλά το είπε ο Αντιστασιακός Μ. Αναγνωστάκης στο «Φοβάμαι»

 «Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο».

 Κι εμείς Μανόλη…

 Είδαν οι αντιστασιακοί ξαφνικά, στις 24/7/2026, να «δικάζονται και να καταδικάζονται» από  ένα μέτωπο που θα το λέγαμε χαϊδευτικά «συμπαγές λαϊκό μέτωπο κύρους» με την κατηγορία ότι συμμετείχαν ως… αρνητές της (αστικής) δημοκρατίας και του λαού, αφού μετείχαν σε εκδήλωση διεφθαρμένων της  «διεφθαρμένης δημοκρατίας του Μητσοτάκη»!

 Αυτό το περίεργο «συμπαγές λαϊκό μέτωπο κύρους» βρήκε άλλους τρόπους να γιορτάσει («με τον λαό») την «αποκατάσταση της (αστικής) δημοκρατίας» στην οποία ομνύει στα πιστεύω της. Είναι εντυπωσιακό το κύρος τους: Τσίπρας, Καραμανλής, Σαμαράς, Κωνσταντοπούλου, ΣΥΡΙΖΑ, Βελόπουλος, Κασσελάκης, Ν. Αριστερά, ΜεΡΑ25 και ακροδεξιά γκρουπούσκουλα!

 Όλοι απείχαν, δεν… «μολύνθηκαν»! 

 Και αντιπροσωπεία από την Κύπρο!

 Στην εκδήλωση συμμετείχε και αντιπροσωπεία Κυπρίων Αντιστασιακών με επικεφαλής τον Αλεξ. Χαραλάμπους, πρόεδρο πάνω δεξιά και Γιώργο Λουκά επίτιμο  πρόεδρο κάτω αριστερά!

  Μετά από αυτά τα ηρωικά, θα επιδοθούν στις γνωστές προεκλογικές υποσχέσεις παροχών με τα αστικά κόμματα για να υφαρπάξουν την ψήφο του λαού και να κυβερνήσουν την αστική δημοκρατία όπως όλες οι κυβερνήσεις στον καπιταλισμό. Αυτοί που για λογαριασμό του κεφαλαίου και της εξουσίας του  «ξεχνούν» την επομένη των εκλογών κάθε υπόσχεση! Και θα τους δούμε και πάλι στο απέναντι χαράκωμα από την εργατική τάξη και στον λαό! Το έργο το έχουμε δει άπειρες φορές!

 Για να μη γίνει καμία παρεξήγηση, το κείμενο το γράφει ένας που «πρόλαβε» και πήγε το μισό χρόνο της δικτατορίας σιδηροδέσμιος σε Γυάρο, Λέρο, Ωρωπό, ξανά Γυάρο, ξανά Λέρο, Γεντί Κουλέ, Σ.Φ. Καλοχωρίου και τα ενδιάμεσα διαστήματα βρίσκονταν στο κυνηγητό και στην παρανομία. Ένας, που δεν κρύβει ότι σκοπός και ιδεολογία του είναι η ανατροπή της αστικής δημοκρατίας και του καπιταλισμού από την εργατική τάξη και τον λαό και η εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού και της σοσιαλιστικής δημοκρατίας. Κάθε αγώνας έχει αναφορά και δεσμό με αυτά τα ιδανικά. Με αυτή την ιδεολογία οι περισσότεροι αγωνιστές κατά της χούντας έβαλαν τη σφραγίδα πολλών δικαιωμάτων στο αστικό σύνταγμα και στην αστική δημοκρατία παλεύοντας μέχρι να μπορέσει κάποια στιγμή ο λαός να επιβάλει το δικό του σύστημα, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό!

 Στέργιος Βασιλείου

Μέλος του ΔΣ του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974

 

 

Όταν συγκρούονται η ταξική και η πολιτική εξουσία στην αστική δημοκρατία

Διαβάστε τα παρακάτω απόσπασμα και μη βιαστείτε να βγάλετε βιαστικά συμπεράσματα.

«Σήμερα υπάρχει μια οροφή δαπανών. Υπάρχει ένα Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, πολύ πιο ορθολογικό από προηγούμενα, αλλά όμως έχει ένα θεματάκι. Βάζει μια οροφή δαπανών. Θέλεις να κάνεις παραπάνω παροχές; Βεβαίως. Μπορείς να κάνεις. Πήρες μέτρα να αυξήσεις τα έσοδα με μόνιμο τρόπο; Βρήκες τρόπο να μειώσεις άλλες δαπάνες για να αυξήσεις και να κάνεις 13η σύνταξη;»

Ναι ρε, η ζωή μας είναι ένα «θεματάκι»!

Είναι η υπενθύμιση που κάνει ο Γ. Στουρνάρας Διοικητής της ΤτΕ και μέλος του ΔΣ της ΚΤΕ της ΕΕ, είναι τα όρια που έθεσε και απαίτησε η ταξική εξουσία τη κεφαλαίου της ΕΕ για όλα τα πολιτικά κόμματα της ΕΕ που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν στη χώρα τους.

Είναι βέβαιο ότι πολλοί θα κάνουν τους καουμπόηδες και «θα σκίσουν σαν χασέ» το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αλλά κάνουν πως δεν ξέρουν ότι αυτό έχει μεγαλύτερη ισχύ από τα μνημόνια. Αφορά τους πάντες, όχι μόνο μεμονωμένες χώρες και περιπτώσεις. Κι όταν λήξει θα έρθει άλλο όπως αυτό διαδέχτηκε τα μνημόνια.

Ποιος είναι ο «μουστερής» που ετοιμάζει παροχές, συντάξεις, μισθούς και «δίκαιη κατανομή του πλούτου», χωρίς αυτά να τηρούν απαρέγκλιτα τους κανόνες που έθεσε με το «Σύμφωνο» το κεφάλαιο της ΕΕ;

Δεν λέω τίποτα, αλλά όταν το κεφάλαιο μιλάει είτε με τον Στουρνάρα, είτε με την Λαγκάρντ, είτε με το Σύμφωνο, ένα και το αυτό είναι. Ή προσκυνάς ή έρχονται οι κυρώσεις.

Κάποιοι δεν έχουν ιδέα για τις σχέσεις ταξικής και πολιτικής εξουσίας και πως η δεύτερη το μόνο δικαίωμα που έχει είναι να υπηρετεί με… «κοστολογημένα προγράμματα» την εύρυθμη λειτουργία της δικτατορίας του κεφαλαίου για παραγωγή κερδών και όχι να σχεδιάζει σε λευκό χαρτί φιλολαϊκές πολιτικές. Αυτές επιτρέπονται μόνο στα προεκλογικά προγράμματα για να κλέψουν την ψήφο του λαού και την επομένη των εκλογών επανέρχεται η σκληρή πραγματικότητα ακόμη και γι’ αυτά!

Για να δούμε τους νέους αστούς και μικροαστούς πολιτικούς σαλταδόρους που θα μας πουν «εμείς δεν πειθαρχούμε…». Ή μήπως η απάντηση θα είναι και πάλι ότι… «το ΚΚΕ δεν έχει πρόγραμμα διακυβέρνησης άρα, δεν ισχύουν ο,τι λέει»!

 

«Τρέλα η επαναφορά της 13ης σύνταξης», λέει ο Στουρνάρας και μιλά για «οικονομικό θαύμα» στην Ελλάδα

 https://www.flash.gr/trela-i-epanafora-tis-13is-syntaxis...