Οι δάσκαλοι της φυλακής και της εξορίας (*)

« Μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις», λαϊκό γνωμικό.

 Οι δάσκαλοι, πολιτικοί κρατούμενοι, της φυλακής και της εξορίας, του 20^ου αιώνα ήταν ένα «άλλο είδος» ανθρώπων.  Δάσκαλοι με μεράκι που, με εξαίρεση κάποια φωτεινά παραδείγματα δασκάλων, όπως ο Δ.  Γληνός, ο Γ. Ρίτσος, ο Κ. Βάρναλης, η Έλλη Αλεξίου κ.α, τους περισσότερους κανένας δεν τους είχε διδάξει παιδαγωγική και κάποιες φορές ούτε γράμματα! 

Δεν δίδασκαν απλώς γράμματα, δίδασκαν δημιουργικό - διαλεκτικό τρόπο σκέψης.  Δε στόχευαν στην παραγωγή προϊόντων - εμπορευμάτων για μια επιχείρηση.  Στόχευαν σε «προϊόντα» κριτικής σκέψης και γνώσης  για ολόκληρη την κοινωνία. 

Ήταν πραγματικοί δάσκαλοι!

Αυτοδίδακτοι στην πλειοψηφία τους, έπιασαν με πολύ μεράκι τα σχολικά και εξωσχολικά βιβλία και αυτοδιδασκόμενοι έφτασαν στο υπέρτατο σημείο αναγνώρισης, να τους αποδεχθούν οι άλλοι κρατούμενοι της φυλακής και των στρατοπέδων συγκέντρωσης ως δασκάλους τους!

Τις πιο πολλές φορές ήταν και δάσκαλοι - διδάσκοντες και διδασκόμενοι.  Κανένας σχεδόν δεν ήταν μόνο δάσκαλος.  Ήταν και μαθητής.  Κάθε μαθητής, όταν κατακτούσε ένα επίπεδο, έναν τομέα, γίνονταν δάσκαλος για τους άλλους.  Όποιος έφτανε ψηλά, έπιανε τα ανώτερα και τα πανεπιστημιακά βιβλία, που με κόπο και μαεστρία έμπαζαν οι κρατούμενοι στη φυλακή, για να συνεχίσει τη μόρφωση σε ανώτερο επίπεδο και να τη μεταδώσει στους άλλους.  Ήταν μια αλυσίδα ανθρώπων και γνώσεων χωρίς τέλος.  Μια αλυσίδα μάθησης για τον άνθρωπο, την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. 

Τα «μαθήματα» εκτός των τυπικών γνώσεων ξεχύνονταν σαν χείμαρρος στην ιστορία, στην κοινωνιολογία, στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, στον επιστημονικό σοσιαλισμό, στη θεωρία των τάξεων, στην πολιτική οικονομία, στη μαρξιστική φιλοσοφία… Ακόμη και η διδαχή των μαθηματικών γινόταν μαζί με τη θεωρία της χρησιμότητάς τους στη λογική, στη σκέψη, στην ανάλυση, στο λόγο. «Ξέφευγαν» οι μαθητές και μαθήτευαν θεωρητικά και πρακτικά στην τέχνη, στην ζωγραφική, στην μουσική, στην ποίηση , στην λογοτεχνία, στην ψυχολογία, ακόμη και στις εμπειροτεχνίες… Ήταν μια διαδικασία αποθέωσης της μαρξιστικής διαλεκτικής της γνώσης.


Τα «πέτρινα Πανεπιστήμια» της Αριστεράς και των κομμουνιστών ήταν απείρως ανώτερα από κοινωνικής σκοπιάς από τα καθέδρας αστικά πανεπιστήμια.



Οι πολιτικοί κρατούμενοι της χούντας είχαν οργανώσει ένα συλλογικό - συμμετοχικό σύστημα εκπαίδευσης και μόρφωσης με κύκλους που δεν είχαν τέλος.  Το είχαν… «υποκλέψει», είναι αλήθεια, από τους πολιτικούς κρατούμενους των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά το σύστημα έπιανε γιατί αποδείχθηκε αποτελεσματικό.  Είχε νικήσει πολύ ισχυρούς αντιπάλους κατά το παρελθόν.

Αυτό που τόσο σήμερα προβάλλεται ως «δια βίου μάθηση», εμπορευματοποιημένη γνώση για το στενό σκοπό μιας ιδιωτικής επιχείρησης, για μια θέση εργασίας και για την επιβίωση από τον επαπειλούμενο αποκλεισμό από τη ζωή, τότε οι πολιτικοί κρατούμενοι το βίωναν ως δεύτερη φύση του αγώνα τους για το ιδανικό της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της μόρφωσης και της ζωής. Οι δάσκαλοι της εξορίας δίδασκαν ότι η δια βίου μάθηση των κομμουνιστών είναι, μαζί με την οργάνωση και την δράση, ο τρόπος ύπαρξής τους!


Άλλοι καιροί, άλλα ιδανικά…

Όποιος είχε την τύχη να μαθητεύσει σε τέτοιους δασκάλους και να μπει στην αλυσίδα της δια βίου μάθησης για τη ζωή ένοιωθε ευτυχής!  Ήταν ευτυχία να διδάσκεις και να διδάσκεσαι σε ένα χώρο που οι δεσμοφύλακες ετοίμασαν για να σε εξοντώσουν. Ο χώρος αυτός μετατράπηκε στο αντίθετό του! Πραγματικό «κρυφό πνευματικό, επαναστατικό σχολειό»! (**)

Εκεί καταλάβαμε έμπρακτα ότι η ελευθερία, τα ιδανικά, οι ιδέες, δε φυλακίζονται.  Οι δεσμώτες αγωνιστές γίνονταν πιο ελεύθεροι απ’ τους δεσμοφύλακές τους… Εκεί οι άνθρωποι μάθαιναν να περνούν τη λεπτή κόκκινη γραμμή και αντί να τους γράφει η ιστορία, να γράφουν αυτοί την Ιστορία!

Ήταν μια διαδικασία που σε εξύψωνε ηθικά και πνευματικά και, όταν αποχαιρετούσες τη φυλακή, έτρεχες γρήγορα να μεταδώσεις τις γνώσεις που απέκτησες στη νέα γενιά που ήταν έξω και διψούσε για να αναμείξει τις δικές της γνώσεις και εμπειρίες με αυτές των φυλακισμένων πολιτικών κρατουμένων. 

Η μείξη ήταν θανατερή για τη χούντα.  Ήταν μια νίκη που οι δεσμοφύλακες την κατάλαβαν αργά, όταν πλέον ο ήλιος «γύρισε» με πολύ κόπο και αίμα και οι χθεσινοί δεσμώτες-φυλακισμένοι έβγαιναν, μαζί με το λαό, νικητές στη μάχη για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Έτσι γράφονταν η Ιστορία…

Οι δάσκαλοι είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους!

Οι γνώσεις εκείνες διαχύθηκαν, σε σημαντικό βαθμό, από αλλεπάλληλες γενιές πολιτικών κρατουμένων στην εργατική τάξη και στον λαό, αντάμωσαν και επιβεβαιώθηκε στους αγώνες και έγιναν κτήμα τους. Η θεωρητική και πρακτική αντοχή που έχει δείξει το κομμουνιστικό κίνημα απέναντι στον ταξικό εχθρό και στις διάφορες παρεκκλίσεις, παρά τις ελλείψεις και τις αδυναμίες, είναι σε σημαντικό βαθμό αποτέλεσμα των δεκάδων χιλιάδων κομμουνιστών που πέρασαν από τις φυλακές και τις εξορίες και μαθήτευσαν στα «Πέτρινα Πανεπιστήμια» της Αριστεράς.

Η διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης όσο και αν δεν φαίνεται, είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένη από αυτή τη γνώση και δράση.

Σήμερα πολλά από τα απλά συνθήματα που ακούγονται στους δρόμους αποτελούν το αποκρυστάλλωμα της πολύχρονης γνώσης και μείξης του μαρξισμού με τη καθημερινή πρακτική των μαζών. Το σύνθημα π.χ. «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» είναι το αποτέλεσμα της ιστορικής και θεωρητικής γνώσης των κομμουνιστών και εμπεριέχει ταυτόχρονα την αναγνώριση της παραγωγικής δύναμης της εργατικής τάξης, την γνώση της πολιτικής οικονομίας και την προοπτική της δικτατορίας (δημοκρατίας) του προλεταριάτου. Παρόμοιες αναλύσεις μπορούν να γίνουν και σε δεκάδες άλλα συνθήματα από εκείνα που αστοί και μικροαστοί τα χλευάζουν δήθεν σαν λαϊκίστικα όπως πχ το «Νόμος είναι το Δίκαιο του εργάτη»  (http://aristeripolitiki.blogspot.com/2011/12/blog-post_27.html ), «Ένας είναι ο εχθρός…» κλπ, ενώ εμπεριέχουν στη βάση τους ολόκληρη την πολιτική και κοινωνική επιστήμη.

Πολλοί είναι εκείνοι που, για να παραπλανήσουν τον λαό, απαιτούν, προστάζουν και επιβάλλουν το ξαναγράψιμο της ιστορίας. Όμως οι δάσκαλοι της εξορίας είχαν πει από καιρό τον λόγο τους: «Η ιστορία γράφεται με αγώνες. Τη γράφουν οι άνθρωποι την ώρα της μάχης. Γράφεται μόνο μια φορά, είναι μοναδική και δεν ξαναγράφεται. Ό,τι φαίνεται σαν επανάληψη είναι απλά μια νέα ιστορία. Πλασματική ή πραγματική, φάρσα ή τραγωδία. Όσοι πάνε να ξαναγράψουν την ιστορία και όχι να την αποτυπώσουν, όπως πραγματικά γράφτηκε από τα γεγονότα, απλά θέλουν να την παραποιήσουν. Εμείς δεν θα το επιτρέψουμε αυτό…»!

Αυτή ήταν η τότε απάντηση στις προσπάθειες παραποίησης των αγώνων του λαού και της εργατικής τάξης. Αυτή ισχύει και σήμερα.

(*) Μια ανάρτηση ως ελάχιστο δείγμα τιμής για εκείνους τους αφανείς εργάτες του πνεύματος που μέσα σε εντελώς αντίξοες συνθήκες διωγμών δεν δίδαξαν μόνο πραγματικές γνώσεις αλλά και πώς να μετατρέψεις τις αλυσίδες σου σε θανάσιμο κίνδυνο για την ταξική εξουσία που τις χάλκεψε.

(**) Στη μεγάλη σκηνή των Σερραίων στον 4^ο όρμο της Γιούρας, την πρώτη βραδιά εξορίας στο νησί, ακούστηκε ξαφνικά, μέσα σε βαθύ σκοτάδι, η βαριά φωνή ενός κρατουμένου να απαγγέλει τον Δωδεκάλογο του Γύφτου του Κ. Παλαμά. Μετά άρχισε τις αναλύσεις. Γέμισε και με άλλους η σκηνή, παρότι απαγορεύονταν οι μετακινήσεις.  Έτσι άρχισε η… «εκπαίδευση» από την 1^η μέρα!  Την επομένη άρχισαν αναλύσεις των «Αθλίων» και ιστορικών γεγονότων όπως η Οκτωβριανή επανάσταση. Πλήθυναν οι διδασκαλίες και σε άλλες σκηνές! Την 5^η μέρα οργανώθηκαν σχεδιασμένα οι πρώτες ομάδες μόρφωσης με ένα πλήθος μαθημάτων επιλογής. Τις πρώτες μέρες γράφαμε στο χώμα, σε πέτρες, σε κεραμιδάκια και στο… μυαλό μας! Η οργάνωση της μόρφωσης πήρε τον δρόμο της! Όταν τα στρατόπεδα διαλύονταν μετά από 3 και πλέον χρόνια, δεν ξέραμε που να βάλουμε τον τεράστιο όγκο πάσης φύσης βιβλίων και κειμένων που στο μεταξύ είχαμε αποκτήσει με διάφορους τρόπους.

Έτσι στήνονταν τα πανεπιστήμιά μας όπου και αν βρισκόμασταν.

(***) Τα κείμενα των φωτογραφιών είναι αποσπάσματα απο μαθήματα της εξορίας στο τρίτο επίπεδο (ΑΕΙ).

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο βιβλίο: «Κείμενα για μικρομεσαίους… και όχι μόνο» εκδόσεις «ΣΥΜΑ» - Ιούλιος 2005.

                                                  

                                              ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

ΣΤΕΡΓΙΟΣ Η. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ – ΠΑΝΙΤΣΑΣ

https://aristeripolitiki.blogspot.com/2021/09/blog-post_12.html

Ο καπιταλιστής και ο διαχειριστής

Μετά τον ιδιοκτήτη του τζάμπο, κ. Α. Βακάκη, που δήλωσε στο «Πρώτο Θέμα» της 7-8/2012 ότι πρέπει να πουληθούν η Μακρόνησος, η Γυάρος και ο Όλυμπος και να εκχωρηθεί η Ακρόπολη στους Ιάπωνες νάσου και ο βουλευτή της ΝΔ Γερ. Γιακουμάτος να συγχρονίζεται στη γραμμή: «άγριος καπιταλισμός σε κρίση»!


Τα παρακάτω δηλώθηκαν στις 9/1/12, στο ρ/σ «Βήμα FM»:
«Πρέπει να ενοικιαστούνε (σσ: η Ακρόπολη και οι αρχαιολογικοί χώροι), να φέρουμε κεφάλαια, να φέρουμε ευπρέπεια. Να σταματήσουν οι απεργίες (...). Να νοικιαστεί και η Ακρόπολη, όλα αυτά να δοθούν, όχι να πουληθούν. Να αξιοποιηθούν όλοι οι αρχαιολογικοί χώροι. Μιλάω για αξιοποίηση, δεν μιλάω για ξεπούλημα. Με την εποπτεία του κράτους, με όρους και προϋποθέσεις, να μπορούν να λειτουργούν και να έχουμε και έσοδα».


Με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια για λογαριασμό του κεφαλαίου θέλει να πετύχει ο υπηρέτης του κ. Γιακουμάτος. Ποια η διαφορά του κ. Γιακουμάτου από τον κεφαλαιοκράτη κ. Βακάκη; Ότι αυτός θέτει και «όρους» αξιοποίησης ενώ ο κ. Βακάκης θέλει να καταργήσει κάθε όρο. Λογική η διαφορά αφού ο διαχειριστής της πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου κ. Γιακουμάτος θέλει για τον εαυτό του μια εξουσία ύπαρξης ενώ ο καπιταλιστής έχει ξεσαλώσει μέσα στην κρίση και τα θέλει όλα χωρίς όρους και χωρίς μοιρασιά ενός κοκάλου ("όρος") στον πολιτικό που του κάνει τη δουλειά.


Όσο για την άρνηση να ξεπουληθούν και τη θέση "να αξιοποιηθούν" (π.χ. για… 99 χρόνια με δικαίωμα μονομερούς ανανέωσης απο τον ενοικιαστή για άλλες 9 φορές!), όταν έρθει η ώρα και αφού έχει πάρει τις ψήφους «για να μη ξεπουληθούν», μάλλον θα το έχει ξεχάσει, αν και δεν θα έχει καμία απολυτως αξία. Άλλωστε ποτέ δεν μπορούν αυτοί να πάνε κόντρα στα αφεντικά τους. Μόνο κάποια κόλπα κάνουν πριν…

Μετά όταν λέμε ότι οι πολιτικοί της αστικής τάξης είναι τσιράκια του κεφαλαίου κάποιοι παρεξηγούνται.

Όσο για τα άλλα, περί άλλης (αντι-μνημονιακής) πολιτικής από τη ΝΔ θυμίζουν το άλλο με τον Τοτό!

«Να πουλήσουμε Όλυμπο, Ακρόπολη, Γυάρο, Μακρόνησο, νησιά…»!

Ο κ. Απόστολος Βακάκης ή αλλιώς «κύριος Jumbo», αυτός που απολύει και σέρνει στα δικαστήρια συνδικαλιστές, αυτός που για χάρη του ο εισαγγελέας του Α. Πάγου ζήτησε τη σύλληψη κάθε απεργού και συνδικαλιστή που διαδηλώνει μπροστά στην επιχείρηση… μιλώντας στο «Πρώτο Θέμα» της 8/1/2012 δεν παρέλειψε να βγάλει με θράσος το μίσος που έχει για τους εργαζόμενους, τον τόπο και τον ελληνικό λαό με επιχείρημα την… ευημερία του! Να μερικά «μαργαριτάρια» από αυτά που «σώζουν» τη χώρα και τους εργαζόμενους:


-«Αντί να μειώσω τους μισθούς 20% τους είπα να δουλέψουν παραπάνω 20%»!

Πονηρός ο βλάχος αφού και αυτό είναι μείωση. Δηλαδή ποιος θα καρπωθεί το παραπάνω 20%;;; Αλλά σιγά που δεν μείωσε τους μισθούς, σιγά που δεν γέμισε με μερική απασχόληση…

-«Στην Ελλάδα υπάρχουν 3.000 ιδιωτικά νησιά. Να τους δοθούν απεριόριστες χρήσεις γης χωρίς τον έλεγχο του συστήματος και να πουληθούν άμεσα στους ξένους να έρθουν να επενδύσουν…»


Απαιτεί ασυδοσία χωρίς τον έλεγχο του συστήματος! Ούτε τον έλεγχο του δικού του συστήματος δεν θέλει. Μιλάμε για πλήρη ασυδοσία στο όνομα της κρίσης!



-«Αν αυτό πετύχει (το ξεπούλημα των νησιών) μετά γιατί να μη νοικιάσουμε ή και πουλήσουμε ακόμη και τη Μακρόνησο και τη Γυάρο… έχει καμιά σημασία ποιος θα είναι ιδιοκτήτης τους;»!

Το μίσος του για τους κομμουνιστές, την ιστορία, και τα ματωμένα χώματα του ελληνικού λαού ξεχειλίζει εδώ. Δεν είχε κανένα λόγο να τα αναφέρει και θα μπορούσε να πει π.χ. τη Σκάντζουρα Αλοννήσου. Όμως το μίσος τον πνίγει και στο μάτι του είναι καρφί αυτή η ιστορία. Πιθανόν να θέλει να γίνουν καζίνα, πορνεία και χαμαιτυπεία, για να εκδικηθεί το λαό που τα ανακήρυξε ιερούς τόπους των βασάνων του.

-«Αλλάζει η ζωή του ανθρώπου αν ο Όλυμπος ήταν ιδιοκτησία των Γερμανών;».

Να πάλι το ξεπούλημα στο νου του! Όχι οποιοδήποτε ξεπούλημα αλλά του ιερότερου βουνού της χώρας! Αυτό μισεί, από αυτό θα βγάλει κέρδη, αυτό θέλει να πουληθεί. Αν στο τέλος ο Δίας με τη μορφή του Λαού του ρίξει κεραυνούς και τον κάψει θα διαμαρτύρεται για… κομμουνιστικό έγκλημα!

-«Να δοθεί η άδεια να κτίζεται όλος ο γιαλός πάνω στο νέρό με ενοικιαζόμενα δωμάτια πάνω στο κύμα με προβλήτες μέσα στο νερό και ιδιωτικά λιμανάκια…»


Αυτό είναι το όνειρο κάθε οικοπεδοφάγου, κάθε εργολάβου, κάθε καπιταλιστή. Να αποκλειστεί η παραλία για το λαό και να είναι μόνο για την άρχουσα τάξη που θα την εκμεταλλεύεται μάλιστα δωρεάν…


-«Αν η Ακρόπολη δίνονταν στους Ιάπωνες και δούλευε 24ώρες το 24ωρο και 7 μέρες τη βδομάδα θα ήταν καλύτερα… η Ακρόπολη είναι ένα προϊόν… »!


Φυσικά δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι για το κεφάλαιο η Ακρόπολη δεν είναι ένα από τα κορυφαία πολιτιστικά μνημεία του κόσμου αλλά ένα «προϊόν», ένα εμπόρευμα προς χρήση και αποκόμιση κέρδους. Ακόμη και η Ιαπωνική ή η γερμανική σημαία, που κατά την κατοχή των Γερμανών κατέβασαν με ηρωισμό οι Έλληνες κομμουνιστές, ας ξαναϋψωθεί στην Ακρόπολη, δεν είναι πρόβλημα αν αποφέρει κέρδη! Η ξετσιπωσιά δεν κρύβεται, αντίθετα αποκτά και περιεχόμενο αφού μας λέει ότι οι προτάσεις για το ξεπούλημα των πάντων στο κεφάλαιο γίνονται για την… «ευημερία του λαού»!


-«Να γίνει σώμα δικαστών ιδεολογικά προσκείμενων στην ανάπτυξη που θα δικάζει όλες τις (επιχειρηματικές) προσφυγές και θα βγάζει απόφαση σε μια βδομάδα»!


Το τι σημαίνει δικαστές «ιδεολογικά προσκείμενους» που θα αποφασίζουν με βάση την «ανάπτυξη» φυσικά θα το καθορίσουν κύριοι σαν αυτόν ή πολιτικοί που τους υπηρετούν όπως ο κ. Παπαδήμος τον οποίο δεν ξεχνά να υμνήσει. Ο κύριος αυτός αγωνιά μη τυχόν και παρεισφρήσει και κανένας «μη ιδεολογικά προσκείμενος» δικαστής σε αυτό το σώμα! Το ζουμί της υπόθεσης είναι η νομιμοποίηση κάθε καπιταλιστικής - επιχειρηματικής αυθαιρεσίας στο όνομα της «ανάπτυξης» από «ιδεολογικά προσκείμενους» σε αυτήν δικαστές, δηλαδή στο κέρδος του κεφαλαίου.


Τώρα τι άλλα σχόλια να κάνεις επ’ αυτών όλων; Ο άνθρωπος δεν παίζεται! Είναι η βαθιά, αβυσσαλέα, ψυχή του κεφαλαίου που μισεί κάθε τι που δεν αποφέρει κέρδος στο κεφάλαιο και αυτό που μπορεί να δει, είναι ακριβώς μόνο το κέρδος.


Θα έλεγα ότι πραγματικά του χρειάζεται ένας «Δίας» με κεραυνούς στο χέρι!

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Από πάντα υπάρχει μια αφελής αντίληψη για τις νέες τεχνολογίες. Ότι αυτές δήθεν μπορούν να λειτουργήσουν σαν όπλο κατά της ταξικής εξουσίας και εκμετάλλευσης. Ότι η άρχουσα τάξη δήθεν αδυνατεί να ελέγξει τις νέες τεχνολογίες και έτσι χάνει εξουσία. Ότι η εργατική τάξη μπορεί να χρησιμοποιήσει τη νέα τεχνολογία για να υπερισχύσει της αστικής και να την… ανατρέψει.

Έτσι με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης, που ελέγχει η άρχουσα τάξη βέβαια, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι το ιντερνέτ και το F/B είναι ένα από τα μη ελεγχόμενα μέσα τα οποία μπορούν να γίνουν τα νέα όπλα του λαού για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου!


Ωσαν οι νέες τεχνολογίες να δημιουργούνται στις εργατουπόλεις και στις παράγκες των φτωχών και όχι στα κέντρα ερευνών του κεφαλαίου και των πολυεθνικών από τα μέσα επικοινωνίας μέχρι τα φάρμακα και από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μέχρι και την αγροτική παραγωγή. Ωσάν το κεφάλαιο να ξοδεύει λεφτά για να παραδώσει όπλα στο λαό και όχι για να τον υποδουλώσει περισσότερο.

Κούνια που μας κούναγε!

Μπορεί στους λαούς να υπάρχουν εκατομμύρια αφελείς αλλά στο κεφάλαιο δεν υπάρχει ούτε ένας.


Είχα κάνει μια σχετική ανάρτηση πρόσφατα: «Ποια τάξη ελέγχει τις νέες τεχνολογίες επικοινωνίας;»
http://aristeripolitiki.blogspot.com/2011/12/blog-post_02.html

ΣΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Ένα άρθρο του Γιώργου Κάργα στο aristeroblog με τίτλο "Η αρπαγή και "κατοχή" των σπόρων από τις πολυεθνικές" μας φωτίζει αρκούντως για τη κυριαρχία των πολυεθνικών πάνω στην αγροτική παραγωγή του κόσμου δια μέσου των νέων τεχνολογικών. Συνοπτικά λέει: "Οι σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις στην βιοτεχνολογία υπό την κυριαρχία των πολυεθνικών, οδηγούν στη μετατροπή του σπόρου από κοινό πλουτοπαραγωγικό πόρο ελεγχόμενο και παραγόμενο από τον αγρότη σε άμεσα ελεγχόμενο από το κεφάλαιο"

Όσοι έχουν αυταπάτες για το πώς χρησιμοποιούνται οι νέες τεχνολογίες ας το διαβάσουν. http://aristeroblog.gr/node/354

***

Να θυμίσω επί πλέον την κυοφορούμενη νομοθεσία απαγόρευσης ιδιωτικής καλλιέργειας προϊόντων στον κήπο του σπιτιού και διανομής ή αυτοκατανάλωσής τους στις ΗΠΑ με το επιχείρημα της "προστασίας της υγείας των καλλιεργητών"  και τα συνακόλουθα κόστη της κοινωνίας για περίθαλψη (!!!), την επιβολή προστίμων  υπερ των πολυεθνικών σε κοινές αγροτικές καλλιέργειες όταν αυτές από τον αέρα επηρεάζονται από διπλανές μεταλλαγμένες με το επιχείρημα της αδάπανης ωφέλειας(!!!) ενώ στη πραγματικότητα καταστρέφονται και την σταδιακή επιβολή πνευματικών δικαιωμάτων επί όλων των φυτών!

Ιράν όπως Ιράκ και ιμπεριαλιστική αναδιανομή του κόσμου

Από την ειδησεογραφία είναι φανερό ότι επιταχύνεται η εφαρμογή των σχεδίων επίθεσης κατά του Ιράν. Συνεχείς είναι οι αναφορές στο στυλ της «μεγάλης απειλής για τη Δύση» που προέρχεται δήθεν από τα όπλα και τα πυρηνικά της χώρας αυτής. Είναι αντίγραφο, με μικρές παραλλαγές, ίδιων σχεδίων που εφαρμόστηκαν στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Λιβύη. Παντού η Δύση «απειλούνταν» και σταδιακά η.. υπεράσπισή της με όπλα γινόταν μονόδρομος!


Μπορεί ο καθένας να έχει όποια αντίληψη θέλει για το καθεστώς του Ιράν, η επίθεση του ιμπεριαλισμού εναντίον του όμως δεν ηθικοποιείται με τίποτα. Άλλωστε στην πραγματικότητα δεν θα επιτεθούν ακριβώς στο καθεστώς αλλά στον λαό. Αντιδραστικά καθεστώτα πολύ χειρότερα, όπως π.χ. της Σ. Αραβίας, όταν είναι φίλοι τους δεν τους προκαλούν καμιά ηθική τάση να τα ανατρέψουν πολύ δε περισσότερο να κάνουν πόλεμο. Αντίθετα τα στηρίζουν.


Φυσικά ο στόχος δεν είναι τα πυρηνικά του Ιράν όπως δεν ήταν τα χημικά του Ιράκ. Ο στόχος είναι τα πετρέλαια. Ακόμη και αν αύριο αναλάβει μια άλλη κυβέρνηση, με κανονική κοσμική αστική δημοκρατία, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να παραιτηθούν από τον στόχο αυτόν. Θα ζητήσουν απλούστατα το «άνοιγμα» της άντλησης πετρελαίου (τύπου μπάτε αλέστε) και την παράδοσή του στις εταιρείες τους αλλιώς καμία δημοκρατία δεν τους ενδιαφέρει! Αν δεν ικανοποιήσει αυτή την απαίτηση ο πόλεμος θα είναι αναπόφευκτος.


Αυτό θα είναι το κριτήριο, το είδαμε καλά και στη Λιβύη που δεν τους έφτανε ότι τους έδωσε γη και ύδωρ ο ξεπουλημένος σε αυτούς Καντάφι, τα ήθελαν όλα τζάμπα και χωρίς Ρώσους και Κινέζους ανταγωνιστές!


Το ζήτημα είναι λοιπόν αν θα πάρουν τζάμπα τα πετρέλαια και όχι η δημοκρατία ή τα όπλα του Ιράν. Το ζήτημα είναι ποια ιμπεριαλιστική δύναμη θα τα ελέγξει και θα εκβιάσει τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ή θα παρεμποδίσει την δική τους ανάπτυξη με το μονοπώλιο της ενέργειας στα χέρια της. Με άλλα λόγια αυτό λέγεται ιμπεριαλιστική σύγκρουση για την αναδιανομή του παγκόσμιο πλούτου. Σημειώνουμε ότι το πετρέλαιο του Ιράν το διαχειρίζεται όλο το κράτος και αυτό αποτελεί μεγάλη πρόκληση για τζάμπα ληστεία του από τους ιμπεριαλιστές και τις εταιρείες τους…


Μέχρι στιγμής από τις περιπτώσεις του Καυκάσου, κάποιων κεντροασιατικών κρατών της πρώην ΕΣΣΔ, του Ιράκ, της Λιβύης και των ενεργειακών δρόμων της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν, της Ελλάδας και της Τουρκίας (προσεχώς και στη Συρία) βγαίνει κερδισμένος ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός και χαμένοι ο Ρωσικός και ο Κινέζικός.


Η διαφορά από άλλες εποχές είναι ότι οι στρατιωτικοπολιτικές νίκες των Αμερικανών και των «προθύμων» συμμάχων τους γίνονται σε συνθήκες αυξανόμενη μείωσης της παγκόσμιας οικονομικής τους δύναμης. Αυτό δεν φαίνεται να αντισταθμίζεται από τη ληστεία που κάνουν στα κράτη που επιτέθηκαν και η κρίση βαθαίνει. Έτσι, αργά ή γρήγορα θα βρεθούν σε μια μεγάλη αντίφαση μεταξύ δύναμης και επιρροής δηλαδή πραγματικής οικονομικής δύναμης και δυνατότητας παγκόσμιας κυριαρχίας. Τα παγκόσμια στρατηγικά πλεονεκτήματα θα αντιφάσκουν κραυγαλέα με τη πραγματική οικονομική τους δύναμη. Και αυτό δεν θα το ανέχονται για πολύ οι άλλοι ανερχόμενοι ιμπεριαλισμοί δεδομένου ότι αργά ή γρήγορα η οικονομία καθορίζει την παγκόσμια επιρροή.


Αυτό το ξέρουν καλά οι Αμερικανοί και κάνουν ότι μπορούν για να ελέγξουν και υπονομεύσουν την ανάπτυξη των άλλων με ενέργειες μεταξύ των οποίων είναι ο έλεγχος των παγκόσμιων ενεργειακών αποθεμάτων. Αυτό που τους δυσκολεύει φυσικά, είναι τα τεράστια αποθέματα της Σιβηρίας και μάλλον δεν υπάρχει περίπτωση να τα δουν να περνάνε στα χέρια τους μετά την οικονομική και στρατιωτικοπολιτική ανασύνταξη της Ρωσίας και τα σύμφωνα της Σαγκάης.


Τέτοιες ιμπεριαλιστικές αντιφάσεις δύσκολα λύνονται χωρίς καταστροφικές συγκρούσεις. Κανένας ιμπεριαλιστής δεν παραδέχεται ότι πρέπει να χάσει παγκοσμίως κάτι από τον στρατηγικό του έλεγχο γιατί αδυνάτισε οικονομικά και φυσικά με την απώλεια αυτή να δεχτεί να αδυνατίσει ακόμη περισσότερο. Όλοι οι ιμπεριαλιστές θεωρούν ότι δικαιούνται να κυριαρχούν και να ληστεύουν τον πλανήτη και τους λαούς χωρίς αντίπαλο! Ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός στο τέρμα του περιέχει την απόλυτη σύγκρουση σε όλες τις καταστροφικές μορφές και φυσικά στον πόλεμο..

Τι θα γίνει στο Ιράν; Οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι. Οι ιμπεριαλιστές θα μετράνε κάθε μέρα τις δυνάμεις και τα κόστη και αναλόγως θα προωθούν τα σχέδια. Έχουμε να δούμε πολλά επεισόδια ακόμη στο σίριαλ της Αμερικανικής επίθεσης.

Αυτό που έχουμε να πούμε είναι ότι οι ιμπεριαλιστές είναι αδύνατο να διδαχτούν από την ιστορία. Είναι η φύση τους αυτή. Έτσι είναι ικανοί να σύρουν ξανά ένα λαό σε πόλεμο έστω με τον κίνδυνο να πάθουν τεράστιες ζημίες όπως ήδη το παθαίνουν όπου πηγαίνουν. Δεν διδάχτηκαν ότι οι λαοί δεν νικιούνται πραγματικά και αργά ή γρήγορα θα πουν τον δικό τους λόγο. Και για τον Ιρανικό λαό αυτό είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο.

Λαθρέμποροι και συμφέροντα

Όλα τα κανάλια μετέδωσαν ότι ο γενικός γραμματέας Τελωνειακών και Φορολογικών Υποθέσεων Γιάννης Καπελέρης παραιτήθηκε μετά την άσκηση δίωξης σε βάρος του, για απιστία περί την υπηρεσία. Κάποια πανηγύρισαν διότι ανακάλυψαν το… «λαμόγιο» που καλύπτει τους λαθρέμπορους! Φάνηκαν από την αρχή πολύ ύποπτοι αυτοί οι πανηγυρισμοί. Κάποια συμφέροντα κρύφτηκαν πίσω από τους εισαγγελείς που επανέφεραν την υπόθεση που είχε βγει στη δημοσιότητα από τον Οκτώβρη και ξεσπάθωσαν σαν ένοχοι που ήθελαν κάτι να κρύψουν.

Η δίωξη ασκήθηκε μετά από παραγγελία του οικονομικού εισαγγελέα Γρηγόρη Πεπόνη και αφορά σε καταγγελίες για τη μη είσπραξη προστίμων σε πρατήρια για λαθρεμπόριο καυσίμων. Ο κ. Καπελέρης αρνείται τις κατηγορίες.


Είναι η υπόθεση τόσο μεγάλη και κραυγαλέα όσο φαίνεται; Είναι 3.700 από τις 6.000 βενζινοπώλες εγγεγραμμένους στο σύστημα ΗΦΑΙΣΤΟΣ λαθρέμποροι και έφαγαν πρόστιμα που ο Καπελέρης προσπάθησε να σβήσει για να καλύψει το λαθρεμπόριο;


Και πως έπιασαν τους… λαθρέμπορους; Ακούστε για να πάθετε: Με στοιχεία που έγραψαν με τα ίδια τους τα χέρια οι βενζινοπώλες στο σύστημα ΗΦΑΙΣΤΟΣ και ήταν σαν να έλεγαν: « Είμαστε λαθρέμποροι, βάζουμε στον ΗΦΑΙΣΤΟ τα στοιχεία που το αποδείχνουν, πιάστε μας»!!! Και μιλάμε για 45.000 περίπου πράξεις όχι μια και δύο. Δηλαδή κάθε βενζινοπώλης ομολόγησε γραπτώς κατά μέσο όρο 12 και πλέον πράξεις… λαθρεμπορίας!!! Παρόμοια περίπτωση μαζικής ηλιθιότητας δεν έχει να μας παρουσιάσει η ιστορία.

Ποια είναι η αλήθεια;

Μια βενζινοπώλης από τη Χαλκιδική την άκουσα να λεέι κλαίγοντας:
-Μου έβαλαν πρόστιμο για λαθρεμπόριο. Θα μου το κλείσουν. Δεν έχω να τα πληρώσω!
-Κάνατε λαθρεμπόριο; ρωτάω εγώ αφελώς.
-Όχι, ούτε σταγόνα.
-Τότε τι είναι;
-Είχα κάνει μια καταχώρηση διόρθωσης στοιχείων ΑΦΜ στο σύστημα ΗΦΑΙΣΤΟΣ για παράδοση πετρελαίου θέρμανσης ένα λεπτό μετά την αρχική καταχώρηση και μόλις είδα το λάθος. Το σύστημα την αποδέχτηκε μετά 15 μέρες και αυτό θεωρείται «εκπρόθεσμη δήλωση» και η εκπρόθεσμη δήλωση χαρακτηρίστηκε απόκρυψη λαθρεμπορικής πράξης και…..

Αυτό ήταν! Χιλιάδες παρόμοιες πράξεις το σύστημα αντί να τις δεχτεί όπως το word αποδέχεται τις αλλαγές στο κείμενο που γράφετε, τις παρακρατούσε και τις εμφάνιζε μετά 15 μέρες πράγμα που σήμαινε αυτομάτως παράβαση!!! Η παράβαση διαβιβάζονταν αυτόματα στις ΔΟΥ για διερεύνηση και αυτές άρχισαν τα πρόστιμα χωρίς να εξετάζουν το θέμα, άλλωστε η παράβαση ήταν καραμπινάτη και «ομολογημένη»!!! Τι χρείαν εξηγήσεων είχαν;

Ποιος φοβάται;

Τελικά δεν αποκλείεται αυτή η κατηγορία κάλυψης λαθρεμπόρων κατά Καπελέρη θα τους βγει εντελώς ξινή. Κάποιοι νόμισαν ότι θα κρυφτούν με αυτή την κατηγορία. Είναι οι δυνάμεις που πραγματικά περιθάλπουν το λαθρεμπόριο καυσίμων. Θα τους βγει ξινή όμως μόνο αν υπάρξει πολιτική βούληση γι αυτό, πράγμα για το οποίο αμφιβάλω.


Η ιστορία έχει ως εξής: Μετά από συνεχή κυνηγητά των βενζινοπωλών η ομοσπονδία τους για να γλυτώσει τα μέλη της από εκβιασμούς και ανυπόστατες κατηγορίες, πρότεινε (2004) να εγκατασταθούν σύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα έλεγχου εισροών – εκροών καυσίμων ώστε να μη μπορεί να διαφύγει του ελέγχου ούτε σταγόνα καυσίμου. Θα εξουδετερώνονταν και η νοθεία και η κλοπή των καταναλωτών έτσι.


Τα κυκλώματα ξαφνικά ζορίστηκαν και άρχισαν τα τρελά τους περί «αναξιόπιστου συστήματος». Μετά από 5 χρόνια διαμαχών, η κυβέρνηση της ΝΔ δέχτηκε, χωρίς πολλή διάθεση, να εισάγει το σύστημα με το νόμο 3784/09 (ΦΕΚ 137 Α/7-8-2009) : «Αναθεώρηση Διατάξεων του ν. 703/1977 περί Ανταγωνισμού», ‘αρθρο 31, παρ. 7 αλλά μόνο για τα βενζινάδικα και όχι για τα άλλα στάδια!


Τότε άρχισε η κωλυσιεργία από παράγοντες, γραφειοκράτες και μεγάλα συμφέροντα. Δεν ήθελαν με τίποτα το σύστημα. Παρότι έχουν εγκριθεί οι τεχνικές προδιαγραφές του συστήματος, στο υπουργείο Οικονομικών που πρέπει να δώσει το πράσινο φως εγκατάστασης περί άλλων τυρβάζουν.


Εδώ κάτι δεν πάει καλά. Ο Καπελέρης ήταν ένθερμος οπαδός αυτής της εγκατάστασης και συγκρούστηκε με τα συμφέροντα που το μπλόκαραν. Και όχι μόνο αυτό. Απ’ ότι κυκλοφορεί, δέχτηκε ολόκληρη την πρόταση των βενζινοπωλών για εγκατάσταση του συστήματος σε όλα τα στάδια από το διυλιστήριο μέχρι το πρατήριο ώστε να μη διαφεύγει ούτε σταγόνα καυσίμου. Δέχτηκε επίσης τον ηλεκτρονικό έλεγχο της διαδρομής κάθε φορτίου καυσίμων με GPS και την αυτόματη ηλεκτρονική μετάδοση κάθε εκροής και εκφόρτωσης, στο υπουργείο Οικονομικών όπου θα καταχωρούνταν λογιστικά και δεν θα υπήρχε περίπτωση απόκρυψης της συναλλαγής, του τόπου και της ποσότητας.


Αυτό θα ίσχυε και για τα προς εξαγωγή καύσιμα που μετατρέπονται σε εικονική εξαγωγή και κυρίως για το ναυτιλιακό καύσιμο για το οποίο τα λαμόγια κατάφεραν να ακυρώσουν το ηλεκτρονικό σύστημα έλεγχου ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Το σύστημα αυτό υποτίθεται ότι θα έλεγχε ηλεκτρονικά τη διακίνηση του ναυτιλιακού καυσίμου με τις πλωτές δεξαμενές (σλέπια) οι οποίες αντί για τα πλοία «έστριβαν» (έπαψαν άραγε να στρίβουν;;;) για τη ξηρά!


Όποιος ξέρει πόσες εκατοντάδες εκατομμύρια θα έχανε το λαθρεμπόριο από αυτόν τον έλεγχο, μπορεί να αρχίσει τους συνειρμούς. Να καταλάβει ότι στον βάλτο της παραοικονομίας των καυσίμων συγκρούονται βουβάλια και την πληρώνουν τα βατράχια (βενζινοπώλες). Ειδικά στη σύγκρουση για το ατελώνιστο και αφορολόγητο ναυτιλιακό πετρέλαιο που ξεκινάει από το διυλιστήριο για τα πλοία και καταλήγει σε ιδιωτικά «διυλιστήρια» αποχρωματισμού στην ξηρά όπου το μετατρέπουν σε πετρέλαιο κίνησης για την εσωτερική αγορά, γίνεται το «πανηγύρι»! Στις πιάτσες πάντως κυκλοφορεί από δεκαετίες ότι οι λαθρέμποροι των καυσίμων είναι ικανοί να ανεβοκατεβάζουν βουλευτές και υπουργούς, όχι μόνο κάποιους ΓΓ! Αν αυτό λέει τίποτα ας το έχουμε υπόψη.

ΚΑΠΟΙΟ ΛΑΚΚΟ ΕΧΕΙ Η ΦΑΒΑ.

Δεν είναι δυνατόν να μιλάνε για λαθρεμπόριο σε δηλωμένες από τους βενζινοπώλες ποσότητες καυσίμων στο σύστημα ΗΦΑΙΣΤΟΣ και να μας λένε ότι κάποιος το καλύπτει ενώ όλα μπορούν να ελεγχθούν. Πως θα γίνει δηλαδή το λαθρεμπόριο σε καύσιμα για τα οποία έχουν εκδοθεί επίσημα παραστατικά και δηλώνονται; Θα ήταν τόσο ηλίθιοι οι λαθρέμποροι να δηλώσουν παράνομες πράξεις αντί να τις αποκρύψουν; Όλοι γνωρίζουν ότι οι λαθρέμποροι τίποτα απολύτως δεν δηλώνουν, κορόιδα είναι; Πως ξέφυγε αυτό από τους λαλίστατους «διώκτες του λαθρεμπορίου»;
Αν τώρα «κελαηδήσει» ο Καπελέρης και μας πει ποιοι εμπόδιζαν τα συστήματα ελέγχου, ίσως να βρεθεί η άκρη. Και οι εισαγγελείς που τόσο λαλάνε για κάλυψη λαθεμπόρων θα έχουν πολλή δουλειά εκεί που πρέπει, στην καρδιά των λαθεμπόρων και των επίορκων που τους υπηρετούν.

Όσο και αν είναι ηλίου φαεινότερο ότι και ο Καπελέρης είναι μέρος του συστήματος και μπορούμε να έχουμε τις επιφυλάξεις μας κατά πόσο θα βγάλει στη φόρα τον εσμό του λαθρεμπορίου, η εξόντωσή του φανερώνει σύγκρουση συμφερόντων και ίσως του ξεφύγει κάτι.

Ωστόσο βάζω ένα τελικό στοίχημα. Επειδή η πάταξη του λαθρεμπορίου και των λαθρεμπόρων καυσίμων είναι θέμα πολιτικής βούλησης, αυτή και πάλι δεν θα υπάρξει. Το πολύ - πολύ να τη πληρώσουν κάποιοι βενζινοπώλες με την επιβολή των άδικων προστίμων. Μετά ούτε «γάτα ούτε ζημιά». Τριάντα χρόνια στο ίδιο έργο θεατές τώρα θα μας πείσουν ότι διώκουν το λαθρεμπόριο;

Σιφωνιός. Ένας ανιστόρητος και αμετανόητος κομμουνιστής!

Ένας ανιστόρητος και αμετανόητος κομμουνιστής προκαλεί τη έννομον τάξιν!
Ανήκει στο ΠΑΜΕ! Αυτό αρκεί για την ενοχή του.
Μιλάει την ακαταλαβίστικη κομμουνιστική γλώσσα του Περισσού.
Αυτά που λέει είναι ο ορισμός της διαστρέβλωσης για την κοινωνία και την κυβέρνηση.
Όπως το ΚΚΕ, το συνηθίζει να μιλάει επιλεκτικά και ανιστόρητα…
Όποιος δεν συμφωνεί μαζί του είναι εχθρός!
Μας κάνει μαθήματα ότι το δίκαιο του εργάτη είναι πάνω από τους νόμους και το σύνταγμα.
Αρνείται να απολογηθεί στο λαό για το έγκλημα της… Βάρκιζας.
Αρνείται να απολογηθεί για το Πολυτεχνείο του ’73 και το «βρώμικο ‘89».
Αρνείται να καταδικάσει τον «3ο γύρο».
Αρνείται να καταδικάσει τις δολοφονίες του Κατίν και των… αθώων Γερμανών οπλιτών στο Στάλιγκραντ.
Θέλει να μας φορέσει τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ για να αρπάζουν οι εργάτες ό,τι παράγουν.
Ανήκει σε εκείνους που μαζί με το ΠΑΜΕ εμπόδισαν τον Οκτώβρη την επέλαση του «λαού με τα μαύρα» στο αστικό κοινοβούλιο για να το συντρίψει.


Μιλάει μαλλιαρά, αμόρφωτα. Μιλάει σαν άξεστος και άπλυτος. Δεν φοράει ούτε γραβάτα. Μπορεί να μην είναι ούτε Έλληνας.
Θέλει να παρασύρει τα παιδιά μας στο δρόμο της ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ.
Απαιτεί δουλειά για όλους και όχι για τους ικανότερους και φθηνότερους.
Δεν παραδέχεται ότι οι πιο έξυπνοι από αυτόν δικαιούνται να του παίρνουν ότι βγάζει, ακόμη και το ψωμί απ’ το τραπέζι.

ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΣΕ Ο.Βα. ΕΡΓΑΤΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΑΠΛΥΤΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΜΕ ΛΕΡΩΜΕΝΗ ΦΟΡΜΑ ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΜΥΣΤΡΙ, ΤΟ ΠΗΛΟΦΟΡΙ, ΤΟ ΣΦΥΡΙ ΚΑΛΩΝΤΑΣ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΛΑΣΠΩΜΕΝΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΔΡΕΠΑΝΙ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΤΗ ΚΟΠΡΙΑ ΣΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!!!


ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ, ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΙΛΕΛΕΡ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟ! ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ!


Ακούστε τον και… βεβαιωθείτε!

http://www.youtube.com/watch?v=SwjtZGsbOQM&feature=share

«Ελεύθερο ωράριο» σκλαβιάς των εργαζομένων και αφανισμού των μικρομεσαίων

«Ελεύθερο» είναι το ωράριο καταστημάτων όλο το 24ωρο και όλες τις ημέρες της εβδομάδας στην Ιταλία! Πρόκειται για ένα από τα κύρια μέτρα της «απελευθέρωση της αγοράς», που εγκρίθηκε από την «κυβέρνηση τεχνοκρατών» υπό τον Μάριο Μόντι και το οποίο τέθηκε σε ισχύ από 1.1. 2012. Προφανώς δεν είναι τόσο τεχνοκράτες όσο νεροκουβαλητές του μεγάλου κεφαλαίου.


Το «ελεύθερο ωράριο» είναι το όνειρο κάθε ισχυρού έμπορα καπιταλιστή που επιδιώκει να εξοντώσει τους πιο αδύναμους. Όχι να νικήσει στον ανταγωνισμό με τους ίδιους όρους αλλά ανατρέποντας τους όρους με διοικητικές και κυβερνητικές αποφάσεις σε βάρος των αδυνάτων. Και όλοι ξέρουμε ότι στη προκειμένη περίπτωση αδύνατοι είναι οι μικρομεσαίοι που μπαίνουν πλέον στην μηχανή του κιμά για να γίνουν τροφή για τα μονοπώλια, στο όνομα του ξεπεράσματος της κρίσης βεβαίως, βεβαίως!


Πανηγυρίζουν και οι εδώ μονοπωλητές των πολυκαταστημάτων που αναμένουν το ίδιο μέτρο «απελευθέρωσης» ώστε να εξοντώσουν τους μικρομεσαίους!

Στο λεγόμενο «ελεύθερο ωράριο» κανέναν από τους θιασώτες της «απελευθέρωσης» δεν απασχολούν οι παρακάτω αρνητικές συνέπειες:
-Θα αφανιστούν χιλιάδες μικρομεσαίες.
-Θα χαθούν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.
-Θα ενταθούν οι μορφές μερικής απασχόλησης.
-Θα μειωθεί γενικά και ειδικά το εργατικό εισόδημα.
-Για τους εργαζόμενους δεν θα υπάρχει Κυριακή, αργία, μέρα και νύχτα εκτός αν θέλουν να γίνουν άνεργοι.
-Θα μονοπωληθεί θα αγορά και θα μετατραπούν οι καταναλωτές σε ομήρους των μονοπωλίων που θα βάζουν όποιες τιμές θέλουν χωρίς ανταγωνισμό.
-Θα αυξηθεί κατακόρυφα το λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων που θα επιμηκύνουν το ωράριο και θα το επιρρίψουν στις τιμές δηλαδή στους καταναλωτές με συνέπεια την αντίστοιχη μείωση του όγκου κατανάλωσης.
-Θα αυξηθεί το κόστος ασφάλειας των καταστημάτων.
-Θα ανατραπούν προς το χειρότερο οι όροι διαβίωσης των μικρών εμπόρων και των εργαζομένων καθώς και των οικογενειών τους αφού θα εργάζονται πολλές ώρες θυσιάζοντας πολλές οικογενειακές και κοινωνικές δραστηριότητες απαραίτητες για την αποκατάσταση των εργασιακών τους δυνάμεων και της οικογενειακής ζωής.


Από την επιμήκυνση δεν αυξάνει ούτε το διαθέσιμο εισόδημα των μικρομεσαίων και των καταναλωτών, ούτε ο τζίρος της αγοράς. Απλώς μεταφέρονται σε λίγες επιχειρήσεις.



Φυσικά ο ΣΕΠΛΕ, συνδικαλιστικό όργανο των μεγάλων πολυκαταστημάτων και των εμπορικών κέντρων, χειροκρότησε την ιταλική απελευθέρωση και ζήτησε άμεσα την εφαρμογή της ίδιας πολιτικής και εδώ!


Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για τα φαρμακεία τα οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να παραδώσει σε φαρμακευτικά μονοπώλια τύπου σούπερ μάρκετ φαρμάκων και για τα βενζινάδικα που θέλουν να παραδοθούν άνευ όρων στις πολυεθνικές των καυσίμων.


Η μάχη συμφερόντων γύρω από το ωράριο


Το ζήτημα «ωράριο λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων» βρίσκεται από το 1970 στο επίκεντρο μιας ισχυρής σύγκρουσης συμφερόντων, στην οποία εμπλέκονται κατά κύριο λόγο οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι, το κράτος, οι καταναλωτές κ.ά.


Οι αντιπαραθέσεις γύρω από το ωράριο είναι πάντα μάχη συμφερόντων. Μάχη μεταξύ των μονοπωλιακών μεγαλεμπορικών επιχειρήσεων που προσδοκούν από την απελευθέρωση να εξοντώσουν τους μικρούς και αδύναμους ανταγωνιστές τους και του μικρού και αδύναμου κεφαλαίου από την άλλη που προσπαθεί να επιβιώσει στο υφιστάμενο πλαίσιο ωραρίου. Στη μάχη μπλέκονται οι καταναλωτές που επιφανειακά ευνοούνται αλλά στην πραγματικότητα θα πληρώσουν ακριβά τόσο την μονοπώληση όσο και την αύξηση του λειτουργικού κόστους. Όσο για τους εργαζόμενους για κάθε νέα θέση εργασίας στα μεγαλεμπορικά καταστήματα θα χάνουν τρεις στο κλασικό εμπόριο της αγοράς.


Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η κοινωνία θα μπορούσε -εν δυνάμει- να κερδίσει από τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του εμπορικού κεφαλαίου και την παραγωγικότητα της εργασίας, αν τα οφέλη από τις οικονομίες κλίμακας τα καρπώνονταν οι καταναλωτές (πτώση τιμών, μεταφορά πόρων σε παραγωγικές εργασίες και στις υπηρεσίες). Δυστυχώς, στον καπιταλισμό η συγκέντρωση τους εμπορίου είναι αντιστρόφως ανάλογη των κοινωνικών ωφελειών και ευθέως ανάλογη των κερδών του κεφαλαίου σε βάρος της κοινωνίας. Ούτε ένα ευρώ από τα κέρδη τους δεν ανήκει στην κοινωνία.


Η αντιπαράθεση γίνεται γιατί το «ελεύθερο ωράριο» ανατρέπει την ίση επιχειρηματική βάση στους όρους ανταγωνισμού και εισάγει έναν ανταγωνισμό που στηρίζεται στη βιολογική και οικονομική αντοχή των μικρών. Με την εξάντληση αυτών των αντοχών, οι μεγάλες επιχειρήσεις μπορούν πλέον να συγκεντρώνουν ανενόχλητα το τζίρο της αγοράς.


Το «Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο των ΜΜΕ» για το ωράριο


«Η απελευθέρωση του ωραρίου των λιανεμπορικών καταστημάτων φαίνεται να επιταχύνει τη μείωση του μεριδίου της αγοράς των ΜΜΕ, ελαττώνοντας την κερδοφορία τους (το κόστος αυξάνει περισσότερο από τις πωλήσεις). Οι μεγάλες επιχειρήσεις είναι πιο ικανές να εκμεταλλευτούν το συνεχές ωράριο, αφού και είναι σε θέση να προσλάβουν εργαζόμενους μερικής απασχόλησης και να οργανώσουν εναλλαγές βάρδιας. Τα μικρά καταστήματα δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν έναν επιπλέον εργαζόμενο και ειδικότερα τα μικρά εξειδικευμένα μαγαζιά δεν είναι σε θέση να προσλάβουν φθηνό ανειδίκευτο προσωπικό μερικής απασχόλησης, αφού η σωστή εξυπηρέτηση πελατών απαιτεί ένα συγκεκριμένο βαθμό εμπειρίας».
(Έκτη Έκθεση του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τις ΜΜΕ, 2000, σελ.8).

Το παραπάνω κείμενο φυσικά έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επίσημη πολιτική που προωθεί με ένταση η ΕΕ αλλά έχει την αξία του γιατί φανερώνει ότι τα πραγματικά προβλήματα φτάνουν μέχρι εκεί.

Ωράριο δια πάσα νόσο…

Τα συμφέροντα που απαιτούν ωράριο 24 ωρών, 7 μέρες τη βδομάδα, όλο το χρόνο» έχουν και τα… επιχειρήματά τους. Ούτε λίγο ούτε πολύ μας λένε ότι η κοινωνία θα ευημερήσει και τα προβλήματα φτώχειας και κρίσης θα λυθούν με την απελευθέρωση του ωραρίου! Ας παρακολουθήσουμε τα απίστευτα επιχειρήματά τους και το «δούλεμα» που επιχειρείται σε βάρος της νοημοσύνης μας.
• Θα αυξηθεί ο τζίρος των καταστημάτων. Ξαφνικά οι καταναλωτές θα αποκτήσουν εισόδημα για κατανάλωση!
• Θα υπάρξει υγιής ανταγωνισμός. Επί 24 ώρες θα διεξάγεται… υγιής ανταγωνισμός σε βιολογική και όχι επιχειρηματική βάση!!!
• Θα υπάρξει μείωση τιμών. Εδώ πετυχαίνουν διάνα. Θα ισχύσει μια ανατρεπτική αριθμητική που λέει ότι όσο περισσότερες ώρες εργάζεται το εμπόριο για την εξυπηρέτηση των καταναλωτών, τόσο θα μειώνεται το κόστος λειτουργίας του και άρα θα… πέφτουν οι τιμές!
• Οι επιχειρήσεις θα έχουν περισσότερη δουλειά. Ναι, θα απλώσουν την ίδια δουλειά των 45 - 50 εβδομαδιαίων ωρών που αντικειμενικά επαρκούν σήμερα σε 168 ώρες και έτσι θα… έχουν δουλειά!
• Θα δουλέψουν οι μικρές επιχειρήσεις που τώρα εμποδίζονται από το… μικρό ωράριο. Αυτό που εμποδίζει τον τζίρο είναι η φτώχεια των εισοδημάτων όχι οι ώρες.
• Θα αυξηθεί η απασχόληση. Τρεις θα απολύονται ένας θα προλαμβάνεται. Ούτε η τρόικα να ήταν!
• Αυξάνεται η παραγωγικότητα του εμπορίου. Είναι πρωτοφανής και παγκόσμια πρωτοτυπία. Αυξάνουμε τις ώρες εργασίας για τον ίδιο όγκο έργου, αυξάνουμε τα λειτουργικά του έξοδα και στο τέλος γελοιοποιούμε όλους τους οικονομολόγους πετυχαίνοντας αύξηση της παραγωγικότητας!
• Θα παίζουν όλοι στο ίδιο γήπεδο με τους ίδιους όρους. Ακριβώς!!! Μόνο που οι όροι θα είναι των 5-6 υπεραγορών.

• Εξυπηρετείται ο καταναλωτής. Ο καταναλωτής, λένε, θέλει ανοικτά τα καταστήματα 24 ώρες το 24ωρο. Μόλις, όμως, του πουν αν προτιμάει να πληρώνει αυτός (ποιος άλλος;;;) το κόστος της διεύρυνσης, που στο τέλος οδηγεί στη μονοπώληση, τότε να δουν τι απάντηση θα πάρουν.

• Θα αναβαθμισθεί το εμπόριο! Άγνωστη η τεκμηρίωση του επιχειρήματος. Μάλλον πρόκειται για ιδεοληψία.

Ας είναι ειλικρινείς αυτοί που προωθούν την «απελευθέρωση». Τα κέρδη θέλουν, όχι να γιατρέψουν την αγορά και την οικονομία από την κρίση με την απελευθέρωση του ωραρίου. Φοβάμαι όμως πολύ ότι οκ. Παπαδήμος αυτούς θα ακούσει.

Η ηθικολογική καταδίκη και σωτηρία της «Δύσης»

Ένα άρθρο του κ. Κωνσταντίνου Τσουκαλά ομότιμου καθηγητή Κοινωνιολογίας στο «ΒΗΜΑ» της 31/12/2011 με τίτλο «Αγωνία και ελπίδα» ήρθε απολογιστικά να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την «χαμένη τιμή της Δύσης», με άλλα λόγια του συστήματος!

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=436997#.TwFu1nSPpzE.facebook

Κατανάλωσε πολύ μελάνι! Πολύ ηθικολογία. Και κυρίως αποφυγή όπως ο διάολος το λιβάνι, για την κρίση, της φράσης «σύστημα του καπιταλισμού» και της λέξης «Κεφάλαιο». Γιατί άραγε;

Οδύρεται εμμέσως για τον πιθανό χαμό της «Δύσης»! Τι είναι η «Δύση» αν όχι ο «καπιταλιστικός πολιτισμός» που όπως λέει ο ίδιος «επί τρεις αιώνες οικειοποιούνταν ανενδοίαστα το μεγαλύτερο μέρος του υλικού πλούτου του υπόλοιπου κόσμου»; Και φυσικά δεν έκανε μόνο αυτό επί τρεις αιώνες αλλά μαζί με τον «πολιτισμό της» συμβάδιζαν (με δικά του λόγια) «η εξαθλίωση, η αύξουσα ανισότητα, η αδικία, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η μαζική ανεργία και η απόλυτη αναλγησία απέναντι στους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους». Αυτά τώρα δεν «αναδεικνύονταν σε ενδημικά πλέον στοιχεία της αναδυόμενης κατάστασης πραγμάτων» όπως ισχυρίζεται αλλά ήταν από πάντα μόνιμα χαρακτηριστικά του. Και οι πόλεμοι, οι νεκροί, τα κρεματόρια, οι υπόδουλες αποικίες, το δουλεμπόριο παλιό και νέο, δεν μπορεί να χρεωθούν πουθενά αλλού εκτός από τη «Δύση» ή επακριβώς στον καπιταλισμό της Δύσης και του όπου γης καπιταλισμό γιατί δεν υπάρχει γεωγραφικός περιορισμός στα εγκλήματά του.


Μιλάει για… «αυτονόητες» αλληλέγγυες πολιτικές επιλογές που επί μισό και πλέον αιώνα επέβαλλαν τη συνεχή ανακατανομή των πόρων και της ευζωίας υπέρ των αδυνάτων…» Είναι δυνατόν; Υπέρ των αδυνάτων γινόταν η ανακατανομή; Ίσως όμως. Ίσως, αν γίνεται κατανοητό ότι η κατανομή του παραγόμενου πλούτου γινόταν με τον πιο άγριο τρόπο σε βάρος των αδυνάτων και μετά είχαν την «ανακατανομή» σαν χρυσωμένο χάπι για να καταπιούν την αδικία της κατανομής.

Ποτέ στον καπιταλισμό δεν γίνονταν κατανομή υπέρ των αδυνάτων. Αυτό όμως είναι το όλο μυστικό του συστήματος, της κρίσης, των αντιθέσεων και των συνεπειών που θέλει να αποκρύψει. Η κατανομή! Η υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου που είναι η βάση της κρίσης είναι το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κατανομής. Όσους θρήνους και αν ρίξουμε αυτό δεν αλλάζει παρά μόνο με την ανατροπή των παραγωγικών σχέσεων που φέρνουν την καπιταλιστική κατανομή.

Συμπερασματικά, «Η δίχως προηγούμενο σώρευση απίστευτων επιστημονικών επιτευγμάτων και τεχνολογικών καινοτομιών (που) δεν συμβαδίζει µε την προώθηση της κοινωνικής αρμονίας» όπως αναφέρει, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά, η φύση του καπιταλιστικού συστήματος που παράγει από τη μια πλούτο και από την άλλη φτώχεια, όσες τεχνολογικές ανακαλύψεις και αν κάνει.

Είναι πάντα ο καπιταλισμός και ας μη το λένε…