Από τον Χάγιεκ στην Κεραμέως

Από τον Νομπελίστα, Πατριάρχη του νεοφιλελευθερισμού, Α. Χάγιεκ στη Θάτσερ και από τη Θάτσερ στην Κεραμέως & Σια.

 Γιατί φράζουν τη μόρφωση στη νέα γενιά της εργατικής τάξης

 Όταν ένα νομοσχέδιο Παιδείας για τα ΑΕΙ, νομιμοποιεί τις ιδεοληψίες και τον τρόμο της αστικής τάξης απέναντι στην εργατική τάξη, θωρακίζοντας την εξουσία της.

 «Υπάρχει επίσης ένα άλλο πρόβλημα που πήρε σοβαρές διαστάσεις σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες και το οποίο οφείλουμε να έχουμε στο μυαλό μας και αυτό είναι το πρόβλημα ότι έχουμε περισσότερους διανοουμένους από ό,τι μπορούμε ν’ απασχολήσουμε επικερδώς. Ελάχιστοι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι για την πολιτική σταθερότητα από την ύπαρξη ενός πνευματικού προλεταριάτου που δεν βρίσκει καμιά διέξοδο για τη μόρφωσή του.

(…)

Επομένως το γενικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σε σχέση με την ανώτατη παιδεία είναι το εξής: Με ποια μέθοδο πρέπει να επιλέγονται ορισμένοι νέοι σε μια ηλικία στην οποία δεν μπορούμε να ξέρουμε με οποιαδήποτε σιγουριά ποιος θα επωφεληθεί περισσότερο, για να τους δοθεί μια παιδεία που θα τους επιτρέπει να κερδίζουν υψηλότερο εισόδημα από ό,τι οι υπόλοιποι και για να δικαιολογείται η επένδυση, πρέπει να επιλέγονται με τέτοιον τρόπο ώστε συνολικά να έχουν τα προσόντα να κερδίζουν υψηλότερο εισόδημα.»

 Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε από την ελληνική Βουλή στις 11/2/2021.

 Πηγή: «ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ» (1960) Φρίντριχ Α. Χάγιεκ (Friedrich August Hayek), Νόμπελ οικονομίας 1974, σελ 519 & 520.

 

 

 

 

 

Πολιτικές αντιφάσεις. Από την επαναστατική επισήμανση στην ρεφορμιστική προσγείωση

Ο κατά τα άλλα σεβαστός κ. Κώστας Δουζίνας, αναλύει στο tvxs.gr την καπιταλιστική «Ηθική της πανδημίας». Σημαντικές επισημάνσεις στη λεπτομέρεια, είτε κάποιος συμφωνεί είτε όχι.

 Όταν όμως φτάνουμε στο δια ταύτα, το πρόβλημα της υποταγής των νομοτελειών εξέλιξης της κοινωνίας στη ρεφορμιστική λογική και της εξεύρεσης λύσης εντός του καπιταλιστικού συστήματος, που εξ ορισμού και από τους νόμους λειτουργίας του παράγει και ποτέ δεν λύνει όλα τα προβλήματα που επισημαίνονται, κάνει την εμφάνισή του.

 Αντί της επιβεβαιωμένης, από πολλά χρόνια, αλήθειας ότι ο καπιταλισμός δεν βελτιώνεται ως τέτοιος, αλλά ανατρέπεται και κάθε μεταρρύθμιση, αν δεν είναι τμήμα ενιαίου αγώνα για την ανατροπή του, γίνεται τμήμα των εφεδρειών του για μακροημέρευση, ο κ. Δουζίνας επιλέγει τη δεύτερη.

 Πολιτικά είναι πολύ έξυπνο. Από τη μια καταγγέλλονται όλα τα αποτελέσματα της λειτουργίας του «κακού» καπιταλισμού, δήθεν ως δαρβινικά, οικονομικά και ηθικοφολοσοφικά αποτελέσματα του νεοφιλελευθερισμού, και μαγνητίζει κάθε αγανακτισμένο έτοιμο να αφουγκραστεί την «εκδίκηση» της φαντασίας του δια της ανατροπής και από την άλλη πετάει τον αγανακτισμένο στην άβυσσο των μυλόπετρων του συστήματος για να… ανθίσουν λύσεις εντός! Όπως τότε, το 2011, με το στρίμωγμα των «αγανακτισμένων» στην οδό των αυταπατών που άνθισαν στις πλατείες. 

  Ωσάν να μην είχαμε τόσες και τόσες κατακτήσεις εντός του συστήματος, αλλά επειδή δεν μπορέσαμε να τις δέσουμε με πορεία ανατροπής του, όχι μόνο τις πήραν πίσω αλλά κάποιες τις έστρεψαν κατά του λαού, όπως η δήθεν επιδότηση θέσεων εργασίας ή οι ύμνοι στην ύπαρξη του ανάπηρου ΕΣΥ.

 Τώρα, με επίκληση πολιτικών, ηθικών και φιλοσοφικών αξιών, καλούμαστε να ασπαστούμε απόψεις, πολιτικά προγράμματα και κόμματα που αναπαράγουν την ίδια αδιέξοδη πορεία, με προδιαγεγραμμένη ρότα μέσα στο σύστημα!

 Να τι μας λέει μεταξύ άλλων:

«Έτσι αναπτύσσεται μια σύγχρονη μορφή ᾽ευγονικής που ντρέπεται να πει το όνομά της. Αυτή η θυσία αίματος στον καπιταλισμό είναι η πιο τραγική πολιτική εξέλιξη και η αποθέωση της καπιταλιστικής βιοπολιτικής: ο κυρίαρχος αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει ακολουθώντας τις υποδείξεις του κεφαλαίου.

Και όμως υπάρχει άλλος δρόμος.

 Η πανδημία μας θύμισε μεγάλες αλήθειες που είχαμε ξεχάσει: την ανθρώπινη τρωτότητα, την σημασία των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, την παρηγοριά της αλληλεγγύης, την υπόσχεση της ισότητας.

 Η φυσική απόσταση που κρατάμε για να προφυλάξουμε τους πιο ευάλωτους αποτελεί την καλύτερη έκφραση της κοινωνικότητας, του “είμαστε όλοι μαζί”. Ανακαλύψαμε πάλι ιδανικά, μάθαμε να μοιραζόμαστε οφέλη και βάρη, να κάνουμε θυσίες ο ένας για τον άλλο. Αν κάνουμε μόνιμα αυτά που εφαρμόσαμε προσωρινά μπορούμε να ελπίζουμε για το μέλλον.»

*****

 ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

 Ζωή ή αγορά: Η ηθική της πανδημίας

  31 Ιαν. 2021 Τ

Κώστας Δουζίνας

 Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr.

  Όλες οι σημαντικές κυβερνητικές αποφάσεις έχουν ηθικά στοιχεία. Οι συναινέσεις και οι διαφοροποιήσεις κυβερνήσεων και κοινωνιών αποτελούν την καλύτερη μαρτυρία για τις ηθικές αξίες της εποχής.  Δουλειά της ηθικής φιλοσοφίας είναι να διασαφηνίσει τις αξίες που βρίσκονται πίσω από τις αποφάσεις. Στον καιρό της πανδημίας, η ηθική έγινε θέμα ζωής και θανάτου.

Η πιο συνηθισμένη ηθική πίσω από τις κυβερνητικές αποφάσεις είναι ο ‘ωφελιμισμός’. Κάθε απόφαση αποβλέπει στην προώθηση της συνολικής ανθρώπινης ευτυχίας εξασφαλίζοντας ‘το μεγαλύτερο όφελος για τον μεγαλύτερο αριθμό’.

Η φιλοσοφία προέρχεται από τους Βρετανούς John Stuart Mill και Jeremy Bentham τον 19ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε για να οργανώσει την βιομηχανική επανάσταση και την αποικιοκρατία. Η ωφελιμιστική ‘κοινωνική μηχανική’ ήταν το βασικό εργαλείο για την διαχείριση πληθυσμών και την διάπλαση των εργατών, των στρατιωτών και των στελεχών των αποικιών.  

Ο ηθικός ωφελιμισμός ως τεχνική της εξουσίας προωθεί την καπιταλιστική χρησιμότητα, την αποτελεσματικότητα των πολιτικών. 

Οι κυβερνώντες σταθμίζουν τα προβλεπόμενα αποτελέσματα και τα αντιτιθέμενα συμφέροντα και υιοθετούν πολιτικές που θα πετύχουν αθροιστικά την μεγαλύτερη χρησιμότητα.

Σύμφωνα με την πιο απλή εκδοχή, μια απόφαση παίρνεται μετά από στάθμιση του κόστους και του οφέλους των εναλλακτικών έτσι ώστε το συνολικό αποτέλεσμα να οδηγεί σε περισσότερη ῾ευτυχία᾽ για το μεγαλύτερο αριθμό.

Η ῾ζυγαριά της ευτυχίας᾽

Ο Bentham ονόμασε την μέθοδο του ζυγαριά ευτυχίας. Στην μια μεριά μπαίνουν τα πλεονεκτήματα, στην άλλη τα μειονεκτήματα και η στάθμιση αποφασίζει. 

Για τον ωφελιμισμό, ο ορθολογισμός του διαφωτισμού και τα δικαιώματα υποχωρούν καθώς το συμφέρον είναι ατομική επιλογή που καθοδηγείται από την υποκειμενική βούληση. Ελευθερία είναι η δυνατότητα των υπηκόων να ακολουθούν τα συμφέροντα τους στην αγορά, υπηρετώντας έτσι και το συμφέρον του κράτους.

Δουλειά της κυβέρνησης επομένως είναι να δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον για την άσκηση και τον συντονισμό των ιδιωτικών συμφερόντων του homo oeconomicus.

Στην σύγχρονη πολιτική, η συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεων ακολουθεί την λογική της ῾ζυγαριάς῾.  Σκεφτείτε την απόφαση  για την απολιγνιτοποίηση της παραγωγής ενέργειας (απώλεια θέσεων εργασίας από την μία ατμοσφαιρική μόλυνση από την άλλη).

Την μεταφορά των αρχαίων από τον σταθμό του μετρό στην Θεσσαλονίκη (τα συμφέροντα των κατασκευαστών ενάντια στην καταστροφή της αρχαιολογικής ακεραιότητας) ή τον εγκλεισμό των προσφύγων σε στρατόπεδα (παραβίαση των δικαιωμάτων τους εναντίον των αντιρρήσεων των ντόπιων στην παρουσία τους). 

Αυτή η στάθμιση αξιών συμβαίνει και σε ατομικό επίπεδο. Τα πανεπιστημιακά σεμινάρια ῾πρακτικής ηθικής᾽ εξετάζουν υποθετικά σενάρια σύγκρουσης αξιών. Κάτω από ποιες συνθήκες θα βασανίζατε κάποιον αν πιστεύατε ότι μπορεί να έχει πληροφορίες για επικείμενη έκρηξη βόμβας;

Ποιόν από δύο ανθρώπους που πνίγονται θα σώζατε, ένα ηλικιωμένο σολίστα βιολιστή ή ένα νέο φοιτητή;  Βοηθούν να ξεκαθαρίσουμε τις αξίες μιας κοινωνίας και τον τρόπο που τις ιεραρχεί. 

Ο τρόπος με τον οποίο περιγράφονται τα αντιτιθέμενα συμφέροντα ή αξίες συνήθως προϊδεάζει για το αποτέλεσμα της στάθμισης. Μια συνηθισμένη άσκηση ρωτάει αν ήταν ηθικά αποδεκτός ο πυρηνικός βομβαρδισμός της Χιροσίμα.

Οδήγησε στον θάνατο δεκάδων χιλιάδων αμάχων ενώ το κέρδος ήταν η συντόμευση του πολέμου. Αλλά την στιγμή της απόφασης δεν υπήρχε άμεση ή ασφαλής αιτιακή σχέση μεταξύ της σίγουρης  θανάτωσης  των κατοίκων της πόλης και του πιθανού μελλοντικού “θετικού” αποτελέσματος που εξαρτάτο από πολλούς εξωγενείς παράγοντες.

 Ζωή ή αγορά;

 Αυτά τα αφηρημένα παραδείγματα έγιναν απαιτητικές ερωτήσεις στην πανδημία. Η πολιτική της «ανοσίας της αγέλης» αποτελεί την πιο χαρακτηριστική εφαρμογή του βιοπολιτικού ωφελιμισμού.

Η παράλογη λογική της είναι ότι αν δεν ληφθούν περιοριστικά μέτρα, θα μολυνθεί το 80% του πληθυσμού και θα επιτευχθεί γενική ανοσία. Αλλά αυτό θα οδηγήσει στον θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες ηλικιωμένους και ευπαθείς πολίτες.  Η αποδοχή της εκατόμβης των ευάλωτων όσο η στάθμιση αφορούσε την δημιουργία μελλοντικής ανοσίας ενώ χιλιάδες πέθαιναν.

Έτσι διάφορα περιοριστικά μέτρα επιβλήθηκαν παντού. Σύντομα όμως μπήκε στην ζυγαριά, δίπλα στην μελλοντική ανοσία, η επανεκκίνηση της οικονομικής δραστηριότητας και η επιβίωση του καπιταλισμού. Το ακούσαμε χτες και στην Ελλάδα. Η Αττική είναι ῾κόκκινη᾽ αλλά η εμπορική δραστηριότητα δεν μπορεί να διακοπεί για να σώσει ζωές.

Σε πρόσφατα Αγγλική τηλεοπτική συζήτηση, ο Τζόναθαν Σάμπτιον, διανοούμενος συνταξιούχος δικαστής πρώην μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου της Βρετανίας, υποστήριξε ότι τα περιοριστικά μέτρα της πανδημίας τιμωρούν δυσανάλογα πολλούς ῾δήθεν για το κοινό καλό᾽. Εξηγώντας την άποψη του κατά του lockdown δήλωσε ότι ῾δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία᾽.

Η ζωή μιας γυναίκας με καρκίνο είναι ῾λιγότερο πολύτιμη᾽ από τις ζωές των παιδιών και των εγγονών του. Για τον δικαστή, η ῾υστερική᾽ αντιμετώπιση της πανδημίας με επείγουσα νομοθέτηση άχρηστων περιοριστικών μέτρων μπορεί να είναι χειρότερη από την αρρώστια.

῾Ποιος είσαι εσύ, να αποτιμήσεις την ζωή μου;᾽ απάντησε στον Σάμπτιον η παρουσιάστρια του προγράμματος που έχει προχωρημένο καρκίνο. ῾Όλες οι ζωές είναι ιερές και πρέπει να σώζονται ανεξάρτητα από το τι είδους ζωές είναι᾽. 

Η ιερότητα της ζωής, ιδέα που ξεκινάει με τον Χριστιανισμό, είναι επιφανειακά μια από τις αρχές του φιλελεύθερου καπιταλισμού.  Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό της φιλελεύθερης ιδεολογίας είναι ότι απορρίπτει τις έντονες ιδεολογικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις. Η πολιτική πρέπει να είναι ῾επιστημονική᾽ και πραγματιστική, οι πολίτες να ασχολούνται με την προώθηση των συμφερόντων και των απολαύσεών τους. Η ηθική είναι ιδιωτικό ζήτημα, ανάμεσα στον Θεό, τον άνθρωπο και τη συνείδησή του.

Ο Ιμάνουελ Καντ, ιδρυτής του φιλελευθερισμού, πίστευε πως το ιδανικό σύνταγμα μιας κοινωνίας, που δικαιολογημένα υποπτεύεται τις ηθικές ικανότητες του ανθρώπου, δεν πρέπει να περιλαμβάνει καμία αξία, αρετή ή εκδοχή του καλού.

Χρειάζεται ουδέτερους μηχανισμούς κοινωνικής συνεργασίας και επίλυσης διαφορών χωρίς ιδεολογία ή ηθική. Δύο είναι οι πιο κατάλληλοι: το δίκαιο και η αγορά. Ο αυστηρός νόμος και η αγορά επιφέρουν τη νομική και εμπορική ένωση της ανθρωπότητας.

Μόνο οι απαγορεύσεις του νόμου δημιουργούν ῾ατομική ευθύνη᾽ στον φιλελευθερισμό. Μόνο η επιδίωξη του ιδιωτικού συμφέροντος υπηρετεί το κοινό καλό. Οι άλλες πηγές ηθικής ευθύνης, η αγάπη, η αλληλεγγύη, η συμπάθεια και έγνοια για τον άλλο, δεν είναι δουλειά του φιλελευθερισμού ή του κράτους.

Πως μπορεί να παρθεί μια απόφαση που ζυγίζει την ζωή απέναντι στον καπιταλισμό; Ο δικαστής υποστήριξε ότι η ιδέα των ῾ποιοτικά προσαρμοσμένων προσδόκιμων χρόνων᾽  (quality-adjusted life-years ή QALYs) της ιατρικής ηθικής πρέπει να γενικευθεί.  Η ιδέα χρησιμοποιείται από γιατρούς για την λήψη ατομικών αποφάσεων διανομής ιατρικών πόρων όταν υπάρχει έλλειψη. 

Όπως ξέρουμε γιατροί αναγκάζονται να πάρουν τέτοιες αποφάσεις όταν δεν υπάρχουν αρκετές ΜΕΘ για όλους τους ασθενείς  Covid που τις χρειάζονται.  Κατά τον δικαστή μια τέτοια στάθμιση πρέπει να γίνει και για τα περιοριστικά μέτρα της πανδημίας ῾αν θέλουμε να εξετάσουμε την αξία της ζωής᾽. Θάνατοι στην μια μεριά της πλάστιγγας, οικονομικές απώλειες στην άλλη. Αν η ποιοτική προσδόκιμη ζωή είναι μικρή πρέπει να θυσιαστεί. 
Η Ευγονική που ντρέπεται να πει το όνομά της

Αυτό κάνουν οι κυβερνήσεις. Αλλά οι περισσότερες δεν έχουν το θράσος ή την παρρησία του δικαστή. Ο Μπόρις Τζόνσον και o έμπιστος σύμβουλος του Dominic Cummings είπαν πέρυσι τον Φεβρουάριο κυνικά πρώτοι ότι «αν πεθάνουν πολλοί χωρίς lockdown, τι να κάνουμε;». Καθυστέρησαν να επιβάλλουν περιοριστικά μέτρα, το έκαναν απρόθυμα, ο αριθμός των θυμάτων γιγαντώθηκε. Τα ίδια έκανε ο Τραμπ, ο Μπολσονάρο, η Σουηδία και πιο προσεκτικά οι περισσότερες κυβερνήσεις.

Τώρα η στάθμιση γίνεται μεταξύ ζωής και καπιταλισμού. Ο γνωστός μας Σόϊμπλε δήλωσε ότι «δεν είναι απόλυτο» ότι η διάσωση της ανθρώπινης ζωής έχει προτεραιότητα έναντι της οικονομίας.

Ο  αντικυβερνήτης του Τέξας Νταν Πάτρικ, πιο σαφής, δήλωσε ότι οι ηλικιωμένοι θα όφειλαν να προθυμοποιηθούν να πεθάνουν προκειμένου να σώσουν την οικονομία για τους νεότερους.  Στην Βρετανία, ο συντηρητικός ῾Telegraph᾽ έγραψε ότι ῾ο COVID-19 μπορεί να αποδειχθεί ευεργετικός καθώς εξολοθρεύει δυσανάλογα τα γηρεότερα εξαρτημένα άτομα᾽.

Για τους Sunday Times  ῾ο υπερβολικός φόβος της αρρώστιας και του θανάτου έχει αδρανοποιήσει το έθνος και διαβρώνει την εργασιακή ηθική μιας γενιάς᾽. Θα ήταν τίμιο ὀταν η κυβέρνηση ανακοινώνει την χαλάρωση των μέτρων να μας ενημερώνει επίσης πόσοι άνθρωποι θα πεθάνουν ως αποτέλεσμα.

Παρά τις φιλοσοφικές ενστάσεις, ο φιλελευθερισμός δεν είναι παρά μια εκδοχή του κυνικού ωφελιμισμού.

Η σωτηρία και η ῾ιερότητα᾽ της ζωής εγκαταλείπονται χωρίς δισταγμό όταν κινδυνεύει το πρωταρχικό, όταν απειλείται η αγορά ή όταν το κράτος εμφανίζεται ως λύση και όχι ως πρόβλημα. Γιατί όπως σώθηκαν οι τράπεζες με τα λεφτά μας το 2008, θα μπορούσαν σήμερα τα κράτη να υποστηρίξουν τους εργαζόμενους οικονομικά μέχρι να τελειώσει η πανδημία. Θα μπορούσαν να επιβάλλουν ένα ᾽φόρο πανδημίας᾽ στους πλούσιους.

Όπως δήλωσε η Oxfam στο Davos προχτές οι δέκα πλουσιότεροι άνθρωποι κέρδισαν 400 δισεκατομμύρια στην πανδημία, ποσό αρκετό για να εμβολιαστεί ο παγκόσμιος πληθυσμός. Αλλά ποια κυβέρνηση θα αντιταχθεί στο κεφάλαιο; Δεν επιτάχτηκαν οι πατέντες των εμβολίων ούτε καν εξαγοράζονται από τις κυβερνήσεις για να σώσουν ζωές.

Όταν η στάθμιση βάζει την ζωή στη μια πλευρά και το κεφάλαιο στην άλλη, το αποτέλεσμα είναι γνωστό.

Τα μέτρα της κυβέρνησης δείχνουν ότι ο κοινωνικός και οικονομικός Δαρβινισμός κάνουν την επιβίωση υπόθεση των εργαζόμενων για την οποία ελάχιστα ευθύνεται το κράτος.

Έτσι αναπτύσσεται μια σύγχρονη μορφή ᾽ευγονικής που ντρέπεται να πει το όνομά της᾽. Αυτή η θυσία αίματος στον καπιταλισμό είναι η πιο τραγική πολιτική εξέλιξη και η αποθέωση της καπιταλιστικής βιοπολιτικής: ο κυρίαρχος αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει ακολουθώντας τις υποδείξεις του κεφαλαίου.

 Και όμως υπάρχει άλλος δρόμος.

 Η πανδημία μας θύμισε μεγάλες αλήθειες που είχαμε ξεχάσει: την ανθρώπινη τρωτότητα, την σημασία των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, την παρηγοριά της αλληλεγγύης, την υπόσχεση της ισότητας.

Η φυσική απόσταση που κρατάμε για να προφυλάξουμε τους πιο ευάλωτους αποτελεί την καλύτερη έκφραση της κοινωνικότητας, του “είμαστε όλοι μαζί”. Ανακάλυψαμε πάλι ιδανικά, μάθαμε να μοιραζόμαστε οφέλη και βάρη, να κάνουμε θυσίες ο ένας για τον άλλο. Αν κάνουμε μόνιμα αυτά που εφαρμόσαμε προσωρινά μπορούμε να ελπίζουμε για το μέλλον.

 

https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/zoi-i-agora-i-ithiki-tis-pandimias?fbclid=IwAR2kDdFgQbGC3izh9qAbA8hNXgcehMBqN8ku82v5ZswEeW6Nn6JBub0uUBU

 

 

 

Και πάλι για τους υποκριτές περί βίας και βιασμών

Δεν είναι θέατρο οι βιασμοί και η βία ανθρώπων με εξουσία σε βάρος υποκειμένων στην ιεραρχία. Είναι κανονικό δράμα που παίζεται αενάως στα απόκρυφα της κοινωνίας.

 Πολλοί εδώ μέσα επισημάναμε τον κίνδυνο να μετατραπεί το ζήτημα της κάθε είδους βίας σε βάρος, κυρίως νέων, γυναικών αλλά, δυστυχώς και αγοριών, σε υποκριτικά σίριαλ όπως αυτά της τηλεόρασης.

 Ξέραμε ότι, ένας τεράστιος αριθμός ηδονοβλεψιών λαχταρούσε να ακούσει μικρές διαστροφικές λεπτομέρειες, διαπαιδαγωγημένος κατάλληλα από τα ηθικοσεξουαλικά σίριαλ τύπο «Ντάλλας», «Τόλμη μια γοητεία», μη πω και για τα σημερινά, όπου η φαντασία κάθε ανώμαλου τροφοδοτείται με άπειρο υλικό «οφθαλμοθεραπείας» και «σεξοθεραπείας».

 Όταν στα σίριαλ και στα ριάλιτι δεν μένει περίγυρος, οικογένεια, ή χωριό χωρίς όργια, δήθεν βγαλμένα από σενάριο, τι να περιμένει κανείς;

 

 Και το κακό έγινε. Πλήθος οι ανατριχιαστικές αφηγήσεις, περίπου όπως στο θέατρο και στα σίριαλ μας πλημμυρίζουν. Με καφέ «espresso» απολαμβάνετε πληθώρα ιστοριών για τη φαντασία του πόπολου.

 Μια καθόλα σοβαρή καταγγελία άνοιξε μερικά στόματα και καλώς κύλισε στην αρχή. Μετά, ανέλαβαν «ηθικοπλαστικό» έργο τα κανάλια! Αντί σοβαρότητας μας πλημμύρισαν με τόσες ιστορίες - καλλίτερες και από σίριαλ - με τόσο «δράμα», με τόση ανευθυνότητα που επιτυγχάνεται η μετατροπή του δράματος σε φάρσα.

 Και το πραγματικό πρόβλημα έχει χαθεί, ενώ ο «γαργαλιστικός» λόγος  κυριαρχεί.

 Λίγη ντροπή. Αφήστε τα θύματα να πουν με σοβαρότητα το πραγματικό πρόβλημα και από εκεί η κοινωνία να το αφουγκραστεί. Δυστυχώς πιστοί στο αξίωμα της τηλεθέασης «αίμα, ψέμα, σπέρμα» συνεχίζετε ακάθεκτοι τον ευτελισμό του θέματος.

 Τί κάνετε στην ουσία; Αποτρέπετε τα σημερινά θύματα να κάνουν καταγγελίες, τρομοκρατημένα από τη δημοσιότητα, που γι αυτά τα άσημα σήμερα άτομα – πιθανόν βεντέτες αύριο - ισούται με κίνδυνο δημόσιου διασυρμού μέσα από την υπερπροβολή και διαστροφική παρουσίαση.

 Μετά από 20 χρόνια οι διάδοχοι των σημερινών υποκριτών θα ρωτούν με ύφος εισαγγελέα τα σημερινά θύματα: «και γιατί δεν το είπες τότε;;;»!

 Μη ξεχνάμε. Όλα όσα γινόταν πριν 10, 20, 30 χρόνια, γίνονται και τώρα, ίσως και περισσότερο με πιο στυλάτες ή προσεκτικές από το νόμο πρακτικές. Και δεν καταγγέλλονται για να μη πέσουν τα θύματα στα νύχια των κορακιών της τηλεόρασης, του κίτρινου τύπου και της τηλεθέασης. Τους βουλώνουν το στόμα δια της «αποθέωσης» της υπόθεσής τους και διαφυλάσσουν κάθε σημερινό  παραβάτη, μαζί και το σύστημα της παρακμής. Γιατί όποιος ισχυριστεί ότι η σημερινή κοινωνία είναι αγγελική και δεν μοιάζει την τοτινή, είναι εκτός από υποκριτής και Φαρισαίος! Σκέτος ψεύτης!

 Και ξανά μια τελευταία υπόμνηση: εσείς που ξετρυπώνετε κάθε ανηθικότητα του σανιδιού, του «πάγκου» και της κρεβατοκάμαρας στον αθλητισμό και στο θέατρο, ακόμη να βρείτε ένα θύμα από τα εκατομμύρια ή εκατοντάδες χιλιάδες υφιστάμενους και εργαζόμενες/νους που υφίστανται τα ίδια;  Δεν ξέρετε τίποτα για το τι γίνεται στο «βάθος» των επιχειρήσεων;

 Ναι, σήμερα είμαστε… αγγελική κοινωνία! Μόνο πριν 10-20 χρόνια ήμασταν αμαρτωλή και… μόνο στον αθλητισμό και στον καλλιτεχνικό κόσμο! Οι άλλοι είναι υποδείγματα ηθικής!

 Έτσι ακριβώς είναι οι ψεύτες και οι υποκριτές.

Δείτε ακόμη:

Παρακμή και ηθικολογία

 http://aristeripolitiki.blogspot.com/2021/01/blog-post_29.html

 

Βιαστές: Το απαίσιο πρόσωπο του φασισμού μέσα από σεξουαλικά εγκλήματα

http://aristeripolitiki.blogspot.com/2021/01/blog-post_23.html