2018. Οι αριθμοί φρούδα ελπίδα η πραγματικότητα λεπίδα!

 Δύσκολη θα είναι και αυτή η χρονιά.

Μπορεί οι μακροοικονομικές εκθέσεις που συντάσσουν οι ξένες τράπεζες και οργανισμοί να δείχνουν επενδύσεις, άνοδο, ανάπτυξη. Μπορεί η κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι αφήνουμε πίσω την κρίση και βγαίνουμε από τα μνημόνια. Μπορεί τα spreads να πέφτουν. Ωστόσο, ο απλός πολίτης, ο μικρομεσαίος, ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο νέος, ο άνεργος στενάζουν και θα εξακολουθήσουν να στενάζουν κάτω από φόρους, χρέη, δάνεια, εισφορές, τέλη, περικοπές, ανεργία, πλειστηριασμούς, πτώση του βιοτικού επιπέδου.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Μπορεί το 2018 να προγραμματίζεται έξοδος από τα μνημόνια αλλά η χώρα και ο λαός θα παραμείνουν για πολλά χρόνια δέσμιοι του περιεχομένου τους! Καμία σύνταξη δεν θα επανέλθει στα επίπεδα πρώτης απόδοσης ή αξιοπρεπούς έστω διαβίωσης, κανένας μισθός επίσης, οι φόροι ως σύνολο δεν θα μειωθούν, αντίθετα θα αυξηθούν, τα χρέη θα συνεχίσουν να αυξάνουν κι επιπλέον έχουμε μπροστά μας σειρά νέων μέτρων που κανένας δεν ξέρει σε ποιο βάθος χρόνου θα ισχύουν.

Συμπερασματικά, στο 2018 και στα  επόμενα χρόνια, ό,τι μας βάρυνε θα εξακολουθήσει να μας βαρύνει και θα προστεθούν νέα βάρη!

Ας δούμε μερικά στοιχεία βαρών που βιώνουμε.

Το 2018 θα έχουμε τους περισσότερους φόρους από το 2012, το δε ποσοστό των φόρων επί του ΑΕΠ θα είναι αυξημένο από το ποσοστό του 2009 - αρχή της κρίσης - κατά 23,20%!

Η πορεία των φόρων μέσα στην κρίση
Έτος	Σύνολο φόρων	ΑΕΠ	Ποσοστό φόρων στο ΑΕΠ	Άμεσοι φόροι	Έμμεσοι φόροι	Σχέση άμεσων: έμμεσων φόρων
2005	42.093	194.902	21,60%	16.484	19.065	46,28:53,72
2008	53.820	245.815	21,90%	20.823	30.222	38,70:61,30
2009	49.725	235.035	21,16%	21.432	28.293	43,10:56,90
2010	51.266	227.318	22,55%	20.299	31.042	39,60:60,40
2011	49.703	217.771	22,82%	20.318	28.632	40,87:59,13
2012	47.050	193.749	24,28%	21.096	26.083	44,84:55,16
2013	44.403	180.389	24,61%	20.058	24.556	45,17:54,83
2014	45.624	177.559	25,70%	20.664	23.784	45,30-54,70
2015	43.718	175.697	24,88%	19.936	23.781	47,37:52:63
2016	47.519	174.199	27,27%	21.839	25.680	46,00:54,00
2017*	47.205	178.579	26,43%	20.288	26.917	43,00:57,00
2018**	48.156	184.691	26,07%	20.766	27.390	43,10:56,90

(*) εκτιμήσεις

(**)προβλέψεις

Πηγή: Επίσημα απολογιστικά στοιχεία των Κρατικών Προϋπολογισμών.

-Έως το 2017, με το τρίτο Μνημόνιο, έχουν ληφθεί νέα μέτρα πάνω σε όσα είχαν επιβληθεί από προηγούμενες κυβερνήσεις  ύψους 4,5% του ΑΕΠ ή περίπου 8 δισ. ευρώ. Εάν προστεθούν αυτά που έρχονται έως το 2020, ο λογαριασμός ανεβαίνει στα 17,5 δισ. ευρώ, αφού τα αντίμετρα δεν αναμένονται νωρίτερα από το 2023.

-Το 2018 η αύξηση των φόρων, έναντι του 2014, προβλέπεται να ανέλθει στο 10,80% (48.156 δισεκ. έναντι 44.448 δισεκ.)

Επίσης θα έχουμε ως προοπτική:

- Αυξήσεις στις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης των ελεύθερων επαγγελματιών το 2018 από 8%  έως και το 38%!

-Μείωση συντάξεων ως 18% το 2019 (νομοθετημένη),

-Μείωση συντάξεων από τον επανυπολογισμό και την «προσωπική διαφορά» (ανειλημμένη υποχρέωση μέχρι το 2022),

-Μείωση μισθών-συντάξεων το 2018, λόγω κατάργησης έκπτωσης φόρου 1,5%,

-Επιβάρυνση από κατάργηση έκπτωσης φόρου ιατρικών δαπανών,

-Μείωση 50% επιδόματος θέρμανσης,

-Απώλεια 100 δόσεων από 1η μέρα που νέα οφειλή γίνεται ληξιπρόθεσμη,

-Ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί και για χρέη στο Δημόσιο,

-Φόρος διαμονής σε ξενοδοχεία καταλύματα (0,5€-4€/ημέρα),

-Αύξηση ΦΠΑ σε 27 νησιά:

α.Χαμηλός από 5% στο 6%

β.Μεσαίος από 9% στο 13%,

γ.Υψηλός από 17% στο 24%

-Από 1/7/2018, αύξηση ΦΠΑ σε 5 νησιά για τα οποία αναβλήθηκε η αύξηση για 6 μήνες,

-Φόρος 15% έως 45% σε ενοικιάσεις μέσω Airbnb,

-Κατάργηση απαλλαγής 50% οινοπνευματωδών στα Δωδεκάνησα,

-Μη τιμαριθμική αναπροσαρμογή συντάξεων,

-Κατάργηση ΕΚΑΣ για 140.000 συνταξιούχους,

-Μείωση μισθών δημοσίων υπαλλήλων στο πλαίσιο του ενιαίου μισθολογίου.

Κατά τα άλλα, το 2018 θα είναι χρονιά ανάπτυξης της οικονομίας! Πως; με παραπέρα φτωχοποίηση του λαού;

ΠΝΙΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΜΕ ΘΗΛΙΑ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ"!

Από τη γελοιοποίηση του δικαιώματος της απεργίας που νομοθετήθηκε έτσι ώστε να βγαίνει το 90% παράνομο και καταχρηστικό, μέχρι τη νομοθέτηση της ουσιαστικής απαγόρευσης του υπόλοιπου 10% "δια της πολλής δημοκρατίας" του 50%+1 στο σωματείο!

Αν και αυτό δεν τους βγαίνει θα νομοθετήσουν το 50%+1 όλων των εργαζομένων σε ένα κλάδο ή οργανισμό ή επιχείρηση, ανεξάρτητα αν είναι ή όχι στο σωματείο (το γνωστό και αλήστου μνήμης άρθρο 4 του δημοκράτη πασόκου κ. Γ. Γεννηματά)!

Αν και αυτό δεν τους βγει θα επιβάλλουν να εγκρίνουν την απεργία αυτοί που... διαφωνούν με την απεργία, παραιτούμενοι κατά πλειοψηφία 50%+1 από το «δικαίωμα στην εργασία», ώστε να είναι βέβαιο ότι αυτό δεν παρεμποδίζεται!

Αν και αυτό δεν βγαίνει, θα επιβάλουν την αποζημίωση του κεφαλαίου από τους απεργούς για "διαφυγόντα κέρδη" γιατί του επέβαλαν αναγκαστική αργία και απώλεια κερδών και απόσβεσης!

Αν και αυτό δεν τους βγει, θα νομοθετήσουν το πανελλαδικό δημοψήφισμα για κάθε απεργία ώστε να έχει τη νομιμοποίηση του λαού!

Αν μας φανεί παράξενο θα μας πουν να βρούμε πιο δημοκρατικό μέτρο από ένα δημοψήφισμα!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που θέλει να νομοθετεί «δημοκρατικά» με βάση τις πλειοψηφίες του 50%+1, κυβερνάει με το 21,60% του εκλογικού σώματος και ψηφίζει νόμους τους οποίους επιβάλει στο 100% του εκλογικού σώματος ή στην καλύτερη περίπτωση στο 78,4% που δεν την ψήφισε! Τόσο δημοκρατικά!!!

Ένας εργάτης απαντάει

Το 50%+1 και το 15%

Ένας εργάτης από το «γιαπί, το πιλοφόρι, το μυστρί» απαντάει από τη σκαλωσιά του αγώνα της εργατικής τάξης, στους πτυχιούχους Χάρβαρντ της κυβέρνησης, του ΣΕΒ και των επιτελείων τους, για την αντίληψή της δημοκρατία τους στην πράξη.

Για όσους ισχυρίζονται ότι η θέση της κυβέρνησης και των πολιτικών που υπηρετούν το κεφάλαιο, πως η καθιέρωση του 50%+1, στις Γ.Σ., για λήψη απόφασης για απεργία, είναι «εισαγωγή δημοκρατίας»(!) στα συνδικάτα και για όσους υποκριτικά λένε πως, «επιτέλους δεν είναι δυνατόν το 10% - 15% κάποιων συνδικαλισμένων, να σέρνουν το σύνολο των εργαζομένων σε απεργία»!

Προσέξτε ειδικά τα ποσοστά, και την συνέπεια λόγων και έργων όσον αφορά την αντίληψη περί δημοκρατίας στον εργασιακό χώρο.

10 κόμματα, δυο τάξεις και δυο ταξικές πολιτικές, είναι η ουσία της διαμάχης. Και το δίκαιο είναι καταφανώς υπέρ της εκμεταλλευόμενης τάξης, όσοι «επιστήμονες» της παραπλάνησης και αν μιλάνε για δημοκρατία στα συνδικάτα.

Μιλάει ο Γ. Τασσούλας, Πρόεδρος των Οικοδόμων, στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ κατά την απεργία της 14ης Δεκεμβρίου 2017.

https://www.youtube.com/watch?v=rdsE0k69dNQ

 

Η αφορμή για το σχόλιο

Τι γράφει ο Πρόεδρος Πρωτοδικών 

Η αύξηση του ποσοστού απαρτίας ισοδυναμεί με ουσιαστική κατάργηση του συνταγματικού δικαιώματος στην απεργία

Άρθρο του Του Χριστόφορου Σεβαστίδη,
Προέδρου Πρωτοδικών-
Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων

Πηγή: dikastis.blogspot.gr

Η αύξηση του ποσοστού απαρτίας ισοδυναμεί με ουσιαστική κατάργηση του συνταγματικού δικαιώματος στην απεργία - Κατιούσα

katiousa.gr

07-12-2017

«Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να θέτει όπου μπορεί ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας προς όφελος της επιχειρηματικής ελευθερίας, έτσι ώστε το δικαίωμα να υφίσταται στα νομοθετικά κείμενα αλλά να είναι καταργημένο στην πράξη»

Το Σύνταγμα στο άρθρο 23 παρ. 2 αναγνωρίζει ρητά το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία. Δεν υπάρχει νομίζω άλλο συνταγματικό δικαίωμα που η αναγνώρισή του πέρασε μέσα από τόσες εκατόμβες νεκρών και για το οποίο χύθηκε τόσο ανθρώπινο αίμα.

Η απεργία αποτέλεσε το μοναδικό όπλο εκατομμυρίων μεταναστών που έφταναν σε άθλιες συνθήκες από την γηραιά ήπειρο στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1860 και το κυρίαρχο μέσο πάλης των εξαθλιωμένων της Ευρώπης από τις αρχές του 20ου αιώνα.   Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην πρόσφατη ιστορία για να διαπιστώσει πως όλα τα «αυτονόητα» δικαιώματα, όπως το 8ωρο, οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, η μείωση της εντατικοποίησης της εργασίας, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας κατακτήθηκαν με αιματηρούς απεργιακούς αγώνες. Και όσο δύσκολα κατακτήθηκαν τόσο εύκολα χάθηκαν λόγω της υποχώρησης του εργατικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Είχα την ευκαιρία να σημειώσω και παλαιότερα (Χριστόφορος Σεβαστίδης, Το δικαίωμα απεργίας και ο δικαστικός έλεγχος της άσκησής του, έκδ. 2015, σελ. 11-12) ότι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να θέτει όπου μπορεί ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας προς όφελος της επιχειρηματικής ελευθερίας, έτσι ώστε το δικαίωμα να υφίσταται στα νομοθετικά κείμενα αλλά να είναι καταργημένο στην πράξη.  Από το 2014 επισημάναμε τις συνεχείς πιέσεις που ασκούνταν στην Ελλάδα για λήψη απόφασης απεργίας με απόλυτη πλειοψηφία της γενικής συνέλευσης, κατά το παράδειγμα που ακολουθήθηκε και στη Βουλγαρία.

Ο νομοθέτης στην Ελλάδα έθεσε μέχρι σήμερα τόσους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας ώστε σε διάστημα μιας πενταετίας (2009-2014) το ποσοστό των νόμιμων απεργιών να φθάνει μόλις το 10% (26 από τις 264) ενώ το 90% αυτών να κρίνονται παράνομες ή καταχρηστικές από τα Δικαστήρια, ιδίως λόγω έλλειψης κάποιας τυπικής προϋπόθεσης. Εφόσον επομένως αυξηθεί το ποσοστό απαρτίας για τη συζήτηση και τη λήψη απόφασης περί απεργίας θα έχουμε έναν νέο νομοθετικό περιορισμό που θα καταργήσει στην πράξη εκ βάθρων την σχετική διάταξη του Συντάγματος.

Η σύμφωνη με το Σύνταγμα νομοθέτηση απαιτεί όχι μόνο τη μη αύξηση του αριθμού της απαρτίας της γενικής συνέλευσης αλλά αντίθετα την τροποποίηση του άρθρου 20 παρ. 1 ν. 1264/82 το οποίο εισάγει έναν αδικαιολόγητο διαχωρισμό (επαναλαμβάνοντας άκριτα το ν. 2151/1920 που μόλις αποποινικοποίησε την απεργία) και το οποίο αναγνωρίζει μόνο για τις τοπικές πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ως αρμόδιο όργανο την γενική συνέλευση. Σε όλες τις άλλες οργανώσεις –πρωτοβάθμιες πανελλαδικής έκτασης, δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες-  αναθέτει την άσκηση του απεργιακού δικαιώματος στα διοικητικά συμβούλια.

Θυμίζω ότι για την κήρυξη απεργίας στο Δημόσιο ισχύει το άρθρο 30 παρ. 8β’ ν. 1264/82 που καθιστά αρμόδια όργανα τις Γενικές Συνελεύσεις ακόμα και για τις δευτεροβάθμιες και τις τριτοβάθμιες οργανώσεις. Για το λόγο αυτό άλλωστε ο κατάλογος των απεργιών σε επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, που κηρύχθηκαν παράνομες είναι βασανιστικά μακρύς. Στην πραγματικότητα το Σύνταγμα αναφέροντας ότι η απεργία μπορεί να κηρυχθεί «από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις» εννοεί σαφώς με οποιονδήποτε τρόπο αυτές οι οργανώσεις εκδηλώνουν την βούλησή τους (ανωτ, σελ. 70 επ) άρα και μέσω των διοικητικών τους συμβουλίων.  Ποτέ και σε καμία άλλη περίπτωση δεν δείχνει ο νομοθέτης τόση δυσπιστία στο εκλεγμένο διοικητικό συμβούλιο παρά μόνο όταν αυτό αποφασίζει την κήρυξη απεργίας. Μήπως όμως δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία που βασίζεται στην αρχή της αντιπροσωπευτικότητας;

Σήμερα με το πρόσχημα της τήρησης της δημοκρατικής αρχής και της μεγαλύτερης κατά το δυνατό εκπροσώπησης των εργαζομένων θα καθίσταται αδύνατη τις περισσότερες φορές η κήρυξη απεργίας λόγω της αδυναμίας σύγκλησης ενός τόσο δυσκίνητου οργάνου όπως είναι η ΓΣ και μάλιστα με πλειοψηφία άνω του 50%.

Ο πραγματικός λόγος νομοθέτησης μιας τέτοιας διάταξης που έφερε με τροπολογία το Υπουργείο Εργασίας είναι περισσότερο από προφανής: Ο εργαζόμενος δεν φτάνει μόνο να είναι φθηνός και να μην έχει σταθερό ωράριο. Θα πρέπει να είναι απογυμνωμένος από κάθε συλλογικό δικαίωμα όπως αυτό των σ.σ.ε. και της απεργίας ώστε να μην μπορεί να διεκδικεί βελτίωση των συνθηκών εργασίας του. Μόνο με τέτοιους όρους θα ανοίξει ο δρόμος για προσέλευση επενδυτών. Οι διατάξεις ωστόσο του Συντάγματος βάζουν ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί για χάρη οποιασδήποτε επιδίωξης ή σκοπιμότητας.