ΟΙ «ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ»

Είναι πάντα οδυνηρό να βλέπεις ανθρώπους που μέχρι χθες δούλευαν για την διαμόρφωση μιας νέας συνείδησης στην εργατική τάξη και στον λαό και ξαφνικά να περνάνε αντικειμενικά και με «καλές προθέσεις για σένα» στην αντίπερα όχθη σαν να λένε «σου έλεγα ψέματα».

Ο λόγος για το κείμενο ενός, συμπαθούς κατά τα άλλα, δημοσιογράφου, του Κυριάκου Ζηλάκου, που απολύθηκε από τον Ριζοσπάστη. Δεν μπαίνω στα εσωτερικά του Ριζοσπάστη ούτε σε λεπτομέρειες για το τι ακριβώς γίνεται εκεί μέσα, άλλωστε δεν ξέρω. Εκείνο στο οποίο στέκομαι είναι η πολιτική διάσταση του κειμένου και αυτό που φανερά ή κρυφά πάει να περάσει. Είναι ένα καθαρά πολιτικό κείμενο που κρύβεται πίσω από το «εργατικό δίκαιο». Κάνει πχ ότι δεν καταλαβαίνει πως τα οικονομικά του Ριζοσπάστη και του ΚΚΕ είναι σε κακό χάλι και προσπαθεί να τον παρουσιάσει σαν μια εταιρεία που κολυμπάει σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα τα οποία δεν ξέρει τι να τα κάνει! Μαζί με αυτό και τα σχόλιά του περί δημοκρατίας κλπ στο εσωτερικό του σαν τώρα να ανακαλύφθηκε και επί 30 χρόνια να μην το είχε ακούσει.

Η χρήση απαράδεκτων φράσεων περισσεύει.

Να μια αυτοαποκαλυπτική φράση: «Το πιο αισχρό στοιχείο αυτής της άθλιας προπαγάνδας που κάνουν (το ΚΚΕ και ο Ριζοσπάστης) είναι ότι επιχειρούν να χρεώσουν στους ανθρώπους που απολύουν και στους άλλους που κρατάνε απλήρωτους για 7 μήνες, προθέσεις για… υπονομευτική δουλειά κατά του Ριζοσπάστη και κατά του ΚΚΕ». Πόσο μη άθλια είναι άραγε αυτή η φρασεολογία και πόσο μη υπονομευτική είναι όταν αποτελεί τροφοδοσία πυρομαχικών στην αντικκκέ προπαγάνδα της αστικής τάξης; 

 

Ο καθένας μπορεί να κάνει κριτική στο ΚΚΕ, άλλος μαρξιστική και άλλος αστική. Όμως κάθε κριτική έχει και την κριτική της. Το ότι κάποιος απολύεται δεν δικαιώνει κάθε είδους κριτική. Για όσους μάλιστα θεωρούν τον εαυτό τους κομμουνιστή αυτό ισχύει πολύ περισσότερο και εξ αρχής θα έπρεπε να διαχωρίσουν το ατομικό και ανθρώπινο που είναι η απώλεια της εργασίας με οδυνηρές συνέπειες, από την ιδεολογία, το κόμμα και την πολιτική στάση τους. Όταν όλα τα εξαρτούν από το ατομικό συμφέρον που πραγματικά θίχτηκε, τότε δυστυχώς περνάνε στην αντίπερα όχθη και κάνουν αντικκέ πόλεμο χωρίς αρχές θέτοντας το ατομικό συμφέρον τους πάνω απ όλα.

Δεν θα έλεγα ποτέ ότι η απόλυση είναι κάτι που πρέπει να αφήνεις ασχολίαστο όταν σου συμβαίνει. Πρόκειται για τη ζωή σου. Δικαίως διαμαρτύρεσαι ακόμη και αν πρόκειται για τον Ριζοσπάστη που «δεν έχει μία» αλλά είναι υποκριτικό να τον κριτικάρεις όπως όταν ήσουν στο Ριζοσπάστη κριτικάριζες τις απολύσεις του κεφαλαίου και τις νομοτέλειες του καπιταλισμού περί εφεδρικού στρατού.  Δεν εξαργυρώνεις ποτέ φτηνιάρικα την ιδεολογία  σου με την απόλυση. Αν το κάνεις σημαίνει απλά ότι δεν έχεις ιδεολογία και κακώς, κάκιστα ήσουν στον Ριζοσπάστη και παρίστανες τον ιδεολόγο αποκρύβοντας το μικροαστικό ατομικό συμφέρον σου. Δεν θα σε κατηγορήσω γιατί δεν πίστευες στην μαρξιστική ιδεολογία αλλά γιατί έκρυβες ότι δεν την πίστευες και αντάλλασσες το ψέμα με τον μισθό που όσο δινόταν, το ψέμα διαρκούσε! Ήσουν δηλαδή ένας… «πληρωμένος ιδεολόγος» χωρίς ιδεολογία! Απίστευτα πράγματα!

Διδάγματα

Παρόμοια κείμενα, δεν είναι το πρώτο των απολυμένων, παρότι κινιούνται σε καλυμμένο και εργατίστικο λόγο, μου φέρνουν σειρά από πολιτικούς συνειρμούς που η ιστορία μας διδάσκει.

-Τα κείμενα των διασπαστών του 1968 είχαν πληθώρα επιχειρημάτων όμοια με τα κείμενα των απολυμένων. Είχαν εντελώς «καλές και κομμουνιστικές προθέσεις» για την καλή λειτουργία του ΚΚΕ και είχαν πολλές καλές και ηθικές ιδέες. Καλύτερα να μη πως που κατέληξαν όλοι αυτοί.

-Πολλοί δημοσιογράφοι του «Ρ» που κατά καιρούς έφευγαν με όρους σύγκρουσης, παρόμοια επιχειρήματα χρησιμοποιούσαν και φαινόταν και πολύ πιστευτά στην αρχή. Όταν κάποιος διαπίστωνε, εκ των υστέρων, ότι ήταν απλά οι εξετάσεις προς την αστική τάξη για να πιάσουν δουλειά και έπιαναν καταλήγοντας μάλιστα ορισμένοι σε πληρωμένο αντικομουνισμό, καταλάβαινε ότι καμία σχέση δεν είχαν όσα έλεγαν με το δήθεν δίκαιο που τους έπνιγε. Το να λες «αλήθειες» που θέλει να ακούσει η αστική τάξη και που έχει προετοιμάσει την κοινή γνώμη να τις ακούσουν σαν αυταπόδεικτες «αλήθειες» ακόμη και όταν πατάνε σε υπαρκτά προβλήματα πολιτικής και συμπεριφοράς μέσα στο κόμμα, δεν αποτελούν τεκμήριο δικαιολογίας κάθε επίθεσης κατά του ΚΚΕ.

-«Αλήθειες» παρόμοιου τύπου έχουν πει πολλά στελέχη του ΚΚΕ όταν όμως έφυγαν. Ακόμη και ο πρ. ΓΓ, ο Γ. Φαράκος, τα είπε σαν να ήταν περαστικός παρατηρητής από το κόμμα. Η κατάληξή του ήταν γνωστή. Έγινε το πτώμα του ΚΚΕ που με περίσσια χαρά περιέφεραν με τιμές τα αστικά μέσα ενημέρωσης σε όλη τη χώρα.

 

Μια παρατήρηση για τον εθελοντισμό:

Το μίσος και η απαξία που αποπνέει το κείμενο του Κ.Ζ. για την εθελοντική εργασία των κομμουνιστών στον Ριζοσπάστη και στο κόμμα δείχνει ακριβώς το διαζύγιο που έχει πάρει από την κομμουνιστική ιδεολογία. Δεν καταλαβαίνει τι θα πει εθελοντισμός στο κόμμα και όλα τα ανταλλάσσει με μισθό! Ούτε καν ξέρει ότι ο εθελοντισμός των κομμουνιστών και των εργατών ήταν αυτός που στήριζε την εφημερίδα που δούλευε τόσα χρόνια. Όλα τα υποτάσσει στο χρηματικό δούναι και λαβείν.

Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν τις τεράστιες μεταβολές που γίνονται ραγδαία με αφορμή την καπιταλιστική κρίση και στο κομμουνιστικό κίνημα. Δεν υπάρχουν οι προηγούμενες προϋποθέσεις λειτουργίας και πρέπει να περάσουμε σε κόμμα νέου τύπου σε κατάσταση καπιταλιστικής κρίσης και ολομέτωπης επίθεσης της αστικής τάξης.

Σε παλιότερη ανάρτηση (Η Τυποεκδοτική και το "κόμμα νέου τύπου" ) έγραφα: «Ας μη μιλάμε λοιπόν μόνο με λύπη ή ενοχή για την τυπεκδοτική. Ούτε να απολογούμαστε. Ας δούμε ότι είναι συνέπεια μεν της κρίσης αλλά και μέρος της αναγκαίας, από τις συνθήκες, αλλαγής στο κομμουνιστικό κίνημα. Από τις ανάγκες περάσματος σε ένα κόμμα που η δράση του στηρίζεται πλέον στην επαναστατική προσφορά μέχρι θυσίας και όχι στους κανόνες εργασίας, γραφειοκρατίας και νομιμότητας άλλης εποχής. Από δω και πέρα όποιος θέλει να προσφέρει θα προσφέρει έξω από τους παλιούς κανόνες. Έξω από τις λογικές της αστικής νομιμότητας.  Η ύπαρξη του κόμματος νέου τύπου δεν μπορεί να εξαρτάται από τις αστικές συνθήκες αλλά από τις συνθήκες της εργατικής τάξης. Έτσι αναγεννιέται το επαναστατικό υποκείμενο της εργατικής τάξης όταν αλλάζουν οι εποχές ώστε να είναι πάντα ΕΤΟΙΜΟ ΓΙΑ ΟΛΑ».

Αυτό χωρίς εθελοντισμό δεν γίνεται.

Διευκρίνιση για τον εθελοντισμό:

Δεν είμαι ούτε υπήρξα μέλος του ΚΚΕ, δεν έχω σχέση με την ηγεσία του, δεν παρέλειψα ποτέ να ασκήσω σκληρή μαρξιστική κριτική όταν θεωρούσα λάθος κάποιες πολιτικές και επιλογές του και δεν προσδοκώ καμία «καρέκλα» στο ΚΚΕ. Όμως 50 χρόνια παλεύω μαζί του, αγωνίζομαι εθελοντικά, πέρασα πολλά βάσανα μαζί του, δεν μου χρωστάει τίποτα, του χρωστάω πολλά και δεν έχω κανένα σκοπό να μη δουλέψω εθελοντικά για να σταθούν στα πόδια τους ο Ριζοσπάστης και το ΚΚΕ, ούτε να μη θυσιάσω και τη ζωή μου, αν χρειαστεί, για να τα υπερασπίσω μαζί με  τα ιδανικά μου που είναι κομμουνιστικά. Ο εθελοντισμός στο ΚΚΕ υπήρχε πάντα και ήταν αυτός και μόνο αυτός που το έκανε ηρωικό κόμμα. Δεν το έκαναν οι «ιδεολόγοι του μισθού».

Το κείμενο του  Ζ.Κ. και σχετικό άρθρο του Ριζοσπάστη εδώ:

http://www.lifo.gr/now/media/23659

ΥΓ. Ανεξάρτητα από όλ’ αυτά, νομίζω ότι το ΚΚΕ πρέπει να διεξάγει μια ΕΚΤΑΚΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΟΡΜΗΣΗ για τη στήριξη του Ριζοσπάστη, μιας ιστορικής εφημερίδας με μεγάλη προσφορά και ανυπολόγιστες θυσίες υπέρ του ελληνικού λαού και της εργατικής τάξης. Πολλοί είναι εκείνοι που θα δώσουν από το υστέρημά τους, ανεξάρτητα αν ψηφίζουν ή όχι ΚΚΕ. Όλοι σχεδόν αναγνωρίζουν την προσφορά του πλην της πλουτοκρατίας. Για να ξεκαθαρίσει το τοπίο στο οικονομικό μέρος των οφειλών του και να μείνει μόνο το πολιτικό.

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

Ευθεία προειδοποίηση των βενζινοπωλών στην κυβέρνηση, στον κ. Στουρνάρα, στα κόμματα και στους βουλευτές για επερχόμενους θανάτους!

 

Μπορεί πολλοί να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα παιδιά – θύματα από το μαγκάλι στη Λάρισα, στις 28 Φλεβάρη. Όμως δεν ήταν κάτι μη αναμενόμενο. Μάλλον το αντίθετο θα λέγαμε.

Το περιστατικό έγινε γνωστό λόγω του τραγικού τρόπου του θανάτου νέων παιδιών – φοιτητών. Ήταν νέοι κα υγιείς και κάλυψαν την αδυναμία να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης με ένα μαγκάλι. Δεν είναι γνωστό όμως πόσοι συνάνθρωποί μας με ευαίσθητη υγεία πέθαναν το χειμώνα από την ίδια αδυναμία.

Αυτή είναι στην ουσία η αιτία και την ευθύνη φέρουν εκείνοι που με περισσή αναλγησία και παρά τις προειδοποιήσεις αύξησαν τόσο την τιμή του πετρελαίου που την έκαναν απαγορευτική για εκατομμύρια ανθρώπους για τους οποίους φρόντισαν παράλληλα να τους κόψουν μισθούς, συντάξεις, εισοδήματα. Ήταν απίστευτη η αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης. Αρκεί να πούμε ότι ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης (ΕΦΚ) και ο ΦΠΑ που συμπαρασύρει ως φόρος πάνω στο φόρο αυξήθηκαν από τον Απρίλιο του 2011 μέχρι τον Οκτώβριο του 2012 κατά 1.471!

Το Χρονικό

Από τη πρώτη στιγμή που εξαγγέλθηκε η αύξηση του ΕΦΚ με το νόμο 3986/11  για το μεσοπρόθεσμο του 2011 η Ομοσπονδία και οι ενώσεις Βενζινοπωλών προειδοποίησαν ότι αυτό θα έχει αρνητικές επιπτώσεις και ζήτησαν από τον τότε υπ. Οικονομικών Ε. Βενιζέλο να άρει το μέτρο.

Καμία  ανταπόκριση! 

 

Τη περίοδο Σεπτέμβρη – Οκτώβρη του 2012 οι οργανώσεις των βενζινοπωλών πραγματοποίησαν δύο συναντήσεις με τον υφυπουργό Οικονομικών κ. Μαυραγάνη και μία με τον υπουργό Οικονομικών κ Γιάννη Στουρνάρα. Εξέδωσαν δελτία τύπου κατά της αύξησης του πετρελαίου θέρμανσης. Παράλληλα καταθέσαν τις θέσεις τους στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής ενημέρωσαν τους βουλευτές και τα κόμματα και ζήτησαν επείγουσα συνάντηση με τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων. Δυστυχώς μόνο η κ. Παπαρρήγα τους δέχτηκε.  Με μαζική κινητοποίηση σε όλες τις πόλεις της χώρας και με αποκλεισμό του  υπουργείου Οικονομικών στις 10 Οκτωβρίου, απαίτησαν τη κατάργηση του ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης. Παράλληλα με κινητοποιήσεις πολιτών στη Φλώρινα  στην Καστοριά και άλλες πόλεις απαιτούσαν το ίδιο.

Καμία ανταπόκριση!

Τα γραπτά μένουν.

Ένα απόσπασμα υπομνήματος προς τον κ Στουρνάρα, τα κόμματα και τους βουλευτές από υπόμνημα της Ομοσπονδίας Βενζινοπωλών, στις 17/10/2012, αρκεί για να δούμε πόσο είχαν προβλεφθεί οι τραγικές εξελίξεις από το ακριβό πετρέλαιο θέρμανσης:

«Με την αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης χιλιάδες συνάνθρωποί μας, άρρωστοι, παιδιά και ηλικιωμένοι,  κινδυνεύουν από το ψύχος τις κρύες νύχτας του χειμώνα. Σχολεία, νοσοκομεία, παιδικοί σταθμοί κ.α. κινδυνεύουν. Οι ζωές των ανθρώπων αυτών είναι πάνω απ όλα και δεν μπορεί να συμψηφιστούν με κανένα υποτιθέμενο «δημοσιονομικό όφελος» , ούτε με κανένα πλασματικό «κοινωνικό συμφέρον», ούτε με την επίκληση της λεγόμενης «υπέρτατης ανάγκης» της χώρας. Από την πλευρά μας δεν πρόκειται να γίνουμε συνεργοί και συνένοχοι σε ένα ετοιμαζόμενο και προαναγγελθέν κοινωνικό έγκλημα».

Η τελευταία φράση του αποσπάσματος τα λέει όλα. Επρόκειτο για «προαναγγελθέν κοινωνικό έγκλημα».

Ο Ράιχενμπαχ, ο Λάπαμ και οι δευτεροκλασάτοι υποτακτικοί (*)

• Ένα ζήτημα αρχών

Πως θα λύσουν τα προβλήματα τους οι μικρομεσαίοι και γενικότερα οι εργαζόμενες τάξεις και στρώματα και σε ποια πολιτική εξουσία πρέπει να απευθυνθούν; Από το ξέσπασμα της κρίσης τέθηκε αμέσως ένα σοβαρό ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας γύρω από το ποια είναι η εξουσία που θα λύσει τα προβλήματα της κρίσης, του χρέους και της ανάπτυξης: η ελληνική κυβέρνηση ή η ΕΕ, το ΔΝΤ και τέλος η τρόικα που συγκρότησαν;

Όσο και αν αυτό φαίνεται «μεγάλη πολιτική» για μικρομεσαίους, μας αγγίζει άμεσα γιατί τα μέτρα που ελήφθησαν τελικά ήταν μέτρα που επέβαλε το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο σε συνεργασία με τις ελληνικές κυβερνήσεις δια μέσου του ΔΝΤ και της ΕΕ. Είναι προφανές ότι για τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν τέθηκε καν το δίλημμα «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο» γιατί απ ό,τι απέδειξαν εμπράκτως με τα μνημόνια, τα μέτρα και τους νόμους, δεν ξεχωρίζουν καθόλου τον εαυτό τους και τη τάξη που εκπροσωπούν από τους ντόπιους και ξένους δανειστές κεφαλαιοκράτες.

Το να δανείζεσαι δισεκατομμύρια για να τα δόσεις στο τραπεζικό κεφάλαιο και να τα χρεώνεις στον ελληνικό λαό συνοδεύοντας την υπογραφή σου με παραίτηση από κάθε ασυλία της δημόσιας περιουσίας και με αποδοχή του αγγλικού δικαίου αντί του ελληνικού, παραπέμπει σε αποικιοκρατικές και όχι σε εκλεγμένες από τον λαό κυβερνήσεις για να μη πάμε σε χειρότερους χαρακτηρισμούς που παραπέμπουν στην κατοχή και στον εμφύλιο.

Οι αποκαλύψεις της κας Μπενάκη.

Το δράμα είναι ότι τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται πλήρως είτε από την κυβέρνηση είτε από το μεγάλο κεφάλαιο εξυμνούν χρόνια τώρα την εκχώρηση των εθνικών εξουσιών στα όργανα και τις δυνάμεις της ΕΕ που επιβάλουν στη χώρα μας τις πολιτικές τους. Στα πλαίσια αυτού του επικοινωνιακού έλεγχου είναι και το «πνίξιμο» της σχετικής ομιλίας της Προέδρου της Βουλής κας Άννας Ψαρούδα - Μπενάκη όταν, το 2005,  κατά την ορκωμοσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια αποκάλυψε το πλαίσιο των δεινών που έρχονται:

«Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Αν προσέξουμε τη λεπτομέρεια η κ Μπενάκη «τα είπε όλα». Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ γιατί κάτι που υμνούν για τόσο καλό πρέπει να μας φέρει τόσα δεινά που ξεκινούν από την παραβίαση δικαιωμάτων, αρχών και εξουσιών και  φτάνουν μέχρι «νέες μορφές διακυβέρνησης» που σήμερα τις βλέπουμε στο πρόσωπο της τρόικας και του κυβερνητικού αυταρχισμού και αύριο κανένας δεν ξέρει σε ποιο αυταρχικό – κρυπτο-φασιστικό μόρφωμα. Φυσικά όλα με καλές προθέσεις γίνονταν και έτσι υμνούνται από τους προσκυνημένους αλλά στο τέλος κατέληγαν πάντα σε βάρος του ελληνικού λαού. Πάντως μετά από αυτή την δήλωση η κα Μπενάκη, ένας δικός τους άνθρωπος, τιμωρήθηκε με πλήρη αποσιώπηση της ύπαρξής της.

Το τι έγινε φυσικά στην πράξη όλοι το βλέπουμε. Μια ξένη επικυριαρχία καθορίζει τα πάντα με πλήρη συνεργασία των ελληνικών κυβερνήσεων οι οποίες βέβαια δεν εκλέγονται με πρόγραμμα τα μνημόνια και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ντόπιας και διεθνούς αστικής τάξης αλλά στη συνέχεια αυτό ακριβώς κάνουν.

 

Η ΕΣΕΕ  και η ΓΣΕΒΕΕ

Αφορμή για τα παραπάνω δεν αποτελούν κάποιες πολιτικές ιδεοληψίες αλλά η ανάγνωση μιας επιστολής της ΕΣΕΕ προς τον Υπουργό Εργασίας, κ. Ιωάννη Βρούτση στις 20.2.2013 στην οποία περίπου με «περηφάνια» του αναγγέλλει, υπερπηδώντας τον και απαξιώνοντάς τον, ότι έθεσε υπόψη του εγκάθετου της ΕΕ κ. Ράιχεμπαχ θέματα εντελώς εσωτερικά και στη δικαιοδοσία της ελληνικής κυβέρνησης με την παράκληση να τα λύσει αυτός! Μάλιστα αποκαλύπτει ότι την επιστολή υπέγραψαν οι Πρόεδροι της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕΕ σαν αυτό να μην είναι πρόσημο εξευτελισμού αλλά πρόσημο επαίνου. Χωρίς ίχνος ντροπής γράφουν:

«Στο πλαίσιο αυτό, σας γνωστοποιούμε (στον κ. Βρούτση) επιστολή που οι Πρόεδροι ΕΣΕΕ και ΓΣΕΒΕΕ απέστειλαν προς τον επικεφαλής της Task Force κ. Horst Reichenbach, ζητώντας τη συνδρομή του για την επαναδραστηριοποίηση των ληξιπρόθεσμων οφειλετών του ΟΑΕΕ, μέσω του «παγώματος» των ληξιπρόθεσμων οφειλών και την επανέναρξη της ενημερότητάς τους, ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία…»

Σημειώνουμε ότι τα θέματα αυτά αφού τα έθεσαν πρώτα στον Ράιχεμπαχ, τα έθεσαν κατόπιν στον ψευδεπίγραφο «κοινωνικό διάλογο»!

Μήπως δεν κατάλαβαν οι άνθρωποι, εκλεγμένοι συνδικαλιστές, τι έκαναν ή μήπως ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν και απλώς νομιμοποίησαν στον χώρο των επαγγελματοβιοτεχνών την υπερεξουσία των εγκαθέτων της ΕΕ και της τρόικας έναντι της ελληνικής κυβέρνησης; Σαφώς είναι το δεύτερο. Στην ουσία αυτή η επιστολή σημαίνει ότι αναγνωρίζουν και νομιμοποιούν την κατάλυση της ελληνικής εξουσίας και την ανάληψή της από ξένους εγκάθετους. Καμιά άλλη ερμηνεία δεν χωράει.

Πως όμως να λυθούν τα προβλήματα των επαγγελματοβιοτεχνών όταν ζητάμε προσκυνώντας λύσεις από αυτούς που τα δημιουργούν με τις πολιτικές που επιβάλλουν;

Ράιχενμπαχ και Λάπαμ. Επανάληψη της ιστορίας;

Λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε σαν φάρσα είτε σαν τραγωδία. Εδώ έχουμε και την ιστορία και την επανάληψή της, πραγματική τραγωδία.

Τον κ. Λάπαμ φυσικά δεν τον ξέρει κανείς παρά μόνο ελάχιστοι που έζησαν την φρίκη του μετεμφυλιοπολεμικού καθεστώτος. Ε, λοιπόν αυτός ο κύριος Λάπαμ ήταν ο Ράιχεμπαχ του 1951 ως επικεφαλής της Αμερικανικής Οικονομικής Αποστολής η οποία ήταν η τρόικα της εποχής που είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα και κατάργησε κάθε ελληνική εξουσία επιβάλλοντας σκληρά οικονομικά, και όχι μόνο, μέτρα.

Αντί να εναντιωθούν οι πάντες σε αυτή την υπερεξουσία του Αμερικανού βρέθηκαν δυστυχώς και τότε πολλοί που όχι μόνο την υμνούσαν αλλά την αναγνώριζαν επισήμως. Και όσον αφορά τον χώρο μας, τον χώρο των επαγγελματοβιοτεχνών, άνθρωποι της ίδιας αντίληψης με τους σημερινούς της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕΕ το έκαναν. Κατά διαβολική σύμπτωση μάλιστα και τότε με αφορμή ένα ασφαλιστικό πρόβλημα αποκαλύφθηκε πόσο βαθιά είχε προχωρήσει η υποταγή τους. Διαβάζουμε λοιπόν στην εφημερίδα «Το ΜΕΛΛΟΝ Επαγγελματιών - Βιοτεχνών» της 13.5.1951 και στο Δελτίο του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας τ. Ιουνίου 1951, τα εξής αποκαλυπτικά που ταιριάζουν απόλυτα στην ενέργεια που αναφέραμε παραπάνω:

«Εν συνεχεία (της συσκέψεως στο υπουργείο Εργασίας με τον υπουργό κ. Μπακατσέλο, αντιπροσωπειών των Επαγγελματικών και Βιοτεχνικών Επιμελητηρίων, της ΓΣΕΕ και εκπρόσωπο της Αμερικανικής Αποστολής για τη ρύθμιση του νομοσχεδίου του ΙΚΑ και του Ταμείου Ανεργίας) ό κ. Χαλκιαδάκης (πρόεδρος Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθήνας και κορυφαίο στέλεχος της τότε ΓΣΕΒΕ, η ΕΣΕΕ δεν υπήρχε) συνοδευόμενος και από εκπρόσωπο τηs Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ) επεσκέφθησαν τον κ. Λάπαμ αρχηγόν τής εν Ελλάδι Αμερικανικής Aποστολής και ετόνισαν είς τούτον τήν ανάγκην όπως η Αποστολή άρη τάς αντιρρήσεις επί τού Νομοσχεδίου καί εγκρίνη τήν δημοσίευσίν του. Ο κ. Λάπαμ απαντών εδήλωσεν ότι ή καθυστέρησις τής εγκρίσεως δέν οφείλεται είς άλλον λόγον εί μη μόνον είς την προσπάθειαν εξευρέσεως καλυτέρου τρόπου εφαρμογής του. Εφ’ όσον όμως δεν υπάρχει άλλος τρόπος άπό τον προτεινόμενον και έφ’ όσον οι εκπρόσωποι των Εργοδοτών και των Εργατών είναι σύμφωνοι, θα δώση εντολήν είς τάς Υπηρεσίας τής Αποστολής να εγκρίνουν το εν’ λόγω Νομοσχέδιον.» Ο κ. Χαλκιαδάκης μάλιστα σε άρθρο του ανέφερε ότι «η επίλυσις των ζητημάτων της τάξεως εξαρτάται κατά κύριον λόγον από τους αμερικανούς». Ακριβώς όπως σήμερα αναγνωρίζουν οι ηγεσίες της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕΕ την εξουσία της τρόικας! Καμιά διαφορά.

Κατά διαβολική σύμπτωση δε και τότε υπήρχε «κοινωνικός διάλογος» και ο κ Λάπαμ παρέπεμπε σε αυτόν ενώ ήξερε καλά ότι ο ίδιος δημιουργούσε τα προβλήματα.

Είναι λυπηρό σήμερα, 62 χρόνια μετά, να επαναλαμβάνονται οι ίδιες υποτακτικές συμπεριφορές και να προβάλλονται σαν… «έξυπνη κίνηση»! Αντί οι ηγεσίες της ΕΣΕΕ και της ΓΣΕΒΕΕ να οργανώσουν τους ΕΒΕ (μικρομεσαίους) κατά των εγκάθετων της ΕΕ και των κυβερνήσεων που επιβάλουν τις ταξικές πολιτικές της, αντί να ζητήσουν τη διαγραφή του χρέους και την κατάργηση των μνημονίων, των συμβάσεων και των νόμων τους, αντί να αναδείξουν σαν μόνη πηγή εξουσίας τον λαό και να υπερασπίσουν την εξουσία του με έξοδο από την ΕΕ, προσκυνούν, υμνούν και εκλιπαρούν τους εγκάθετους της ΕΕ!

Μετά οι μικρομεσαίοι αναρωτιούνται γιατί τόσα πολλά μέτρα μέσα σε τόσο λίγο χρόνο έχουν επιπέσει στις πλάτες τους και αντί η χώρα να εξέρχεται από την κρίση βυθίζεται καθημερινά και περισσότερο σε αυτή. Αν δεν αντιμετωπίσουμε μέσα και έξω αυτούς που επιβάλουν και στηρίζουν τις εξοντωτικές ταξικές πολιτικές καμιά ελπίδα δεν υπάρχει για το μέλλον.

(*) Το κείμενο αποτελεί μέρος από άρθρο φίλου – συναγωνιστή μικρομεσαίου