Η ΥΦΕΣΗ ΑΥΞΗΣΕ ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ



Μεγάλη επιτυχία των μέτρων ανάκαμψης του Ομπάμα. Όλοι μας λένε ότι οι ΗΠΑ ξεπερνάνε την κρίση και δεν είναι πια σε κρίση σαν την ΕΕ! Έχουμε δηλαδή παράδειγμα εξόδου από την κρίση που μας καλούν να ακολουθήσουμε!

Η είδηση:


«Τα 15,7 εκατομμύρια έφθασαν στο τέλος του 2010 στις ΗΠΑ τα παιδιά που ζουν σε συνθήκες φτώχειας, από 13,3 εκατ. στο τέλος του 2005. Η τραγική αυτή εξέλιξη, σύμφωνα με τις έρευνες, σχετίζεται άμεσα με την ύφεση που πλήττει την αμερικανική οικονομία, ενώ αποδεικνύεται ότι τα κύρια θύματά της είναι τα παιδιά των μειονοτήτων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιεί το ειδικευμένο στα θέματα νεολαίας ίδρυμα Annie E. Casey Foundation, μετά το 2005 και έως το 2010 στις ΗΠΑ λόγω της ύφεσης, των κατασχέσεων κατοικιών και της ανεργίας, τα παιδιά που ζουν στη φτώχεια αυξήθηκαν κατά 2,4 εκατομμύρια.»

Ο μικρός της φωτογραφίας χαρίζει στον Ομπάμα το γνωστό μετάλιο της... επιτυχίας και του λέει έμμεσα:

ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΗΛΙΘΙΕ…..

Έρπων και επίσημος φασισμός

Τα κανάλια λύσσαξαν με τον αποκλεισμό της ρατσίστριας αθλήτριας. Κάνουν ότι δεν ξέρουν τι σήμαινε το ρατιστικό σχόλιό της και τι φασιστικά σχόλια γράφει στη σελίδα της, γεμάτα μίσος. Μιλάνε για ένα "αθώο αστείο" ή και ανέκδοτο(!) που «δεν έχει και πολύ σημασία». Παρουσιάζουν τις ρατσιστικές και φασιστικές ιδέες να είναι αθώα "παιδιά" κάποιων άλλων παιδιών και δεν μας λένε το τέλος των παιδιών του λαού απο τον φασισμό. Τόσο αθώα!

 

Σταδιακά έχουν ξαμοληθεί τα φασισταριά στο ιντερνέτ να την κάνουν ηρωίδα.





Προσοχή. Όπως ηρωοποίησαν τον Κασιδιάρη να δέρνει γυναίκες, κινδυνεύουμε να ηρωοποιήσουν και μια φασίστρια ως ηρωίδα. Ο έρπων φασισμός του συστήματος προωθεί τον επίσημο φασισμό, χωρίς αναστολές και ντροπές πλέον.


Αυτό σημαίνει ότι σταδιακά νομιμοποιούν κάθε φασιστική και ρατσιστική θέση και πράξη.


Με άλλα λόγια ο φασισμός κερδίζει θέσεις σταδιακά και τα αστικά μέσα ενημέρωσης κάνουν ότι "δεν ξέρουν τίποτα" για τον ρόλο τους. Η προ Χίτλερ και προ Μεταξά περίοδος και συμπεριφορά των αστών δεν διέφερε καθόλου. Αυτός που πρέπει και επιβάλλεται να κάνει τη διαφορά είναι ο λαός.


Οι καμπάνες έχουν κτυπήσει από καιρό για τον κίνδυνο, ας μη τον υποτιμάμε.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑ…

Οι  μεγάλες συγκεντρώσεως αλληλεγγύης προς τους απεργούς χαλυβουργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας, με κορυφαία σε μαζικότητα και αποφασιστικότητα αυτή της Αθήνας, έδειξε ένα μόνο πράγμα. Ότι από τον λαό και  την εργατική τάξη η κυβερνητική τρόικα, η ευρωπαϊκή τρόικα και η εργοδοσία, ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑ!

Μια απάντηση μαχητική για την τεράστια επίθεση που εξαπέλυσαν κατά των απεργών χαλυβουργών και γενικότερα κατά των δικαιωμάτων του λαού της εργατικής τάξης.

Ήταν τόσο συγκλονιστική η συγκέντρωση στην Ομόνοια που θύμιζε τις διαδηλώσεις κατά των μνημονίων. Η δε πορεία απλώθηκε από  το Σύνταγμα σχεδόν μέχρι την Ομόνοια! Η διαφορά ήταν ότι τώρα οι συνειδήσεις ήταν όλες πιο ψημένες και πιο αποφασιστικές. Στα μάτια των διαδηλωτών έβλεπες τη σπίθα και ότι κοιτούσαν πολύ μακριά, σε αγώνες σκληρούς και θυσίες που έρχονται και πρέπει να τους δώσουν όρθιοι αλύγιστοι.

Η κυβέρνηση που νόμισε ότι με την επέμβαση των ΜΑΤ στην Χαλυβουργία «καθάρισε» απλώς δεν αντιλήφθηκε σε τι δίχτυ ταξικής πάλης έχει εμπλακεί. Από αυτό το δίχτυ όπως, άφησαν να διαφανεί οι χαλυβουργοί, αλλά και οι εργαζόμενοι δεν θα βγει νικήτρια. Ένα μήνα μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από την κυβερνητική τρόικα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, η ταξική αντιπαράθεση κτύπησε κόκκινο. Κι εκεί που κάποιοι πανηγύριζαν ότι με την πτώση του ΚΚΕ θα επέλθει και πτώση των αγώνων και της θέλησης των εργαζομένων να σταθούν αλύγιστοι, ανακαλύπτουν έκπληκτοι ότι η εργατική τάξη όχι μόνο στέκεται στα πόδια της αλλά αρχίζει μια συσπείρωση που δεν την είχαν υπολογίσει.

Στη σημερινή συγκέντρωση στην Ομόνοια, εκτός από το ΠΑΜΕ, ΤΗΝ ΠΑΣΕΒΕ, την ΜΑΣ και την ΟΓΕ, που με εξαίρεση την ΟΓΕ κατέβηκαν για πρώτη φορά χωρίς ή με ελάχιστες σημαίες, σημαντική παρουσία είχαν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΣΕΚ, το ΚΚΕ μ-λ ,το Μ-Λ ΚΚΕ σε κοινό μπλοκ με τα συνδικαλιστικά τους σχήματα, κάποιες ατομικές παρουσίες από τον ΣΥΡΙΖΑ  κ.α. Συμμετείχε επίσης μεγάλος αριθμός σωματείων και συνδικαλιστών οι οποίοι έδωσαν μαχητικό παρόν. Πολλοί διαδηλωτές κατέβηκαν σε πορεία μετά από πολύ καιρό, ανανεώνοντας και πάλι τους δεσμούς τους με το εργατικό κίνημα.

Κεντρικός ομιλητής ο πρόεδρος των Χαλυβουργών Γιώργος Σιφωνιός. Με λόγια σταράτα έστειλε το μήνυμα των απεργών που με συντριπτική πλειοψηφία 97% ενέκριναν: «Είμαστε εδώ ορθοί και αλύγιστοι, συνεχίζουμε την απεργία και  τον αγώνα, η τρομοκρατία κυβέρνησης και εργοδοσίας δεν θα περάσει, θα νικήσουμε»! 

ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΤΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ!

Η απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία συνεχίζεται παρά τους πανηγυρισμούς κυβερνητικών και μέσων ενημέρωσης του κεφαλαίου ότι «οι πόρτες άνοιξαν». Με συντριπτική πλειοψηφία 97%(!!!) οι εργαζόμενοι αποφάσισαν στη ΓΣ του σωματείου να μην υποκύψουν στη βία των ΜΑΤ και της εργοδοσίας και να συνεχίσουν.


Σήμερα, 23/7/2012, επικρατεί και πάλι ένταση έξω από το εργοστάσιο με αντιπαράθεση ΜΑΤ και απεργών. Η κυκλοφορία γίνεται μετ’ εμποδίων. Οι εργάτες δεν υποχωρούν! Το απόγευμα σε όλη την Ελλάδα ξεδιπλώνονται κινητοποιήσεις αλληλεγγύης!

Ο υπουργός Εργασίας απειλεί με νέα ανακοίνωσή του αλλά είναι φανερό οτι κατάλαβε πως οι απεργοί δεν έχουν κλονιστεί!

Πρώτοι στην κάρπωση των ωφελειών της απεργίας οι απεργοσπάστες!

Στο μεταξύ οι απεργοσπάστες της Ελληνικής Χαλυβουργίας φωνάζουν σε όλα τα κανάλια υμνώντας τον Μάνεση ότι δεν έκανε καμία μείωση μισθών και ωρών απασχόλησης όπως το ίδιο έκανε με τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο του Βόλου. Αιδώς Αργείοι! Κάνετε πως δεν ξέρετε ότι αυτό οφείλεται στην απεργία των χαλυβουργών του Ασπροπύργου που ανάγκασε τον Μάνεση να πάρει πίσω το μέτρο! Κάνετε πως δεν ξέρετε ότι ο σημερινός μισθός σας είναι αποτέλεσμα των αγώνων των απεργών! Αν δεν ήταν αυτή η απεργία θα παίρνατε μειωμένο μισθό, ίσως και να απολυόσαστε μαζί με τους 160 και ας είστε απεργοσπάστες!

Ιδίως κάποιοι εργαζόμενοι στο Βόλο, που υπέγραψαν μανιφέστα κατά των απεργών του Ασπρόπυργου και του ΠΑΜΕ, δεν ξέρουν ότι ο σημερινός μισθός τους οφείλεται στους απεργούς του Ασπροπύργου στους οποίους αρνούνταν την παραμικρή συμπαράσταση;


Τα οφέλη της απεργίας τα απολαμβάνουν πρώτοι οι απεργοσπάστες!

Αυτό γινόταν πάντα. Ακόμη και τα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα που απολαμβάνουν (και μιλούν) ακόμη οι όπου γης απεργοσπάστες, είναι καρπός πολύχρονων αγώνων των εργαζομένων τόσο ενάντια στην κατά καιρούς εργοδοσία όσο και ενάντια στους κατάπτυστους απεργοσπάστες! Αυτό δείχνει η ιστορία.



Το λάθος που έκαναν βέβαια οι απεργοσπάστες της χαλυβουργίας ήταν να ομολογήσουν δημόσια ότι ο Μάνεσης πήρε (με καλοσύνη του!) πίσω τις μειώσεις ωρών και μισθών όταν η απεργία άρχισε να γίνεται πολυήμερη και δεν φαινόταν καμία υποχώρηση από τους εργαζόμενους ενώ καίγονταν να βγάλει κέρδη με τις μεγάλες παραγγελίες που είχε από εδώ και το εξωτερικό.

Πολλές από τις παραγγελίες αυτές δουλεύτηκαν παρουσία ραδιενεργών αποβλήτων όπως αποκάλυψαν οι ιταλοί που γύρισαν πίσω το φορτίο τους και η εταιρεία το απόθεσε στον Βελεστίνο για να μολύνει την περιοχή, τους εργαζόμενους και τους κατοίκους! Με αυτό τι θα γίνει; Θα το βγάλει ο Μάνεσης στο εμπόριο και θα το αναμείξει με άλλο υλικό για να πέσει ο βαθμός ραδιενέργειας; Και ποιος θα ξαναφάει με το κουτάλι τη ραδιενέργεια; 

Η υγεία θυσία στην εργοδοσία;

Αλήθεια, οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας του Βόλου που δούλεψαν με το ραδιενεργό υλικό Καίσιο – 137 στα πόδια τους, την ώρα που παρασυρμένοι από τους πουλημένους στην εργοδοσία συνδικαλιστές κατάγγελλαν το ΠΑΜΕ, δεν θα πουν τίποτα;

Ο Μάνεσης τους τάισε με ραδιενέργεια - κανείς δεν ξέρει με πόσο υλικό και για πόσο χρόνο - και κάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτα; Ξέρουν ότι ένα μόνο μόριο Καισίου 137 στον ανθρώπινο οργανισμό, από αυτά που αιωρούνται στο Βελεστίνο, μπορεί να επηρεάσει 300 εκατομμύρια από μόρια του ανθρώπινου σώματος; Προτιμούν να υπογράφουν γράμματα κατά του ΠΑΜΕ αλλά όχι να υπερασπίζουν την υγεία τους; αν ήταν ενωμένοι με τους απεργούς θα τολμούσε να τους φέρει πίσω τα ραδιενεργά ο εργοδότης τους;


Τι θα πουν αύριο στα παιδιά τους αν εμφανιστούν οι συνέπειες στην υγεία τους; Ότι έκαναν θυσία τη ζωή τους για χάρη του εργοδότη και στο βωμό της υπεράσπισής της ανεξέλεγκτης δράσης του; Αυτό θα πουν και νομίζουν ότι θα δικαιωθούν από την ιστορία και τα παιδιά τους ή θα καταδικαστούν που δεν σήκωσαν κεφάλι ούτε να υπερασπίσουν την υγεία τους;

Αλλά, όταν είσαι απεργοσπάστης η κατρακύλα δεν έχει πάτο!

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΕΜΠΡΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ, ΕΜΠΡΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ…

Μια συζήτηση πάνω "στη βράση που κολλάει το σίδερο"!

Ένας φίλος, καλλιτέχνης, αναγνωρισμένος με σπουδαία καριέρα, με ρώτησε στο περιθώριο της διαδήλωσης αλληλεγγύης για τους χαλυβουργούς στις 17/7/2012: «Μπορούμε να κάνουμε εμείς οι κομμουνιστές και οι πραγματικοί ριζοσπάστες αριστεροί πολιτιστική επανάσταση;» 

Τον κοίταξα έκπληκτος και σιώπησα για δευτερόλεπτα. Ένας καλλιτέχνης που από μένα ξέρει μύρια όσα πιο πολλά για την τέχνη, με ρωτάει! Άρα το ερώτημα δεν είναι καλλιτεχνικό, είναι πολιτικό.

Σαν να περίμενα από καιρό αυτή την ερώτηση. 

Σιωπή και μετά σαν χείμαρρος ξέσπασα: «Έχουμε βαθιά οικονομική κρίση, έχουμε σκληρό ταξικό - αντιλαϊκό πόλεμο, απεργίες ηρωικές που τις λοιδορεί η άρχουσα τάξη, μάζες υποτιμημένων και εξευτελιζόμενων ανθρώπων, στρατιές απαξιωμένων εργαζομένων, ανέργων, αστέγων, απόκληρων από μια κοινωνία που έκτισαν με τον ιδρώτα τους και όμως…. και όμως τους σκοτώνει κάθε μέρα… Και όμως σε αυτές τις στιγμές δεν έχουμε νέα ποίηση, νέα μουσική, νέα ζωγραφική, νέα θεατρικά έργα, νέα λογοτεχνία, νέα πολιτιστικά κύματα που θα σαρώσουν σαν καταρρακτώδη βροχή τον κόπρο του σύγχρονου Αυγεία από τη σκεπή του κόσμου! Δεν έχουμε πολιτιστική επανάσταση φίλε μου και καμία τάξη δεν νίκησε ποτέ αν πρώτα δεν έκανε την πολιτιστική της επανάσταση».

Και πως αρχίζουμε; Δεν πρέπει να αρχίσουμε από αυτά τα παιδιά που βλέπουμε γύρω μας βγαλμένα από την καθημερινή μάχη που είναι, κοίταξε, γεμάτα φλόγα, παλμό και απόφαση; Πού να πάμε, στους αστούς και μικροαστούς διανοούμενους που όλοι σταδιακά πέρασαν στην εξουσία με εξαγορασμένες συνειδήσεις;

Άκου, αν οι εργάτες δεν πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους σε όλα τα επίπεδα, δεν θα είναι άξιοι ούτε εξουσία να διεκδικούν, ούτε τύχη να έχουν» του απάντησα και έμεινα μετά βαθιά συλλογισμένος.

Ήταν πράγματι μια σύντομη συζήτηση φωτιάς. Από αυτές που κολλάνε το σίδερο πάνω στη βράση. Το πρόβλημα επί τάπητος και η λύση το δίλημμά μας.

Αναρωτήθηκα σε μια στιγμή βουβαμάρας: Γιατί δεν τραγουδάει η πορεία αλλά λέει μόνο συνθήματα; Γιατί διαφέρουν τόσο οι σημερινές πορείες μας από τις πορείες της επαναστατικής ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς που κάναμε πριν δεκαετίες και ήταν γεμάτες τραγούδι, αισιοδοξία, ελπίδα παρά τις δυσκολίες;  Γιατί οι αντάρτες πολεμούσαν και τραγουδούσαν; Γιατί οι φυλακισμένοι την ώρα της εκτέλεσης τραγουδούσαν με στεντόρεια επαναστατική δύναμη και έκαναν τον εχθρό να τρελαίνεται; Γιατί μπορούσαν μέσα σε φυλακές και εξορίες να γράφονται σπουδαία  τραγούδια, ποιήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα; Γιατί οι εξόριστοι νέοι μέσα στο αρματαγωγό από τον Ωροπό στη Γιούρα το 1968, άστραψαν και βρόντηξαν στο επαναστατικό και αντάρτικο τραγούδι ενώ δεν ήξεραν αν την επόμενη στιγμή θα ζούνε, αφήνοντας αποσβολωμένους τους φρουρούς της χούντας; 

Γιατί τότε ο κόσμος μας έσφυζε από ποίηση, λογοτεχνία, τραγούδι, θέατρο;  Θέατρο της σκηνής, θέατρο του δρόμου και της γειτονιάς, τραγούδι του πάλκου, τραγούδι της παρέας, της μπουάτ και του καφέ; Φτωχύναμε άραγε τόσο πολύ; Νικηθήκαμε; Νικήθηκε το όραμα και το  όνειρο; 

Όχι! Το όραμα της εργατικής τάξης για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, για έναν κόσμο που θα σχεδιάζει και θα γράφει την ιστορία του και δεν θα τον γράφει η ιστορία, είναι το ανώτερο όραμα που παρήγαγε ποτέ η ανθρωπότητα. Αν δεν το υμνούμε και δεν το εξυψώνουμε πολιτιστικά, είναι δικό μας ελάττωμα. Εμείς φταίμε και εμείς πρέπει να το διορθώσουμε. Είναι ανάγκη να καλύψουμε αμέσως αυτό το έλλειμμα που μας κάνει να χανόμαστε από την κοινωνία του πολιτισμού και της διαμόρφωσης των συνειδήσεων.

Ώρα για νέο ξεσήκωμα

Δεν μπόρεσα να μη ξεσπάσω μέσα μου:

Φίλοι και σύντροφοι σηκωθείτε. Δεν θα σας προσφέρει κανένας νέα ποίηση, νέα λογοτεχνία και νέα μουσική. Νέο μουσικό κύμα - τσουνάμι δεν σηκώνεται αν δεν το σηκώσουμε εμείς. Νέα πολιτιστική επανάσταση του λαού δεν γίνεται αν δεν την κάνουμε εμείς που δένουμε το ατσάλι στους δρόμους του αγώνα. Ας μη περιμένουμε κανέναν αστό και μικροαστό διανοούμενο απ έξω να μας σώσει. Εμείς όμως μπορούμε να τον σώσουμε από την καταθλιπτική και απάνθρωπη  τάξη του αν έρθει να υπηρετήσει αγνά και ταπεινά τα οράματα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού για να γίνει και αυτός ένα με μας, ένας άνθρωπος του μέλλοντος. 

Αυτό είναι! Οι νέοι κομμουνιστές, ριζοσπάστες αριστεροί, ανυπότακτοι εργάτες, μαχητές της καθημερινής ζωής πρέπει να πάρουν την υπόθεση του πολιτισμού στα χέρια τους. Τέρμα πια η κυριαρχία της αστικής υποκουλτούρας, των ριάλιτι, της αποχαύνωσης και της νάρκωσης. Τέρμα το έλλειμμα νέας λαϊκής και πανανθρώπινης κουλτούρας σε λογοτεχνία, ποίηση, μουσική, θέατρο… 

Μπορεί να φανεί στην αρχή σαν αστείο να πιάσουν οι εργαζόμενοι και οι επαναστατημένοι νέοι την πέννα, την κιθάρα, το μπουζούκι, τις παλέτες, το πινέλο, τα σκηνικά. Όμως όταν υπάρχει η φλόγα, τίποτα δεν είναι αστείο. Ας απλώσουμε στον μικρόκοσμο που ζούμε την νέα μας απόπειρα τέχνης. Ας γεμίσουμε όλη την κοινωνία με μικρά και μεγάλα νέα έργα, πρωτοπόρα και άγνωστα σε αυτήν, ας μιλήσουμε στην καρδιά του λαού με τα νέα έργα μας, με το τραγούδι στη παρέα και την γειτονιά, με το θέατρο στους φίλους και στο εργοστάσιο, με την ποίηση που θα αναστήσει τις χαμένες μας μνήμες… 

Αν το κάνουμε να είστε σίγουροι ότι πολύ σύντομα θα ξεπεταχτούν θαυμάσια έργα από ταλέντα που τώρα μαραίνονται και χάνονται γιατί δεν τολμάμε, γιατί η πίεση της αστικής υποκουλτούρας επέβαλε τη δική της οικονομική και τεχνική λογοκρισία σε κάθε πνευματική παραγωγή. Εμείς θα σπάσουμε τα φράγματα όπως τα σπάσαμε τόσες φορές. Θυμηθείτε τον Βάρναλη, τον Λειβαδίτη, τον Ρίτσο, τον Μίκη στα νιάτα του, τον Θέμο Κορνάρο, τον Μενέλαο Λουντέμη… Δεν θα υπήρχαν αν δεν τολμούσαν σε δύσκολες συνθήκες, αν δεν υπήρχε από κάτω πραγματική πολιτιστική επανάσταση που τους ανέδειξε. Οι νέοι Μαγιακόφκι γίνονται στις μάχες δεν γεννιούνται έξω από αυτές!  

ΜΙΑ ΦΛΟΓΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΗΘΙΑ ΜΑΣ  

Για όσους ρωτούν «με ποια μέσα;», η απάντηση είναι, με ό,τι μας έχει απομείνει: ΜΙΑ ΦΛΟΓΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΗΘΙΑ ΜΑΣ! Αυτό είναι το όπλο μας με αυτό θα πολεμήσουμε. Και όσοι ρωτούν με «ποιες αρχές» θα γίνει η καλλιτεχνική δημιουργία, τους λέω ότι, όταν έχεις μέσα σου τις αρχές του λαϊκού κινήματος, της διαλεκτικής φιλοσοφίας και της ιστορίας των αγώνων του, δεν περιμένεις καμία καθοδήγηση, καμία εντολή κανέναν «κανόνα» τέχνης. Δημιουργείς διαλεκτικά, παλεύεις, κάνεις λάθη, διορθώνεσαι και γίνεσαι πραγματικός καλλιτέχνης του λαού. 

Όποιος κατανοεί τις νομοτέλειες εξέλιξης και την ανάγκη να κάνουμε πράξη την αλλαγή του κόσμου με τους αγώνες μας, δημιουργεί, δεν περιμένει συνταγές. Μιλάει για τα απλά προβλήματα των ανθρώπων της αγωνίας και της δημιουργίας που είναι και τα μεγάλα προβλήματα του κόσμου. Μιλάει για το μικρό όνειρο του απλού εργαζόμενου ή του άνεργου, την αγάπη, τον πόνο το ιδανικό, που είναι ιδανικό και όραμα του μεγάλου κόσμου.  Όλα ενταγμένα στους σκοπούς του εργαζόμενου λαού, αυτό είναι τώρα το κριτήριο. Τώρα που η επίθεση σε κάθε λαϊκό και εργατικό δικαίωμα γιγαντώνεται και σε λίγο θα επιχειρηθεί η πλήρη εξαφάνιση τους, είναι καιρός να μετατρέψουμε την τέχνη σε όπλο στα χέρια του εργαζόμενου λαού. 

Στου Παύλου και του Νικολού…  

Τι να πω σε αυτά τα παιδιά δηλαδή; Ο φίλος μου είχε μια ιδέα: «Ξεκινάμε όπως είμαστε! Όπως είμαστε με τις παρέες, τις φιλίες και τον περίγυρο, κάνουμε τις «πολιτιστικές παρέες» όπου βρεθούμε και σταθούμε. Δεν υπάρχει καλύτερο υλικό από αυτούς τους αγωνιστές του δρόμου και των διαδηλώσεων. Κάνουμε ομάδες δημιουργίας, συνδεόμαστε μεταξύ μας και να ανταλλάσσουμε δημιουργίες ώστε να ανεβαίνει το επίπεδο όλων και να αναδεικνύονται τα καλύτερα έργα. Θα ήθελα πολύ να δω μια παρέα στη γειτονιά μου ή κάπου αλλού να διαλαλεί: «σήμερα θα έχουμε συναυλία με απαγγελία ποίησης και σκετς για τους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Ελεύθερη είσοδος για όλους στο καφέ του Άρη, του Παύλου και του Νικολού…» Είναι κάτι που δεν υπάρχει. Κάτι που ο κόσμος «πεινάει» να ακούσει.  

Έμεινε η συζήτηση εκεί. Όμως έδωσε ένα μεγάλο σάλτο στην αναζήτηση της νέας πολιτιστικής επανάστασης που έχουμε ανάγκη.

Το μήνυμα που βγήκε ήταν σαφές: Εμπρός νέοι και νέες, στον πολιτισμό για νίκες λαμπρές, εμπρός επαναστάτες, εμπρός κομμουνιστές….

Συνδεθείτε, οργανωθείτε, δημιουργείστε.

Σωτήρης Πέτρουλας - 21 Ιουλίου 1965 21 Ιουλίου 2012

Οταν ανεβαίνεις Σταδίου στη γωνία με τη Χρ.Λαδά ρίχνε μια ματιά στην κολώνα απέναντι στα αριστερά σου... Πριν από 47 χρόνια, στα Ιουλιανά του '65, άρπαξαν εκείνο το βράδυ οι παρακρατικοί και η αστυνομία το Σωτήρη Πέτρουλα και τον δολοφόνησαν. Κανείς δεν είναι σίγουρος για το πώς.
Οταν ο λαός ξεσηκώνεται το κράτος χτυπάει τους καλύτερούς του.

Πηγή: http://edoketora.blogspot.gr/2012/07/21-1965-21-2012.html








ΣΒ:

Σέρρες 21/7/1965.

ΕΝΑΣ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

«Σκότωσαν τον Σωτήρη Πέτρουλα»!

Βρισκόμασταν σε αναβρασμό διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων με τα "Ιουλιανά" όταν μας ήρθε η είδηση: «Σκότωσαν τον Σωτήρη Πέτρουλα»! Δεν τον ξέραμε. Αναστατωθήκαμε για μια στιγμή και αμέσως, οι Σερραίοι Λαμπράκηδες πήραμε όρκο να συνεχίσουμε τον αγώνα. «ΕΝΑΣ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ»!  Τον όρκο αυτόν τον τηρήσαμε και τον τηρούμε ακόμη και σήμερα...

Την επομένη ένας φίλος έφερε από την Αθήνα μαγνητοφωνημένο το τραγούδι του Σωτήρη με τη φωνή του Μίκη. Το μάθαμε και το τραγουδήσαμε αμέσως... 

Η μνήμη μου πήγε πίσω 47 χρόνια! Μέτρησα ότι από τον πυρήνα εκείνο των Λαμπράκηδων στις Σέρρες που δώσαμε όρκο, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΛΑΚΙΣΕ ΠΟΤΕ. Ούτε ένας βόγκηξε. Ούτε ένας κουράστηκε. Όλοι συνεχίζουμε τον αγώνα και συχνά επικοινωνούμε... Και αυτοί που «έφυγαν», έφυγαν ορθοί και αλύγιστοι.  

Διδάγματα και για σήμερα…

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ;

Τα βρήκαν οι «δημοκράτες» που επαναστάτησαν με ιμπεριαλιστική εντολή με την Αλ – Κάιντα και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και όλοι μαζί με τους Αμερικανούς και από κοινού επιχειρούν την ανατροπή;

 Στον σκοτεινό κόσμο των ιμπεριαλιστικών σχεδίων δεν είναι δύσκολο να γίνονται σύμμαχοι τα αντικομουνιστικά δημιουργήματα της CIA που «παραστράτησαν» κάποια στιγμή προς την ανεξέλεγκτη τρομοκρατία και τώρα να επανέρχονται στην αρχική αγκαλιά και να δουλέψουν για την ιμπεριαλιστική τρομοκρατία.

Ό,τι έγινε εν μέρει στη Λιβύη, αρκεί να περάσουν τα σχέδια διάλυσης των κρατών που αντιστέκονται και να περάσει ο πλούτος τους στα χέρια των πολυεθνικών τους.

Όσο για τους οπαδούς της «αποκατάστασης της δημοκρατίας» μεταξύ των οποίων και κάποιοι κοσμοπολίτες «αριστεροί» που χειροκροτούν τις επιθέσεις για την ανατροπή της δικτατορίας του Άσαντ, ας μας πουν για τις ανάλογες «αποκαταστάσεις» που χειροκρότησαν στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, στο Κόσσοβο κλπ.

Το μόνο που βλέπουμε είναι τα ωμά βασανιστήρια, οι δολοφονίες αθώων και αμάχων, η ληστεία των χωρών και οι νόμοι της Σαρία.

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ ΚΥΜΑΤΙΖΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Σήμερα, 20/7/2012, τα χαράματα, τα καθάρματα εφόρμησαν στην Χαλυβουργία! Συνέλαβαν απεργούς. Ανακοίνωσαν ότι «άνοιξαν» την Ελληνική Χαλυβουργία.

Μέχρι το πρωί δεν είχε επιβεβαιωθεί η "νίκη" των ΜΑΤ. Εκατοντάδες εργαζόμενοι σπεύδουν για αλληλεγγύη. Ο δρόμος έξω από την επιχείρηση σχεδόν έχει κλείσει. Η μάχη δεν έχει κριθεί ακόμη αλλά ό,τι και να γίνει οι πραγματικοί νικητές είναι οι απεργοί χαλυβουργοί που με την απεργία των 263 ημερών, έγραψαν χρυσή σελίδα στους εργατικούς αγώνες.

Τίποτα δεν πάει χαμένο! Οι απεργοί χαλυβουργοί είναι οι πραγματικοί νικητές και η ιστορία θα γράψει τον αγώνα τους με χρυσά γράμματα. 

 
Με την επίθεση των ΜΑΤ η εργοδοσία, το κράτος της και η δικαιοσύνη τους έδειξαν όλο το μίσος για τα εργατικά δικαιώματα ακόμη και αυτά που το δικό τους σύνταγμα κατοχυρώνει. 

Τα μέσα ενημέρωσης που ανήκουν στο κεφάλαιο πανηγυρίζουν. Επί τέλους η κορωνίδα των απεργιών χτυπιέται αλύπητα. Τρίβουν τα χέρια τους οι υπηρέτες του κεφαλαίου. Δυστυχώς μαζί τους τρίβουν τα χέρια τους και κάποιοι μικροαστοί που πουλούν φιλεργατισμό και αριστεροσύνη γιατί «επί τέλους» το κράτος τους απαλλάσσει από την καθημερινή ανάγκη να εφευρίσκουν 1000 προσχήματα για να αποφύγουν να απαντήσουν στο δίλημμα «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες». 

Τώρα θα ξαμοληθούν όλοι για να συκοφαντήσουν την απεργία και τους απεργούς. Θα δικαιολογήσουν όλες τις απολύσεις για να σωθεί η… εργασία!  Θα υμνήσουν κάθε μέτρο της εργοδοσίας. Θα συκοφαντήσουν κάθε εργατικό αγώνα και δικαίωμα. Θα κινήσουν διαδικασίες κατάργησης βασικών δικαιωμάτων. Κάθε απεργία θα θεωρείται ότι απειλεί τη χώρα!

Η μεγαλύτερη απεργία των τελευταίων δεκαετιών έγραψε την πιο μεγάλη εργατική ιστορία αγώνα που δεν θα μπορέσουν ποτέ να τη σβήσουν. Σε λίγα χρόνια θα είναι ορόσημο και οι διώκτες τους θα περάσουν στη μαύρη λίστα της ιστορίας, όπως με την απεργία των οικοδόμων το 1960. Οι τότε διώκτες τους κρύφτηκαν από την ιστορία μη αντέχοντας την ενοχή και την κατακραυγή του κόσμου.

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Η απεργία των χαλυβουγρών γράφτηκε με χρυσά γράμματα. Όπου και αν βρεθούν οι χαλυβουργοί θα δίνουν πάντα τη μάχη. Έμαθαν ότι, στον κόσμο αυτό, το κεφάλαιο τίποτα δεν χαρίζει και τα παίρνει όλα. 

Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να έχει αυταπάτες. Κανένας δεν θα τους σώσει αν δεν σώσουν αυτοί τον εαυτό τους. Υποσχέσεις, αναδιαπραγματεύσεις και υποκλίσεις στην εξουσία του κεφαλαίου, στην ΕΕ και στην ντόπια αστική τάξη για να καταφέρουν με δήθεν με "έξυπνο" τρόπο να «σώσουν» τα εργατικά δικαιώματα, σπέρνουν απλώς αυταπάτες. 

Δεν γνωρίζουμε τις εξελίξεις στις επόμενες ώρες στην Ελληνική Χαλυβουργία. Οι εργάτες δεν θα προσκυνήσουν είναι σίγουρο και θα δώσουν τον νέο αγώνα τους με την συμπαράσταση και αλληλεγγύη χιλιάδων εργατών.

Η απάντησή μας όμως πρέπει να είναι καίρια σε όλη τη χώρα και όχι μόνο στην Ελληνική Χαλυβουργία. Να διδαχθούμε. Να διδαχθεί η εργατική τάξη από αυτόν τον αγώνα. Να απλώσουμε ένα δίχτυ νέας οργάνωσης της εργατικής τάξης προσαρμοσμένο σε έκτακτες συνθήκες κρίσης και επίθεσης όλου του συστήματος. Σε κάθε επιχείρηση να στηθεί Αγωνιστική Εργατική Επιτροπή. Να μπουν μαζικά οι εργάτες στα συνδικάτα και να ανατρέψουν τις ηγεσίες που έχουν ταχθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με την εργοδοσία. Να ανατραπεί η ντροπή του συνδικαλιστικού κινήματος που είναι η ηγεσία της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ. 

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ!

Μεγάλη διαδήλωση αλληλεγγύης στους απεργούς χαλυβουργούς

Παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες και τον καύσωνα, πραγματοποιήθηκε, στις 17/7/2012 το απόγευμα στην Ομόνοια, μεγάλη, για τα δεδομένα της εποχής, συγκέντρωση αλληλεγγύης στον ηρωικό αγώνα των απεργών χαλυβουργών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» που συνεχίζουν την απεργία τους 261 μέρες τώρα! 

Επί κεφαλής της διαδήλωσης ήταν απεργοί χαλυβουργοί με τον πρόεδρο τους Γιώργο Σιφωνιό. 

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη και ηρωικότερη απεργία εργατών στις τελευταίες δεκαετίες. Η απεργία αυτή παίρνει πολύ μεγαλύτερη αξία εκ του γεγονότος ότι έχει απέναντί της όλες τις κυβερνήσεις που πέρασαν, όλα τα αστικά κόμματα, το κεφάλαιο και τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχει ενώ μόνο συνεπείς αγωνιστικές δυνάμεις τη στηρίζουν. Ακόμη και δήθεν αριστερές οργανώσεις, κόμματα και φορείς σιωπούν ή υπονομεύουν στην πράξη την απεργία αποτρέποντας την στήριξή της από τους οπαδούς τους. Φυσικά δεν μιλάμε για την ΓΣΕΕ που αν μπορούσε θα κήρυττε παράνομη την απεργία!  

Ολόκληροι μηχανισμοί κάθε είδους έχουν επιστρατευθεί για να συκοφαντήσουν και απομονώσουν την απεργία. Το κεφάλαιο τρέμει μη μεταδοθεί το αγωνιστικό φρόνημα και η φλόγα των χαλυβουργών σε όλη την εργατική τάξη και στην κοινωνία.

Ήταν μια διαδήλωση για να μην περάσει η προσπάθεια εργοδοσίας – κυβέρνησης – ΜΜΕ να συκοφαντήσουν τους χαλυβουργούς, τους εργαζόμενους συνολικά ότι οι αγώνες τους κλείνουν τα εργοστάσια. 

 «Εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι» ήταν το κεντρικό σύνθημα. 

Το Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων Ελληνικής Χαλυβουργίας «Η Ενότητα» με ανακοίνωσή του που διάβασε ο πρόεδρος Σιφωνιός, απευθυνόμενο προς την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό, ανέφερε μεταξύ άλλων: 

«Εδώ και εννιά μήνες, δίνουμε έναν ηρωικό και τίμιο αγώνα για το δικαίωμα στη δουλειά, για να επαναπροσληφθούν οι 120 συνάδελφοι μας απολυμένοι. Για να δουλεύουμε σε ανθρώπινες συνθήκες, χωρίς τα καθημερινά ατυχήματα που ορισμένες φορές οδηγούν στο θάνατο. 

Μέσα από τις συνελεύσεις μας, αποφασίσαμε και διατυπώσαμε συγκεκριμένες προτάσεις που επιτρέπουν να δοθεί άμεση λύση στο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί με ευθύνη της εργοδοσίας.

·         Άμεση επαναπρόσληψη τουλάχιστον 40 συναδέλφων μας.

·         Σταδιακή επαναπρόσληψη των υπολοίπων μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα.

·         Μέχρι τότε δέσμευση της εταιρείας ότι δεν θα προχωρήσει σε καμία νέα πρόσληψη. 

H εργοδοσία αρνείται εδώ και μήνες κάθε συνάντηση και συζήτηση με το σωματείο και αποφεύγει να απαντήσει στις προτάσεις μας. Αντί για αυτό σε συνεργασία με την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ, τον απεργοσπαστικό μηχανισμό που έχει στήσει, τις τελευταίες μέρες εξαπέλυσε βρώμικο πόλεμο ενάντια στην αεργία μας, τους Χαλυβουργούς. Μας κατηγορεί ότι: εμείς ευθυνόμαστε για τις απολύσεις, εμείς φταίμε που εννιά μήνες δεν μπαίνει μεροκάματο στα σπίτια μας. Μας απειλεί με το κλείσιμο τον εργοστασίου. 

Αυτός που έχει πετάξει στο δρόμο 120 οικογένειες, που κρατά ομήρους 380 οικογένειες, κατηγορεί εμάς ότι είμαστε ενάντια στο δικαίωμα στη δουλειά. Αυτό ο λαός μας το λέει: «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης». 

H επίθεση αυτή, δεν αφορά μόνο τον αγώνα των χαλυβουργών. Έχει στόχο να χτυπήσει συνολικά το εργατικό κίνημα, τους αγώνες. Να κάνει το άσπρο μαύρο, ότι οι εργάτες φταίνε για την κρίση, την ανεργία, τις χιλιάδες απολύσεις, τα λουκέτα σε εκατοντάδες επιχειρήσεις. Να συκοφαντήσει τον αγωνιζόμενο λαό, να απενοχοποιήσει τούς βιομήχανους και την τάξη τους για τα βάσανα που ζούμε. Για αυτό η υπεράσπιση τον ηρωικού αγώνα των χαλυβουργών είναι υπόθεση όλων. 

Καταγγέλλουμε την κυβέρνηση που ενώ κάνει όλα τα χατίρια στο Μάνεση, του δίνει νέα προνόμια, κάνει τα στραβά μάτια για τις εγκληματικές παρανομίες του, πιέζει τους Χαλυβουργούς να δεχτούν να επιστρέψουν στη δουλειά χωρίς καμία ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους. 

Καλούμε όλα τα κόμματα να πάρουν καθαρή θέση απέναντι στα δίκαια αιτήματά μας. 

Καλούμε τούς εργαζόμενους που όλο αυτό το διάστημα μας στηρίζουν να δώσουν απάντηση στα ψέματα των βιομηχάνων και της κυβέρνησής τους ενάντια στην οργανωμένη εκστρατεία λάσπης ενάντια στους αγώνες. Να στηρίξουν τον αγώνα μας, να δυναμώσουν την αλληλεγγύη.» 

Η διαδήλωση κατευθύνθηκε με πορεία στο υπουργείο Εργασίας, στην οδό Σταδίου, το οποίο απέκλεισε για αρκετή ώρα και κατόπιν έκλεισε στην Ομόνοια αφού δόθηκε και νέο αγωνιστικό ραντεβού.

Ποιος υποδαυλίζει τον φασισμό;

Το ΣΚΑΪ παρουσιάζει (10-7-2012, 08.20΄) μια δακρύβρεχτη είδηση σύμφωνα με την οποία μια παρέα αθώων πολιτών έγιναν στόχος άγριας επίθεσης αγνώστων, με καταδρομικό τρόπο στο Αγρίνιο! Η παρέα έπινε απλά τον καφέ της και δεν προκαλούσε κανέναν, όπως λέει βεβαίως, βεβαίως και η έκθεση της αστυνομίας. Μιλάμε για εντελώς αθώα θύματα που δέχτηκαν επίθεση.

Είμαι βέβαιος ότι όλοι εσείς θα καταδικάσετε αυτή την απρόκλητη βία. Και φυσικά θα δικαιολογήσετε κάθε νόμιμη άμυνα από τα θύματα. Ίσως μάλιστα δικαιολογήστε και ό,τι κάνουν μετά αφού δέχονται απρόκλητες επιθέσεις! Και αφού θα καταδικάσετε την επίθεση με αγανάκτηση και θα δικαιολογήσετε την αντίδραση των θυμάτων ως δίκαιοι πολίτες, θα μάθετε ότι τα «θύματα» ήταν μέλη της Χρυσής Αυγής.

Λάβρος ο Οικονόμου επανέρχεται μετά από 10΄ και διευκρινίζει ότι «το είπαμε αναρχικοί κτύπησαν τα μέλη της ΧΑ οι οποίοι δεν προκαλούσαν κανέναν και καθόταν ήσυχοι»! Η αγιοποίηση των φασιστών στο απόγειο και η προληπτική αθώωση μελλοντικών εγκλημάτων σε μια γραμμή. Θυμίζει την αθώωση του Κασιδιάρη γιατί… ΔΕΧΤΗΚΕ ΑΠΡΟΚΛΗΤΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ… ΑΜΥΝΘΗΚΕ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟ… ΣΥΣΤΗΜΑ!!!

Στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι γνωστό εκτός από αυτά που θέλει το σύστημα. Και ανεξάρτητα από τον ρόλο που παίζουν επιθέσεις αναρχικών (αν ήταν αυτοί) οι οποίες αντικειμενικά στρώνουν το έδαφος στους φασίστες και σε κάθε εκτροπή, εδώ το θέμα είναι πως το αξιοποιούν οι δυνάμεις του συστήματος.

*Προχθές κυκλοφορούσε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως ότι ο Χίτλερ έσωσε έναν Εβραίο, διοικητή του στον Α΄ Π. Πόλεμο, από τη δίωξη και τον θάνατο!!!

Ύστερα κάνουν τους έκπληκτους κάποιοι για το πώς ανεβαίνει το φασιστικό φαινόμενο.

Προφανώς και ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού δεν ξέρει ποιοι και πως του σκάβουν τον τάφο του. ΌΧΙ ΤΟ ΛΑΚΚΟ, ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΛΕΜΕ.

Αλήθεια ή ψέματα;

Διαβάζω ένα απόσπασμα από την ανάρτηση «Η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης στο εργατικό κίνημα, προϋπόθεση για την προστασία της εργατικής τάξης από την εξαθλίωση» στο


http://fanthis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_8211.html :

«3ο παράδειγμα: στο Γενικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων «μνημονιακές» και «αντιμνημονιακές» δυνάμεις --«Ριζοσπαστικό Ψηφοδέλτιο» (ΣΥΡΙΖΑ), ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ όπως και η παράταξη που στηρίζεται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ-- απέρριψαν τα πλαίσια με άμεσους στόχους πάλης για Υγεία, Φάρμακο, Φορολογικό, αποκατάσταση των μισθών κ.ά. που κατέθεσε η «Αγωνιστική Συσπείρωση Υγειονομικών» - ΑΣΥ (συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ), προτείνοντας να γίνει αντικείμενο διεκδίκησης από τα κάτω, με μαζικές διαδικασίες και αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Ποιο ήταν το επιχείρημα; Οτι συνελεύσεις, συσκέψεις, συγκεντρώσεις στα νοσοκομεία δεν μπορούν να προετοιμαστούν γιατί «τρέχουν» οι καλοκαιρινές άδειες.

Στον αντίποδα, συμφώνησαν να περιμένει ο κλάδος τις κυβερνητικές προγραμματικές δηλώσεις και εφόσον προχωρήσουν οι νέοι οργανισμοί των νοσοκομείων να γίνει παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Υγείας από αντιπροσώπους σωματείων και κινητοποίηση... εφόσον υπάρξει ανάγκη! Δε σταμάτησαν όμως εκεί. Την ώρα που η φοροεξοντωτική πολιτική βυθίζει τις λαϊκές οικογένειες όλο και πιο βαθιά στην εξαθλίωση, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ πρότειναν να επιβληθεί νέος φόρος για να χρηματοδοτηθεί ο ΕΟΠΥΥ!»



4ο παράδειγμα: Η ηγεσία της Ομοσπονδίας Συλλόγων Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων Ελλάδας (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ και «ανένταχτοι») συμφώνησε εν κρυπτώ σε μία κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που συντρίβει κυριολεκτικά μισθούς και δικαιώματα, χωρίς καν να συνεδριάσει η Ολομέλεια της διοίκησης. Στην ανακοίνωση που έβγαλε για να (..;) ενημερώσει τον κλάδο για τη ΣΣΕ το μόνο που έκανε ήταν να καταφύγει σε χυδαίο αντικομμουνισμό, προσπερνώντας σαν κάτι φυσικό το ότι οι εργαζόμενοι ενημερώνονταν για την υπογραφή ΣΣΕ από τους προϊσταμένους τους, τρέμοντας να ψελλίσει και το παραμικρό στοιχείο για το περιεχόμενο της ίδιας της Σύμβασης. Και τι να περιγράψει άλλωστε; Πόσο τρίβουν τα χέρια τους οι εργοδότες του κλάδου;...

Αλλωστε, όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν φροντίσει να στρώσουν το έδαφος για μια τέτοια εξέλιξη: καθησύχαζαν τους εργοδότες ότι... πάνε οι καιροί που έκαναν «επαναστατική γυμναστική», αναφερόμενοι στην περίοδο που στο «τιμόνι» της Ομοσπονδίας βρίσκονταν οι ταξικές δυνάμεις. Οργάνωναν ή καλούσαν σε κινητοποιήσεις που έκαναν οι εργοδότες για χρέη του Δημοσίου καλλιεργώντας την αυταπάτη ότι αν αυτοί σωθούν, θα σωθούν και οι εργαζόμενοι (τελικά, οι εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία παρά το ότι ξοφλήθηκαν χρέη των κλινικαρχών). Υπερασπίζονταν το «δικαίωμα» των επιχειρηματιών να πουλούν υπηρεσίες Υγείας όταν η εμπορευματοποίηση της Υγείας μόνο δεινά συνεπάγεται και για τους ασθενείς και για τους εργαζόμενους του κλάδου.

Το ερώτημα είναι: Αλήθεια ή συκοφαντία των κκουέδων; Επειδή κάποιοι απαιτούν να απολογείται συνεχώς μόνο το ΚΚΕ!