Η υπονόμευση της δημοκρατίας σε περιόδους κρίσης

Από την μικρή εργατική εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» τ. Φεβρ. 2012


Όταν το πολιτικό εποικοδόμημα της αστικής δημοκρατίας χάνει τη σχετική αυτονομία που το διακρίνει σε περιόδους ομαλότητας και τα αστικά κόμματα συνενώνονται στο επίπεδο της εξουσίας εγκαταλείποντας τα μεταξύ τους διακριτικά γνωρίσματα σηματοδοτείται μια βαθιά κρίση και παρακμή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Εφαρμόζοντας τις εντολές τις οποίες υπαγορεύουν τα παγκόσμια διευθυντήρια του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου (ΔΝΤ, ΕΕ) από κοινού με την εγχώρια αστική τάξη με στόχο την καταστροφή του συνόλου των κοινωνικών και δημοκρατικών κατακτήσεων, ανοίγουν τον δρόμο σε αντικοινοβουλευτικές λύσεις. Με τη μετάθεση όλο και περισσότερο του κέντρου βάρους στην εκτελεστική εξουσία ανατρέπονται οι μέχρι τότε κανόνες της λειτουργίας του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος με το αιτιολογικό ότι αποτελούν εμπόδιο για το ξεπέρασμα της κρίσης και τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων.


Η δικτατορία του χρέους δρομολόγησε και στην πορεία θα επιτείνει την παραβίαση όλων των θεσμών του αστικού κράτους. Η αρχή της ασφάλειας δικαίου και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου προς το κράτος, βάσει του διοικητικού δικαίου και του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού, παραβιάζεται βάναυσα από την τρόϊκα και την ίδια την Ε.Ε. Τι άλλο αποτελεί π.χ. η μείωση του εφάπαξ και των παροχών των ταμείων, ενώ οι εργαζόμενοι έχουν καταβάλει τις ασφαλιστικές εισφορές τους και οι αντίστοιχες παροχές πρέπει σύμφωνα με τις παραπάνω αρχές να καταβάλλονται στο σύνολο τους; Τι άλλο σημαίνει η κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας και των συλλογικών συμβάσεων;


Τα ίδια ισχύουν και για τους πολιτικούς θεσμούς. Η επιβολή τέτοιων αντιλαϊκών πολιτικών, που αντιμετωπίζουν την κοινωνική κατακραυγή, οδηγούν αρχικά σε παραβιάσεις των συνταγμάτων και των θεσμών της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και με μαθηματική ακρίβεια στον εκφασισμό της πολιτικής ζωής και στην ενίσχυση των κατασταλτικών και αστυνομικών μέτρων.


Στην περίπτωση της Ελλάδας έχουμε ήδη τα πρώτα δείγματα αυτής της πολιτικής εκτροπής. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εκλέγεται με προεκλογικές προγραμματικές διακηρύξεις αντιδιαμετρικά αντίθετες με το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και τα συνοδευτικά τους μέτρα και αντί να προκηρύξει εκλογές ή έστω δημοψήφισμα για να εκφραστεί η ετυμηγορία του ελληνικού λαού μπροστά στα νέα δεδομένα και στην κρίσιμη κατάσταση την οποία αντιμετωπίζει, προχωρά ανενδοίαστα σε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Χωρίς να έχει την παραμικρή πολιτική νομιμοποίηση από τον λαό αλλά ούτε και την τυπική νομιμοποίηση από το κοινοβούλιο, αφού η έγκριση τέτοιας φύσης διεθνών συμφωνιών απαιτεί αυξημένη δεδηλωμένη πλειοψηφία της βουλής, υποθηκεύει το μέλλον της χώρας και του λαού για χρονικό ορίζοντα μεγάλης διάρκειας, πολλαπλάσια της θητείας για την οποία είχε εκλεγεί.



Ο Ομπάμα και οι υπερκομισάριοι Μέρκελ και Σαρκοζί αποφασίζουν απροκάλυπτα αν ο ελληνικός λαός θα κάνει ή δεν θα κάνει δημοψήφισμα, εξαναγκάζουν σε παραίτηση την κυβέρνηση, υπαγορεύουν κυβέρνηση συνεργασίας, καθορίζουν το αν και το πότε θα γίνουν εκλογές. Το ότι όλα αυτά γίνονται απροκάλυπτα δεν είναι τυχαίο. Θέλουν να στείλουν ένα σαφές και ισχυρό μήνυμα στις αγορές ότι είναι οι εγγυητές των συμφερόντων τους και δεν διστάζουν να καταλύσουν ακόμα και τους δημοκρατικούς θεσμούς για να τα εξασφαλίσουν. Αυτά συνιστούν πολιτική εκτροπή και τοποθέτηση του λαού στον “γύψο”, για όσο χρόνο χρειάζονται για να τον φέρουν προ τετελεσμένων γεγονότων.



Είναι προφανές ότι το ζήτημα του χρέους δεν αφορά μόνο τον ελληνικό λαό ούτε η αντιμετώπιση του είναι αποκλειστική υπόθεσή του. Όλοι οι λαοί του κόσμου βρίσκονται μπροστά σε ένα τεράστιο ιστορικό δίλημμα: Ή θα αναγνωρίσουν το χρέος τους και θα υποταχθούν στις ακόρεστες αρπακτικές διαθέσεις του υπερεθνικού κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων κατρακυλώντας στην καταστροφή και τη βαρβαρότητα ή θα αντισταθούν, θα οργανωθούν και θα αγωνιστούν για τη μη αναγνώριση και τη διαγραφή του χρέους, προϋπόθεση και πρώτο βήμα για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης στην υπηρεσία της μεγάλης πλειοψηφίας των λαών.

Στα λιμάνια ...και στα κάγκελα

Του Γιώργου Σαρρή

http://giorgossarris.blogspot.com/2012/03/blog-post_20.html

Τι άλλο άραγε εκτός από απολύσεις ναυτικών μπορεί να φέρει η άρση του καμποτάζ;

Τι είναι αυτό που απαιτούν δηλαδή οι άνθρωποι του τουρισμού ή οι αγρότες που υποτίθεται πως στρέφονται εναντίον της Απεργίας των ναυτεργατών αφήνοντας να ουρλιάζουν για λογαριασμό τους κόρακες που καμιά σχέση δεν έχουν με τα δικά τους συμφέροντα, προσδοκίες και οράματα; Ποιοι είναι αυτοί; Μα η κυρία σύζυγος εφοπλιστού Μπακογιάννη ή η κ.Κεφαλογιάννη που χρόνια υπηρέτησε οικογενειακά τα ίδια συμφέροντα ή ο ΣΚΑΙ, ο ΑΝΤ1, το ΜΕGA, το STAR που όλως τυχαίως είναι όλα συμφερόντων εφοπλιστών -Αλαφούζου, Κυριακού, Βαρδινογιάννη, και των άλλων παιδιών- ή των κολλητών τους εργολάβων και υπερπλουσίων Ελλήνων που τρέμουν όχι για το ψωμί και το αύριο των παιδιών τους όπως εσύ, εγώ, οι αγρότες και οι ναυτεργάτες, αλλά για το αν θα μειωθούν τα δισεκατομμύρια των συσσωρευμένων κερδών τους.

Τρέμουν για τον άπειρο πλούτο που έτσι κι αλλιώς αφού αποσύρεται από την κυκλοφορία και συσσωρεύεται και επομένως δεν επανεπενδύεται όπως τα δικά μας ψωροευρώ που πάνε για τις πρώτες ανάγκες, βγαίνοντας από την κυκλοφορία χτυπάει ακόμη περισσότερο την ήδη παραπαίουσα οικονομία της "πατρίδας".

Τι ζητάνε λοιπόν;

Να κάνουν πίσω οι ναυτεργάτες -'η όποιος άλλος παλεύει- και να αναγνωρίσουν οτι η δική τους απόλυση δεν έχει σημασία;

Οτι τα δικά τους παιδιά πρέπει να θυσιαστούν για το καλό άλλων παιδιών και το 'καλό της πατρίδας" των Αλαφούζων; Οτι η δική τους ανεργία και εξαθλίωση πάει χαλάλι αφού θα βοηθήσει τους οικονομικούς δείκτες; Οτι η δική τους ζωή είναι δεύτερης κατηγορίας; Και ύστερα να πάνε και να το εξηγήσουν στα παιδιά τους με σκυφτά κεφάλια;

 Λένε ότι δε γίνεται αλλιώς, άλλο ένα δε γίνεται  αλλιώς...Δε γίνεται λέει να μείνει στη θέση του το ΝΑΤ γιατί πια η αναλογία είναι περίπου 16.500 εργαζόμενοι με 72000 συνταξιούχους! Ναι αλλά αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν μέχρι δεκάρα τις εισφορές τους ενώ οι ουρλιάζοντες εφοπλιστές και οι συν αυτοίς απαλλάχτηκαν νομίμως για να πανηγυρίζουν για τα δηλητηριώδη κέρδη τους.

Ναι αλλά αυτή η κακή αναλογία δεν οφείλεται στο ότι γέρασαν οι ναύτες και δε γεννιούνται άλλοι αλλά γιατί σιγά-σιγά ξεκληρίστηκαν από απολύσεις και οι 100000 εργαζόμενοι έγιναν 17000 αφού δόθηκε το "δικαίωμα" να αντικατασταθούν από άλλους φθηνότερους χωρίς κανένα δικαίωμα.


Και φυσικά η άρση του καμποτάζ θα χειροτερέψει αυτή την αναλογία και θα εξαφανίσει και τους μισθούς όσων απόμειναν και τις συντάξεις αλλά και τους ίδιους.

Ρωτάς ακόμη τι είναι το καμποτάζ; Θες να μάθεις τις λεπτομέρειες; Ε λοιπόν δεν σου χρειάζεται αυτή η λεπτομέρεια. Κοίταξε μόνο ποιοί στηρίζουν την άρση του καμποτάζ και θα καταλάβεις. Είναι οι ίδιοι που μας έφεραν εδώ. Αυτοί που πανηγύρισαν τα μνημόνια και τα PSI  και τις διάφορες "απελευθερώσεις", αυτοί που άνοιγαν ανακουφισμένοι σαμπάνιες στα κότερα την ώρα που εσύ κόλλαγες το πρόσωπό σου στο τζάμι απελπισμένος.

Είναι όμως μόνο οι ναυτεργάτες; 

 Και οι χαλυβουργοί; Οι δικηγόροι; Οι απλήρωτοι του Νοσοκομείου Σωτηρία και οι τόσοι άλλοι απλήρωτοι; Όλοι οι άνεργοι που βλέπουν να απλώνεται σα χολέρα η ανεργία; Όλος αυτός ο κόσμος που κοιμάται και ξυπνάει με ένα σφίξιμο στο στομάχι πως έρχεται όπου νάναι κι η σειρά του; Όλοι αυτοί που μετράνε κάθε μέρα τις δεκάρες τους και τρομάζουν την ώρα που προσθέτουν λογαριασμούς και χαράτσια που έγιναν βουνό κι είναι απλήρωτα; Κι όλα αυτά την ώρα που η Μπακογιάννη, Κεφαλογιάννη, Βαρδινογιαννη και σία ανταλλάσσουν χλιδή, διακρίσεις, ψεύτικα ανταγωνιστικά χαμόγελα και βραβεία για την προσφορά τους σε μας ...τους άθλιους και άχρηστους που δεν τα καταφέραμε όπως εκείνοι οι ικανοί και άριστοι.

Είπαμε ξανά πως μόνο ένα πράγμα μπορεί να σταματήσει αυτή τη λάβα που κυλάει.

Η συγκρότησή μας σε λαό. Η συγκρότηση σε μια ενωμένη γροθιά δηλαδή που θα τραντάξει το απαίσιο πρόσωπο αυτού του σιχαμερού συστήματος και που θα αποτελείται από τις μικρές γροθιές όλων μας, όποιο κι αν είναι το προσωρινό κόστος. Ας σταματήσουμε επιτέλους να κάνουμε ουρά για να υπογράψουμε τη θανατική μας καταδίκη πιστεύοντας ό,τι ξεφτιλίκι μας πουλάει η τηλεόραση. Ας κοιτάξουμε λίγα μέτρα μόνο πιο μπροστά. Ας κοιτάξουμε στα μάτια ο ένας τον άλλον κι ας δούμε πόσο μοιάζουμε. Κι ας ορκιστούμε πως δεν θα πουληθούμε για ένα τίποτα. Πως θα σκεφτούμε ξανά τι σημαίνει αλληλεγγύη σε αυτούς που δεν έχουν αύριο κι όχι "αλληλεγγύη" σε εκείνους που ούτε ξέρουν ούτε θέλουν να μάθουν τι σημαίνει αγώνας και μαζική πάλη.

Αυτή η κρίση δε θα κρατήσει για πάντα. Το θέμα είναι τι θα αφήσει πίσω της όταν κάποτε περάσει.

Κι αυτό θα είναι ή πτώματα εργαζόμενων και δικαιωμάτων σε μια άγρια "μη κοινωνία" MAD MAX και μια χώρα διαλυμένη και νεκρή ή επιτέλους χώρος ελεύθερος και φως  ενός καινούργιου κόσμου.

Κοινωνικός αυτοματισμός

Οι αγρότες της Κρήτης έχουν δίκαιο να μη θέλουν να χαλάσουν τα προϊόντα τους λόγω της απεργίας των ναυτικών και να προσπαθούν να τα σώσουν. Όπως έχουν δίκαιο και οι ναυτικοί, να μη θέλουν να τους εξαφανίσουν και τα τελευταία δικαιώματα που απέμειναν και αναγκαστικά απεργούν για να τα σώσουν. Το φαινομενικό αδιέξοδο το επέβαλαν η τρόικα και η κυβέρνηση με τις πολιτικές τους και ισχύει για όλες τις εργαζόμενες τάξεις και στρώματα και όχι μόνο για τους ναυτεργάτες.

Έχουν δίκαιο όμως όλα τα μέσα ενημέρωσης του κεφαλαίου, εξωθώντας και τους αγρότες σε αυτό, να απαιτούν να δουλεύουν οι ναυτεργάτες ό,τι και αν τους στερεί η κυβέρνηση, μισθούς, δικαιώματα, σύνταξη, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κλπ; Πρέπει να τα ανεχόμαστε  όταν αυτό το κάνουν σε κάθε κοινωνική ομάδα που στοχεύουν και συκοφαντούν για να υποταχθεί και στο όνομα δήθεν του «κοινωνικού συνόλου»;

Ως πού θα φτάσει δηλαδή η υποταγή στο όνομα του «κοινωνικού συνόλου» ή της όποιας κοινωνικής ομάδας μας λένε ότι θίγεται; Όλες οι κοινωνικές ομάδες πρέπει να υποταχθούν στην καρατόμηση των δικαιωμάτων τους και στα μέτρα και να μην αντιδρούν γιατί δήθεν θα θιγούν άλλες ομάδες και το «κοινωνικό σύνολο»; Αυτά τα λένε μόνο οι δικτατορίες.

Με αφορμή την απεργία των ναυτεργατών, το ΣΚΑΪ και τα κανάλια κάνουν πάρτι με δακρύβρεχτα ρεπορτάζ, βάζοντας τις τάξεις και τα στρώματα να συγκρούονται για να περάσει η πολιτική της κυβέρνησης και παράλληλα να υπονομευτεί το δικαίωμα στην απεργία και στη διαμαρτυρία.

Σήμερα τους στρέφουν όλους σε βάρος των ναυτικών γιατί «κλείνουν» τους δρόμους της θάλασσας. Αύριο θα εξωθήσουν μια άλλη ομάδα  να εφορμήσει κατά των αγροτών για να περάσουν μέτρα σε βάρος τους - ξέχασαν μήπως οι αγρότες τις συκοφαντίες όταν έκλειναν τους δρόμους στη στεριά; Αύριο πιθανόν να βάλουν τους φορτηγατζήδες να εφορμήσουν κατά των ναυτικών ενώ αν απεργήσουν αυτοί οι αγρότες θα εφορμήσουν εναντίον τους με τα ίδια επιχειρήματα που έχουν κατά των ναυτικών. Φυσικά οι φορτηγατζήδες δεν πρέπει να ξεχνούν τι έκαναν τα κανάλια εναντίον τους όταν απεργούσαν υπερασπίζοντας την περιουσία τους που την μηδένισαν ήδη.

Μήπως όλο το μνημόνιο δεν πέρασε με προπαγάνδα πόλεμου μεταξύ κοινωνικών ομάδων και εξώθηση της μιας εναντίον της άλλης ώστε να περνάει κάθε φορά το χειρότερο για τη στοχευόμενη ομάδα; Το ίδιο γίνεται και τώρα.

 Ένα είναι το συμπέρασμα. Όλοι αυτοί, αντί να ανέχονται να τους χρησιμοποιούν  τον έναν εναντίον του άλλου, να ενωθούν και μέσα από την αλληλεγγύη να ανατρέψουν τις πολιτικές που περνάει η εξουσία μέσα από την διάσπαση και την τεχνητή αντιπαράθεση που τους αφανίζει.

Η κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου

Από τη μικρή εργατική εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ»

 Η κρίση την οποία αντιμετωπίζει η χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και ιδιαιτερότητες, πλην όμως αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει βυθιστεί στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της ιστορίας του, σε μια παρατεταμένη κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί με τους συνήθεις τρόπους, δηλαδή την καταστροφή του πλεονάζοντος κεφαλαίου για την αποκατάσταση της διαταραγμένης ισορροπίας, και από την οποία δεν μπορεί να εξέλθει χωρίς μια άνευ προηγουμένου επίθεση ενάντια στους εργαζομένους, στους λαούς και στα κράτη, καθώς και στις ίδιες τις υλικές βάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού.

                                               .......

Δεν υπάρχει κάποιο απόλυτο αριθμητικό μέγεθος πέραν του οποίου η συσσώρευση του κεφαλαίου μετατρέπεται σε υπερσυσσώρευση.

…..

Τα συσσωρευμένα κεφάλαια λαμβάνουν διάφορες μορφές: επενδυμένο πάγιο κεφάλαιο (π.χ. βιομηχανικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμοί), αποθεματικά επιχειρήσεων και τραπεζών, καταθέσεις διαφόρων κατηγοριών (repos, προθεσμιακές, κλπ.), επιχειρηματικά επενδυτικά κεφάλαια (αμοιβαία, hedge funds, equity funds, κλπ.), κεφάλαια τοποθετημένα σε αξιόγραφα (χρηματιστηριακές μετοχές, χρεώγραφα κλπ) και σε χρηματιστηριακά και εξωχρηματιστηριακά παράγωγα (δευτερογενής αγορά παραγώγων), σε μαύρο χρήμα (προϊόν εισφοροδιαφυγής, φοροδιαφυγής, λαθρεμπορίου, εμπορίου ναρκωτικών, όπλων, λευκής σαρκός, ανθρωπίνων οργάνων, δουλεμπορίου, κλπ) τοποθετημένο σε εξωχώριες εταιρείες (οffshore), κοκ.

 Όσο μεγαλύτερη είναι η υπερσυσσώρευση τόσο μεγαλύτερη είναι η τοποθέτηση σε εξωχρηματιστηριακά και χρηματιστηριακά παράγωγα. Μέσα σε μια δεκαετία (1998-2008) τα μεν χρηματιστηριακά παράγωγα σχεδόν εξαπλασιάστηκαν από 14,79 σε 82,015 τρις δολάρια, τα δε εξωχρηματιστηριακά σχεδόν δεκαπλασιάστηκαν από 72,13 σε 683,73 τρις δολάρια. (Πηγή: Bank for International Settlements, Μάρτιος 2009) Συνολικά τα ως άνω παράγωγα ανήλθαν αθροιστικά σε 765,745 τρις δολάρια. Σήμερα εκτιμάται ότι κυμαίνονται μεταξύ 800-1.000 τρις δολαρίων. Ένας τεράστιος όγκος κεφαλαίων υπερπολλαπλάσιος του παγκόσμιου ΑΕΠ, το οποίο κυμαίνεται μεταξύ 55-60 τρις δολαρίων ανά έτος, ποσό στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και τα παγκόσμια κέρδη.

Η υπερσυσσώρευση παγίου κεφαλαίου προκύπτει από τον βαθμό της παραγωγικής του αξιοποίησης. Αποτελεί γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία η βιομηχανία παγκοσμίως λειτουργεί σε ποσοστό 70-85% της εγκατεστημένης δυναμικότητας της.

Η υπερσυσσώρευση αποδεικνύεται επίσης από την κατακόρυφη μείωση των παγκόσμιων άμεσων επενδύσεων, λόγω της πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους. Οι παγκόσμιες άμεσες επενδύσεις από 1,4 τρις δολάρια το 2000 έπεσαν σε 823,8 δις δολάρια το 2001, σε 651,2 δις δολάρια το 2002 και παρέμειναν στα 653,1 δις δολάρια το 2003. Μέχρι το 2005-2007 παρέμειναν στα επίπεδα του 2003. Οι επενδύσεις της περιόδου 2009-2010 έπεσαν κατά 25% από τον μέσο όρο της περιόδου 2005-2007. Συνολικά την τελευταία δεκαετία έχουμε μείωση κατά 62,5% των παγκόσμιων επενδύσεων (Πηγή: UNSTAD, ΟΗΕ).
   

 Αν μόνο 1,3 τρις δολ. από αυτά τα λιμνάζοντα κεφάλαια αξιοποιούνταν επενδυτικά από την κοινωνία για την κάλυψη των πραγματικών της αναγκών και όχι στην υπηρεσία του κέρδους και της μεγιστοποίησης του, θα εξασφάλιζαν σταθερή αύξηση του παγκόσμιου ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 2-3% ετησίως.

Η υπερσυσσώρευση είναι προϊόν της υπερεκμετάλλευσης

                                              

Η υπερσυσσώρευση προήλθε από την υπερεκμετάλλευση, καταλήστευση και διάλυση των αναπτυσσόμενων χωρών (των χωρών του λεγόμενου τρίτου κόσμου), την κατεδάφιση σ’ αυτές κάθε εργασιακού, κοινωνικού και ανθρώπινου δικαιώματος από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, τις χρονικά παράλληλες πολιτικές λιτότητας και συστηματικής αφαίρεσης δικαιωμάτων και κατακτήσεων στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού στο όνομα του ελέγχου του πληθωρισμού, της ανταγωνιστικότητας, κλπ., καθώς και από την αχαλίνωτη κερδοσκοπία.

Η υπερσυσσώρευση συνοδεύτηκε από υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου. Το 1% των κατοίκων του πλανήτη κατέχει το 40% του παγκόσμιου πλούτου, το 2% το 50% και το 10% το 85%. Ο πλούτος αυτός είναι συγκεντρωμένος σε συντριπτικά μεγάλο βαθμό στα χέρια του χρηματιστικού κεφαλαίου, την πιο προχωρημένη μορφή συνάρθρωσης και συγχώνευσης του κεφαλαίου.

Σήμερα το χρηματιστικό κεφάλαιο αποτελεί συγχώνευση του τραπεζικού, του βιομηχανικού και του κερδοσκοπικού κεφαλαίου, με το τελευταίο να δραστηριοποιείται στις αγορές χρήματος, αξιογράφων και χρηματοπιστωτικών παραγώγων. Ο έντονα κερδοσκοπικός χαρακτήρας του χρηματιστικού κεφαλαίου το καθιστά σήμερα όλο και περισσότερο αδίστακτο, ανάλγητο και επιθετικό ενάντια στους εργαζομένους και στην κοινωνία.

 Κάθε βήμα στη διαδικασία υπερσυσσώρευσης μείωνε τις δυνατότητες επανεπένδυσης των κεφαλαίων στην πραγματική οικονομία με όρους κερδοφορίας ικανοποιητικούς για τους πλουτοκράτες, λόγω της στενότητας των αγορών σε σχέση με τον όγκο των διαθέσιμων κεφαλαίων. Η μετατροπή των υπερκερδών σε υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο στον ένα πόλο της ταξικής και κοινωνικής διαστρωμάτωσης συνοδευόταν από απόλυτη ή σχετική εξαθλίωση στον άλλο.

 

Το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού ή 1,7 δισεκατομμύριο πολίτες ζουν με λιγότερο από 1,25 δολάριο την ημέρα, με σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στο διαθέσιμο εισόδημα τους και στην παγκόσμια ενεργό ζήτηση, τουλάχιστον στο τομέα ειδών διατροφής, ειδών πρώτης ανάγκης για τη διαβίωση των νοικοκυριών, υπηρεσιών υγείας, κλπ.

Διεφθαρμένοι και αδιάφθοροι.

Ιστορία αμοιβαιότητας

Ξαφνικά όλοι έβλεπαν κατάπληκτοι και έκθαμβοι τους κλέφτες της ουράς του βοδιού. Τον κλέφτη του βοδιού δεν τον έβλεπε κανένας. Και τα μέσα ενημέρωσης ενημέρωσαν το ιδιοκτήτη του βοδιού με κάθε λεπτομέρεια για τη σύλληψη των διεφθαρμένων κλεπτών της ουράς. Με τη φυλάκισή τους όλος ο λαός γέμισε ευτυχία! Το πρόβλημα λύθηκε!

Διέλυσε μια Διεύθυνση στο Υπ. Ανάπτυξης η κα Άννα μόλις πήγε. Γιατί; Γιατί λέει όλοι είναι ύποπτοι διαφθοράς. Έβαλαν και στη φυλακή  τους πρώτους  κακούς διεφθαρμένους. Μέχρι και ο Παπαδήμος πανηγύρισε που αποκαλύφθηκε η διαφθορά. Και έδωσε και αυστηρές εντολές.

Οι κυβερνητικοί με κατάπληξη ανακάλυψαν ότι υπάρχει διαφθορά!

Στο μεταξύ κατάπληκτοι είναι και οι πολίτες. Όχι γιατί υπάρχει διαφθορά. Αυτό το ξέρουν από τότε που κάνουν τα πρώτα βήματα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Η κατάπληξή τους είναι για την… κατάπληξη των κυβερνώντων.  Ώστε δεν το ήξεραν ε!!! Ώστε τώρα το ανακάλυψαν και έδρασαν άμεσα. Ώστε δεν τους διόρισαν αυτοί, δεν ήταν προϊστάμενοι αυτοί, μάλλον μας έπεσαν από τον ουρανό οι διεφθαρμένοι! Συγχαρητήρια δίνει ο λαός στους καθαρτήρες της διαφθοράς! Τώρα κοιμάται ήσυχος!

Οι αδιάφθοροι.

Όχι, δεν αναφερόμαστε στους καθαρτήρες πολιτικούς ούτε στο ΣΔΟΕ που… καταδιώκουν κάθε διεφθαρμένο υπάλληλο. Αναφερόμαστε στους καθόλα αξιοπρεπείς πολίτες με μπόλικο χρήμα στην αγορά που κάνουν επενδύσεις. Και όταν κάνουν επενδύσεις με βάση τον επενδυτικό νόμο δικαιούνται λέει και επιχορήγηση με μορφή ζεστού χρήματος και φοροαπαλλαγής. Κοινώς τζάμπα χρήμα που δεν τους ανήκει!

Στη περίπτωση της Αργολίδας όλα τα κανάλια πρόσεξαν τη διαφθορά! Τους αδιάφθορους κανένας! Εστίασαν όλοι στο τεράστιο ποσό που ζητούσαν οι διεφθαρμένοι, 120 χιλιάδες λένε, ίσο με 4.583 καρατομημένα προσφάτως μεροκάματα των εργατών από τους οποίους τα κλέβουν! Κανένας δεν διερωτήθηκε τι είναι εκείνο που κάνει τόσο θρασείς τους δημόσιους λειτουργούς να ζητάνε με άνεση 120 χιλιάδες έτσι για πλάκα για να εγκρίνουν λέει μια «εκταμίευση» από αυτά που δικαιούνταν ο αδιάφθορος που τους κατάγγειλε.

Και ποια ήταν αυτά που δικαιούνταν ο αδιάφθορος; Μια επιχορήγηση 4,7 εκατ. ευρώ! Έτσι απλά μια επιχορήγηση ίση με 179.526 καρατομημένα νέα μεροκάματα!!! Απλό χάρισμα λες και του τα χρωστούσαν οι 179.526 εργαζόμενοι!

Αντί να πιάσουν και να μετρήσουν ότι ο ένας θα έπαιρνε τζάμπα χρήμα από τον φορολογούμενο λαό 4,7 εκατ. κάθισαν και μέτρησαν το 1/40 της! Και οι δύο τζάμπα θα το έπαιρναν απλά ο ένας θα ήταν παράνομος! Δεν ήθελε να κόψει τιμολόγιο που θα έλεγε και ένας γραφειοκράτης εφοριακός.

Αυτό ήταν το πρόβλημα;  Το ότι από τον λαό που υποφέρει «ξήλωσαν» και 4,7 εκατ. για μία μόνο επένδυση και δισεκατομμύρια για τις άλλες χωρίς να τον ρωτήσουν και τα δίνουν δώρο, εντελώς δώρο, στον επιχειρηματία δεν είναι πρόβλημα; Ιδού το ερώτημα.

Σ' αυτή τη χώρα όμως, μας διαμήνυσαν οι όψιμοι καθαρτήρες και συνεργάτες της τρόικας, τζαμπατζήδες κλέφτες δεν ανεχόμαστε. Μόνο νόμιμους αναγνωρίζουμε!

Για να μην αρχίσουμε να λέμε τα γνωστά, πώς δηλαδή εγκρίθηκαν οι άλλες δωρεάν παροχές χρήματος στους «επενδυτές» άλλων σχεδίων και πως μια επένδυση αξίας 10 εκατ. οι διεφθαρμένοι την έβγαζαν 25 εκατ. με αποτέλεσμα φτάνουν για τζάμπα επένδυση και να περισσεύουν για μοίρασμα στους «αξιολογητές» με τις βίλες και τα κότερα, θα πάμε κατευθείαν στην ουσία.

Σύμφωνα με τον Ν. 3908/11 (ΦΕΚ 8 Α/1-2-2011) άρθρο 4, το κράτος δίνει στους επενδυτές τις παρακάτω ενισχύσεις κάθε είδους την ώρα που από τον λαό κάνει αφαιμάξεις:

α. Φορολογική απαλλαγή

β. Επιχορήγηση που συνίσταται στη δωρεάν παροχή από το Δημόσιο χρηματικού ποσού.

γ. Επιδότηση χρηματοδοτικής μίσθωσης.

4. Δάνεια χαμηλού κόστους, από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που συνεργάζονται με το ΤΕΜΠΜΕ Α.Ε.

Συμφώνα με το [cut name2='5' name3='' type='2']άρθρο 5 τα ποσοστά ενισχύσεων ανέρχονται για το μεγάλο κεφάλαιο μέχρι 40%. Με μια «καλή αξιολόγηση» στο 250% η επένδυση γίνεται τζάμπα. Σιγά που θα τους ήταν πρόβλημα οι 120 και 200 χιλιάδες. Ψίχουλα είναι μπροστά στα εκατομμύρια.

Πέρα από αυτά όμως οι «επενδυτές» έχουν και άλλες κρατικές παροχές όπως:

• Προγράμματα επιδότηση του ΟΑΕΔ για προσλήψεις εργαζομένων.

• Ενισχύσεις από κοινοτικά προγράμματα για περιφερειακές επιχειρήσεις των επενδυτών ώστε να μην πέφτουν στον κανόνα de minimis.
• Κάθετες μειώσεις μισθών και ημερομισθίων με κυβερνητικές αποφάσεις.

Αν όμως είσαι νέος και φιλόδοξος κεφαλαιούχος επενδυτής, τότε σύμφωνα με της ΥΑ 25618/16-6-2011 μπαίνει… απαγόρευση στα όρια δωρεάν παροχής χρήματος! Στο άρθρο 3 γράφεται και δεν ξεγράφεται ότι «Το συνολικό ύψος της επιχορήγησης δεν δύναται να υπερβαίνει το εκατό τοις εκατό (100%) του κόστους του επενδυτικού σχεδίου»! Ναι, μόνο το 100% επιτρέπεται να τους δοθεί δωρεάν! το γράφουν και  δις μη και κάνουμε λάθος! Αν τώρα ο «αξιολογητής» εκ… λάθους αξιολογήσει την επένδυση στο 200% της αξίας της τότε… τι να κάνουμε, ο επενδυτής φταίει; Και εντελώς συμπωματικά, γινόταν πολύ τακτικά τέτοια «λάθη»!

Αναρωτιέται κανείς εδώ ποιος είναι ο «επενδυτής». Άλλος πληρώνει με τον ιδρώτα του και άλλος «επενδύει» τον κλεμμένο ιδρώτα.  

Αυτοί οι «επενδυτές» είναι το εντελώς αδιάφθορο σώμα της κοινωνίας μας! Και για τα «λάθη» των διεφθαρμένων υπαλλήλων δεν φταίνε αυτοί. Ενίοτε μάλιστα τους καταγγέλλουν για εκβιαστές. Θέλουν λέει να τους πάρουν παρανόμως κομμάτι από το τζάμπα χρήμα που παίρνουν νομίμως!

Μιλάμε συνολικά για δισεκατομμύρια μοιρασμένα χρήματα!

Και από τα κανάλια κανένα δεν εστιάζει στο τζάμπα χρήμα που πληρώνει ο λαός στους «επενδυτές». Εστιάζουν σε αυτούς που θέλουν το 1/40 ή 1/50 του τζάμπα χρήματος των νομίμων!

Ωστόσο διεφθαρμένοι και αδιάφθοροι όλοι είναι εξίσου κλέφτες του ιδρώτα του λαού. Ποιό νόημα θα είχε ο διαχωρισμός για τον κλεμμένο λαό;

Τελικά άλλοι πληρώνουν όλο αυτό το αλισβερίσι του κλεμμένου χρήματος και άλλοι ερίζουν για τη μοιρασιά του.  Τον λαό όμως δεν τον ενδιαφέρει αν τον κλέβουν νόμιμα ή παράνομα. Τον ενδιαφέρει οτι τον κλέβουν. Αυτή είναι η ουσία.

 

Όσο χειρότερα τόσο καλύτερα;

Με τη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (6η Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, Α΄38/28-2-2012), δίνεται ένα ακόμη καίριο κτύπημα στους μισθούς των εργαζομένων. Με τη μείωση των μισθών υποτίθεται θα γίνει η οικονομία ανταγωνιστική και θα αρχίσει η ανάπτυξη και η έξοδος από την κρίση! Φυσικά πρόκειται για υποκρισία. Απλά φορτώνουν και άλλα τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους και μεταφέρουν ευθέως και με διοικητικό τρόπο τεράστια ποσά από τους μισθωτούς στο κεφάλαιο.

Η πράξη αυτή έφερε στη μνήμη μια μεγάλη διαμάχη για τον χρόνο εργασίας και τα εργασιακά δικαιώματα που έγινε στους κόλπους της εργοδοσίας στις δεκαετίες του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘90. Τότε αναπτύχθηκε από μια ομάδα μικρομεσαίων εργοδοτών, η «αριστερή» άποψη ότι  η μείωση του χρόνου εργασίας και η ανάπτυξη των εργασιακών δικαιωμάτων αποτέλεσαν διαχρονικά, από τον 19 αι., διαλεκτικό μοχλό ανάπτυξης των οικονομιών των χωρών που τα εφάρμοσαν. Ομοίως υποστηρίχθηκε ότι η κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων οδηγεί σε αδιέξοδο την οικονομία και μακροπρόθεσμα ζημιώνει και την ίδια την εργοδοσία γιατί θυσιάζει το μέλλον στο παρόν.

 Η άποψη αυτή δέχτηκε αιχμηρές επιθέσεις από τους άλλους εκπροσώπους της εργοδοσίας (ΣΕΒ, ΕΣΕΕ) , αλλά ποτέ δεν απαντήθηκε τεκμηριωμένα. Το μόνιμο επιχείρημα ήταν το αξίωμα ότι  όσο διευρύνονται τα εργασιακά δικαιώματα τόσο υπονομεύεται η βιωσιμότητα της επιχείρησης και το αντίστροφο.

 «Όσο χειρότερα για τους εργαζόμενους τόσο καλύτερα για τις επιχειρήσεις»

 Η θέση αυτή συμπυκνώθηκε στο αξίωμα: «όσο χειρότερα για τους εργαζόμενους τόσο καλύτερα για τις επιχειρήσεις».

 Η καταφατική απάντηση συνοδεύεται λογικά από το απλοϊκό επιχείρημα ότι αν σε κάθε 100 δραχμές ο εργοδότης κερδίζει τις 50 ως προστιθέμενη αξία (υπεραξία) από τους μισθούς και ο μισθός γίνει 40 θα πάει καλύτερα η επιχείρηση. Αν ο μισθός γίνει 20, αν γίνει 10, αν γίνει 1  ακόμη, μα ακόμη καλύτερα! Είναι ολοφάνερο ότι με 99 δραχμές κέρδος στις 100 η επιχείρηση θα τα πάει περίφημα!

 Όμως καταλαβαίνει κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά με το αξίωμα αφού δεν είχε τέλος και στηρίζονταν στην απόλυτη αυθαιρεσία.

 «Όσο χειρότερα για τους εργάτες τόσο χειρότερα για τις επιχειρήσεις»

Στη θέση αυτή αντιπαρατέθηκε το αντίθετο «αριστερό» αξίωμα (πάντα μέσα στον καπιταλισμό) που εκτέθηκε από τη μικρή, σε οικονομική δύναμη, ομάδα των «αριστερών» μικροεργοδοτών: «όσο καλύτερα για τους εργάτες τόσο καλύτερα για τις επιχειρήσεις» ή, με αρνητική διατύπωση, «όσο χειρότερα για τους εργάτες τόσο χειρότερα για τις επιχειρήσεις». Η τεκμηρίωση εδώ ήταν πιο πολύπλοκη αλλά για να λόγους απλοποίησης θα πω ότι συμπυκνώνεται περίπου στο σύνθημα των μικρομεσαίων «εργατιά χωρίς λεφτά, μαγαζιά χωρίς δουλειά» ή στο σημερινό «εργατιά χωρίς δουλειά, μαγαζιά χωρίς λεφτά». Στην ουσία δηλαδή υπάρχει ένα κλείδωμα της ανάπτυξης των επιχειρήσεων από την ανάπτυξη του εργατικού δυναμικού.

 Λογικά με βάση το πρώτο αξίωμα, στην Σουηδία με τα υψηλά μεροκάματα οι επιχειρήσεις πρέπει να έχουν κλείσει από γεννησιμιού τους και οι επιχειρήσεις της Ουγκάντα θα πρέπει να είναι πρώτες στον κόσμο! Με βάση το δεύτερο αξίωμα στην Σουηδία οι επιχειρήσεις τα πάνε περίφημα και στην Ουγκάντα ψωμολυσσάνε. Το τι ισχύει πραγματικά δεν χρειάζεται να τα πούμε.

 Με την κατακόρυφη μείωση των μισθών το ίδιο ερώτημα ξαναμπαίνει και σήμερα. Η μεγάλη εργοδοσία ισχυρίζεται και τα μμε το προβάλουν, ότι η συνεχής υποτίμηση του μισθού θα φέρει ανάπτυξη και άνοιξη στις επιχειρήσεις! Πλανώνται πλάνην οικτρά. Σήμερα ισχύει απολύτως το αξίωμα «όσο χειρότερα για τους εργαζόμενους τόσο χειρότερα για τις επιχειρήσεις». Όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό, ακόμη και από την εργοδοσία, απλώς νομίζουν ότι σκάβουν μόνο το λάκκο των εργατών αλλά μέσα θα πέσουν οι επιχειρήσεις.

«Φωτισμένα μυαλά» για τον καπιταλισμό που να υποστηρίζουν το δεύτερο αξίωμα  υπάρχουν ελάχιστα στην εργοδοσία και αυτά είτε λόγω ιδεολογικής επιρροής είτε επειδή είναι μικρομεσαίοι. Μάλιστα σήμερα για τα μονοπώλια και τις πολυεθνικές το όνειρό τους είναι ο εργάτης να μη παίρνει καν μισθό παρότι ξέρουν ότι έτσι δεν μπορούν να πουλήσουν. Η αντίφαση είναι φανερή αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Βλέπουν μόνο λίγο πέρα από τη μύτη τους και βάζουν μόνοι τη θηλιά στο λαιμό τους.

Τα δύο διαφορετικά αξιώματα  δεν είναι καινούρια. Κυκλοφορούν από την αυγή του καπιταλισμού. Φυσικά υπερτερούσε πάντα το «όσο χειρότερα για τους εργαζόμενους τόσο καλύτερα για τις επιχειρήσεις». Σε στιγμές κρίσης όμως οι καμπάνες κτυπούσαν με τρομακτικό τρόπο για τις επιχειρήσεις και αναγκάζονταν να αλλάζουν πολιτικές κάτω από τις αιματηρές πιέσεις της εργατικής τάξης.

 Στην εποχή του Μαρξ

Χαρακτηριστικό της διαφοράς των δύο αντιλήψεων είναι τα παρακάτω αποσπάσματα εκπροσώπων της εργοδοσίας, καταγεγραμμένα από τον Κ. Μαρξ τον περασμένο αιώνα:

 «Όταν η Αγγλική Βουλή το 1833 ελάττωσε σε τέσσερις βιομηχανικούς κλάδους την εργάσιμη ημέρα για παιδιά (...) (οι βιομήχανοι και οι εκπρόσωποί τους) νόμισαν ότι σήμανε η τελευταία ώρα της αγγλικής βιομηχανίας!» (Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», Τόμος Α, σελ. 290 εκδ. «Μόρφωση»).

 Τα ίδια επιχειρήματα ντύνουν και σήμερα τη μείωση των μισθών, την ελαστικοποίηση, το χρόνο εργασίας και γενικά την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων όταν υπερασπίζονται την ανταγωνιστικότητα μέσα στην παγκοσμιοποίηση για να ξεπεράσουν την κρίση σε βάρος της εργατικής τάξης.

 Ακριβώς το αντίθετο μας λέει το απόσπασμα που ακολουθεί ως απάντηση στο πρώτο.

 «Μήπως οι Εγγλέζοι δεν καμαρώνουν για τα χαρίσματα και την επιδεξιότητα των χειροτεχνών τους και των εργατών μανιφακτούρας που επέβαλαν γενικά τα αγγλικά εμπορεύματα και τα έκαναν διάσημα; (...) Όταν, όμως, οι Εγγλέζοι μετατραπούν σε εργάτες που αιώνια ξεθεώνονται στη δουλειά, υπάρχει κίνδυνος να εκφυλισθούν...» (Prostitwayt: First Preliminary Discourse. Κ. Μαρξ «Το Κεφάλαιο», τόμος Α, σελ. 188).

 Τα σχόλια περιττεύσουν.

 Επικίνδυνη άποψη

 Η άποψη του «όσο χειρότερα για τους εργαζόμενους τόσο καλύτερα για τις επιχειρήσεις» είναι επικίνδυνη όχι μόνο για τους εργαζόμενους, αλλά και για τις ίδιες τις επιχειρήσεις και για την εθνική οικονομία και την κοινωνία. Αν εφαρμοσθεί, σε πολύ σύντομο διάστημα το μέλλον θα θυσιαστεί στο παρόν. Η ποιότητα των αυριανών εργαζομένων θα είναι πολύ κατώτερη από τις σύγχρονες απαιτήσεις, που τους θέλουν επιστήμονες που λειτουργούν μέσα παραγωγής με υπεραναπτυγμένες νέες τεχνολογίες.

Βρισκόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο υποβάθμισης της εργατικής δύναμης και βαθέματος της κρίσης ενώ το αντίθετο αποτελεί τον πρώτο όρο ανάπτυξης και εξόδου από αυτή. Αυτή τη ρήξη και αυτή την τομή δεν αφήνουν και δεν μπορούν να την κάνουν τα μονοπώλια.

 Αποτελεί δε οξύμωρη πολιτική η προώθηση της αντίληψης από την άρχουσα τάξη ότι «Όποιος χάνει δικαιώματα κερδίζει δουλειά σε βάρος εκείνου που έχει δικαιώματα»!!! - βλέπε πχ τη διαφορά στις κλαδικές και εργοστασιακές ή ατομικές συμβάσεις εργασίας. Σκάβουν το λάκκο τον δικό τους ενώ νομίζουν ότι σκάβουν το λάκκο των εργαζομένων. Αρκεί οι τελευταίοι να το συνειδητοποιήσουν.

 Δεν χρειάζεται φιλοσοφία για να καταλάβουμε ότι με αυτή την πολιτική υποτίμησης το εργατικό δυναμικό εκφυλίζεται και τελικά γίνεται αντιπαραγωγικό, οπότε το «κόστος» και για τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις γίνεται μη αντιμετωπίσημο και ο μισθός των 586 και 511 ευρώ για τους νέους ως 25 ετών, θα τους φαίνεται «τεράστιος» και θα απαιτήσουν νέο φαύλο κύκλο υποτίμησης κ.ο.κ.

 Πως κτίζεται ο νεκροθάφτης του καπιταλισμού

Εκτός αυτού έτσι ακριβώς κτίζεται ο νεκροθάφτης του καπιταλισμού. Από τις αντιθέσεις του που οδηγούν σε πλήρη απαξίωση τη μόνη δύναμη που παράγει τον πλούτο του κόσμου και λαμβάνει μόνο ψίχουλα τα οποία λιγοστεύουν διαρκώς. Τι θα έχει να χάσει όμως πέρα από τα ψίχουλα αν επαναστατήσει και κερδίσει όλο το ψωμί; Αν η συνείδηση λειτουργήσει, οι καπιταλιστές θα έχουν κάνει τη «δουλειά» τους. Θα έχουν ανδρώσει τον νεκροθάφτη τους!


 Σήμερα δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια να εφαρμοστούν από τον καπιταλισμό «φωτισμένες» πολιτικές ανάπτυξης του εργατικού δυναμικού. Η ανάπτυξη προϋποθέτει μείωση του ποσοστού κέρδους ενώ η αύξηση του ποσοστού κέρδους και η μείωσή του μέσω της ανακατανομής προς την εργατική τάξη είναι ταυτόχρονες αλληλοαποκλειόμενες προϋποθέσεις επιβίωσής του!

Η αντίφαση δεν είναι φανταστική αλλά πραγματική και βρίσκεται στα σπλάχνα και στον χαρακτήρα των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων. Αν δεν μειώσει τα κέρδη το κεφάλαιο για να αναπτύξει το εργατικό δυναμικό ώστε να το κάνει παραγωγικό και αποδοτικό δεν μπορεί να βγει από την κρίση και αν μειώσει το κέρδος που είναι προϋπόθεση της ύπαρξης και αυτόπραγμάτωσής του θα καταρρεύσει και πάλι δεν θα βγει από την κρίση. Οι παραγωγικές σχέσεις έφτασαν σε τέτοιο αδιέξοδο που μόνο η ανατροπή τους μπορεί να φέρει όρους ανάπτυξης στις παραγωγικές δυνάμεις.

Αντικομουνισμός και προεκλογικά παραμύθια

Στο ΠΑΣΟΚ θα εκλεγεί αρχηγός ο πλέον ικανός αντικομουνιστής. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.  Αυτό έχουν ανάγκη η άρχουσα τάξη και η τρόικα για το επόμενο διάστημα που θα εξαπολύσουν μέσω του μαύρου κυβερνητικού ή άτυπου μετώπου, ευρείας κλίμακας αντικομουνιστικές και αντιλαϊκές επιθέσεις. Αυτόν θα ψηφίσουν, εθνικώς σκεπτόμενοι, οι ΠΑΣΟΚοι όπως πάντα! Έχουν στο αίμα τους το Έθνος αυτοί!

Προσεχώς η χώρα επί 40 μέρες θα έχει μόνο ανάπτυξη, προγράμματα, νέες θέσεις εργασίας, «αναγνώριση» των θυσιών μας, ρόδινο μέλλον, παινέματα από τους επικυρίαρχους της ΕΕ κλπ. Όλα τα μέτρα και τα μνημόνια θα χαθούν! Τα νέα προεκλογικά παραμύθια που τελειώνουν το βράδυ των εκλογών πάλι θα δώσουν και θα πάρουν.  Χρώμα ευαισθησίας θα τα πλημμυρίσει για το δράμα του λαού που όμως τελειώνει το βράδυ των εκλογών, τότε δηλαδή που αρχίζει το νέο δράμα.

Την επομένη ο Σαμαράς θα ανακαλύψει ότι το ΠΑΣΟΚ του… έκρυψε την αλήθεια και παραλαμβάνει «καμένη γη»! Και όταν παραλαμβάνεις καμένη γη το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κόψεις μεροκάματα, εισοδήματα, συντάξεις και να βάλεις φόρους και πάλι φόρους σε ό,τι κινείται και ό,τι μένει ακίνητο!

Γνωστή ιστορία. Ο κόσμος που θα παραπλανηθεί και θα βγει μετά σαν απατημένος στις πλατείες παριστάνοντας τον "αγανακτισμένο" πότε θα το καταλάβει δεν ξέρω. Ή μήπως κάνω λάθος και αυτοί τη φορά οι κοψοχέρηδες θα έχουν μνήμη; Για να δούμε αν και δεν έχω αυταπάτες.

Ζητούνται δωσίλογοι για το PSI!

Τώρα μάλιστα! Αν καρατομηθεί η αξία των ομολόγων του ΟΑΕΕ (και όλων των ταμείων) θα σωθεί η ελληνική οικονομία γιατί τα λεφτά που θα κόψει το Δημόσιο θα τα δώσει στους δανειστές – τοκογλύφους! Έτσι σώζουν τη χώρα οι ξεπουλημένοι, δεν ξέρουν άλλο τρόπο.

Ο ΟΑΕΕ μας πληροφορεί ότι ήδη από τα ομόλογα έχασε 111,3 εκ. ευρώ, και αυτά βρίσκονται στο 31,2% της ονομαστικής αξίας τους, όσο θα πάνε με το κούρεμα. Η ζημία αυτή όμως θα μεγαλώσει πολύ γιατί κάποια ομόλογα, αυτά του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) θα ανταλλαγούν όχι στο 31,5% της ονομαστικής αξίας τους που προβλέπει στο PSI, αλλά στο 15%!

Να λάβουμε υπόψη ότι παρόμοια μείωση υπέστησαν και τα αποθεματικά σε χρήμα του κατέθεσαν τα ταμεία στην Τράπεζα της Ελλάδος ως καταθέσεις σε ευρώ που η τράπεζα τα έκανε ομόλογα και μετοχές χωρίς να τα ρωτήσει, ενώ οι μετοχές που κατέχουν στα χέρια τους τα ταμεία βρίσκονται στο 15-20% της αξίας τους. Από παντού χάσιμο δηλαδή!

Το δίκαιο που διέπει την ανταλλαγή είναι το αγγλικό. Αυτό σημαίνει για τα ταμεία ότι αύριο δεν θα μπορούν σε καμιά περίπτωση να διεκδικήσουν νομικά την επιστροφή των απωλειών προσβάλλοντας μια άνιση και καταφανώς εκβιαστική και καταναγκαστική ανταλλαγή. Βλέπετε το αγγλικό δίκαιο δεν προστατεύει μόνο τους ξένους να μη χάσουν τα λεφτά τους αλλά και κατοχυρώνει το χάσιμο από τα ταμεία.

Χθες, 5/3/2012, ο Βενιζέλος και ο Κουτρουμάνης μάζεψαν όλα τα μέλη των Δ.Σ. των Ταμείων και τους εκβίασαν ωμά. "Ή ψηφίζετε και συναινείτε στο «κούρεμα» ή όποιο ταμείο δεν ψηφίσει θα μπει στη «μαύρη λίστα» και δεν θα υπάρξει έλεος. Ή το δέχεστε ή θα τα πάρουμε θέλετε δεν θέλετε με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και απόφαση της κυβέρνησης. Ή τα δέχεστε ή αλλιώς η χώρα από Δευτέρα πτωχεύει και εσείς θα είστε υπεύθυνοι"! Αυτά τα τόσο ωραία και δημοκρατικά ειπώθηκαν! Τους ήθελαν όλους συνενόχους ομολογώντας ότι «έτσι κι αλλιώς θα τα πάρουν» αλλά τους θέλουν προσκυνημένους.

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσαν κάποιοι διορισμένοι στα ΔΣ και εγκάθετοι οι οποίοι κάθε φορά που κάποιος έκανε μια ερώτηση που αμφισβητούσε όσα έλεγαν οι υπουργοί, άρχιζαν από κάτω προσβλητικές μουρμούρες. Θλιβεροί ξεπουλημένοι μικροαστοί που υμνούνε της πατρίδας τον χαμό και όλοι τους έχουμε σιχαθεί.

Απ έξω το ΠΑΜΕ είχε διαδήλωση διαμαρτυρίας, μέσα τη βροχή, αλλά σιγά μην ιδρώσει το αυτάκι κανενός. Ούτε και των «κινημάτων», που τόσο μεγάλα λόγια λένε για διαδηλώσεις, εξεγέρσεις κλπ και εγκαλούν το ΠΑΜΕ γιατί δεν τις φτιάχνει! Τα μέσα ενημέρωσης από την πλευρά τους, το μόνο που έκαναν ήταν η επίθεση κατά του ΚΚΕ γιατί δεν παραδέχτηκε ότι η κρίση θα… εξαφανιστεί αν μεγαλώσει το «κίνημα της πατάτας»!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους οπαδούς των εκσυγχρονισμών, φιλελευθερισμών, μετοχοποιήσεων, των «κινηματικών» και της κλοπής των εισφορών των ασφαλισμένων. Σε λίγο οι κλέφτες των αποθεματικών θα «ανακαλύψουν» ότι τα ταμεία δεν έχουν λεφτά και γι αυτό φταίνε οι ασφαλισμένοι, το ΠΑΜΕ, το ΚΚΕ και οι… υψηλές συντάξεις πείνας που λαμβάνει το 70% των συνταξιούχων. Έτσι θα έχουν άλλοθι να κόψουν κι άλλο τις συντάξεις! Όπως έκαναν και θα ξανακάνουν με τους μισθούς. Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας από τα οποία πάνε να μας αποστρέψουν.

Μήπως είναι ώρα περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις; Δεν θα πέσουν αγωνιστές και ήρωες από τον ουρανό. Από τα σπλάχνα μας θα βγουν.

Ένα σκέτο κλέψιμο!

Πριν χρόνια οι πολύ έξυπνοι της φιλελευθεροποίησης και του εκσυγχρονισμού απαιτούσαν να επενδύονται τα λεφτά των ταμείων σε μετοχές και ομόλογα ώστε «να κερδίσουν και τα ταμεία» τζάμπα χρήμα(!) και να έχουν για τις συντάξεις! Κατηγορούσαν τότε τους κομουνιστές ότι δεν ήθελαν να εισρεύσει πλούτος στα ταμεία και γι αυτό αντιδρούσαν!

Είχα πει τότε ότι οι ασφαλισμένοι δεν θέλουν να κλέψουν λεφτά, έστω ψίχουλα, από τον ιδρώτα των εργαζομένων δια μέσου των μετοχών και ομολόγων που τους κλέβουν οι κεφαλαιοκράτες. Ούτε να χάσουν τα λεφτά τους μέσα από παιχνίδια χρηματιστηρίου. Φυσικά με έβγαλαν ανίδεο γιατί δεν ήθελα άκοπο χρήμα και ονειρευόμουν κρίσεις του καπιταλισμού οι οποίες… δεν θα ερχόταν ποτέ!

Ο νόμος έγινε και άρχισαν οι «επενδύσεις». Επενδύσεις χειρότερες από την παλιά άτοκη κατάθεση στην τράπεζα της Ελλάδος.

Σήμερα είδα τα… «μεγάλα κέρδη» από τα ομόλογα του ΟΑΕΕ. Μείωση της αρχικής ονομαστικής αξίας από 88,6 εκατ. στα 29! Ποσοστό μείωσης 67,26%! Επίσης κατά 62,5% μειώθηκαν οι αναγκαστικές καταθέσεις αποθεματικών ταμείων, επιμελητηρίων και οργανισμών στην τράπεζα της Ελλάδος η οποία τα διαχειρίζεται ως «κοινό κεφάλαιο ΝΠΔΔ», (ν. 2469/97 άρθρο 15) ελεύθερα, επενδύοντάς τα σε ομόλογα και μετοχές! Όσο για τις μετοχές, αυτές μειώθηκαν περίπου κατά 85%.

Ακόμη και άτοκα να τα είχαν καταθέσει σε ονομαστικό χρήμα, σήμερα θα είχαν τουλάχιστον τα αρχικά αποθεματικά. Αλλά τέτοιες χάρες δεν κάνουν οι καπιταλιστές. Όταν ήταν σε άτοκη κατάθεση και όχι σε ομολόγα και μετοχές απλώς τα πήραν, τα μηδένισαν με τον τεράστιο πληθωρισμό και δεν τα επέστρεψαν ποτέ κατακλέβοντας τα ταμεία. Τώρα τα έκλεψαν δια μέσου μετοχών και ομολόγων. Η μορφές αλλάζουν η ουσία μένει ίδια.

Αυτές είναι οι «έξυπνες πολιτικές» που κάποιοι θέσπισαν και κάποιοι ύμνησαν. Ένα σκέτο κλέψιμο!

Εκλογές ενόψει

Μέχρι τον Μάιο τα νέα σκληρά μέτρα δεν θα έχουν προλάβει να ρημάξουν πλήρως τον λαό και το μαύρο μέτωπο δεν θα έχει βάλει μπρος τα νέα, ακόμη πιο εξοντωτικά, μέτρα του μνημονίου της πλήρους χρεοκοπίας. Συνεπώς είναι ιδανικός χρόνος να γίνουν εκλογές, να νομιμοποιηθούν όλα τα μνημόνια και να μας πουν τα κόμματα της άρχουσας τάξης το γνωστό «Ω γέγονε, γέγονε»! Μια «νέα» κυβέρνηση μαύρου μετώπου θα αναλάβει και δεν θα ξέρει «τίποτα» για τους «φόνους» και τη σφαγή των δικαιωμάτων του λαού. Έτσι θα επιχειρήσουν να πάρουν «λαϊκή εντολή» για νέα σφαγή, αναγκαία πάντα για τη νέα σωτηρία του λαού και του έθνους!



Επιχείρηση παραπλάνησης και υποκλοπής της ψήφου


ΕΕ, τρόικα, δικομματισμός, μέσα ενημέρωσης και άρχουσα τάξη συντονίζονται από 1/3/2012 σε ένα μοτίβο: επιχείρηση εκλογών – ξανα- υποκλοπής της ψήφου του ελληνικού λαού. Σε λίγο θα εξαφανιστούν από προσώπου γης η κακή τρόικα, τα απάνθρωπα μνημόνια, οι καρατομήσεις μισθών και συντάξεων, οι αιματηροί φόροι, και τα νέα και ξανά νέα αντιλαϊκά μέτρα. Το μοτίβο θα αλλάξει. Το νέο στυλ θα είναι ο,τι έγινε, έγινε «και τώρα ανάπτυξη». Ανάπτυξη, έργα, ανταγωνιστικότητα. Οι άνεργοι θα εξαφανιστούν (στο μέλλον) οι μισθοί θα ανέβουν (στο μέλλον) οι άστεγοι θα αποκτήσουν στέγη… μόνο για λίγο, όσο χρειάζεται για να ξεχαστείτε με την ιδέα ότι όλα αύριο θα είναι ρόδινα αρκεί να ψηφήσετε Αντωνάκη, Λεφτεράκη και τους συνοδοιπόρους του νέου μαύρου μετώπου.

Τα μέσα ενημέρωσης του κεφαλαίου θα ξεχάσουν τον πόλεμο «κατά των 300» και θα κάνουν κάποια δακρύβρεχτα ρεπορτάζ για φτωχούς, ανέργους, άστεγους «απαιτώντας» από τους πολιτικούς «αυτή τη φορά να μη τους ξεγελάσουν» και να δώσουν ελπίδα πραγματική! Και φυσικά αυτοί θα δώσουν… «ελπίδα» και κατόπιν όλα τα μέσα θα καλούν το λαό να ψηφίσουν την… ελπίδα και όχι Αριστερά και ιδίως το ΚΚΕ που «δεν έχει προτάσεις» και κυρίως δεν δίνει άμεση ελπίδα σε αυτούς τους ανθρώπους που υποφέρουν!


Κάποτε η άρχουσα τάξη έπαιζε το μοτίβο της πλούσιας χώρας που μοιράζει λεφτά (προεκλογικά πάντα). Σήμερα παίζει το μοτίβο της συμπόνιας στη φτώχεια και της ελπίδας μέσα από τη φτώχεια. Και «απαιτεί» από τους πολιτικούς υπηρέτες της να δώσουν ελπίδα στα θύματα της ληστείας της που από γεννησιμιού της κάνει.


Να μου το θυμηθείτε. Από δω και πέρα θα ακούμε μόνο για ανάπτυξη και το καλό μέλλον που έρχεται!


Προσοχή. Μην έχετε την αφέλεια να πείτε ότι αυτή τη φορά ο λαός θα τους μουντζώσει. Μην παρασύρεστε από τις σημερινές δημοσκοπήσεις. Σε λίγο αυτές θα εξαφανιστούν και στη θέση τους θα εμφανιστεί ένα μπλοκ κομμάτων μαύρου μετώπου με σταγονίδια φαιού και ξεθωριασμένου ροζέ χρώματος που όλοι μαζί, με τη ΝΔ επικεφαλής και την ΕΕ συμπαραστάτη, θα σώσουν το λαό! Η ελπίδα των συγκροτημάτων, του ΜΕΓΚΑ, ΣΚΑΪ, ΑΝΤ1 κλπ για να συνεχίσουν τα κεφάλαια να κερδοφορούν και να κερδοσκοπούν είναι να τουμπάρουν για άλλη μια φορά τον λαό και θα κάνουν το παν για να τα καταφέρουν. Άλλωστε αν δεν έχουν στο χέρι τη σιγουριά ότι θα κερδίσουν τις εκλογές δεν θα τις κάνουν ποτέ. Η εξουσία ποτέ δεν λαθεύει εκτός από μια φορά: Όταν ανατρέπεται.


Ας μη παραπλανόμαστε. Η άρχουσα τάξη και το κεφάλαιο έχουν τεράστιες δυνάμεις και μπορούν να αλλοιώνουν τις συνειδήσεις και την εκλογική προτίμηση. Οι παγίδες άρχισαν ήδη να στήνονται. Όταν ακούμε «καλά λόγια» από τους αξιωματούχους της ΕΕ σε λίγο αυτό θα γενικευτεί. Και οι λέξεις «ανάπτυξη», «μέλλον» και «ελπίδα», κενές περιεχομένου βέβαια, θα πνίξουν την πραγματικότητα της φτώχειας, των μέτρων και των μνημονίων.

Πολλοί μικροαστοί «αγανακτισμένοι» από αυτούς που «έκοβαν τα χέρια τους» και τα ύψωναν μουντζώνοντας τους «300», θα αρχίσουν και πάλι να σκέφτονται την συναλλαγή της ψήφου που τόσο τους έλειψε. Θα μας «την πουν» κιόλας ρωτώντας σαν εισαγγελείς: «και τι θέλετε να καταστραφεί η χώρα ή να μη ψηφίσουμε την έστω μικρή ελπίδα; Εσείς έχετε προτάσεις για αύριο, τι θέλετε να μείνει η χώρα χωρίς λεφτά, χωρίς ευρώ και να πεινάσει ο κόσμος;». Έτσι με ελαφρά τη συνείδηση, θα ρίξουν για μια ακόμη φορά την ψήφο στην κάλπη και τον λαό, μαζι και τον εαυτό τους οι περισσότεροι, στην άβυσσο. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που η πολιτική συνείδηση αντιφάσκει με την ταξική και ψηφίζει αντίθετα από τα πραγματικά της συμφέροντα.

Σε όλα αυτά, ας μην έχουμε αυταπάτες, μόνο η σε βάθος οργάνωση της εργατικής τάξης και του λαού σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, συνδικαλιστικό, κοινωνικό μπορεί να αντιπαραταχθεί. Αυτό όμως δεν είναι καθόλου εύκολο και απαιτεί πολλές θυσίες και αγώνες. Κανένας δεν πρόκειται να μας χαρίσει τίποτα.