Οι αντιπαραθέσεις ΗΠΑ- ευρωπαϊκών και άλλων χωρών δεν είναι ένα ξαφνικό γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα μακροχρόνιας παρακμής της ισχύος και της επιρροής του κεντρικού πυλώνα του δυτικού ιμπεριαλισμού, των ΗΠΑ.
Οι λεκτικές αντιπαραθέσεις με πιο πρόσφατη την απόρριψη του Τραμπ από την πρώην οπαδό του, Μελόνι, και οι αλληλοϋπονομεύσεις μεταξύ των ηγετών είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που λέγεται σταδιακή αποδόμηση και αποδρομή του κυρίαρχου δυτικού ιμπεριαλισμού και η αντικατάστασή του με έναν νέο σύστημα πολλών πόλων στο οποίο σταδιακά νέες χώρες θα ανέρχονται και άλλες όπως οι ΗΠΑ θα υποβαθμίζονται.
Θυμίζουν την πτώση της (δυτικής) ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όταν η δουλοκτησία αδυνατούσε να λειτουργήσει την οικονομία με τα νέα, ανεπτυγμένα μέσα παραγωγής που απαιτούσαν ικανότητες και νοητικές γνώσεις της παραγωγικής διαδικασίας και έκανε αναγκαία την αντικατάστασή της από τη φεουδαρχία και τους δούλους από τους δουλοπάροικους …
Δεν θα είναι γρήγορη η εναλλαγή αλλά κανένας δεν είχε προβλέψει ότι η Κίνα (και άλλες χώρες όπως η Ινδία, η Βραζιλία κλπ) θα ανέρχονταν τόσο γρήγορα στην πρώτη θέση στο ΑΠΕ με κριτήριο την αγοραστική δύναμη και θα ήταν τόσο σταθερή οικονομική παραγωγική δύναμη που θα αντιμετώπιζε με πλεονέκτημα κάθε προσπάθεια να απομονωθεί. Αυτό δείχνουν και οι αλλοπρόσαλλες πολιτικές της ΕΕ έναντι της Κίνας που καθημερινά διαπιστώνει ότι κανένα μέτρο, δασμός και αντιπαράθεση δεν σταματά την Κίνα. Ο λόγος είναι ότι η Κίνα είναι πολλές φορές πιο πολύτιμη για την οικονομική λειτουργία της ΕΕ από ότι η ΕΕ για την Κίνα.
Σε αυτή τη διαδρομή αλλαγής των παγκόσμιων συσχετισμών και επιρροών δυνάμεων συμβαίνουν συχνά τραγικά γεγονότα και ο πλανήτης «λύνει τα σχοινιά» με αποτέλεσμα μια εικόνα «όλοι εναντίον όλων» με τοπικούς, εθνικούς, φυλετικούς, περιφερειακούς πολέμους και κάποιες φορές παγκόσμιους. Αίμα πολύ των λαών χύνεται!
Μέσα σε αυτή την κρίση και παρακμή του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος ξεπετάγονται «από το πουθενά»(?) εσωτερικές πολιτικές και ταξικές κρίσεις εξουσίας κρατών που ισοδυναμούν με επαναστατικές καταστάσεις οι οποίες ευνοούν την γρήγορη επαναστατική αντικατάσταση της αστικής τάξης από την εργατική που είναι και η μόνη που μπορεί να λειτουργήσει τις υπερανεπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις με σχεδιασμό και χωρίς κρίσεις που σημαίνει αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό.
Με εξαίρεση τους κομμουνιστές που ήταν αισιόδοξοι και οργάνωνα τον λαό με πολλούς διωγμούς σε κάποιες χώρες δεν υπήρξε κανένας που να είχε επισημάνει ότι ο Α’ ΠΠ θα γεννούσε την Οκτωβριανή επανάσταση και τις επαναστάσεις της εργατικής τάξης σε Γερμανία και Ουγγαρία που έγιναν, ούτε φυσικά ότι ο Β’ΠΠ θα οδηγούσε ένα τεράστιο τμήμα του πλανήτη να επιχειρήσει την εγκαθίδρυση και οικοδόμηση του πρώτου σοσιαλισμού.
Σήμερα, παρά την μεγάλη ήττα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, δεν υπάρχει ανεπτυγμένη χώρα που ο λαός να μην έχει μάθει για τον σοσιαλισμό, ακόμη και από εκείνους που τον συκοφαντούν με τον αισχρότερο τρόπο. Σε κρίσιμες στιγμές όμως στη συνείδηση των λαών και οι συκοφαντίες μετατρέπονται στο αντίθετό τους και ανοίγει ο δρόμος για να αρνηθούν τον καπιταλισμό.
Και αυτό όμως είναι μακρόχρονη διαδικασία αντικατάστασης ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος με άλλο, μια διαδικασία με πολύ αίμα και θυσίες των λαών.
Τίποτα δεν χαρίζεται στους λαούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου