Η «ποιοτική αναβάθμιση» του φασιστικού φαινομένου

Η επίσημη ομολογία του Ν .Μιχαλολιάκου για πολιτική ευθύνη της οργάνωσης Χ.Α. για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έγινε δεκτή με διάφορες θριαμβολογίες από καλόπιστους ανθρώπους που θεώρησαν πως αυτό αποτελεί οπισθοχώρηση και δημόσια ήττα για τη φασιστική οργάνωση.

Θα ήθελα να προσγειώσω όλους αυτούς που αδυνατούν να κατανοήσουν το φασιστικό φαινόμενο, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, όπως τον βλέπουμε να αναπτύσσεται κατά στάδια και στην ΕΕ.

Ομολογία υποχώρησης ή επίθεσης;

Ο φασισμός όταν ομολογεί κάτι το κάνει όχι από φόβο ή ήττα αλλά από πρόθεση νομιμοποίησής του ως εγκληματικής οργάνωσης στη συνείδηση της κοινωνίας. Δεκάρα δεν δίνει για τις κατηγορίες που θα εγείρει κάθε εγκληματική παραδοχή. Ο στόχος του είναι πάντα ο… επόμενος και ο τελικός! Και αυτός είναι να φτάσει να γίνει αποδεκτός με τη βία και την επιβολή, όπως ακριβώς είναι: εγκληματική οργάνωση! Ο δρόμος για την πολιτική εξουσία μετά, είναι ανοικτός!

Όταν μια φασιστική οργάνωση αποφασίζει να κάνει ένα βήμα μπρος, γνωρίζει από πριν ότι έχει πίσω της ένα ολόκληρο σύστημα που τη στηρίζει. Οι όποιες αρνητικές συνέπειες πάνω της θα είναι προσωρινές ενώ οι συνέπειες πάνω στους λαούς και τα δημοκρατικά δικαιώματα θα είναι μόνιμες. Αυτή τη διαφορά δεν μπορούμε να την εξαλείψουμε γιατί ο φασισμός είναι η βαθιά ψυχή του κεφαλαίου και ποτέ δεν ξεριζώνεται αν δεν ξεριζωθεί ο καπιταλισμός στο τελευταίο του στάδιο τον μονοπωλιακό καπιταλισμό.

Όσοι λοιπόν χάρηκαν από την ομολογία του Μιχαολιάκου καλύτερα να το ξανασκεφτούν πιο ψύχραιμα. Το τέρας έκανε ένα ακόμη βήμα αναβάθμιση του, ένα κρίσιμο βήμα, προκλητικό προς την κοινωνία, προκλητικό προς τους ψηφοφόρους που σε 2 μέρες ψηφίζουν. Ένα βήμα ποιοτικής αναβάθμισής της οργάνωσης, μια κεφαλαιοποίηση της μέχρι τώρα εγκληματικής δράσης της.

Έδειξε ότι δεν φοβάται τα αποτελέσματα των εκλογών, ξεκαθάρισε ότι όποιοι τώρα την ψηφίσουν θα ξέρουν απολύτως τι ψηφίζουν και θα αποτελέσουν τη μάζα για το επόμενα εγκληματικά βήματα. Αυτό σημαίνει κανονικό πρόγραμμα πορείας προς την πολιτική εξουσία, μέσα από διακριτή φασιστική μεθοδολογία και όχι μέσα από αστικές δημοκρατικές διαδικασίες.

Όσοι χάρηκαν για την αποκάλυψη νόμισαν ότι έτσι κλείνουν ένα μέτωπο με νίκη. Στην πραγματικότητα πρέπει να ανασκουμπωθούν μήπως και η κατάμουτρη παραδοχή του πολιτικού εγκλήματος αποτελεί θρασεία νίκη του φασισμού.

 

Μια μέθοδος του συστήματος: σταδιακή ανάπτυξη του φασισμού

Αν γυρίσουμε λίγο στην ιστορία θα δούμε ότι κάθε παρόμοια «ήττα» των φασιστών αποτελούσε στην πραγματικότητα μια νέα, αναβαθμισμένη, βάση εξόρμησης του φασισμού!

Η εκκόλαψη του φασισμού γίνεται βέβαια από το πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Πριν 10 χρόνια καθησύχαζαν το λαό και κυρίως τους ανήσυχους προοδευτικούς και «αριστερούς» μικροαστούς, ότι φασιστικός κίνδυνος δεν υπάρχει, η οργάνωση του είναι ανύπαρκτη. Αφού αποκοίμισαν τους πάντες και απέκρυψαν σειρά από εγκληματικές πράξεις και δράσεις,  τον επανέφεραν ως σωτήρα από τους μετανάστες! Αφού και πάλι υποβάθμισαν τους φόβους, τον επανέφεραν μέσα από τις δημοτικές εκλογές ως νόμιμο τέρας μέσα στην τοπική κοινωνία. Κατόπιν, με την ίδια μέθοδο τον έφεραν στη Βουλή (αντιγραφή της ιστορίας του φασισμού στον μεσοπόλεμο) ως νόμιμο εκπρόσωπο «μεγάλης μερίδας του λαού»! Και πάλι αποκοίμισαν το λαό υποβαθμίζοντας τις πράξεις και τους κινδύνους από την οργάνωση.

Καθόλου τυχαία δεν ήταν η δολοφονία του Π. Φύσσα. Ήταν αποτέλεσμα προηγούμενης ηθικοπολιτικής προετοιμασίας και όταν εσωτερικά ένοιωσαν «έτοιμοι» για το νέο άλμα «αναγνώρισης» στην κοινωνία, έκαναν και το έγκλημα! Δεν ήταν το πρώτο αλλά αυτό είχε την ειδική σημασία – μήνυμα προς την κοινωνία: αντιφασίστας Έλληνας!

Το ότι ενώ έκαναν το έγκλημα δεν έπεσε η αποδοχή τους από τους οπαδούς τους και ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, δείχνει τον επιστημονικό σχεδιασμό της πράξης. Κάποια κέντρα τους δίνουν τις σχετικές στηρίξεις για να κάνουν, μέσα από το έγκλημα, σταδιακά πράξεις κεφαλαιοποίησης κερδών της φασιστικής πορείας και δηλητηρίασης  της κοινωνίας.

Μετά τη δολοφονία Φύσσα το αστικό κράτος, δήθεν ξαφνιασμένο (με δεκάδες εγκληματικές πράξεις κατά μεταναστών και Ελλήνων εργαζομένων στα συρτάρια του) αποφάσισε να αντιδράσει κινώντας νομικές και δικαστικές διαδικασίες και αφήνοντας ανέπαφο το πολιτικό πεδίο, όχι τυχαία. Στην πραγματικότητα οι κινήσεις αυτές είναι μέσα στο μοντέλο αποκοίμισης της κοινωνίας για τον κίνδυνο που διατρέχει.

Προφανώς η Χ.Α. που, για την ώρα, είναι ο κύριος εκφραστής του φασιστικού φαινομένου στην πολιτική ζωή του τόπου, θεώρησε ότι η επίθεση εναντίον της έχει πλέον προεξοφληθεί, αφού κάποιοι εφησύχασαν με τις διώξεις και ότι είναι ώρα να επανέλθει αναβαθμισμένη ως (πολιτικώς) εγκληματική οργάνωση, με την αναγνώριση της πολιτικής ευθύνης, για να κεφαλαιοποιήσει τις ως τώρα «επιτυχίες της» στην πολιτική ζωή.

Μπορεί να χάρηκαν κάποιοι ότι έτσι η Χ.Α. έδωσε κάποιους επιρρεπείς ψήφους σε άλλα αστικά κόμματα και να διακινδύνευσε την 3^η θέση, αλλά δεν κατάλαβαν την επισημοποίηση της οργάνωσης με αυτή την «αναβαθμισμένη» φυσιογνωμία!

 

Ένας κανόνας: Ο φασισμός δεν έρχεται από το πουθενά

Μετά από όλη αυτή την φαινομενική «ήττα» της Χ.Α. και την επανάπαυση του πολιτικού κόσμου, φυσικά, το φασιστικό φαινόμενο θα επανέλθει δριμύτερο. Καμία αμφιβολία περί αυτού. Οι μόνοι άγνωστοι παράγοντες είναι η θέληση του συστήματος να προχωρήσει γρήγορα ή αργά στην επιβολή μιας διαρκώς και περισσότερο φασιστικής δόσης στο πολιτικό σύστημα και φυσικά η οργάνωση και αντίσταση του λαού στον φασισμό, μέσα από τις δικές του οργανώσεις και όχι φυσικά περιμένοντας προστασία από το αστικό σύστημα.

Το υπόβαθρο της ανάπτυξης του φασιστικού φαινομένου είναι πάντα οι αντιδραστικοποίηση του καπιταλισμού σε διάφορες φάσεις πολιτικής διαχείρισης με ταυτόχρονη  υποχώρηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Ενίοτε βέβαια προκαλείται και από την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, και καλείται ως τελευταίο μέσο σωτηρίας του συστήματος. Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν είναι καθόλου ένα μεμονωμένο πολιτικό φαινόμενο. Είναι η βαθιά φύση του καπιταλιστικού συστήματος που εκδηλώνεται με διάφορες πολιτικές μορφές, μία των οποίων είναι ο φασισμός.

Οι μεταλλαγές του φασιστικού φαινομένου

Και μια σημαντική παρατήρηση.

Αν κάποιοι νομίζουν ότι η πολιτική ή νομική εξάλειψη της Χ.Α. σημαίνει και εξάλειψη του φασιστικού φαινομένου πλανώνται πλάνην οικτρά. Η Χ.Α. είναι μόνο μια από τις μορφές εμφάνισής του, αυτή που έπρεπε να κάνει την αρχική «βρώμικη δουλειά» για να εισχωρήσει στις πλέον καθυστερημένες, πολιτικώς, μάζες και να αποκτήσει κοινωνική βάση και αποδοχή.

Και να εξαλειφθεί η Χ.Α. τα κέρδη του φασισμού θα κεφαλαιοποιηθούν από μια άλλη, «ανώτερη» οργάνωση, με «επιστημονική» στελέχωση και άλλον παραπλανητικό λόγο. Αυτή η οργάνωση θα εμβολίσει και τα ανώτερα, πολιτικώς,  σκεπτόμενα άτομα, ιδίως τους μικροαστούς διανοούμενους που τρέμουν την κρίση και τις συνέπειες, και έτσι θα έχει όλη την κοινωνική δομή και νομιμοποίηση να αναλάβει ακόμη και εξουσία. Τότε θα έχουμε την μετατροπή των αρχών του νεοφιλελευθερισμού από ατομικές δράσεις σε μαζικές πολιτικές. Ονεοφιλελευθερισμός είναι η άλλη πλευρά του φασισμού.

 Αυτές οι διαδικασίες είναι γνωστές. Υπόστρωμα, εκτός των αντικειμενικών εξελίξεων, αποτελεί, ήδη, η σε παγκόσμιο επίπεδο επιβολή σκληρών νεοφιλελευθέρων πολιτικών που ακυρώνουν ή καταργούν κάθε εργατικό,  δημοκρατικό ακόμη και αστικό δικαίωμα με παράλληλη προώθηση αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης μερικές των οποίων προσομοιάζουν με «κοινοβουλευτικό φασισμό». Και μόνο τις πολιτικές της ΕΕ και των ΗΠΑ  να αναλύσετε, σε πρώτο βαθμό, αυτό ακριβώς θα διαπιστώσετε.

Συμπέρασμα.

Ας μη μας παραπλανούν οι σχέσεις μεταξύ φασισμού και αστικής δημοκρατίας που είναι σαν ακορντεόν, μια ανοικτές και μια πιεστικές. Η ρίζα και των δυο είναι βαθιά τον καπιταλισμό, στις παραγωγικές τουσχέσεις και στην ανάγκη του να διασφαλίζει, με οποιοδήποτε πολιτικό ή αιματηρό τρόπο, τα κέρδη του. Είναι δύο μορφές πολιτικής διαχείρισης της ίδιας ταξικής εξουσίας ή αλλιώς της ταξικής δικτατορίας του κεφαλαίου. Αυτό είναι το προσδιοριστικό στοιχείο ανάπτυξης του φασιστικού φαινομένου από την αστική τάξη. Καμία αυταπάτη ότι, τάχα, αυτή δεν τον θέλει! Το αντίθετο, τον έχει ως βασική εφεδρεία στερέωσης ή  διάσωσης της εξουσίας της.

 

Ο πρόσφυγας μπορεί να γίνει μια καλή επένδυση στην Ευρώπη των «αξιών»!!!

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ «ΑΞΙΕΣ» ΤΗΣ ΕΕ!

 ... και θυμηθείτε ποιοί υμνούν και επικαλούνται τις "αξίες" της.

ΤΙ ΜΕΤΟΧΗ, ΤΙ ΜΗΧΑΝΗΜΑ, ΤΙ  ΒΥΤΙΟΦΟΡΟ, ΤΙ ΜΠΑΖΑ, ΤΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΤΙ ΚΟΠΑΔΙΑ ΖΩΩΝ, ΤΙ ΚΟΠΑΔΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ. ΌΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ!

Μια μικρή παλιά ιστορία:

Πριν από πολλά χρόνια, μικρό παιδί, ήμουν ανεβασμένος πάνω σε μια ανοικτή καρότσα φορτηγού με άλλους φίλους και κάπου πηγαίναμε. Από δίπλα περνούσε ένα άλλο φορτηγό που στο μουσαμά έγραφε: «Μεταφοραί ζώντων ζώων». Τίποτα το παράξενο, μέχρι που προσπέρασε και είδαμε από το πίσω, ανοικτό, μέρος ότι ήταν γεμάτο εργάτες! Τότε τους δείχναμε την επιγραφή σκάζοντας σε κοροϊδευτικά γέλια. Αντί όμως να δούμε οργισμένη αντίδραση τους είδαμε να γελάνε και αυτοί και να δείχνουν στην δική μας καρότσα που έγραφε: «Μεταφοραί οικοδομικών υλικών και μπαζών»!  

Τότε δεν πήγε ο νους μου στην αλληγορική διάσταση αυτής της ιστορίας.

Γιατί τη θυμήθηκα; Δείτε τι συμβουλεύουν στους καπιαλιστές και πως υπολογίζουν τους πρόσφυγες,  οι οικονομολόγοι του καπιταλισμού:

-Ο "ανθρωπισμός" επιβάλλει, η οικονομία της ΕΕ χρειάζεται την "υποδοχή" προσφύγων

-«Οι πρόσφυγες είναι μια επένδυση (...) δεν είναι χαμένα χρήματα», τονίζει επίσης ο Μαρσέλ Φράτζσερ, ο πρόεδρος του γερμανικού ινστιτούτου οικονομικών ερευνών DIW.

 

-Η υποδοχή προσφύγων προσφέρει στην Ευρώπη την ευκαιρία «όχι μόνο να τιμήσει τη θέση της ως δημοκρατικής, πλούσιας και σεβόμενης την παράδοσή της Ένωσης, αλλά και να αυξήσει τις προοπτικές της για ανάπτυξη»

-Οικονομολόγοι όλων των τάσεων τονίζουν ότι η Ευρώπη πρέπει να δεχθεί τους πρόσφυγες και μετανάστες και για οικονομικούς λόγους. Οι άνθρωποι αυτοί θα στηρίξουν την ανάπτυξη, και μάλιστα με μικρό κόστος για την ΕΕ, εξηγούν.

-Ο Χόλγκερ Σμίντλινγκ της Berenberg Bank υπολόγισε πως η υποδοχή προσφύγων θα μπορούσε να αυξήσει το ΑΕΠ της ευρωζώνης κατά 0,2% από το δεύτερο εξάμηνο του 2015.

-«Η ήπειρός μας μπορεί και οφείλει να γίνει τον 21ο αιώνα μια μεγάλη γη μετανάστευσης», έγραφε από την πλευρά του ο… αριστερός οικονομολόγος Τομά Πικετί σε πρόσφατο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Liberation.

 

-Η ιστορικός Νάνσι Γκριν, ερευνήτρια στην Ανώτατη Σχολή Κονωνικών Επιστημών (EHESS), εξηγεί πως «υπάρχει μια θέση για τους μετανάστες, τόσο στις περιόδους (οικονομικής) επέκτασης όσο και σ' εκείνες της (οικονομικής) ύφεσης», στους τομείς όπου «οι συνθήκες δεν θεωρούνται αρκετά καλές για τους αυτόχθονες». Ως παραδείγματα ανέφερε τις κατασκευές ή τη σιδηρουργία τον 19ο και τον 20ο αιώνα και τις υπηρεσίες προς πρόσωπα σήμερα.

-«Γενικά οι μετανάστες είναι νέοι, με καλή υγεία και επιθυμούν σφόδρα να εργασθούν. Αποφέρουν περισσότερα απ' όσα κοστίζουν» … Εμμανιέλ Οριόλ, ερευνήτρια στη Σχολή Οικονομικών (School of Economics) της Τουλούζης.

-Αυτό που θέλουν οι πρόσφυγες όπως και οι μετανάστες «είναι να συνέλθουν … να εργασθούν» … «πρέπει να οικοδομήσουμε πάνω στον δυναμισμό αυτόν». Ντιμόν του ΟΟΣΑ

Από το in.gr

http://finance.in.gr/InGrArticle.aspx?articleID=1500025762

Η πραγματική εξουσία στις ΗΠΑ ασκείται από το 0,001% του πληθυσμού!

Η σχέση ταξικής και πολιτικής εξουσίας

Οι κομμουνιστές από την εποχή του Μαρξ και του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, αλλά κυρίως από την Παρισινή Κομμούνα, γνώριζαν πολύ καλά τη διάκριση ταξικής και πολιτικής εξουσίας. Για το λόγο αυτό καθόρισαν, μαζί με την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, και την ανατροπή της ταξικής εξουσίας της αστικής τάξης. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την κατάργηση των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων και την αντικατάστασή τους με τις μεταβατικές «σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις» στην περίοδο μετάβασης προς τον κομμουνισμό. Για να το πούμε πιο καθαρά την αντικατάσταση της ταξικής εξουσίας της αστικής τάξης (των κεφαλαιοκρατών ή αλλιώς της δικτατορίας του κεφαλαίου) από την ταξική εξουσία της εργατικής τάξης (δικτατορίας του προλεταριάτου).

Η είδηση λέει δια στόματος του πρώην προσωπάρχη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, ότι η πραγματική εξουσία στις ΗΠΑ ασκείται από το 0,001% του πληθυσμού ή αλλιώς από 400 ανθρώπους! Αν σκεφτεί τώρα κανείς ότι οι ΗΠΑ καθορίζουν σε τεράστιο βαθμό την πορεία των εξελίξεων σε όλο τον πλανήτη, τότε μπορούμε ευκόλως να συμπεράνουμε ότι αυτοί οι 400 άνθρωποι με την προσθήκη και κάποιων ομογάλακτων από ΕΕ, καθορίζουν το σύνολο των παγκόσμιων εξελίξεως, ασκώντας τη δικτατορία του κεφαλαίου σε όλη την υφήλιο.

Η διαπίστωση αυτή κάνει το έργο των πρωτοπόρων μαχητών της εργατικής τάξης για την ανατροπή του καπιταλισμού πολύ δύσκολο. Ωστόσο αντικειμενικά σπρώχνει σε όξυνση της ταξικής πάλης αφού όλο και περισσότερο η διατήρηση αυτής της εξουσίας απαιτεί πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα διασφάλισης και της ταξικής και της πολιτικής εξουσίας.

Η ένταση της εκμετάλλευσης, η υπερσυσσώρευση του πλούτου από τη μια και της φτώχειας από την άλλη, η αδυναμία διασφάλισης κερδών ικανών να κρατήσουν σε βιωσιμότητα όλα τα κεφάλαια και η αφαίρεση εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων από τον λαό οδηγούν αντικειμενικά σε απομόνωση την εξουσία του κεφαλαίου όσα μέσα και αν διαθέτει για να την ενισχύει.

Είναι εντελώς φυσικό μια εξουσία με τόσο μικρή κοινωνική βάση να στηρίζεται στο τέλος μόνο στους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τη βία ταξικών και κρατικών πολέμων. Μέσα στο χρόνο σταδιακά όλες οι δημοκρατικές κατακτήσεις  του λαού οι οποίες επιβλήθηκαν με αγώνες και αίμα αιώνων αντικαθίστανται με βίαιες και αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης που συγχωνεύουν την πολιτική εξουσία στην ταξική εξουσία.

Αυτή η πορεία όμως που επιβάλλουν οι κεφαλαιοκράτες στην πραγματικότητα κλέβει από το μέλλον του συστήματος για να επιβιώσει σήμερα, άρα με ιστορικούς όρους φέρνει πιο κοντά την ανατροπή του. Για να γίνει αυτό κατανοητό πρέπει να γνωρίζουμε ότι το κεφάλαιο στη σύγχρονη μορφή του για να λειτουργήσει αποδοτικά πρέπει να δέχεται την απόκτηση εργασιακών δικαιωμάτων ως προϋπόθεση απόκτησης παραγωγικών ικανοτήτων από την εργατική τάξη. Χωρίς αυτές είναι αδύνατη η κερδοφόρα λειτουργία των σύγχρονων μέσων παραγωγής και η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. 

 

 

Στην ουσία το κεφάλαιο βρίσκεται στο παρακάτω αδιέξοδο: αν δεν αφαιρέσει δικαιώματα από την εργατική τάξη τώρα, δεν μπορεί να αποσπάσει κέρδη και να επιβιώσει και αν δώσει δικαιώματα (πάντα κάτω από την πάλη των εργαζομένων) υπονομεύει την ύπαρξή του. Στην πρώτη περίπτωση σημαίνει βίαιες πολιτικές που οξύνουν την ταξική αντιπαράθεση και πάλη με ανυπολόγιστες συνέπειες και άδηλο μέλλον και στη δεύτερη σημαίνει ότι σταδιακά μετατρέπει την εργατική τάξη σε «συνεταίρο», όπως ισχυρίζονται οι αστοί, όταν πρόκειται να δώσουν ένα εργατικό δικαίωμα κάτω από την ταξική πάλη αλλά στην πραγματικότητα σε ικανότερο διεκδικητή της δικής της εξουσία μέσα από την πάλη της. Και στις δύο περιπτώσεις όμως το κεφάλαιο έχει ημερομηνία λήξης.

 

Και μια που έχουμε εκλογές, η είδηση μας αποκαλύπτει την πλήρη απαξίωση των δήθεν δημοκρατικών εκλογών στις καπιταλιστικές χώρες, δια μέσω των οποίων οι πολίτες δήθεν εκλέγουν αυτούς που θα κυβερνήσουν τη χώρα. Στην πραγματικότητα εκλέγουν αυτούς που θα διαχειριστούν την ταξική δικτατορία του κεφαλαίου με τούτους ή τους άλλους όρους που τους ονομάζουν «πρόγραμμα, ιδεολογία, πολιτική θέση» κλπ.

 

Η είδηση από το in.gr:

«Την πολιτική των ΗΠΑ καθορίζουν 400 άνθρωποι, λέει πρώην στέλεχος του ΥΠΕΞ

Η πολιτική των ΗΠΑ καθορίζεται περίπου από 400 ανθρώπους, ο συνολικός πλούτος των οποίων ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια δολάρια, καθώς αυτοί ελέγχουν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης από το παρασκήνιο, υποστήριξε ο Λόρενς Γουίλκερσον, πρώην προσωπάρχης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον λετονικό ραδιοσταθμό Radio Baltkom.

Η εξουσία βρίσκεται στα χέρια περίπου του 0,001% του πληθυσμού των ΗΠΑ, πρόσθεσε ο Γουίλκερσον και σημείωσε ότι πρόκειται για μια μεγάλη ανισότητα που διαιωνίζεται.

Στην ίδια συνέντευξη ο πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επέκρινε την αμερικανική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή, χαρακτηρίζοντας τα αποτελέσματά της καταστροφικά. Ειδικά η εισβολή στο Ιράκ το 2003 ανέτρεψε την ισορροπία δυνάμεων που διατηρείτο στον Κόλπο επί 50 χρόνια, επισήμανε ο Γουίλκερσον, προσωπάρχης του Πάουελ από το 2002 ως το 2005».