Η προσβολή της ουκρανικής ποδοσφαιρικής ιστορίας από τους φασίστες

Όταν η ιστορία ξαναγράφεται κατά διαταγήν, ξαναγράφεται και σαν φάρσα.

Στις 14/5/2015, η ουκρανική ομάδα Ντνιεπρ προκρίθηκε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ νικώντας με 1-0 τη Νάπολι. Η νίκη αυτή γιορτάστηκε από τους Ουκρανούς φασίστες, και όχι μόνο, σαν νίκη ανωτερότητας των ουκρανών φασιστών κατά παντός άλλου!

Οι εφημερίδες της ΕΕ δεν είδαν απολύτως τίποτα από τα φασιστικά πανό, σήματα και σημαίες που πλημύρισαν το γήπεδο του Κιέβου όπου έγινε ο αγώνας. Ούτε κανένας είδε την διαιτησία στους αγώνες της Ντιεπρ που με το ζόρι την έφτασε στον τελικό, κατά παραγγελία της, κατά τα άλλα απολίτικης, ΟΥΕΦΑ η οποία επιβάλει σκληρές ποινές σε άλλες πολύ απλές περιπτώσεις!   Έτσι δεν είναι κύριε Πλατινί;;;

Αντιθέτως και οι ευρωπαϊκές εφημερίδες πανηγυρίζουν για την πρόκριση μιας άγνωστης μικρής ομάδα, ιδιοκτησίας του τρίτου ολιγάρχη της Ουκρανίας φίλου των φασιστών με ουκρανο-κυπρο-εβραϊκή καταγωγή. Όπως το κεφάλαιο, έτσι και το παιδί του, ο φασισμός, δεν έχει ούτε πατρίδα ούτε φυλή .

«Χρυσή σελίδα στην ιστορία της έγραψε» η Ντνιεπρ, μας πληροφορεί εδώ το sport.gr! χρυσοφόρα έπρεπε να γράφει.

Στο ίδιο το Κίεβο όμως το 1942 γράφτηκε μια άλλη πραγματικά ηρωική και χρυσή σελίδα του ουκρανικού ποδοσφαίρου. Ουκρανοί πατριώτες αντιμετώπισαν τους κατακτητές της Ουκρανίας Ναζί και παρά την παραγγελία από τους κατακτητές ότι αν νικήσουν θα εκτελεστούν αυτοί προτίμησαν να θυσιάσουν τη ζωή τους παρά να χάσουν την ευκαιρία να δείξουν την αντίθεσή τους σους φασίστες.

Οι χθεσινές εκδηλώσεις των φασιστών αποτελούν, επακριβώς, προσβολή στην ιστορία του ουκρανικού ποδοσφαίρου. Δυο ιστορίες εντελώς αντίθετες στην ίδια πόλη. Η μία να συμβολίζει τη νίκη κατά του φασισμού και η άλλη τη νεκρανάστασή του κατά παραγγελία των καπιταλιστών της Δυσης!

«Αγώνας θανάτου»! έτσι αποκλήθηκε ο αγώνας μεταξύ αιχμαλώτων Ουκρανών που ήταν στην αντίσταση κατά των Ναζί.

«Αγώνας βρικολάκων». Μάλλον έτσι πρέπει να αποκληθεί αυτός της Ντιέπρ.  

^{ΝΤΕΡΜΠΙ ΘΑΝΑΤΟΥ! ΈΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ}

Πηγή: http://www.onalert.gr/stories/Ntermpi_thanatoyEnas_istorikos_podosfairikos_agonas_BINTEO/4351

Του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη

Έντεκα ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου, εκτελέστηκαν το 1942, μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα με επίλεκτη ομάδα της Βέρμαχτ, γιατί δεν κάθισαν να χάσουν.

(…)

Η ιστορία

Κίεβο 1942, ουκρανική πρωτεύουσα, (μέλος της Σοβιετικής Ένωσης τότε) στενάζει, όπως άλλωστε ολόκληρη η Ευρώπη , κάτω από τη γερμανική κατοχή. Ο Γερμανός Διοικητής, αποφασίζει πως θα ήταν πολύ καλό για το ηθικό των στρατιωτών του να διοργανωθεί, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα σε ντόπιους και σε επαγγελματίες Γερμανούς ποδοσφαιριστές που υπηρετούν τη θητεία τους στη Βέρμαχτ. "Η ανωτερότητα της Άριας Φυλής έναντι των υπανθρώπων ρωσο-ουκρανών Σλάβων είναι εμφανής σε όλους τους τομείς και φυσικά και στο ποδόσφαιρο" έλεγε.

Στις 9 Αυγούστου όλα ήταν έτοιμα για τον αγώνα. Από τη μια πλευρά η ελίτ της Βέρμαχτ και από την άλλη 11 ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου, και της Λοκομοτίβ Κιέβου οι οποίοι ήταν αιχμάλωτοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ντάρμιτσα. Την ομάδα συμπλήρωναν κάποιοι εργάτες Ουκρανοί, από ένα φούρνο που ήταν κοντά στο γήπεδο.

Η ομάδα ονομάστηκε f.cStart και την αποτελούσαν 8 παίκτες της Ντιναμό και 3 της Λοκομοτίβ. Ο Γερμανός διοικητής της πόλης, έβλεπε προσωπικά τους 6 αγώνες που έπαιξε η ομάδα των Ουκρανών, πριν αντιμετωπίσει την γερμανική ομάδα των επιλέκτων. Ο τρόπος που έπαιζαν , ο τρόπος που άλλαζαν μπαλιές στο γήπεδο, και η ταχύτητα τους τον έκαναν να αισθάνεται λίγο άβολα. Σε 6 αγώνες με στρατιώτες από συμμαχικές χώρες των Γερμανών (Ούγγρους, Ρουμάνους, Γερμανούς) η Start, δεν κέρδιζε κάτω από 5-0.

"Με τους επίλεκτους μας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Οι Σλάβοι υπάνθρωποι, θα βιώσουν την ανωτερότητα μας" έλεγε σε άλλους ανώτατους αξιωματικούς. Έτσι και έγινε. Στον τελευταίο αγώνα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η Start φιλοδώρησε τη Flakelf, την ομάδα των επιλέκτων που τόσα στήριζε πάνω της ο Διοικητής του Κιέβου, με 5 γκολ. Start- Flakelf: 5-1. Η τιμή και το ηθικό του στρατεύματος του κρεμόταν από μια κλωστή.

 

Σε έξαλλη κατάσταση ζήτησε επαναληπτικό αγώνα και στις 9 Αυγούστου, τρεις ημέρες μετά όλα ήταν έτοιμα για το ματς που έμεινε στην ιστορία σαν "Ματς Θανάτου".

Ο αγώνας έγινε στο στάδιο της Zenit. Στις 5.00 το απόγευμα. Εκείνο το καλοκαίρι στην Ουκρανία έκανε πολύ ζέστη. Θεατές ήταν μόνο Γερμανοί φαντάροι και Ουκρανοί δοσίλογοι αστυνομικοί ενώ στρατιώτες με τεράστια Γερμανικά λυκόσκυλα, έδιωχναν πίσω όσους ουκρανούς ήθελαν να δουν τον αγώνα και να υποστηρίξουν την Start. Για διαιτητής "ορίστηκε" ένας αξιωματικός των Ες Ες.!!!! Λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας ο αρχηγός της Start που έπαιζε με κόκκινες φανέλες και λευκά σορτσάκια (επιστρατεύτηκαν άρον άρον οι εμφανίσεις της Σπάρτακ γιατί δεν είχαν ρούχα) μίλησε στους συμπαίκτες του:

"Παίζουμε με κόκκινες φανέλες που δεν είναι το χρώμα της Ντιναμό ούτε της Λοκομοτίβ. Σας καλώ σήμερα όμως να παίξουμε για αυτό το χρώμα, που είναι το χρώμα της σημαίας μας της Σοβιετικής Ένωσης και να τους δείξουμε ότι αυτή η σημαία δεν χάνει ποτέ", είπε ο τερματοφύλακας και αρχηγός της Ντιναμό, Mykola Trusevych.

Την ώρα που τελείωσε τον λόγο προς τους συμπαίκτες του, ο αρχηγός των Ουκρανών, μπήκε στα αποδυτήρια ο Γερμανός διαιτητής: "Ξέρω πως είστε μια πολύ καλή ομάδα, με πολύ καλούς παίκτες. Πρέπει όμως να ακολουθήσετε τους κανόνες και να χαιρετίσετε την γερμανική ομάδα με τον Ναζιστικό τρόπο πριν τον αγώνα." Μια φωνή από το βάθος του απάντησε και τον έκανε να εγκαταλείψει τον χώρο εξοργισμένος. "Το μοναδικό πράγμα που θα χαιρετίσουμε, θα είναι τα στρατεύματα σας όταν θα φεύγετε"

Πραγματικά όταν οι ομάδες συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του γηπέδου, οι 11 Ουκρανοί δεν σήκωσαν το χέρι τους να χαιρετίσουν ναζιστικά. Την ίδια στιγμή το γήπεδο έβραζε σαν καζάνι, γεμάτο από Γερμανούς με το χέρι υψωμένο να φωνάζουν "Χάιλ Χίτλερ"... Αντίθετα, οι παίκτες της Start μόλις τελείωσε ο Ναζιστικός ύμνος, έσφιξαν τις γροθιές τους σήκωσαν το χέρι τους και μετά το έφεραν στην καρδιά τους και φώναξαν τον χαιρετισμό του Κόκκινου Στρατού: " Fizcult Huraaa", δηλαδή "Πάμε δυνατά, Ουράαα"

Ο αγώνας ξεκίνησε με τους Ουκρανούς να μαγεύουν με την μπάλα, αλλά αυτή τη φορά οι Γερμανοί ήξεραν τι θα αντιμετωπίσουν. Οι κλωτσιές, οι αγκωνιές, τα κλαδέματα, τα τραβήγματα της φανέλας , έπεφταν σύννεφο. Ο διαιτητής δεν έβλεπε το παραμικρό. Κάποια στιγμή ένας Γερμανός επιθετικός κλωτσάει στο κεφάλι τον τερματοφύλακα των Ουκρανών και τον αφήνει αναίσθητο. Τότε βάζουν οι Γερμανοί το πρώτο τους γκόλ. Ο γιος του Makar Gonacharenko ενός από τους 3 παίκτες που τελικά επέζησαν θυμάται τι του έλεγε ο πατέρας του για τον συγκεκριμένο αγώνα: "Ξύλο... πολύ ξύλο. Σε κάθε επαφή με την μπάλα σε κάθε τρέξιμο μας κλωτσούσαν παντού. Νιώθαμε τα κόκαλα μας να πονάνε, έτοιμα να βγουν από τις κλειδώσεις τους"

Το ημίχρονο έληξε 3-1 και αφού ο μέσος των Ουκρανών Goncharenko , χόρεψε όλη τη γερμανική άμυνα και στη συνέχεια κεραυνοβόλησε τον τερματοφύλακα.

Στο ημίχρονο οι Ουκρανοί παίκτες δέχτηκαν και νέα επίσκεψη στα αποδυτήρια. Ήταν ο Γερμανός διοικητής της πόλης. Με ένα προσποιητό χαμόγελο και σφιγμένα δόντια εισέβαλε συνοδευόμενος από αξιωματικούς των Ες Ες και είπε: "Εντάξει μπορείτε τώρα να τα παρατήσετε. Δείξατε σε όλους τι αξίζετε, αλλά μέχρι εδώ. Είστε φανταστική ομάδα με απίστευτες ικανότητες και μας έχετε εντυπωσιάσει όλους, αλλά όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορείτε να κερδίσετε. Δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση. Μέχρι εδώ. Σκεφτείτε τις συνέπειες των πράξεων σας..." Οι Ουκρανοί παίχτες ήταν προκλητικά αδιάφοροι όσοι ώρα μιλούσε ο ανώτατος Γερμανός αξιωματικός. Άλλος έδενε τα παπούτσια του, άλλος έπινε νερό, άλλος έκανε διατάσεις και κρατούσε το σώμα του ζεστό, άλλος έφτιαχνε τα μαλλιά του... Κανείς δεν του έδινε σημασία.

Στο δεύτερο ημίχρονο η κάθε ομάδα σκόραρε από 2 φορές και 5 λεπτά πριν τη λήξη, ενώ το σκορ ήταν 5-3 υπέρ των Ουκρανών, ο Klimenko, ένας κεντρώος που έπαιζε όμως στα μπακ με την ομάδα της Start, πήρε την μπάλα, κατέβηκε αλλάζοντας με απίστευτη ταχύτητα πάσες με τους συμπαίκτες του, προς την Γερμανική περιοχή και εκεί ξεφτίλισε ολόκληρη την ομάδα επίλεκτων της Βέρμαχτ. Ο Klimenko, πέρασε με ντρίμπλες πέντε παίκτες της Γερμανικής άμυνας, και βρέθηκε τετ α τετ με τον Γερμανό τερματοφύλακα. Μια, δυο προσποιήσεις ο τερματοφύλακας πέφτει αριστερά και ο Ουκρανός τον περνάει από δεξιά. Όμως δεν σουτάρει προς το άδειο τέρμα, κάνει μια στροφή και ξαναπερνάει άλλη μια φορά τον τερματοφύλακα, ο οποίος ζαλίζεται και πέφτει κάτω. Ο Klimmenko φτάνει στην γραμμή του άδειου τέρματος χαμογελάει, γυρίζει την πλάτη του και σουτάρει επιδεικτικά με δύναμη προς το κέντρο του γηπέδου.

Ο Γερμανός διαιτητής έξαλλος σφυρίζει την λήξη του αγώνα στο 85. Οι Γερμανοί επίσημοι άφριζαν από το κακό τους και αποχώρησαν αμέσως. Οι Ουκρανοί σαν μικρά παιδιά αγκαλιάζονταν και έκλαιγαν στο κέντρο του γηπέδου... Έξω από το γήπεδο οι Ουκρανοί πολίτες παραληρούν, ουρλιάζουν από χαρά, ζητωκραυγάζουν. Οι Γερμανοί για να τους αναχαιτίσουν αμολάν τα λυκόσκυλα...

Μια εβδομάδα μετά, το βράδυ της 16ης Αυγούστου όσοι παίκτες της Start, συμμετείχαν στον αγώνα, συνελήφθησαν από τους Γερμανούς. Η κατηγορία ότι ήταν μέλη της NKVD (μυστική αστυνομία της Σοβιετικής Ένωσης) ήταν βαριά και η ποινή ήταν μόνο μια: Θάνατος. Οι 11 παίκτες της Start κατηγορήθηκαν σαν κατάσκοποι. Και αμέσως οδηγήθηκαν στα κρατητήρια. Το πρώτο βράδυ στα κρατητήρια της Γκεστάπο ο Mykola Korotkykh το αριστερό εξτρέμ της Start, πέθανε από τα βασανιστήρια. Την επόμενη μέρα (ύστερα από ολονύχτιο ξύλο και βασανισμούς) έστειλαν τους υπόλοιπους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Syrezky, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Κίεβο στην περιοχής Babi yar.

Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, οι περισσότεροι παίκτες εκτελέστηκαν ή πέθαναν από της κακουχίες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ανάμεσα τους οι Ivan Kuzmenko, Oleksey Klimenko, και ο αρχηγός Mykola Trusevich.

Το τέλος του πολέμου, βρίσκει ζωντανούς μόνο τρεις από τους 11 παίκτες της Start. Τους Fedir Tyutchev, Mikhail Sviridovskiy και Makar Honcharenko...

Το 1971, έξω από το στάδιο της Zenit όπου έγινε ο αγώνας στήθηκε ένα τεράστιο μνημείο για τους 11 ήρωες. Δέκα χρόνια αργότερα το 1981, το στάδιο της Zenit μετονομάστηκε σε Start. Την ίδια χρονιά γυρίστηκε και η ταινία με τον Σταλόνε..

Βίντεο από την ταινία του 1981 με τους Πελέ, Αρντίλες, Κέιν, Σταλόνε

 Τρέιλερ ταινίας από την Ουκρανία με θέμα τον αγώνα θανάτου

ΤΟ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ, Η ΟΝΕ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΟ

Η δήλωση του Βαρουφάκη ότι «Εύχομαι να μην είχαμε μπει ποτέ σε αυτή τη νομισματική ένωση» και "Θα ευχόμουν να είχαμε δραχμή", θυμίζει απατημένη και φτηνιάρικη ερωμένη

15 χρόνια μετά οι συριζαίοι παραδέχονται έμμεσα ότι το ΚΚΕ είχε δίκαιο το 2.000 όταν έλεγε ΟΧΙ στην ΟΝΕ και το ευρώ και αποκάλυπτε ότι δεν είναι τίποτα άλλο από μια μετεξέλιξη, προς το χειρότερο, του «λάκκου των λεόντων» του 1961 και της Συνθήκης (Μάαστριχτ) παράδοσης της χώρας στο διευθυντήριο των ευρωπαϊκών μονοπωλίων των Βρυξελών.

Προηγούμενα, είχαν περάσει  άλλα 15 χρόνια, από το 1992, για να αναγνωρίσουν και πάλι ότι και στη Συνθήκη του Μάαστριχτ το ΚΚΕ είχε δίκαιο στο ΟΧΙ όταν αυτοί, ως Συνασπισμός, την ψήφιζαν με τα τέσσερα και μας έλεγαν… καθυστερημένους και ανεγκέφαλους που μόνο «όχι» ξέρουμε να λέμε! Και τώρα το ίδιο λένε…

Πρέπει να περάσουν άλλα 15 χρόνια για να παραδεχτούν ότι το ΚΚΕ έχει δίκαιο ως προς το χρέος και τον χαρακτήρα της κρίσης;

Το δύστυχο είναι ότι η αλαζονεία αυτών των ανθρώπων είναι τέτοια που δεν παραδέχονται ότι κάνουν λάθος σήμερα. Δεν διδάσκονται τίποτα από την ιστορία. Επαναλαμβάνουν σαν σε κασέτα ότι το ΚΚΕ είναι πίσω από τον κόσμο, απολιθωμένο και δεν ξέρει τι λέει, άσχετα αν δικαιώθηκε στο παρελθόν! «Τότε ναι μπορεί να είχε δίκαιο αλλά… τώρα σε καμιά περίπτωση»!

Ακόμη χειρότερο είναι ότι υποτασσόμενοι μοιρολατρικά στην καταστροφική λειτουργία των επιλογών τους, αρνούνται να αλλάξουν και επιλέγουν να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο πολλαπλασιάζοντας τις συνέπειες των λαθών τους, γιατί δήθεν η διόρθωση θα είναι πολύ πιο καταστροφική από τη συνέχιση του λάθους!!! Το λέει και ο Βρουφάκης: «Αλλά όταν εισέρχεσαι δεν βγαίνεις εκτός, χωρίς να συμβεί μια καταστροφή». Ακριβώς όπως έλεγαν και οι τουρκοποσκηνημένοι ότι η απελευθέρωση της Ελλάδος θα φέρει μεγαλύτερα δεινά από την υποταγή!

Μεγαλύτερο ύμνο των λαθών δεν ξέρω αν γνωρίσαμε άλλοτε. Και μεγαλύτερη δόξα ο οπορτουνισμός, η υποτακτικότητα και η μοιρολατρία μάλλον δεν γνώρισαν ποτέ.

Η δήλωση του Βαρουφάκη για να μη ξεχνιόμαστε:

"Θα ευχόμουν να είχαμε δραχμή", δήλωσε ο Γιάνης Βαρουφάκης στο συνέδριο του Economist και πρόσθεσε: "Μην κάνετε λάθος, αυτή δεν είναι δήλωση πως θέλω δραχμή. Εύχομαι να είχαμε δραχμή. Εύχομαι να μην είχαμε μπει ποτέ σε αυτή τη νομισματική ένωση και πιστεύω βαθιά πως όλα τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης θα συμφωνούσαν με αυτό τώρα, γιατί δομήθηκε άσχημα. Αλλά όταν εισέρχεσαι δεν βγαίνεις εκτός, χωρίς να συμβεί μια καταστροφή".

Δεν ξέρω τι θα γίνει σε 5 ή 15 χρόνια για να τα ξαναπούμε εδώ. Η καταστροφή μπορεί να έρθει πολύ νωρίτερα. Απλώς θα θυμηθώ τι έγραφα το 1992 για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και οι ίδιοι άνθρωποι με έλεγαν «καθυστερημένο» που δεν αντιλαμβάνεται ότι «ο κόσμος άλλαξε» και αυτά που γράφω μόνο στη φαντασία μου θα συμβούν. Κάποιοι από αυτούς που κορόιδευαν με θυμούνται μια χαρά αλλά αλλάζουν δρόμο όταν με βλέπουν. Κάποιοι άλλοι πολύ θρασείς μου λένε ότι τότε είχα μεν δίκαιο αλλά τώρα δεν έχω! Ακριβώς το ίδιο έλεγαν το 1992 για την αρχική μορφή της ΕΟΚ η οποία δήθεν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ άλλαζε και γινόταν… δημοκρατική με… καλό καπιταλισμό!!!

Το απόσπασμα του 1992

«Αλήθεια ποιο είναι τελικά το όραμα;

Όσοι όμως νόμισαν ότι το κακό τελειώνει με την εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων γελάστηκαν, γιατί "το Συμβούλιο παρακολουθεί τις οικονομικές εξελίξεις σε κάθε κράτος - μέλος ... και προβαίνει τακτικά σε συνολική αξιολόγηση" και "όταν διαπιστώνεται... ότι η οικονομική πολιτική ενός κράτους- μέλους αντιβαίνει προς τους γενικούς προσανατολισμούς... αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία (πάλι) μπορεί να απευθύνει τις αναγκαίες συστάσεις ..." τις οποίες "με ειδική πλειοψηφία μπορεί να ανακοινώσει δημόσια" (άρθρο 103).

Με απλά λόγια τα παραπάνω σημαίνουν αυστηρός οικονομικός έλεγχος και αστυνόμευση της χώρας μας από το Συμβούλιο, το οποίο έχει εξουσία να επιβάλλει κυρώσεις. Για όσους δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει η απλή φράση "συστάσεις" μπορούμε να πούμε ότι όταν γίνονται, τότε οι διεθνείς τράπεζες ή θα κόβουν τα δάνεια ή θα ανεβάζουν τα επιτόκια, το κράτος θα θεωρείται αφερέγγυο, η ροή των προγραμμάτων θα δυσκολεύεται, το χρηματιστήριο θα φέρνει βουτιά και συνολικά η χώρα θα απειλείται με οικονομική ασφυξία.

Και το άρθρο 103 κλείνει ως εξής: "Το Συμβούλιο, ακολουθώντας τη 'διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 189Γ, μπορεί να θεσπίσει λεπτομερείς κανόνες για τη διαδικασία πολυμερούς εποπτείας ...".

Τι εθνικός διασυρμός, τι υποτέλεια! Ποιος ως σήμερα οπαδός του Μάαστριχτ την προσυπογράφει με οποιοδήποτε αντάλλαγμα;»

Γράφτηκε τον Απρίλιο του 1992 και ξαναδημοσιεύθηκε το 2005.

Για ποιους ήταν η κρίση ευκαιρία;

Συχνά ακούμε από επαΐοντες ότι η κρίση είναι, εκτός των άλλων, και μια ευκαιρία. Ευκαιρία γενικώς και ο καθένας να μπορεί να την ερμηνεύσει όπως θέλει. Μια ευκαιρία η οποία προσφέρεται σε όλους και οι μόνοι που φταίνε για την απώλειά της είναι οι ίδιοι οι πολίτες που δεν την αξιοποιούν! Στο τέλος η κρίση χάνεται και τη θέση της παίρνει η ενοχή των πολιτών που υποφέρουν εξαιτίας  της ανικανότητάς τους.
 

Φυσικά αυτά είναι εγκεφαλικές κατασκευές αυτών που όχι μόνο δεν έχουν πληγεί από την κρίση αλλά μάλλον βγαίνουν κερδισμένοι. Ξεχωρίζουμε όμως όσους σοφά σκεπτόμενοι, υποδείχνουν ότι αφού η κρίση απέδειξε ότι τα μοντέλα οικονομικής πολιτικής, διακυβέρνησης, κρατικής δομής, Δημόσιας Διοίκησης, επιχειρηματικής δράσης κλπ, έχουν ακυρωθεί στην πράξη, χρειαζόμαστε μια εκ βάθρων αλλαγή και θεμελίωση νέας αναπτυξιακής πολιτικής. Η κρίση προσφέρει αυτή την ευκαιρία.

Δυστυχώς απ ό,τι φαίνεται η δεύτερη άποψη είναι μάλλον για να καλύπτουν κάποιοι την πρώτη, δεδομένου ότι στα 6 χρόνια της κρίσης αυτό που βγάζουν τα στοιχεία, για την Ελλάδα, είναι πως αυτή αποτέλεσε μια τεράστια ευκαιρία οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Γι αυτή την «ευκαιρία» μιλάμε! Μάλιστα από τα παγκόσμια στοιχεία που έχουμε, καταλαβαίνουμε ότι με τον ίδιο τρόπο λειτούργησε η κρίση ως «ευκαιρία» σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Η κρίση δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία.  Η ιστορία δείχνει ότι το ίδιο το σύστημα που ζούμε εμπεριέχει στα σπλάχνα του την κρίση. Είναι ένα σύστημα γεμάτο αδικίες και ανισότητες με κυριότερη την διαρκή συσσώρευση του πλούτου σε λίγα χέρια μεγαλοκεφαλαιούχων, τραπεζιτών, μονοπωλιστών, μεγαλομετόχων κ.α. από τη μια και της φτώχειας στις μάζες των ανθρώπων από την άλλη.

Ακόμη και μέσα στην κρίση, τα στατιστικά μας λένε ότι οι πολύ πλούσιοι αυξάνουν τον πλούτο τους! Σύμφωνα με τη βρετανική οργάνωση Oxfam, το 1% των πλουσίων της γης (72 εκατομμύρια) έχει περιουσία όση και το 99% των ανθρώπων (7,2 δισεκατομμύρια) και το 2016 θα το ξεπεράσει!

Στην Ελλάδα οι πλούσιοι αυξάνουν συνεχώς με κρίση και χωρίς κρίση τον πλούτο τους. Σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής εταιρείας Wealth-X οι πλούσιοι Έλληνες αύξησαν την περιουσία τους στα χρόνια της κρίσης κατά 20% και φορολογήθηκαν κατά πολύ λιγότερο από τους φτωχούς. Τα νομικά πρόσωπα (ΑΕ. ΕΠΕ) για παράδειγμα, πληρώνουν μόνο 6% του συνόλου των φόρων! Μάλιστα από διάφορες μελέτες βγαίνει ότι ο πραγματικός συντελεστής φορολογίας κερδών, μετά το συνυπολογισμό των φοροαπαλλαγών, είναι κάτω από τον μισό του νομίμου (26%). Αυτό για να μη μας ξεγελάνε ότι δήθεν είναι βαρείς οι φόροι του μεγάλου κεφαλαίου και γι αυτό δεν έρχονται επενδύσεις. Άλλα είναι τα αίτια.

 

Αναμένοντας το (γκρίζο) τρένο της ανάπτυξης(;)

Μια τελευταία έρευνα του γερμανικού Ιδρύματος Μακροοικονομικών Μελετών Hans Böckler, στην οποία μετέχει και ο καθηγητής και πρώην υπουργός κ. Τ. Γιαννίτσης, διαπίστωσε ότι το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στην Ελλάδα της κρίσης μεγάλωσε δραματικά. Στα χρόνια της κρίσης οι φόροι των φτωχότερων αυξήθηκαν κατά 337% ενώ οι φόροι των ευπόρων μόνο 9%.

Στα χρόνια της κρίσης, την ώρα που εδώ χάναμε τις δουλειές μας και φορτωνόμαστε φόρους, η άρχουσα τάξη και οι συν αυτής, έβγαλαν στο εξωτερικό τεράστια ποσά. Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel οι καταθέσεις των πλουσίων Ελλήνων στο εξωτερικό ανέρχονται σε 600 δισεκατομμύρια ενώ οι εδώ φιλοκυβερνητικοί αναλυτές τα κατεβάζουν στα 300 ή και 200 δισεκατομμύρια!  Σε κάθε περίπτωση, οι ο λαός έβγαλε με τον ιδρώτα του πλούτο μέσα από ένα άκρως διεφθαρμένο σύστημα μετατράπηκε σε κέρδη κάποιων που τα έβγαλε στο εξωτερικό. Στους ιθαγενείς  φορτώθηκαν τα δάνεια και το χρέος!

Καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτοί που φοροαπαλλάσσονται, και συχνά μιλούσαν κουνώντας το δάκτυλο για  και πατριωτισμό, έβγαλαν έξω τον πλούτο και τα κέρδη τους και μας φόρτωσαν τα χρέη.

Από την άλλη, μας υπόσχονταν ότι με τα μνημόνια, τους φόρους και τις περικοπές  που επέβαλαν, θα μειωθεί το χρέος. Όμως αυτό από 120% του ΑΕΠ έφτασε σήμερα στο 175% (325 δισεκατομμύρια). Ο καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γ. Βάμβουκας μας λέει μάλιστα ότι, το πραγματικό δημόσιο χρέος της χώρας είναι 561 δισεκατομμύρια ευρώ ή 313,6% του ΑΕΠ υπολογίζοντας και τα δάνεια ΔΕΚΟ και άλλα χρέη από γραμμάτια, τίτλους (swaps) κλπ που τα έχει εγγυηθεί η κυβέρνηση!

Είδαμε πως η κρίση ήταν πραγματικά μια «ευκαιρία» αλλά μόνο για να κάνει τους πλούσιος πλουσιοτέρους. Με τέτοιου τύπου πολιτικές όμως καμία ευκαιρία ανάπτυξη και κανένα μέλλον δεν ξανοίγεται για τα χώρα.

Ας δούμε τώρα πως μεταφράστηκε στην κοινωνία μας αυτή η πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης.

Οι φόροι των φτωχότερων αυξήθηκαν, όπως είδαμε, κατά 337%. Κάποτε  είχαμε και αφορολόγητο ως επαγγελματίες 10-12 χιλιάδες ευρώ. Τώρα από το πρώτο ευρώ καταβάλουμε φόρο 26%!

Η νέα κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα επαναφέρει το αφορολόγητο αλλά από πρώτο στον κατάλογο μέτρων το πήγε μάλλον στις καλένδες. Πάλι οι δανειστές επιβάλλουν τη συνέχιση της αντιλαϊκής φορολογίας, όποια και αν είναι η κυβέρνηση.

Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες προεκλογικές υποσχέσεις που, απ ότι φαίνεται, ειπώθηκαν μόνο για την ψήφο, όπως και με προηγούμενες κυβερνήσεις. Όλοι ξέρουμε ότι, το σενάριο που παίζεται και τώρα με τους δανειστές και τον στραγγαλισμό της χώρας, είναι επανάληψη των προηγούμενων, ίδιων σεναρίων, για να μας επιβάλουν νέα μέτρα και όχι για να καταργήσουν παλιά.

Σύμφωνα με την ΓΣΕΒΕΕ, στα χρόνια της κρίσης έκλεισαν 230.000 μικρές επιχειρήσεις. Το βλέπουμε άλλωστε αυτό και στους δρόμους με τα κλειστά μαγαζιά.

Στα τελευταία 5 χρόνια 300.000 μικρομεσαίοι βγήκαν στην ανεργία και 1,2 εκατομμύρια εργαζόμενοι απολύθηκαν! Όλοι αυτοί σχηματίζουν τον στρατό των ανέργων, πεινασμένων, αστέγων, απόκληρων και φτωχών της χώρας μας, στον 21 αιώνα της τεχνολογίας, των λέιζερ και των αυτοματισμών!

Σύμφωνα με την Eurostat, το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται στα όρια της φτώχειας αυξήθηκε από το 28,1% το 2008 σε 35,7% το 2013 και σήμερα είναι πολύ μεγαλύτερο ενώ κάποιες άλλες αναλύσεις των στοιχείων της Eurostat ανεβάζουν την πραγματική φτώχεια στο 44%! Αυτό μεταφράζεται σε 3 ως 4,8 εκατομμύρια φτωχών (με τη σημερινή έννοια της φτώχειας)!

 Η Στατιστική Υπηρεσία μας πληροφόρησε πριν λίγες μέρες ότι, από το 2009 μέχρι το 2013 είχαμε μείωση των κτηνοτροφικών μονάδων μέχρι και 12,1% και του αριθμού των εκτρεφόμενων ζώων από 5,1% μέχρι 24,2% ανάλογα με το είδος. Δυστυχώς από αυτάρκη χώρα καταντήσαμε εξαρτημένη από εισαγωγές στα κτηνοτροφικά προϊόντα.

Το ΑΕΠ της χώρας μεταξύ 2009 και 2014 έπεσε κατά 28%. Ομοίως η παραγωγή καταβαραθρώθηκε, ενώ κάποιοι κλάδοι μικρομεσαίων καταστράφηκαν τελείως.  Σύμφωνα με τον ΙΟΒΕ ο Δείκτης Υπευθύνων Προμηθειών της Markit για τον τομέα μεταποίησης στην Ελλάδα (Purchasing Managers' Index–PMI βρισκόταν στις 48,4 μονάδες τον Φεβρουάριο, δηλαδή η παραγωγή μειώνονταν, ήταν κάτω των 50 μονάδων που είναι το όριο από το οποίο αρχίζει η μεγέθυνση. Με βάση το 100 τη δεκαετία έτη 1996-2006, ο δείκτης του ΙΟΒΕ για τις επιχειρηματικές προσδοκίες στην ελληνική μεταποιητική βιομηχανία τον Φεβρουάριο του 2015, ανέρχονταν στις 86,6 μονάδες, ελαφρώς χαμηλότερα σε σχέση µε το Φεβρουάριο του 2014 (89,9 μονάδες).

Όσο για τους μισθούς και τις συντάξεις, είναι γνωστή η συνεχής καρατόμησή τους που ξεπερνάει το 30-40%. Σήμερα πολλοί νέοι με δύο και τρία πτυχία δουλεύουν δήθεν ως εκπαιδευόμενοι ή για 300 ευρώ το μήνα με μερική απασχόληση η οποία φτάνει και τις… 8 ώρες την ημέρα! Και όμως, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, πάνω από τους μισούς νέους είναι άνεργοι και έτσι καταστρέφονται οι γνώσεις, τα νιάτα και η παραγωγική τους δύναμη.

Μια χώρα που έχει στην ανεργία πάνω από το 25% του εργατικού δυναμικού και πάνω από τις μισές επιχειρήσεις να υπολειτουργούν και να κινδυνεύουν κάθε μέρα με κλείσιμο, πως είναι δυνατόν να ανορθωθεί και να αντιμετωπίσει την κρίση; Και αντί να επιχειρήσουν οι κυβερνήσεις να συγκρουστούν με τους ξένους δανειστές το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ που τους λένε και «θεσμούς», οι οποίοι απομυζούν κάθε πόρο της χώρας και να κάνουν στροφή στην ανάπτυξη, συμφωνούν η μία μετά την άλλη με τους ξένους και βάζουν συνεχώς νέους φόρους ενώ η παραγωγή πέφτει. Με αυτές τις πολιτικές ο λαός μας δεν έχει καμία τύχη, πέρα από την μόνιμη λιτότητα, φτώχεια και δυστυχία.

Η νέα κυβέρνηση έταξε πολλά πριν αναλάβει. Σιγά - σιγά όλα όσα έταξε τα παίρνει πίσω ή τα μεταθέτει «σε βάθος τετραετίας» κάτι που έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Φυσικά δεν πήγαιναν ούτε σε βάθος διετίας με αποτέλεσμα να μας βάζουν μέτρα και να μη τα βγάζουν ποτέ. Όλες οι λεγόμενες «κόκκινες γραμμές» γίνονται κάθε μέρα κουρέλι. Ετοιμάζονται να μας επιβάλουν νέους φόρους, νέα μνημόνια, νέα βάρη, νέες περικοπές, όπως και αν τα ονομάσουν.

Μέσα σε αυτό το κλίμα οι μικρομεσαίοι συνεχίζουν να συνθλίβονται. Αν δεν αλλάξουν ριζικά οι οικονομικές πολιτικές καμία ευκαιρία ανόρθωσης και ανάπτυξης δεν θα προβάλει. Όμως αυτό είναι άλλο ένα ακανθώδες πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία και η λύση του δεν είναι τόσο απλή.

Σ.Β.

Πηγή: eea.gr