Ο ΦΡΑΠΕΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ!

«Δεν αντέχω άλλο», μου λέει. «Όλοι είναι λαμόγια, παίρνουν την ψήφο μας και μετά μας τρέχουν και μας κοροϊδεύουν. Δεν αντέχω να πληρώνω, να με εκμεταλλεύονται και να με κοροϊδεύουν από πάνω.

Τέρμα, θα ψηφίσω ΚΚΕ, αλλά όχι έτσι, με έναν Γραμματέα γατώνι. Θα κάνει αυτά που λέει. Θα πάει στη βουλή, θα τους καθίσει κάτω, θα καταργήσει τα μνημόνια, θα βάλει με ένα νόμο όλα όσα λέει και ακόμη περισσότερα...

Έχω κουραστεί καταλαβαίνεις;

Θέλω να πάρω τη φραπεδιά μου, να αράξω στο μπαλκόνι και να βλέπω θάλασσα ή στον καναπέ μου και να βλέπω στο κανάλι της βουλής τον ΓΓ του ΚΚΕ να τους τουμπάρει όλους, να ψηφίζει σοσιαλισμούς, δικαιοσύνες και άλλα τέτοια, να ψηφίζει και κομμουνισμούς άμα λάχει να ‘ούμε, γιατί όχι… ο κομμουνισμός δεν λέει «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του»… ε, αυτό είναι σύστημα και που να σου λέω πόσες ανάγκες έχω…. αρχίζοντας από τον καφέ που δεν έχω να πληρώσω μέχρι τις Μπαχάμες με ιδιωτικό τζετ…» 

Μερικές φορές μένεις άγαλμα με την ανεστραμμένη αντανάκλαση της πραγματικότητας στα κεφάλια των ανθρώπων, την οποία πέτυχαν τα μέσα ενημέρωσης του κεφαλαίου και η Παιδεία του συστήματος. Ένας αχταρμάς υποταγμένων συνειδήσεων που όλα τα ονειρεύονται προσκυνώντας τη λογική του συστήματος. Ποτέ δεν κατάλαβαν ότι κανένας ΓΓ του ΚΚΕ δεν μπορεί να τους σώσει αν οι ίδιοι δεν σώσουν τον εαυτό τους. Ποτέ δεν άκουσαν την προτροπή του ΚΚΕ  «να οργανωθεί ο λαός και η εργατική τάξη για να διεκδικήσουν τα δίκαια και την εξουσία τους». Νομίζουν ότι μπορούν με τον φραπέ  και τον καναπέ να φέρουν τον… «αραχτό» κομμουνισμό!

Η TTIP και μερικές σκληρές αλήθειες.

Η Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων ή αλλιώς TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership), οι 10 λόγοι για τους οποίους πρέπει ναανησυχούν οι Ευρωπαίοι πολίτες και η αλήθεια που κρύβεται πίσω της.

“Η TTIP δεν αποτελεί μια παραδοσιακή εμπορική συμφωνία με κύριο στόχο τη μείωση των δασμών στις εισαγωγές μεταξύ εμπορικών εταίρων, καθότι οι δασμοί ανάμεσα στην ΕΕ και τις ΗΠΑ είναι ήδη στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα. Αξιωματούχοι και από τις δύο πλευρές πάντως, δηλώνουν ανοιχτά πως ο κύριος στόχος της TTIP είναι να παραμερίσει τις κανονιστικές ρυθμίσεις που αποτελούν «εμπόδιο» στην ελευθερία κίνησης κεφαλαίων και κερδοφορίας  πολυεθνικών επιχειρήσεων στις δύο μεριές του Ατλαντικού.

Στην πραγματικότητα, τα «εμπόδια» αυτά είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και οι περιβαλλοντικές ρυθμίσεις, όπως για παράδειγμα τα εργασιακά δικαιώματα, οι κανόνες ασφάλειας για τα τρόφιμα (που συμπεριλαμβάνουν τους περιορισμούς σχετικά με τα γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα), οι κανονισμοί για τη χρήση χημικών τοξικών ουσιών, οι νόμοι για την προστασία των προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο, ακόμη και κάποιες από τις ρυθμίσεις για τις τράπεζες που είχαν στόχο να αποφευχθεί μια επανάληψη της οικονομικής κρίσης του 2008”.

Αν δεν κάνω λάθος, από τη δεκαετία του ’90 έχουν ξεκινήσει αυτές οι διαδικασίες πλήρους κατάργησης των εθνικών πολιτικών εξουσιών από τις εθνικές και διεθνείς ταξικές εξουσίες του πολυεθνικού κεφαλαίου πίσω από τον παραπλανητικό τίτλο «προστασία των επενδύσεων»! Από τότε όλα τα θέματα τέθηκαν επί τάπητος. Εγώ τουλάχιστον από τότε είχα γνώση των πρώτων πληροφοριών για  το περιεχόμενο που ακούμε τώρα.

Τώρα οι πολιτικοί διαχειριστές του συστήματος χύνουν δάκρυα που οι πραγματικοί εξουσιαστές της οικονομίας, αποφασίζουν να τους καταπατήσουν και να τους επιβάλουν να νομιμοποιήσουν εν ψυχρώ τα εντελώς απάνθρωπα συμφέροντά τους σε γενικό πολιτικό επίπεδο.

Είναι η δικτατορία της ταξικής εξουσίας και ό,τι και να λέμε επιβάλει τις θελήσεις της. Μόνη σωτηρία είναι η εξέγερση των λαών, όχι απλώς οι φωνές των κοινοβουλίων.

Τους κομμουνιστές πολλοί μίσησαν, αλλά όταν λένε την αλήθεια όλοι κάνουν πως δεν την έχουν ακούσει ποτέ. Αυτά που γίνονται έχουν καταγραφεί και ειπωθεί από δεκαετίες αλλά αντί σκέψης, όλοι πουλούσαν δημοκρατία της ΕΕ και άλλα τέτοια φούμαρα. Τώρα ας σκεφτούν.

Πολλά από αυτά που γίνονται σήμερα σε επενδυτικό, εργασιακό, δημοκρατικό, Δικαιικό, γεωπολιτικό επίπεδο τα είχαμε γνωρίσει σε θεωρητικό επίπεδο από τη δεκαετία του ’70 αλλά τότε τα έλεγαν «κομμουνιστική προπαγάνδα». Και αυτά που σήμερα ακούμε (ανακοινώσεις του ΚΚΕ από τη δεκαετία ακόμη του ’90, δηλώσεις Α. Παπαρρήγα κ.α.) για επερχόμενη παγκόσμια αναταραχή ένοπλη και οικονομική με κύριο στόχο τον μηδενισμό των δικαιωμάτων των λαών και της αξίας της εργατικής δύναμης των εργαζομένων, παράλληλα των ενοχλητικών ανταγωνιστικών μικρομεσαίων κεφαλαίων, πίσω από τους πολέμους, τους φασισμούς, τις μεταναστεύσεις και τις κρίσεις, πάλι κάνουν ότι δεν τα ακούν.

Ζούμε ακόμη στον κόσμο των αυταπατών, όπως ζούσαν οι πολίτες της Ευρώπη στη δεκαετία του ’30 που δεν ερμήνευαν διαλεκτικά την κατάληξη της κρίσης του ’29, μη πιστεύοντας ότι θα ξαναγίνει πόλεμος και θα τους αγγίξει. Μεγάλες αυταπάτες πλήρους καταστροφής και θανάτου.

 

Όσο για τη συμφωνία ΤΤΙΡ τι άλλο είναι από μια συμφωνία αμερικανικού και ευρωπαϊκού μεγάλου κεφαλαίου σε βάρος όλων των λαών του κόσμου; Με ελαφρά υπεροχή και πρώτο λόγο στο αμερικάνικο κεφάλαιο οι ευρωπαίοι μεγαλοκεφαλαιουχοι εξασφάλισαν γερό μερίδιο κερδών σε βάρος των λαών. Κάτι σαν το ξαναμοίρασα των πετρελαίων της Μ. Ανατολής που έδωσαν τα μερίδια της Λιβύης τζάμπα στις εταιρείες της ΕΕ, σε αντάλλαγμα της αμερικανικής κυριαρχίας στην περιοχή και νομιμοποίησης των πολεμικών επιθέσεων. Τους δίνουν και μέρος της Συρίας αλλά δεν τους βγαίνει γιατί υπάρχουν και άλλοι ιμπεριαλιστές που τη θέλουν.  Ξαναμοίρασμα του κόσμου και εμείς ψάχνουμε τα ψηφίσματα του ευρωκοινοβουλίου που το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο γράφει στα παλιά του τα παπούτσια όπως ο Χίτλερ έγραφε τις συμφωνίες ειρήνης τύπου Μονάχου.

Αυτά δυστυχώς.

Αν οι λαοί δεν εξεγερθούν έρχονται πολύ χειρότερα, όποιες αυταπάτες και αν καλλιεργούνται μέχρι να έρθουν.

Μπορείτε εδώ να διαβάσετε ένα κείμενογια την ttip

Προγραμματικές Δηλώσεις: Σύγκρουση οκτώ κομμάτων και δυο ταξικών πολιτικών

Οι συζήτηση για τις Προγραμματικές Δηλώσεις της κυβέρνησης στη Βουλή, από τις 5 μέχρι το χάραμα της 8^ης Οκτωβρίου 2015, ήταν η πλέον αντιπροσωπευτική και αποκαλυπτική εικόνα των πολιτικών διαχειριστών της ταξικής εξουσίας του κεφαλαίου (αστικής τάξης) και της σύγκρουσης με την εργατική τάξη και τον λαό.

Με εξαίρεση το ΚΚΕ, το οποίο ήταν ο μόνος κοινοβουλευτικός εκφραστής του εργαζόμενου λαού και της εργατικής τάξης και εν δυνάμει της ταξικής εξουσίας της, όλα τα άλλα κόμματα, ανεξαρτήτως διαφορών και αντιπαραθέσεων, ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τις υποθέσεις του κεφαλαίου. Ανταγωνίζονταν για το ποιος θα μπορέσει να περάσει τις πολιτικές του χωρίς ο λαός να ξεσηκωθεί, ποιος μπορεί να φέρει επενδύσεις και κέρδη για το κεφάλαιο, ποιος θα δέσει περισσότερο τη χώρα στο άρμα του ιμπεριαλισμού και της παγκόσμιας εξουσίας του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Μελετήστε τις διαφορές μεταξύ των αστικών κομμάτων όπως εκφράστηκαν στη Βουλή. Κανένας και σε τίποτα δεν αμφισβήτησε την εξουσία του κεφαλαίου είτε εκφράζονταν με τους ύμνους στον καπιταλισμό («επιχειρηματικότητα») και την ΕΕ, είτε με το μνημόνιο, είτε με τις δεσμεύσεις και την υποταγή στην ΕΕ, είτε με το ΝΑΤΟ, είτε με όλες τις εξαρτήσεις της χώρας από τον ιμπεριαλισμό και το διεθνές κεφάλαιο («αγορές»).

Είναι καιρός ο λαός να κατανοήσει σε βάθος ότι οι όποιες διαφορές πολιτικών και προγραμμάτων μεταξύ των αστικών κομμάτων, ανεξαρτήτως αν ντύνονται με λαϊκές εκφράσεις και ανεξαρτήτως αν καταφέρνουν να παραπλανούν και να εκβιάζουν το λαό και να λαμβάνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των ψήφων, είναι στην ουσία η υπηρέτηση, με διαφορετικό τρόπο, των συμφερόντων και της εξουσίας του κεφαλαίου.

Πιο σύνθετα, θα λέγαμε, ότι στη Βουλή είδαμε αυτό που υπάρχει στον καπιταλισμό:

α) την σταθερή και αναλλοίωτη ταξική εξουσία της αστικής τάξης (δικτατορίας  του κεφαλαίου) η οποία δεν αμφισβητείται ποτέ και

β) την πολιτική εξουσία του κεφαλαίου που είναι η πολιτική διαχείριση αυτής της εξουσίας, από τα κόμματα του συστήματος.

Όποια διαφορά και αν παρουσιάζουν μεταξύ τους τα κόμματα αυτά, η ουσία είναι πάντα η διατήρηση, η θωράκιση και η διευρυμένη αναπαραγωγή της ταξικής εξουσίας του κεφαλαίου και των κερδών του. Είτε με προσωπείο αστικής  δημοκρατίας, είτε με αυταρχικά καθεστώτα, είτε με φασισμό, πάντα ο ρόλος τους σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο είναι ίδιος.

Στη Βουλή, το κάθε αστικό κόμμα προσπαθούσε να πείσει και το κεφάλαιο και τον εκμεταλλευόμενο - εργαζόμενο λαό ότι η δική του διαχείριση του καπιταλισμού μπορεί να φέρει κέρδη στο κεφάλαιο και ευτυχία στον λαό από τον οποίο θα ληστέψουν τα κέρδη! Αυτή είναι όλη η πεμπτουσία και φιλοσοφία των πολιτικών των αστικών κομμάτων από τα «αριστερά» μέχρι και τα φασιστικά.

Στον αντίποδα αυτής της ταξικής και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου βρίσκεται ο εργαζόμενος, εκμεταλλευόμενος λαός και ειδικά η εργατική τάξη που παλεύει για την ανατροπή του καπιταλισμού (εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο) και την εγκαθίδρυση της δικής της ταξικής εξουσίας (δικτατορίας του προλεταριάτου) και της δικής της λαϊκής πολιτικής εξουσίας (λαϊκό κοινοβούλιο, πολιτικό σύστημα διαχείρισης).

Αυτές είναι στην ουσία, οι χαώδεις διαφορές μεταξύ πολιτικής που εκφράζει το ΚΚΕ και της πολιτικής των αστικών κομμάτων, ακόμη και όταν αυτοονομάζονται «αριστερά», «σοσιαλιστικά», «προοδευτικά» και τις τελευταίες δεκαετίες, δυστυχώς, και «κομμουνιστικά» της ευρωκομουνιστικής υποταγής στην αστική τάξη ή της κινεζικής εκδοχής.

Αν λοιπόν μπορούμε να βγάλουμε ένα καλό θεωρητικό και πολιτικό συμπέρασμα από τις προγραμματικές δηλώσεις και τη συζήτηση στη Βουλή, είναι ακριβώς η κάθετη σύγκρουση μεταξύ δύο ταξικών πολιτικών σε επίπεδο πολιτικής διαχείρισης. Η διατύπωση της θέσης «8 πολιτικά κόμματα δύο ταξικές πολιτικές» είναι η ακριβής  φωτογραφία του αστικού πολιτικού συστήματος σήμερα.