ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Ιούλιος 1974.

Κρατούμενοι, στελέχη της παράνομης ΚΝΕ, συλληφθέντες τον Φεβρουάριο του 1974, υπόδικοι με τον αλήστου μνήμης Ν. 509/47, στις στρατιωτικές Φυλακές Καλοχωρίου Θεσσαλονίκης, τις μέρες που έπεφτε η χούντα. Μεταφορά από το Γεντί  - Κουλέ αφού προηγήθηκαν φρικτά βασανιστήρια επί 33 ημέρες στα υπόγεια της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης.

Από αριστερά, πάνω:
Ιωαννίδης Δημήτριος, Γαζιάνος Χρήστος, Βασιλείου Στέργιος, Νάσκος Ρούλης, Βασιλειάδης Γιάννης, Οικονόμου Πέτρος, Ακριτίδης Παναγιώτης, Υψηλάντης Κούλης,
Από αριστερά, κάτω:
Τερζής Περικλής, Κοκοζίδης Γρηγόρης, Γκαγκανιάρας Αλέκος, Καπλάνης Νίκος, Μπετσιμέας Γεράσιμος, Δεμουρτζίδης Βασίλειος.


Διδάγματα

Λίγο μετά έγινε το εγκληματικό πραξικόπημα στην Κύπρο, έγινε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η χούντα κήρυξε γενική επιστράτευση. Ζητήσαμε να στρατευθούμε αμέσως (και για Κύπρο ακόμη). Η απάντηση του  ΓΕΣ (και του Δικτάτορα Ιωαννίδη) ήταν πρώτα να αποκηρύξουμε «μετά βδελυγμίας και αποτροπιασμού» τα ιδανικά μας, «τον κομμουνισμόν και τας παραφυάδας αυτού»(*) και μετά θα… εξέταζαν το αίτημα! Αυτοί, οι δήθεν πατριώτες, έβαλαν τον φασισμό τους πάνω από την πατρίδα, όπως κάνει και η αστική τάξη. Απαντήσαμε ότι «Ιδανικά και πατρίδα πάνε μαζί και κανένας προσκυνημένος δεν μπορεί ποτέ να υπερασπίσει καμιά πατρίδα. Είμαστε περήφανοι για τα ιδανικά μας και αν χρειαστεί θα υπερασπίσουμε την πατρίδα με όποιον τρόπο μπορούμε, όπως έκαναν και οι δάσκαλοί μας κομμουνιστές, ήρωες της Εθνικής Αντίστασης».

 

Αποφυλάκιση στις 26/7/1974, τρεις μέρες μετά την πτώση της Χούντας.

 Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στις φυλακές Καλοχωρίου, τις ώρες της πτώσης της χούντας, όταν το κράτος της διαλύονταν.

Κάποιοι σύντροφοι ήδη "έφυγαν" σεμνά, ταπεινά, σιωπηρά, χωρίς ποτέ να εξαργυρώσουν τους αγώνες τους!

 

(*)Να θυμίσουμε ότι την ίδια απάντηση με τη χούντα είχε δώσει στους κομμουνιστές  πολιτικούς κρατούμενους και η μεταξική δικτατορία όταν έγινε η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου 1940! Αντί απελευθέρωσης και στράτευσης παρέδωσε τους κρατούμενους στους Ναζί για να τους εκτελέσουν. Όπως και έκαναν! Οι εκτελεσμένοι της Καισαριανής, του Κούνροβου κ.α. μας το θυμίζουν. Για το μεταξικό φασιστικό καθεστώς, οι κομμουνιστές ήταν πιο επικίνδυνοι από τους ομοϊδεάτες του, φασίστες κατακτητές!  Μόνο όσοι δραπέτευσαν και εντάχθηκαν στον πόλεμο κατά των φασιστών και στην Εθνική Αντίσταση γλύτωσαν.

Θεσσαλονίκη 26 Ιουλίου 1974: Η απελευθέρωση των τελευταίων πολιτικών κρατουμένων της χούντας στη Θεσσαλονίκη

https://left.gr/news/thessaloniki-26-ioylioy-1974-i-apeleytherosi-ton-teleytaion-politikon-kratoymenon-tis-hoyntas

 

ΣΤΕΡΓΙΟΣ Η. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ – ΠΑΝΙΤΣΑΣ - ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

https://aristeripolitiki.blogspot.com/2021/09/blog-post_12.html

 

 

 Εφημερίδα Μακεδονία 27 Ιουλίου 1974

http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=-1&id=111885&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=&CropPDF=0

Η ψευδεπίγραφη σύγκρουση Βορρά - Νότου

Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις και πριν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός από το… θρίαμβο του «Νότου» των Ραχόι, Μόντι κατά του «Βορρά» της Μέρκελ κ.λ.π., η Μέρκελ και ο Μόντι τα βρήκαν μια χαρά πίσω από τις πλάτες των λαών! Αποκάλυψαν για μια ακόμη φορά ότι η «τεράστια» σύγκρουση «Βορρά – Νότου» δεν ήταν τίποτα άλλο από μια ψευδεπίγραφη σύγκρουση κεφαλαίων για λογαριασμό ποίου θα σφαγιαστούν οι λαοί Νότου και Βορρά.


Η είδηση λέει ότι οι Μόντι - Μέρκελ παρατώντας κάθε θέατρο περί αντιπαλότητας ανέλαβαν με «Ευθύνη και αλληλεγγύη» την «από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης»! Κάτι σαν το ελληνικό μαύρο μέτωπο δηλαδή σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Για να μη παραπλανόμαστε για την ουσία της θεατρικής διαφωνίας τους, η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε ότι «Πάντα βρίσκω κοινό έδαφος με τον Μάριο» για να επιβεβαιώσει ο Μόντι ότι «πάντα ευχάριστες οι συναντήσεις με την Άνγκελα».


Αφού λοιπόν τα βρήκαν στο παρασκήνιο και έκοψαν τα νέα κοστούμια λιτότητας σε βάρος των λαών, άρχισαν ξανά την εξαπάτηση. Το κοινό μήνυμα «ενότητας» των εκπροσώπων των κεφαλαίων του Βορρά και του Νότου στην αντιμετώπιση της κρίσης στην Ευρωζώνης θύμισε κάτι από τίποτα: «Από κοινού θα υπερβούμε τις δυσκολίες» λέει ο Ιταλός πρωθυπουργός, με την Γερμανίδα καγκελάριο να αναγνωρίζει πως χωρίς ανάπτυξη στις χώρες που πλήττονται «η Γερμανία δεν θα μπορέσει να διατηρήσει την ευημερία της». Δούλεμα κανονικό δηλαδή.


Ο Ιταλός πρωθυπουργός υπογράμμισε την αποφασιστικότητα με την οποία η Ιταλία εφαρμόζει μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης (όπως Σαμαράς) και τη βαρύτητα που δίνει η Ρώμη στη δημοσιονομική πειθαρχία. Στην ΕΕ, προσέθεσε, «θα πρέπει να αυξηθούν οι παρεμβάσεις για την ανάπτυξη και να δοθούν σαφείς κατευθύνσεις για τον περιορισμό των δαπανών» (όπως προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου).


Αποτιμώντας θετικά τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής, ο Μόντι ανέφερε πως «η ιταλική κυβέρνηση και άλλοι εταίροι, ζήτησαν να μην είναι απόντα και μέτρα για την χρηματοοικονομική σταθερότητα! Φυσικά δεν θα μπορούσε να ξεχάσει ποτέ το προσκύνημα στις «αγορές».


Η θεατρική παράσταση έληξε με την ανεστραμμένη αντανάκλαση της πραγματικότητας στα λόγια της Μέρκελ: «Θέλουμε να ξεπεράσουμε μαζί τις δυσκολίες, μιλήσαμε και για τις τόσες μεταρρυθμίσεις που ενέκρινε η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Θα συνεχίσουμε τις συνομιλίες για ανταλλαγή εμπειριών, για την αύξηση της απασχόλησης, τη στήριξη των επιχειρήσεων και τη βελτίωση των υποδομών».

Θα θυμίσω εδώ τα πανηγύρια κάποιων, του ΣΥΡΙΖΑ μη εξαιρουμένου, http://giorgossarris.blogspot.gr/2012/07/blog-post_04.html  που όχι μόνο ύμνησαν την «αντίσταση» Μόντι ως αντίσταση των λαών έναντι του γερμανικού κεφαλαίου(!) αλλά έκαναν και κριτική στην κυβέρνηση Σαμαρά γιατί δεν στάθηκε «παλικαρίσια» όπως ο Μόντι και απλώς προσκύνησε. «Να αξιοποιήσει η Ελλάδα της αποφάσεις της συνόδου κορυφής», έγραφε η Αυγή στις 30/6/2012! Τώρα που είναι ολοφάνερο το θέατρο σε βάρος των λαών τι έχουν να πουν; Όμως είναι γνωστό ιστορικά ότι ο οπορτουνισμός πάντα υποστήριζε τη μια μερίδα του κεφαλαίου εναντίον της άλλης, επιδείχνοντας «γενναίο» αντικομουνισμό και εδώ εξαντλούνταν ο… «αντικαπιταλιστικός» αγώνας του όπως είχε εκφραστεί και στις πλατείες.



Η "αριστερή" κριτική της "Αυγής" απαιτεί: "η Αθήνα να αξιοποιήσει τις αποφάσεις"! Ύμνοι σε μια μερίδα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου εναντίον της άλλης. Αυτή είναι η ελπίδα που δίνει η "αξιωματική αντιπολίτευση"; Αυτό το "αριστερό" μέτωπο απαιτούσαν απο το ΚΚΕ;

Όμως, όταν το κεφάλαιο τα βρίσκει με τους εκπροσώπους του και οι λαοί διασπώνται με τις προπαγάνδες και τις παραπλανητικές δηλώσεις των εκκολαπτόμενων «αριστερών» σωτήρων τι να περιμένει κανείς; Μήπως εξακολουθούν κάποιοι να τρίβουν και τώρα τα χέρια τους με το 4,5% του ΚΚΕ; Μήπως χαίρονται που απαλλάχθηκαν από την ενοχλητική και αποκαλυπτική κριτική του και που μένει ανοικτό το έδαφος στην «αξιωματική αντιπολίτευση» να υμνεί και να καλλιεργεί στο λαό φρούδες ελπίδες αποκόμισης κερδών από τις συγκρούσεις των κεφαλαίων για το πώς θα σφαγιάσουν καλύτερα τους λαούς;


Το κεφάλαιο τα βρίσκει. Οι λαοί όμως πότε θα τα βρουν για να ξεπετάξουν κάθε λαοπλάνο;

Το οφθαλμόλουτρο

«Για χιλιάδες χρόνια αυτά τα δικαιώματα τα είχε η κάθε θρησκεία και η κάθε Ιερά Εξέταση. Καιρός να γίνει αλλαγή, μεταρρύθμιση, αναδιαπραγμάτευση, τέλος πάντων, της Βίβλου με τον Θεό γιατί επί γης υπάρχει και κυριαρχεί, από καιρό πλέον, άλλος θεός!»

Τώρα που η κυβέρνηση του νέου μαύρου μετώπου ψάχνει για έσοδα, μάλλον πρέπει να βάλει τη σατανική φαντασία της (μόνο τέτοια έχει) να δουλέψει. Ας τη διευκολύνουμε από την ντροπή που νοιώθει(;;;), έτσι κι αλλιώς στα αρρωστημένα κεφάλια του κεφαλαίου και των κυβερνητών δεν είναι μόνο αυτά που θα πούμε εδώ αλλά και πολύ χειρότερα. Εμείς απλώς βγάζουμε τις σκέψεις τους στον αέρα.

Η Ελλάδα έχει ήλιο. Έχει θάλασσα. Έχει οξυγόνο. Έχει αέρα. Έχει γη. Έχει, εχει... Όλα αυτά είναι πλουτοπαραγωγικές πηγές, το λένε όλοι.

Το επόμενο βήμα του μονοπωλιακού καπιταλισμού είναι να ιδιωτικοποιήσει τον ήλιο, τη θάλασσα, το οξυγόνο, τον αέρα, τη γη, βροχή, όλα!

Όποιος θέλει να κάνει ηλιοθεραπεία θα πληρώνει, για ηλιακό θερμοσίφωνα θα πληρώνει, για μπάνιο στη θάλασσα θα πληρώνει, για να αναπνέει το οξυγόνο θα πληρώνει, για να στεγνώνει ρούχα με τον αέρα, για σερφινγκ κλπ θα πληρώνει, για τη βροχή στις πόλεις, στη γη και στα χωράφια θα πληρώνει, για να μαζέψει νερό βροχής θα πληρώνει, για να σπέρνει αγγουράκια θα πληρώνει. Δεν είναι δυνατόν, τόσο πλούτο να τον χαίρεται τζάμπα ο πάσα ένας και να μη πληρώνει.

Πρόκειται για κεφαλαιώδες ζήτημα! Εφεξής για κάθε πηγή φυσικού πλούτου θα συγκροτηθεί μια ιδιωτική ΑΕ με διαταγή του κράτους, όπως ας πούμε της «Αττικής Οδού ΑΕ», «Γέφυρα Ρίου ΑΕ» κλπ. Και επειδή οι πονηροί νομίζουν ότι θα ξεφύγουν γιατί δεν θα μπορούν να τους πιάσουν με «διόδια» προς τον ήλιο, τη θάλασσα κλπ, ας μη χαίρονται. Θα μπει ένα ετήσιο ενιαίο γενικό τέλος (διόδια) για χρήση κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής ανεξαρτήτως μεγέθους χρήσης (αυτό είναι σοσιαλιστικό και ολίγον κομμουνιστικό μέτρο ισότητας)!

Θα πληρώνουμε (ο κάθε πολίτης) πχ 100 ευρώ το χρόνο για κάθε μια από τις παραπάνω χρήσεις. Το ίδιο και για όποια άλλη βρεθεί. Π.χ., η απόλαυση της όρασης (οφθαλμόλουτρο) στη θάλασσα, στα όμορφα κορμιά, στο βουνό και στη σημαία είναι μια επιπλέον τζάμπα χρήση πλουτοπαραγωγικής πηγής που πρέπει να πληρώνεται (εξαιρούνται οι τυφλοί οι οποίοι θα πληρώνουν τέλος απόλαυσης απόλυτου σκότους ποιότητας Αβύσσου). Για όσους αρνούνται να κάνουν χρήση αυτών των πηγών για να μη πληρώνουν θα μπει τέλος άρνησης χρήσης 100 ευρώ για κάθε περίπτωση.

Αν κάποιος νομίζει ότι αυτά είναι για γέλια, ας θυμηθεί την απαγόρευση συλλογής και χρήσης του βρόχινου νερού σε κάποιες χώρες όπως οι ΗΠΑ (στην Ελλάδα εκδόθηκε ήδη η ΚΥΑ 150559/10-6-2011 για έλεγχο του νερού, ( http://www.ypeka.gr/LinkClick.aspx?fileticket=PKg27TGwYMQ%3d&tabid=508&language=el-GR) και την απαγόρευση καλλιέργειας λαχανικών στον κήπο των κατοίκων των ΗΠΑ (νόμος S510 http://www.katohika.gr/2011/12/monsanto-s510.html ) γιατί το δικαίωμα αυτό έχει εκχωρηθεί στις πολυεθνικές για να καταλάβει τι μπορεί να μας ξημερώσει.

Αν τώρα κάποιος νομίζει ότι έτσι θα μειωθεί το χρέος, λάθος κατάλαβε. Τα λεφτά θα τα παίρνουν οι πολυεθνικές γιατί θα φροντίζουν τον ήλιο να βγαίνει κάθε μέρα κανονικά, τον αέρα να φυσάει, τον ερχομό των σύννεφων, τη θάλασσα να κυματίζει κλπ, κλπ!

Για χιλιάδες χρόνια αυτά τα δικαιώματα τα είχε η κάθε θρησκεία και η κάθε Ιερά Εξέταση. Καιρός να γίνει αλλαγή, μεταρρύθμιση, αναδιαπραγμάτευση, τέλος πάντων, της Βίβλου με τον Θεό γιατί επί γης υπάρχει και κυριαρχεί, από καιρό πλέον, άλλος θεός

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη και το ΚΚΕ (μέρος 4ο τελευταίο)

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Κριτική και ευθύνη

Το ποιο εύκολο πράγμα είναι να κάνουμε χωρίς όρους και ευθύνη κριτική. Κριτική και αναλύσεις επί αναλύσεων της κατάστασης για το ΚΚΕ, την πολιτική του κλπ. Δεν είναι όμως καθόλου εύκολο η κριτική να γίνεται με ηθική δέσμευση και λογική απαίτηση να ακολουθείται από επαρκή απάντηση στο πως θα διορθωθεί το λάθος που εντοπίζει η κριτική. Είναι άπειρες οι φορές που βλέπουμε την κριτική. Λίγες την πρακτικά εφαρμόσιμη πρόταση. Δυστυχώς στις ως τώρα κριτικές πληθωρίζουν οι στείρες κριτικές και είναι λίγες οι θετικές.

Για τους κομμουνιστές και τους μαρξιστές όμως δεν νοείται κριτική χωρίς πρόταση για λύση. Ακόμη και λάθος να είναι η πρόταση πρέπει να γίνεται και είναι 100 φορές καλύτερη από αυτή που δεν γίνεται. Άλλωστε σε μεγάλο βαθμό έτσι ξεχωρίζουν αυτοί που κάνουν κριτική για να βοηθήσουν το ΚΚΕ και αυτοί που κάνουν κριτική για να το πολεμήσουν.

Τα προηγούμενα μέρη της κριτικής μας περιείχαν ταυτόχρονα και προτάσεις διόρθωσης των αδυναμιών. Επισημάνθηκαν σοβαρά λάθη στην επικοινωνιακή πολιτική, επισημάνθηκαν σοβαρές οργανωτικές αδυναμίες και αδυναμίες σε πολλούς τομείς. Δεν θα επανέλθουμε. Τώρα θα πάμε μόνο στην πολιτική συμμαχιών και σε ζητήματα πρακτικών αναγκών του κομμουνιστικού κινήματος για τα μέτωπα.

Το μέτωπο και η στρατηγική συμμαχιών

Η πολιτική συμμαχιών αποτελεί πάντα κομβικό σημείο για την ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος. Η ιστορία του είναι πάντα συνυφασμένη με τα μέτωπα σε όλα τα επίπεδα είτε είναι πετυχημένα είτε όχι.

Τα μέτωπα δεν συγκροτούνται τυχαία ούτε πάνω σε ιδεολογική βάση. Είναι ταξικά, πολιτικά, κοινωνικά και συγκροτούνται για την λύση σημαντικών προβλημάτων (αντιθέσεων). Όσο μεγαλύτερο και οξύτερο είναι το πρόβλημα τόσο ευρύτερο είναι το εύρος των κοινωνικοπολιτικών και ταξικών δυνάμεων που πρέπει να συμμετέχουν για τη λύση του.

Χωρίς να μπούμε άλλο στη θεωρία των μετώπων θα λέγαμε ότι από την εκδήλωση της κρίσης το ζήτημα έγινε επιτακτικό και αυτό φαίνεται από την ένταση με την οποία οι ευρείες μάζες αποζητούν ένα μέτωπο των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων και του ΚΚΕ, προκειμένου να συγκροτηθεί ένας ισχυρός πόλος για έξοδο από την κρίση.

Αυτό που γινόταν αντιληπτό ήταν ότι με βάση την αντίθεση που είχε ο καθένας κατά νου να λύσει, έκτιζε και το αντίστοιχο μέτωπο. Έτσι ένας τεράστιος αριθμός προτάσεων για το τι μέτωπο πρέπει να γίνει και ποιο στόχο πρέπει να έχει κυκλοφορεί ήδη στους χώρους της αριστεράς και όχι μόνο.

Το θέμα εδώ είναι να εντοπισθεί η κυρίαρχη αντίθεση πάνω στην οποία θα χτιστεί το μέτωπο με τις παράγωγες αντιθέσεις που τη συγκροτούν. Η λύση αυτής της αντίθεσης πρέπει να είναι το κλειδί που λύνει και το πρόβλημα και ανοίγει τον δρόμο για την εξουσία της εργατικής τάξης και του λαού. Ένα μέτωπο που μόνο στόχο θα έχει να λύσει ένα επιμέρους πρόβλημα αφήνοντας άθικτο το σύστημα, στην ουσία θα του δώσει παράταση ζωής αναπαράγοντας τα αδιέξοδα.

Ποιο μέτωπο;

Ένα Αντιμονοπωλιακό Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό Μέτωπο του εργαζόμενου λαού σήμερα, αποτελεί, όπως φαίνεται, την καλύτερη έκφραση του λαού στην κυρίαρχη αντίθεση του καπιταλισμού, δηλαδή στην αντίθεση λαός – μονοπώλια.

Μπορεί το όνομα του μετώπου να μη παίζει τον κυρίαρχο ρόλο αλλά όποιο και αν είναι, πρέπει να αντανακλά το περιεχόμενο. Το αντιφασιστικό μέτωπο, το παλλαϊκό μέτωπο, το ΕΑΜ, το δημοκρατικό μέτωπο (ΕΔΑ) κ.α που κατά καιρούς συγκροτήθηκαν, αντανακλούσαν την επίλυση της κυρίαρχης πολιτικής, ταξικής ή εθνικής αντίθεσης της εποχής τους. Αυτό απαιτείται να γίνει και σήμερα. Πχ το «αντικαπιταλιστικό μέτωπο» θεωρητικά είναι πιο προχωρημένο από τον αντιμονοπωλιακό διότι παραπέμπει κατευθείαν στη λύση της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού (κεφάλαιο – εργασία) παρακάμπτοντας την κυρίαρχη (μονοπώλια – λαός). Έτσι όμως σχεδόν όλα τα μεσαία στρώματα βγαίνουν πρακτικά εκτός μετώπου και μόνο σε ιδεολογική βάση θα υπάρχουν προσχωρήσεις σε αυτό από τα μεσαία στρώματα. Τα μέτωπα όμως δεν συγκροτούνται σε ιδεολογική βάση αλλά σε κοινωνικοπολιτική και αντανακλούν συμφέροντα τάξεων και στρωμάτων που έχουν άμεση ανάγκη και υλικό συμφέρον από την επίτευξη των στόχων τους.

Ενίοτε συγκροτούνται μέτωπα για επιμέρους κρίσιμες αντιθέσεις όπως η αποτροπή του φασισμού ή η αντιμετώπιση ξένου εισβολέα οπότε λαμβάνουν χώρα και οι ανάλογες μεταβολές στο εύρος των δυνάμεων που συμμετέχουν και στους στόχους. Αν για παράδειγμα τα πράγματα οξυνθούν πολύ και η αστική τάξη κατευθύνει τα πράγματα προς νέες μορφές φασισμού, θα είμαστε αναγκασμένοι να μεταθέσουμε το κέντρο συγκρότησης του μετώπου στον αντιφασιστικό άξονα για να περιλάβουμε και δυνάμεις που ενδιαφέρονται μόνο για τη απόκρουση του φασισμού. Σε μια τέτοια περίπτωση παρότι γνωρίζουμε ότι η τελική λύση είναι η ανατροπή των μονοπωλίων και της εξουσίας του κεφαλαίου, θα προταχθεί η αποτροπή του φασισμού. Το παράδειγμα αυτό αναφέρεται γιατί από πολλές πλευρές σημειώνεται ότι, τηρουμένων των αναλογιών, η χώρα μπήκε σε διαδικασίες αποσύνθεσης τύπου Δημοκρατίας της Βαίμάρης που έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία και δεν αποκλείεται να τεθεί θέμα αντιφασιστικού μετώπου.

Οι πολιτικές δυνάμεις

Μπορεί σήμερα πράγματι να μην υπάρχει έδαφος συνεννόησης για ένα αντιμονοπωλιακό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο αλλά αυτά τα δεδομένα μπορούν να αλλάξουν και οι μικρές έστω οργανώσεις που μπορούν να συμφωνήσουν θα αποτελέσουν την μαγιά αλλά και την ψυχολογική δύναμη για πολλαπλάσια οφέλη για το μέτωπο. Έτσι η αποτίμηση πιθανών συμμάχων οργανώσεων πρέπει να γίνεται με βάση τις μελλοντικές ωφέλειες και όχι με στατική αποτίμηση. Οι πολιτικές αντιθέσεις που σήμερα παρουσιάζονται μπορούν σταδιακά να μπουν σε πρακτική δοκιμασία εξομάλυνσης στο συνδικαλιστικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο από τα κάτω ώστε να καλλιεργηθεί το έδαφος του μετώπου για να γίνουν κινήσεις από τα πάνω.

Το πρόγραμμα

Θα λέγαμε ότι με βάση τα προαναφερθέντα το περιεχόμενο του προγράμματος ενός μετώπου με προοπτική στην Ελλάδα σήμερα, δεν είναι άλλο από την ανάπτυξη σειράς αντιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών και δημοκρατικών μέτρων τα οποία θα θέτουν επί τάπητος την επίλυση των κυριότερων αντιθέσεων και θα ανοίγουν προοπτικές χωρίς να παγιδεύουν την μετεξέλιξή του μέχρι την λαϊκή εξουσία. Αν π.χ. το πρόγραμμα δεν περιέχει στην προοπτική του την έξοδο της χώρας από την ΕΕ αλλά προβλέπει την παραμονή, ακόμη και να περιέχει προχωρημένα «επαναστατικά» μέτρα στο εργασιακό, το συνταξιοδοτικό κλπ αργά ή γρήγορα θα σκοντάψει στις υπερεξουσίες της ΕΕ και το μέτωπο ή θα υποταχθεί ή θα διαλυθεί.

Ήδη από πολλές πλευρές αλλά και εκατοντάδες αγωνιστές που αγωνιούν για την εξέλιξη των πραγμάτων, έχουν κατατεθεί σωρεία προτάσεων για το περιεχόμενο ενός μετώπου του εργαζόμενου λαού είτε σε ελάχιστο πρόγραμμα είτε σε γενικές αρχές και όλες αυτές μπορούν να αξιοποιηθούν από το ΚΚΕ και όσες δυνάμεις ενδιαφέρονται πραγματικά και όχι υποκριτικά για το μέτωπο. Φυσικά δεν μιλάμε εδώ για υποκριτικές ή ύποπτες προτάσεις «μετώπων» τύπου «αριστερής διακυβέρνησης» κλπ που μόνο στόχο είχαν την ψηφοθηρία σε βάρος του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ κλειδί του μετώπου

Χωρίς καμία αμφιβολία και χωρίς να κάνουμε αναλυτική τεκμηρίωση, το κλειδί για οποιοδήποτε αριστερό αντιμονοπωλιακό αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο του εργαζόμενου λαού είναι σήμερα το ΚΚΕ. Χωρίς αυτό, μπορεί να γίνονται συνεχώς σχέδια, προγράμματα και προτάσεις αλλά μένουν πάντα στο χαρτί και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να υλοποιηθούν.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Οι πρακτικές συγκρότησης του μετώπου

Ό,τι και να γράψουμε ό,τι και να πούμε, όποιες θεωρίες και να κάνουμε, το κρίσιμο σημείο συγκρότησης οποιουδήποτε ριζοσπαστικού αριστερού μετώπου είναι οι πάντα πρακτικές που ακολουθούνται για τη συγκρότησή του. Πρακτικές αποκλεισμού από ιδεολογικούς λόγους για μικρές διαφορές ή πρακτικές παράβλεψης μεγάλων διαφορών κατά τη συγκρότηση των μετώπων ή κατά τη λειτουργία τους, μπορεί να το οδηγήσουν ή στην αφυδάτωση ή σε διαλυτικές μικροαστικές καταστάσεις.

Αυτό που καταλογίζουν πολλοί από τους φίλους του ΚΚΕ στις πρακτικές του για το μέτωπο είναι η στενή αντίληψη της συγκρότησής του. Οι μετωπικές οργανώσεις όπως ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΜΑΣ, ΠΑΣΥ, ΟΓΕ κ.α. που στηρίζει το ΚΚΕ είναι μεν προϋπόθεση προώθησης μετωπικών θέσεων αλλά η μεταξύ τους ενότητα δεν συγκροτεί μέτωπο. Η βάση τους, παρά τις διακηρύξεις, ήταν πρακτικά η ιδεολογική ενότητα με το ΚΚΕ. Αυτό ακύρωνε στην ουσία την έννοια του μετώπου. Το ίδιο και με τις Λαϊκές Επιτροπές οι οποίες συγκροτήθηκαν από κομμουνιστές αλλά δεν ανοίχτηκαν σε ευρείες μάζες με αποτέλεσμα να αποτελέσουν κλειστές ομάδες που αδυνατούν να παίξουν αποφασιστικό πολιτικό και κοινωνικό ρόλο στον χώρο τους.

Το κρίσιμο σημείο είναι οι πρακτικές συγκρότησης μετώπου να ανοιχτούν με πρωτοβουλία του ΚΚΕ σε ευρείες μάζες με ανοικτά προσκλητήρια και χωρίς φανερά η αφανή ιδεολογικοπολιτικά εμπόδια. Το πιο βασικό στοιχείο αυτής της πρακτικής δεν είναι οι διακηρύξεις αλλά το περιεχόμενο που θα δίνεται στις οργανώσεις βάσης αυτών των μετωπικών οργανώσεων και κυρίως η δημιουργία κλίματος ελεύθερης ανάπτυξης πρωτοβουλιών και ευθυνών από του νεοεισερχόμενους. Έτσι θα αναπτύξουν νέες καινοτομικές ιδέες δράσης και ταυτόχρονα θα μπουν στη φωτιά της μάχης η οποία είναι η μόνη που μπορεί να σφυρηλατήσει τις συνειδήσεις και να τους κάνει αποφασισμένα ή και πρωτοπόρα μέλη του μετώπου.

Όσον αφορά τις σύμμαχες οργανώσεις, οι αρχές κάθε μετώπου για την ισοτιμία και τον σεβασμό της διαφορετικότητας μέσα στην ενότητα του μετώπου είναι γνωστές δεν χρειάζεται εδώ να αναφερθούν. Εκείνο που προέχει είναι οι πρακτικές πρωτοβουλίες να μαζευτούν όσες δυνάμεις υπάρχουν σε ένα ενιαίο μέτωπο του εργαζόμενου λαού που θα λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά και όχι αθροιστικά. Οι χθεσινές εχθρότητες πρέπει να επανεκτιμηθούν με βάση τις σημερινές ανάγκες συγκρότησης μετώπου ώστε να διερευνηθεί έξω από αντιπαλότητες και το ελάχιστο έδαφος συγκρότησης μετώπου.

Σε κάθε περίπτωση το μέτωπο δεν αλλάζει την φυσιογνωμία των οργανώσεων που συμμετέχουν και, φυσικά, το ΚΚΕ διατηρεί όχι μόνο την αυτοτέλειά του μέσα στο μέτωπο, όπως και κάθε οργάνωση, αλλά διατηρεί και το σύνολο των στόχων και την ιστορική του αποστολή που ξεπερνά τα όρια του μετώπου.

Η αισιοδοξία μας

Ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που η ψυχή του είναι επαναστατική δεν προσκυνά, δεν υποκύπτει, δεν πεθαίνει. Μπορεί να φαίνεται ότι λυγίζει κάποιες στιγμές, μπορεί να πανηγυρίζουν οι αντίπαλοι ότι το εξαφάνισαν ή το εξόντωσαν αλλά αυτό ξεπετάγεται πάντα μπροστά τους πρωτοπόρο, μαχητικό, ανυπότακτο. Δεν είναι κάποιο υπερφυσικό ή μεταφυσικό φαινόμενο. Είναι απολύτως φυσικό και στηρίζεται στη συνεχή αναπαραγωγής της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού, της αέναης αναγέννηση της ταξικής σύγκρουσης της εργατικής τάξης με το κεφάλαιο και της ανάγκης της να απαλλαγεί επιτέλους από την εκμετάλλευση.

Με βάση αυτή τη γενική αρχή η αναγέννηση δεν είναι μόνο αναγκαία αλλά και αντικειμενική διαδικασία. Ποιο είναι το ζητούμενο; ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ! Αυτοί οι πρωτοπόροι μαχητές παντός καιρού. Αυτοί μόνο μπορούν να ανατρέψουν τα δεδομένα και να υλοποιήσουν τους πόθους του λαού και την νομοτέλεια της ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου μέσα από τους καθημερινούς αγώνες και την οργάνωση του λαού στις μάχες αυτές.

Πράγματι, ο λαός αυτή τη στιγμή για να δει «φως στο τούνελ» της κρίσης και να συσπειρωθεί γύρω από ένα σκοπό, έχει άμεση ανάγκη από μια πρωτοπορία αγωνιστών που έχουν αποφασίσει όλες τις θυσίες προκειμένου να την απαλλάξουν από την εκμετάλλευση. Αυτή η πρωτοπορία γεννιέται μόνο μέσα από τους αγώνες.

Το ανθρώπινο δυναμικό

Υπάρχει εκτός ΚΚΕ ένας τεράστιος αριθμός δυνάμεων που τον αποτελούν ριζοσπάστες αριστεροί, πρώην μέλη του κόμματος, φίλοι του κόμματος, δημοκράτες αγωνιστές, μαχητές κοινωνικών και τοπικών αγώνων, μαχητές της εργατικής τάξης, των ΕΒΕ, των αγροτών, των νέων, των συνταξιούχων που αναμένουν ένα γενναίο προσκλητήριο από το ΚΚΕ για να ανοίξουν μια νέα σελίδα αγωνιστικών δεσμών μαζί του στους σημερινούς αγώνες.

Αυτό είναι το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να αποτελέσει τη βασική δύναμη του Αντιμονοπωλιακού Αντιιμπεριαλιστικού, Δημοκρατικού Μετώπου.

Το ζήτημα εδώ έχει δύο πλευρές απλές, λιτές αλλά και μεγάλες. Το πρώτο είναι το γενικό προσκλητήριο που δεν θα εξαιρεί και δεν θα προϋποθέτει τίποτα πέρα από τα ελάχιστα που αποδίδει ο τίτλος του μετώπου και το δεύτερο, το άμεσο άνοιγμα πρακτικών διαδικασιών συγκέντρωσης όλων αυτών των ανθρώπων σε τοπικές οργανωτικές μορφές, οι οποίες θα μπορούσαν να είναι και οι Λαϊκές Επιτροπές με νέο ευρύ περιεχόμενο και οι Εργατικές Επιτροπές στους εργασιακούς χώρους.

Δεν είναι καθόλου ανάγκη η συμφωνία σε ιδεολογικά, και ειδικά πολιτικά ζητήματα για το μέτωπο. Αρκεί να συνενώνονται οι δυνάμεις στους κεντρικούς στόχους και να εκπονούν από κοινού πλάνα αγωνιστικής υλοποίησής τους.

Ένα τέτοιο μέτωπο με συμμετοχή μεγάλου αριθμού μαχητών της αριστεράς θα αποτελέσει το έδαφος ανάδειξης νέων πρωτοπόρων λαϊκών αγωνιστών οι οποίοι θα αποτελέσουν και τη δεξαμενή άντλησης νέων μελών και στελεχών για το ΚΚΕ. Χωρίς αυτό το ευρύ έδαφος, η άντληση εφεδρειών και νέων δυνάμεων θα είναι πάντα μια βασανιστική υπόθεση και θα σκοντάφτει στην απόσταση που χωρίζει τις απαιτήσεις ενός μέλους του κόμματος από τους απλούς ανθρώπους που δεν έχουν ψηθεί σε μάχες. Το πρόβλημα φάνηκε καθαρά στην αδυναμία του ΚΚΕ να κεφαλαιοποιήσει τα αποτελέσματα των αγωνιστικών κινητοποιήσεών του στα χρόνια της κρίσης.

Προσκλητήριο

Καταλήγοντας για το τι πρέπει να γίνει άμεσα, θεωρούμε ότι το ΚΚΕ σαν το κλειδί της συγκρότησης Αντιμονοπωλιακού, Αντιιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Μετώπου του εργαζόμενου λαού που θα περιλάβει όλες τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και των κοινωνικών δυνάμεων που ακουμπάνε τα συμφέροντά τους σε αυτό, πρέπει:

• Να μελετήσει τις ως τώρα αδυναμίες και αποτυχίες των μετωπικών πολιτικών σε πολιτικό και κυρίως πρακτικό επίπεδο.

• Να αναμορφώσει την πολιτική και πρακτική συμμαχιών με βάση τα συμπεράσματα και τις λενινιστικές αρχές συμμαχιών, συγχρονίζοντας το περιεχόμενο των προτάσεων και του ελάχιστου προγράμματος στις σημερινές ανάγκες.

• Να απευθύνει με γενναιότητα καρδιάς ένα πλατύ προσκλητήριο σε όλες τις δυνάμεις που μπορούν και θέλουν να συγκροτήσουν αυτό το μέτωπο.

• Να προσκληθούν όλα τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ που βρέθηκαν για διάφορους λόγους εκτός ΚΚΕ και δεν στρατεύθηκαν σε αντι-ΚΚΕ πολιτικές να επανασυνδεθούν με το κόμμα με οποιαδήποτε πρόσφορη οργανωτική μορφή πέρα από την ένταξή τους σε μετωπικές οργανώσεις.

• Να προσκληθεί η νεολαία να αναλάβει το βαρύ έργο να πρωτοπορήσει στους αγώνες μαζί με την εργατική τάξη και με νέες ιδέες και δράσεις να δώσει στον λαό το αίσθημα ότι με αποφασιστικότητα, συγκεκριμένη στόχευση και συστράτευση, μπορεί να βγει νικητής από αυτή τη μάχη.

Αυτό το προσκλητήριο το αναμένουν όχι μόνο οι αγωνιστές της αριστεράς και οι φίλοι του ΚΚΕ αλλά και ευρείες μάζες που δυνητικά μπορούν να ενταχθούν στο μέτωπο και στον κοινό αγώνα.


(*)Σημείωση. Ο συγγραφέας του κειμένου δεν έχει καμία οργανωτικού χαρακτήρα σύνδεση με το ΚΚΕ και οι απόψεις του είναι προσωπικές.

Ποιος κατέχει την εξουσία στην Αίγυπτο;

Ο ισλαμιστής Μοχάμεντ Μούρσι ανακηρύχθηκε πρόεδρος της Αιγύπτου. Η είδηση αυτή υποτίθεται ότι ολοκληρώνει μια πορεία αμφισβήτησης της στρατιωτικής εξουσίας στην Αίγυπτο η οποία υποτίθεται ότι ανατράπηκε μετά από τη μεγάλη εξέγερση του λαού που είχε ως κέντρο την πλατεία Ταχρίρ. «Ιστορική εξέλιξη» στα χρονικά της Αιγύπτου και του αραβικού κόσμου χαρακτηρίστηκε η ανακήρυξη του ισλαμιστή υποψηφίου αλλά μόνο στα λόγια. Η πραγματική εξουσία στη χώρα παραμένει το Στρατιωτικό Συμβούλιο.

 Δεν έχουμε καμία συμπάθεια στους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής τάξης της Αιγύπτου και συμβιβασμένοι με τους αμερικανούς είναι. Έχουν στο ενεργητικό τους την δράση 5ης φάλαγγας κατά του αριστερού και προοδευτικού κινήματος της Αιγύπτου σε συνεργασία με το καθεστώς. Ωστόσο ο λαός ψήφισε τον υποψήφιό του ελπίζοντας ότι θα εφαρμόσει άλλη πολιτική και τις στοιχειώδεις αστικοδημοκρατικές ελευθερίες.  

Δεν είναι βέβαιο ότι θα ικανοποιήσει αυτές τις ελπίδες και δεν θα μετατραπεί και αυτός σε έναν αντιδραστικό θρησκευτικοπολιτικό δυνάστη. Εκείνο που παρατηρήσαμε μέσα από τη σκληρή διαμάχη των μερίδων της αστικής τάξης της Αιγύπτου για τον έλεγχο της χώρας με ενεργή συμμετοχή και των αμερικανών είναι ότι ο λαός στης Αιγύπτου για άλλη δημοκρατία εξεγέρθηκε και άλλη του ετοιμάζουν.  

Είχαμε επισημάνει επανειλημμένως, όταν γινόταν οι αραβικές εξεγέρσεις και ειδικά της Αιγύπτου, ότι αν ο λαός δεν πάρει πραγματικά την εξουσία στα χέρια του αργά ή γρήγορα θα επανακάμψουν με άλλη μορφή οι ίδιες δυνάμεις στην εξουσία. Είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι αν δεν έχει ο λαός ένα εναλλακτικό κέντρο εξουσίας και εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα εξουσίας, το αδιέξοδο κάθε εξέγερσης είναι προδιαγεγραμμένο. Αυτό φαίνιεται να επιβεβαιώνεται και στην Αλιγυπτο. Ο λαός ή θα πέσει στο στρατιωτικο καθεστώς ή στο ημιισλαμικό των Α. Μουσουλμάνων. 

Έχει σημασία όμως να δούμε τη σύγκρουση της αστικής τάξης της Αιγύπτου μέσα από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. 

Ο νέος πρόεδρος θα κληθεί να ασκήσει τα λιγοστά του καθήκοντα ασφυκτικά περιορισμένος από τον στρατό.

Με ένα έκτακτο συνταγματικό διάταγμα λίγες ώρες αφότου είχαν κλείσει οι κάλπες των προεδρικών εκλογών στις 17 Ιουνίου, το κυβερνών Στρατιωτικό Συμβούλιο ανέθεσε στον εαυτό του(!!!) υπερεξουσίες στον απόηχο της διάλυσης του Κοινοβουλίου που είχαν προκύψει από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές και στο οποίο ήταν κυρίαρχη η Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Οι υπερεξουσίες που ανέλαβε ο στρατός καταγγέλθηκαν ως πραξικόπημα και χιλιάδες Αιγύπτιοι διαδήλωσαν επί ημέρες στην πλατεία Ταχρίρ.

Ο νέος πρόεδρος πρέπει να ζητά την έγκριση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου, το οποίο διατηρεί την πρωτοβουλία της πρότασης, αλλά και της έγκρισης των νόμων. Επιπλέον, η χώρα δεν έχει ακόμη Σύνταγμα και θα περάσουν μήνες πριν ολοκληρωθεί η σχετική διαδικασία.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ενάμιση χρόνο μετά την πτώση του μισητού για πολλούς 30ετούς καθεστώτος Μουμπάρακ, οι Αιγύπτιοι βλέπουν ότι έχουν γίνει επί της ουσίας πολύ λίγα βήματα προς μία πραγματική δημοκρατία. 

Αν δεν κατοχυρώσει ο λαός την εξουσία αυτή θα γίνεται το λάφυρο κάθε επίδοξου φανερού ή κρυφού κυβερνήτη.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη και το ΚΚΕ (μέρος 3ο)

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΑΞΙΚΗ ΘΕΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Αν πιστέψουμε τους περισσότερους απλούς ανθρώπου, φίλους ή όχι του ΚΚΕ για το τι έφταιξε και το ποσοστό του ΚΚΕ πήγε στο 4,5%,  η αχίλλειος πτέρνα του κόμματος ήταν η επικοινωνιακή πολιτική. Αυτή η τοποθέτηση δεν σχηματίσθηκε στις τελευταίες προεκλογικές περιόδους. Από καιρό ακούγονταν και κυκλοφορούσε.  

Όμως όπως επισημάνθηκε το 2^ο μέρος αυτής της κριτικής ανάλυσης, ο βασικός λόγος της μεγάλης πτώσης ήταν οι οργανωτικές αδυναμίες του κόμματος στους μαζικούς χώρους.  Η αδυναμία του να μεταφράσει σε οργανωτική διεύρυνση και εμβάθυνση την αντίθεση του λαού στα μέτρα που λαμβάνονταν και πολύ περισσότερο τις μεγάλες κινητοποιήσεις που οργάνωσε από την αρχή της κρίσης. 

Οι επικοινωνιακές πολιτικές σε κάθε περίπτωση δεν μπορούν να αποτελέσουν τον κύριο μηχανισμό ανατροπής των ταξικών συσχετισμών δυνάμεων.

Πρέπει όμως να σημειώσουμε εδώ, όσον αφορά ένα κομμουνιστικό κόμμα, την αμφίδρομη διαλεκτική σχέση αλληλεπίδρασης που έχει η επικοινωνιακή πολιτική με την οργανωτική πολιτική και αντίστροφα (πρόγραμμα, λόγος, προπαγάνδα, εκδηλώσεις, πρακτικές δράσεις, έντυπος ηλεκτρονικός ραδιοτηλεοπτικός πόλεμος, ιδεολογικός πόλεμος, ενημέρωση, προκηρύξεις κλπ). Το ένα δεν πάει χωρίς το άλλο, ανεξάρτητα αν το κύριο από τα δύο είναι η οργάνωση. Κάθε επιτυχία στον επικοινωνιακό τομέα ενισχύει τον οργανωτικό και κάθε επιτυχία στον οργανωτικό τομέα ενισχύει τον επικοινωνιακό. Τα παραδείγματα από τη σπουδαία δράση του Λένιν στον τομέα αυτόν είναι άπειρα. 

Τα όρια των επικοινωνιακών πολιτικών

Οι επικοινωνιακές πολιτικές από μόνες τους μπορούν κάλλιστα να μετακινήσουν μεγάλες μάζες ψηφοφόρων μεταξύ των πολιτικών σχηματισμών στο ίδιο ταξικό μπλοκ αλλά όχι από το ένα ταξικό μπλοκ στο άλλο. Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργείται μια ανεστραμμένη αντανάκλαση της πραγματικότητας για τη δύναμη της επικοινωνιακής πολιτικής όταν γίνεται μεγάλη μετακίνηση ψηφοφόρων μεταξύ των αστικών κομμάτων στο ίδιο ταξικό μπλοκ, την οποία οι αστοί πολιτικοί την έχουν αναγάγει σε «λαϊκή πραγμάτωση της δημοκρατίας» και σε επιστήμη της παραπλάνησης.  

Διαχειριστικοί ανταγωνισμοί και επικοινωνιακή πολιτική 

Οι αστοί πολιτικοί έχοντας λυμένο από άλλους το πρόβλημα της ταξικής εξουσίας την οποία διασφαλίζει το κεφάλαιο και τα κρατικά όργανα της δικτατορίας του, ασχολούνται μόνο με την διαχειριστική πλευρά της εξουσίας αυτής. Έτσι κρίνονται και σε αυτό το πεδίο αναπτύσσουν τους ανταγωνισμούς τους, τους οποίους αναγάγουν στο Α και το Ω της πολιτικής, σύροντας και τον λαό σε αυτά τα διλήμματα με τα μέσα πίεσης και διάπλασης που διαθέτει το σύστημα.  

Να σημειώσουμε εδώ ότι όταν ένα κόμμα αποδεδείχνει στο κεφάλαιο ότι είναι ικανότερο να διαχειριστεί τις υποθέσεις του, ιδίως σε περίοδο κρίσης, τότε ξαφνικά ο λαός «πληροφορείται» ότι το κόμμα αυτό έχει όλα τα χαρίσματα για να υπηρετήσει υπεύθυνα και στα σίγουρα τα συμφέροντά του! Όχι λίγες φορές η ίδια διαδικασία ακολουθείται και για τα πρόσωπα - ηγέτες αυτού του κόμματος.  

Τα κόμματα αυτά ανεξάρτητα από το πού βρισκόταν όταν δεν τα είχε ανάγκη η αστική τάξη, ξαφνικά εκτοξεύονταν στα ύψη δημοσκοπήσεων και ποσοστών και στο τέλος κυβερνούσαν. Τα αποτελέσματα τέτοιων πορειών είναι γνωστά. Όλη η ιστορία του καπιταλισμού είναι γεμάτη από τέτοιες περιπτώσεις εδώ και παγκοσμίως. Υπ αυτές τις συνθήκες σημειώνουμε τις περιπτώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου την περίοδο 1977-81, του Γ.Α. Παπανδρέου το 2009 (σε λίγους μήνες από γραφικός «Γιωργάκης» έγινε υπεύθυνος ηγέτης με παγκόσμιο κύρος!) και του Α. Τσίπρα με το κόμμα του.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% το 2009 εκτινάχθηκε στο 27% το 2012. Αυτή η εκτίναξη έχει άμεση σχέση με τις επιτυχημένες κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει ότι, στην κρίση αυτή, είναι ικανός να διαχειριστεί τις υποθέσεις της κοινωνίας (κεφαλαίου). Εν όσο δεν γινόταν πιστευτός από την αστική τάξη και δεν έδινε τα διαπιστευτήριά του ή η κρίση δεν απαιτούσε επιστράτευση ακόμη και αριστερών «σωτήρων», ο ΣΥΡΙΖΑ έμπαινε - δεν έμπαινε στη βουλή.  

Αυτή είναι η ερμηνεία της μετακίνησης ψηφοφόρων εντός του ίδιου ταξικού πολιτικού μπλοκ.  

Με την ευκαιρία να θυμίσουμε ότι οι εκτελεστές της Ρ. Λούξενμπουργκ και των Γερμανών κομμουνιστών επαναστατών σπαρτακιστών, ήταν καθόλα αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες που διακήρυτταν τον σοσιαλισμό και κλήθηκαν σε κρίσιμη στιγμή από την αστική τάξη να σώσουν το σύστημα, πράγμα που έκαναν επιτυχώς! Ύστερα οι πρωτεργάτες τους συνταξιοδοτήθηκαν επί τιμή από τον Χίτλερ και την αστική τάξη για τις υπηρεσίες τους! 

Επικοινωνιακές αδυναμίες 

Γενικά το επικοινωνιακό κομμάτι του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια είχε πολλές αδυναμίες. Οι περισσότερες είναι γνωστές ιδίως αυτές που σχετίζονται με την παρουσία στελεχών σε τηλεοπτικές εκπομπές ανεξάρτητα από την εχθρική ως προβοκατόρικη λειτουργία πολλών δημοσιογράφων. Τα στελέχη δεν είχαν καθαρό, ξάστερο, επαναστατικό λόγο, δεν εξέθεταν ένα πρόγραμμα που να «βουλώνει στόματα» και να θέτει τα διλήμματα στους άλλους.  Κατά κανόνα είχαν τακτική άμυνας και απολογητισμού. Τουλάχιστον αυτό προσλάμβαναν οι ψηφοφόροι οι οποίοι πολλές φορές μετέφραζαν αυτή την τακτική σε ηττοπαθή κατάσταση.  

Τα στελέχη παρουσίαζαν αδυναμίες ανάπτυξης κατανοητού λόγου στη γλώσσα του λαού. Όχι λίγες φορές γίναμε μάρτυρες χρήσης κομματικών ορολογιών και τσιτάτων για να αντικρούσουν επιθέσεις σαν να απευθύνονταν σε κομματικά στελέχη, πράγμα που είχε αρνητικές συνέπειες. Άλλοτε δεν είχαν την αμεσότητα και δεν παρήγαγαν στιγμιαία σκέψεις και θέσεις για να αντιπαρατεθούν με αποτέλεσμα να καταφεύγουν συνεχώς σε γενικόλογες θέσεις.  

Η επικοινωνιακή πολιτική  στους μαζικούς χώρους 

Ομοίως και η επικοινωνιακή πολιτική  στους μαζικούς χώρους σταδιακά συρρικνώθηκε σε προβολή μόνο βασικών κεντρικών θέσεων. Αυτό σήμαινε αφοπλισμό των στελεχών των μαζικών οργανώσεων από το όπλο της παραγωγής θέσεων και ιδεολογίας προσαρμοσμένης στο χώρο τους. Η κατάσταση αυτή μετέτρεπε τα στελέχη σε απλούς ιμάντες μεταβίβασης των θέσεων και του προγράμματος χωρίς προσαρμογές και χωρίς διαλεκτική αναπαραγωγή τους στις ειδικές συνθήκες κάθε χώρου. Αυτό όμως γινόταν αντιληπτό από τα μέλη των οργανώσεων με αποτέλεσμα να χάσουν την έλξη τους οι θέσεις του ΚΚΕ.  

Δεν αρκεί να έχεις γενικά σωστές θέσεις πρέπει αυτές να μπορούν να γίνουν σωστές θέσεις ειδικά. Μόνο τότε θα έχεις αποτελέσματα. 

Παράδειγμα προς αποφυγή παρόμοιας ισοπεδωτικής πολιτικής σε θέσεις για  μαζικούς χώρους αποτέλεσε η πρακτική των προγραμμάτων και διακηρύξεων των παρατάξεων της ΠΑΣΕΒΕ που πρόσκεινται στο ΚΚΕ. Τα τελευταία χρόνια κατά κανόνα έχει καταργηθεί η ειδική παραγωγή θέσεων και προγραμμάτων στους κλάδους των μικρομεσαίων. Υπήρχε μια κεντρική διακήρυξη στην οποία άλλαζε το εισαγωγικό κομμάτι και σε όλα τα άλλα ήταν σχεδόν η ίδια. Είτε επρόκειτο για κλάδο, είτε για σωματείο, είτε ομοσπονδία είτε για τη ΓΣΕΒΕΕ και την ΕΣΕΕ ο κορμός ήταν ίδιος. Τα τοπικά στελέχη δεν έβαζαν τη δική τους «σφραγίδα», δεν έβγαζαν την δική τους ειδική διακήρυξη με ανάλυση των επαγγελματικών προβλημάτων, με ειδικές προτάσεις κλπ.  

Στο τέλος αυτό καταντούσε «ξύλινη γλώσσα». Τα στελέχη δεν είχαν τίποτα να προσθέσουν και να αφαιρέσουν, επαναπαύονταν στο γενικό κείμενο και ανέμεναν την αύξηση των δυνάμεών τους με βάση τις γενικές διακηρύξεις.  

Το ίδιο ακριβώς έγινε και στις τελευταίες εκλογές στα επιμελητήρια όπου ένα ίδιο κείμενο, ίσχυε για του μικρομεσαίους της Ξάνθης, της Αθήνας και της Κρήτης. Ομοίως το ίδιο κείμενο ίσχυε για τους Βιοτέχνες, τους Επαγγελματίες και τα τμήματα Υπηρεσιών! Ούτε μια διαφορά! Όλο το δυναμικό των παρατάξεων στα επιμελητήρια το μόνο που είχε να κάνει ήταν να αναλύει αυτό το γενικό κείμενο.  

Στην ουσία η παράταξη στους μαζικούς χώρους αφοπλίζονταν, υποβαθμίζονταν και αδρανοποιούνταν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την αφαίρεση της προσωπικής συμμετοχής και του ενθουσιασμού που παράγει αυτή η μάχη. Χωρίς ενθουσιασμό όμως, με απλή καθηκοντολογία, καμία μάχη δεν κερδίζεται. Έτσι «κάθονταν» εκλογικά οι παρατάξεις. Με άλλα λόγια τα στελέχη και μέλη των μαζικών παρατάξεων απαντούσαν στην υποβάθμιση της ενεργής συμμετοχής τους με απλή «εκτέλεση του καθήκοντος» πράγμα που στην πραγματικότητα σήμαινε «λευκή απεργία» στην ενεργή προώθηση των θέσεων του κόμματος. 

Δεν είναι γνωστό αν στις συνελεύσεις και συνεδριάσεις αυτών των παρατάξεων επισημαίνονταν όλα αυτά. Αν όμως δεν επισημαίνονταν και επικρατούσε σιωπή η οποία φαινόταν σαν «συμφωνία» με τις κεντρικές εισηγήσεις, σήμαινε ότι και στην κριτική γινόταν «λευκή απεργία». Αυτό είναι μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση για ένα επαναστατικό κόμμα γιατί στην ουσία κανένας δεν φωνάζει για να διορθώσει μια πορεία προς τα βράχια. Τα φωτισμένα στελέχη του κόμματος πρέπει άμεσα να ερμηνεύσουν την κατάσταση και να κτυπήσουν συναγερμό.  

Τα εκλογικά αποτελέσματα τόσο στις συνδικαλιστικές οργανώσεις όσο και στα επιμελητήρια ήταν απογοητευτικά. Από κάποια στοιχεία στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα φάνηκε ότι σε μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις υπήρξαν και απώλειες τη στιγμή ακριβώς που η κρίση έκαιγε τους εργαζόμενους και το ΚΚΕ είχε κατεβάσει κόσμο στο δρόμο. 

Το δίδαγμα από αυτά είναι ότι όταν αδρανοποιείς με έμμεσους τρόπους τις οργανωμένες δυνάμεις σου στους μαζικούς χώρους αυτές το ανταποδίδουν στα ίσα, σιωπηρώς μεν αλλά πραγματικώς με αδράνεια τόσο σε οργανωτικό όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο. 

Ο ρόλος του διαδικτύου 

Πολλές φορές υπερτιμάμε ή υποτιμάμε τα μέσα επικοινωνίας για την άσκηση επικοινωνιακής πολιτικής. Ένα από τα μέσα που υποτιμήθηκε είναι το διαδίκτυο. Η χρησιμοποίησή του από πράκτορες, μυστικές υπηρεσίες, προβοκάτορες κλπ δεν σημαίνει ότι παραιτούμαστε από τον ιδεολογικό πόλεμο που γίνεται εκεί μέσα. Άλλο να προφυλάσσεις και να μη δίνεις πληροφορίες που μπορεί να αξιοποιήσει ο εχθρός και άλλο να εγκαταλείπεις το πεδίο. Άλλο να υπάρχουνε εκεί προβοκάτορες παραπληροφόρησης και άλλο να αρνείσαι τον δικό σου ρόλο.

Σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι ιδίως νέοι συνδέονται με αυτό και τρισεκατομμύρια πληροφοριών κυκλοφορούν από όλο τον κόσμο. Είναι το φθηνότερο και αμεσότερο μέσο κυκλοφορίας και ανταλλαγής πληροφοριών. Είναι μια τεράστια αποθήκη ταχύτατων πληροφοριών από την οποία μπορείς να επωφεληθείς αν τις αξιοποιήσεις σωστά.

Τα τεχνικά μέσα από μόνα τους δεν έχουν τάξη αλλά μπορούν να γίνουν όργανα μιας τάξης ή να στηθούν στην υπηρεσία μιας τάξης όπως στήνεται όλο το κλασσικό πολιτισμικό και εκπαιδευτικό εποικοδόμημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαστε από τις μάχες σε αυτά τα πεδία. Ίσα - ίσα η απουσία μας από εκεί μπορεί να στοιχίσει με βαριές απώλειες. 

Οι κομμουνιστές δεν είναι δυνατόν να αφήνουν όλο αυτό το έδαφος στις δυνάμεις του συστήματος οι οποίες διαπλάθουν ανάλογα και τις συνειδήσεις. Χωρίς την ανάγκη κάποιων αναλύσεων και τεκμηριώσεων, το διαδίκτυο πρέπει να αξιοποιηθεί σωστά από τους κομμουνιστές και από τις μαζικές οργανώσεις. 

Παρεμπίπτοντος, οι «μαγικές ιδιότητες» που δίνουν κάποιοι στο διαδίκτυο ως «όργανο» του… λαού ή της επανάστασης(!) για να παραπλανήσουν τον κόσμο και να τον καθοδηγήσουν από τον «καναπέ», είναι η άλλη όψη του νομίσματος της πλήρους υποτίμησής του. Ούτε  το ένα συμβαίνει ούτε το άλλο πρέπει να συμβαίνει. Το διαδίκτυο είναι βοηθητικό αν και όχι πάντα αξιόπιστο μέσο στην πολιτική που ασκεί ένα ΚΚ και η υπερτίμηση ή υποτίμηση μόνο κακό κάνει.

Η μεταβολή των συνειδήσεων και το επαναστατικό άλμα 

Αν κάποιος κατάλαβε ότι όλα τα κακά του κόσμου βρίσκονται στις παραπάνω επικοινωνιακές αδυναμίες του ΚΚΕ, λάθος κατάλαβε.  Στην αρχή επισημάναμε ότι το άλμα από ένα ταξικό μπλοκ σε άλλο είναι απείρως δυσκολότερο από μια απλή πολιτική μετακίνηση μέσα στο ίδιο μπλοκ. 

Η επικοινωνιακές αδυναμίες του ΚΚΕ βοήθησαν αλλά δεν διαμόρφωσαν το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα. Τα αίτια είναι βαθύτερα και ανάγονται στον οργανωτικό τομέα.

Ωστόσο πρέπει να πούμε εδώ και κάτι που συνήθως υποτιμάμε. Και η καλύτερη επικοινωνιακή πολιτική για ένα ΚΚ θα έφερνε λίγα εκλογικά αποτελέσματα γιατί δεν θα είχε να αντιμετωπίσει μόνο τα άλλα αστικά και μικροαστικά κόμματα αλλά τη δύναμη του ίδιου του συστήματος που καθημερινά με τα μέσα του αλλά και τους θεσμούς του πλάθει τις συνειδήσεις του λαού. 

Για να ξεκουνηθεί ένας άνθρωπος, ένας εργαζόμενος από την «τάξη» του συστήματος και να περάσει σε επαναστατική θέση ανατροπής της, το άλμα είναι τεράστιο και δεν επέρχεται επειδή κάποιος κομμουνιστής «τα λέει καλά». Αν ήταν τόσο απλά τότε οι επαναστάσεις θα ήταν έργο ρητόρων. Η μάζα των ανθρώπων πρέπει μέσα από άπειρες διαδικασίες και πρακτικές εμπειρίες να πεισθεί για αυτό το άλμα.

Από τις διαδικασίες αυτές μόνο λίγοι φτάνουν στο τέλος. Αυτοί είναι οι πρωτοπόροι, οι αποφασισμένοι και να θυσιαστούν για την αλλαγή. Οι άλλοι θέλοντας και μη περιδιαβαίνουν εκλογικά τα αστικά κόμματα είτε βαυκαλιζόμενοι ότι θα τους λύσουν τα προβλήματα είτε ότι οι λύσεις τους είναι βολικές και προσφέρονται δωρεάν, χωρίς αγώνα.  

Συμπεράσματα  

Σε πολλά αστικά και μικροαστικά κόμματα είναι φανερό ότι οι ψηφοφόροι καταλαβαίνουν ότι η ηγεσία τους κοροϊδεύει αλλά παρόλα αυτά εκεί ψηφίζουν! Η ταξική θέση των ανθρώπων δεν αντιστοιχεί στην πολιτικής τους προτίμηση όση προπαγάνδα και αν τους κάνεις. Η επικοινωνιακή πολιτική δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και να ανατρέψει τις δυνάμεις του συστήματος.

Η ευθυγράμμιση και αντιστοιχία ταξικής θέσης και πολιτικής συνείδησης γίνεται από τον εργαζόμενο λαό κάθε χώρας σε στιγμές επαναστατικής κατάστασης που οδηγεί σε ανατροπή του συστήματος. Μέχρι τότε οι αντιφάσεις θα είναι δεδομένες, διαφορετικά κανένα πολιτικό σύστημα δεν θα μπορούσε να σταθεί στον καπιταλισμό.  

Το συμπέρασμα είναι ότι η αλλαγή των συνειδήσεων και το πέρασμα σε επαναστατική πολιτική επιλογή είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία και εξαρτάται από πολλές παραμέτρους όχι μόνο της επικοινωνιακής. Η επικοινωνιακή πολιτική είναι απαραίτητη για την ταχύτερη ωρίμανση των συνειδήσεων αλλά δεν τις καθορίζει. Καμιά υποτίμηση του ρόλου της δεν πρέπει να γίνει όπως και καμία υπερτίμηση. 

Με αυτό το πλαίσιο το ΚΚΕ πρέπει να αναβαθμίσει την επικοινωνιακή του πολιτική ώστε να γίνει σημαντικός παράγοντας ωρίμανσης συνειδήσεων σε συνδυασμό πάντα με όλες τις άλλες δράσεις και επιδράσεις.

 (*)Σημείωση. Ο συγγραφέας του κειμένου δεν έχει καμία οργανωτικού χαρακτήρα σύνδεση με το ΚΚΕ και οι απόψεις του είναι προσωπικές.