Προώθηση της παγκόσμιας πολιτικής δικτατορίας του κεφαλαίου στον εργασιακό τομέα

Η Παγκόσμια Οργάνωση Εργοδοτών αμφισβητεί σε παγκόσμιο επίπεδο το δικαίωμα στην απεργία από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις.  Οι εργοδότες αντικαθιστούν το συλλογικό δικαίωμα στην απεργία με το ατομικό δικαίωμα αν θέλει κάποιος να εργαστεί για έναν εργοδότη ή όχι. Θέλουν τους εργαζόμενους άτομα χωρισμένα απέναντι στο κεφάλαιο με το οποίο… «συναλλάσσονται ισότιμα» μέσα από τους μηχανισμούς της προσφοράς και ζήτησης! 

Θεωρούν τα συνδικάτα… μονοπώλια της εργατικής δύναμης και θέλουν εφαρμογή… αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας για να απελευθερωθούν οι εργαζόμενοι από την καταπίεση των συνδικαλιστών!  Ισοτιμούν το δικαίωμα στην απεργία με το δικαίωμα στην εργασία σε ατομικό επίπεδο και καταργούν τη συλλογική έκφραση των εργαζομένων. Η Παγκόσμια Οργάνωση Εργοδοτών νιώθοντας αδικημένη(!) ανακοίνωσε, μάλιστα, πως θα προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης(!) για να κατοχυρωθεί η αμφισβήτησή της στο δικαίωμα της κήρυξης απεργίας από τα συνδικάτα για μια σειρά από χώρες. 

 Δεν θέλουν να έχουν οι εργαζόμενοι συνδικαλιστικό «καπέλο» όπως μας λένε και καμία συλλογική αντιπροσώπευση. Τους θέλουν… ελεύθερους! Αυτό ακριβώς που έλεγαν και οι «πλατείες» όταν απαγόρευαν τα συνδικάτα και τα πανώ τους για να… προστατεύσουν δήθεν τους πολίτες από τα «καπέλα» των συνδικάτων και των κομμάτων!!! Όλοι θυμούνται το τρίπτυχο «έξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα, έξω τα πανώ και οι σημαίες τους». 

Ας μη τα ξεχνάμε και αυτά γιατί δεν αποκλείεται σύντομα να δούμε να γίνονται πράξη οι απαιτήσεις της πλατείας. Δεν είναι άσχετες οι ανάλογες επιθέσεις στις απεργίες των Χαλυβουργών, των ναυτικών κλπ αλλά και γενικότερα η υπερπροβολή του δικαιώματος στην εργασία ως ιερότερου της απεργίας και οι φωνές να θεσπιστεί «ισοτιμία» τους, δηλαδή κατάργηση της απεργίας. 

Νεοφιλελεύθερη δικτατορία μέσα από την ατομική ελευθερία του εργαζόμενου. Τα είχε γράψει το 1959  ο πατριάρχης του νεοφιλελευθερισμού Φ. Α. Χάγιεκ και τα εφαρμόζουν σταδιακά σε παγκόσμιο επίπεδο από το 1979. 

«Το κομμάτιασμα της ελευθερίας, απόλυτη θεώρησή της σαν φυσική και όχι κοινωνική έννοια και η ακραία απομόνωση των ατόμων στην «ελευθερία» τους, είναι η άλλη όψη της φασιστικής αντίληψης για την ελευθερία η οποία ταυτίζεται με την ελευθερία του ηγέτη, του αρχηγού, και πίσω από αυτόν της άρχουσας τάξης, να ορίζει την ελευθερία όλων των άλλων. Εδώ η κοκκοποίηση της ελευθερίας από τον Χάγιεκ δίνει τη δυνατότητα σαρώματος της κοινωνικής ελευθερίας από επίδοξους σωτήρες αφού, τα απομονωμένα άτομα αδυνατούν να αντιληφθούν τη κοινωνική διάσταση της ελευθερίας και κάθε καταπάτησή τους θα μετρηθεί με βάση τη λειτουργία των νόμων της αγοράς. Από τη στιγμή που «δεν θίγεται» αυτό το «ανώτατο, φυσικό, κριτήριο» της ελευθερίας, κανένας δικτάτορας δεν είναι ενοχλητικός. Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό να εκπέμπεται από την αστική τάξη και στις χειρότερες δικτατορίες. Επί πλέον οι κοινωνικές ελευθερίες που θίγονται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ακριβώς τα δημοκρατικά και εργατικά δικαιώματα, πράγμα επιθυμητό για την αστική τάξη όταν μπορεί να το επιβάλει χωρίς μεγάλους κινδύνους. Άλλωστε ο ίδιος ο Χ. επανειλημμένα αναφέρει ως εχθρό της ελευθερίας τόσο τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα όσο ακόμα και τα δημοκρατικά δικαιώματα. Θωρεί, για παράδειγμα, κίνδυνο για την ελευθερία και δημοκρατία την ύπαρξη «πολλών» εργατών οι οποίο σε μια δημοκρατία θα μπορούν να γίνουν πλειοψηφία και να… αποφασίζουν παρότι οι απόψεις τους να είναι… «υποδεέστερες και επικίνδυνες»!!! 

Το «Σύνταγμα της Ελευθερίας» και οι νεοφιλελεύθερες διαστροφές

 http://aristeripolitiki.blogspot.com/2010/05/blog-post_24.html

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη και το ΚΚΕ (μέρος 2ο)

Ο ρόλος της οργάνωσης στους ταξικούς και πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων


Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17/6/2012 ήταν στην ουσία ένας θρίαμβος του συστήματος της ταξικής και πολιτικής εξουσίας της αστικής τάξης. Σε παραπλανητικά αλλά σοβαρά διλήμματα που κατάφερε και έθεσε το κατεστημένο στον ελληνικό λαό όπως η ΕΕ και το ευρώ, το 95% τάχθηκε υπέρ της ΕΕ. Αυτό ήταν αποτέλεσμα και της προηγούμενης προσχώρησης όλων των κομμάτων πλην ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΚΚΕ (μ-λ)-Μ-Λ ΚΚΕ στο φιλοευρωαπαϊκό μέτωπο.


Συνέπεια αυτού ήταν το αντιμνημονιακό μέτωπο σταδιακά να μετατραπεί σε ιδιότυπο φιλομνημονιακό μέσα από «μαγικές» λέξεις όπως «πολιτική καταγγελία», «αναθεώρηση» «αναδιαπραγμάτευση» κλπ. Στην πραγματικότητα και κάτω από τις ετικέτες και εδώ τα ποσοστά ήταν 95% - 5%!


Αυτή η τεράστια επίδειξη δύναμης του συστήματος που επιβεβαίωσε στην πράξη ότι σε όλες τις κρίσιμες στιγμές δεν μπορεί παρά να έχουμε πολλά κόμματα αλλά πάντα δύο (ταξικού χαρακτήρα) πολιτικές, στην ουσία αποκάλυψε:


• Τις αυταπάτες ότι υπάρχει έδαφος ανατροπών των βασικών επιλόγων του συστήματος για τη διασφάλιση των κερδών του κεφαλαίου και την επίρριψη της κρίσης στον λαό.
• Την αφέλεια ότι με εκλογές μπορεί ο εργαζόμενος να ελπίζει σε ριζικές αλλαγές
• Την επιβεβαίωση της μαρξιστικής θέσης ότι μόνο με την μεταβολή των συσχετισμών δυνάμεων σε ταξικό – κοινωνικό επίπεδο επέρχεται η μεταβολή των πολιτικών συσχετισμών
• Την επιβεβαίωση ότι οι ταξικοί και πολιτικοί συσχετισμοί αλλάζουν υπέρ του λαού και της εργατικής τάξης μόνο με την οργάνωσή τους σε βάθος με ακατάλυτους οργανωτικούς δεσμούς και με άπλωμα πολιτικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων μη ελεγχόμενων από την άρχουσα τάξη.


Το ΚΚΕ και οι αντιφάσεις ταξικής θέσης και πολιτικής επιλογής των μαζών


Σε αυτά τα πεδία το ΚΚΕ έχασε τη μάχη των ταξικών συγκρούσεων που αναπτύχθηκε από την έναρξη της κρίσης. Τα αποτελέσματα στο συνδικαλιστικό πεδίο των εργαζομένων και των μικρομεσαίων καθώς και αυτά της Αυτοδιοίκησης έδειξαν αδυναμία διείσδυσης στις ευρύτερες μάζες του εργαζόμενου λαού. Τα στοιχεία από τις εκλογές σε αυτούς τους χώρους έδειξαν συρρίκνωση των δυνάμεων. Την εικόνα διασώζουν εν μέρει οι απεργίες και κινητοποιήσεις που οργανώνονταν σε συνεχή βάση από τις μετωπικές οργανώσεις.


Υπήρξε μια αντίφαση μεταξύ σωστών γενικά θέσεων που πρόβαλε το ΚΚΕ σε αυτούς τους χώρους (που σε μεγάλο βαθμό εξακολουθούν να επιβεβαιώνονται) με το αποτέλεσμα της επίδρασής τους πάνω στις εργαζόμενες μάζες. Αυτό το πρόβλημα της μεγάλης αντίφασης μεταξύ ταξικής θέσης και πολιτικής επιλογής είναι ανάγκη να μελετηθεί και να λυθεί άμεσα («Αντιφάσεις εκλογικής επιλογής και ταξικής θέσης» http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2012/06/blog-post_18.html  )

Πρέπει να εντοπιστεί ο κρίκος εκείνος που αδυνατεί να μετατρέψει σωστές γενικά πολιτικές επιλογές σε ειδικές πολιτικές πρακτικές οι οποίες επιδρούν στις συνειδήσεις των μαζών και τις μεταβάλλουν.


Ο υποκειμενικός παράγοντας και οι αδυναμίες του


Στην ουσία μιλάμε για μεγάλη απόσταση μεταξύ των ικανοτήτων που έχουν τα στελέχη και τα μέλη να υλοποιούν αυτή την πολιτική με τις απαιτήσεις που έχει η εποχή μας. Αρχίζοντας από το επίπεδο θεωρητικής κατάρτισης και πηγαίνοντας στα επίπεδα πρακτικής αντίληψης, διαλεκτικής προσαρμογής της δράσης, επαφής με τις μάζες καθώς και του τρόπου συμπεριφοράς, θα πρέπει να αναλυθούν όλα και να γίνουν οι ανάλογες μεταβολές.


Πολλές φορές γίναμε μάρτυρες μια αλαζονείας και άρνησης στελεχών να κατανοήσουν τις ειδικές συνθήκες του χώρου δράσης τους με πρόταξη της ορθότητας των γενικών επιλογών του κόμματος πίσω από τις οποίες καλύπτονταν. Στην ουσία υποτιμούσαν την λενινιστική θέση να αναπαράγουμε μαρξιστικά – διαλεκτικά την γενική πολιτική ως ειδική κομμουνιστική πολιτική σε κάθε χώρο τηρώντας τις γενικές πολιτικές κατευθύνεις (θέλει πολύ μελέτη και πολύ κούραση αυτό…).


Αντικαθιστούσαν την ανάγκη ειδικής πολιτικής θέσης με την γενική πολιτική πράγμα που όχι μόνο απέτρεπε να γίνει κατανοητή η θέση του ΚΚΕ αλλά βοηθούσε τους αντιπάλους να στερεώνουν την κατηγορία ότι το ΚΚΕ «ζει στον κόσμο του» και δεν ενδιαφέρεται για τα καθημερινά προβλήματα του λαού. Κάποια στελέχη φαίνεται ότι φοβόταν ότι οι ειδικές πολιτικές μπορεί να οδηγήσουν σε ρεφορμισμό(!) και δεν αξιοποιούσαν ούτε το πρόγραμμα του κόμματος που πολύ καθαρά περιγράφει και ειδικές τρέχουσες συγκυριακές θέσεις δένοντάς τες διαλεκτικά με το αντιμονοπωλιακό πρόγραμμα χωρίς πρόβλημα.


Η διαλεκτική εξειδίκευση θέσεων σε κάθε χώρο και η προβολή τους όχι μόνο δεν είναι άρνηση της γενικής πολιτικής του κόμματος αλλά είναι η ο μόνος τρόπος επιβεβαίωσής της σε μικροεπίπεδο.


Οι Λαϊκές Επιτροπές


Μέρος της οργανωτικής αδυναμίας εμφανίστηκε και στη συγκρότηση των Λαϊκών Επιτροπών. Οι Λαϊκές Επιτροπές είναι μια σπουδαία σύλληψη μετωπικού χαρακτήρα οργάνωσης η οποία θα ασχολείται με πολλά τοπικά και γενικά προβλήματα του εργαζόμενου λαού. Αυτό που γενικά φάνηκε ήταν ότι οι επιτροπές αυτές έμειναν κλειστές επιτροπές κάποιων επώνυμων στελεχών του κόμματος ενώ θα έπρεπε να είναι κυριολεκτικά το μελίσσι, το κέντρο οργάνωσης όλου του πληθυσμού πάνω σε ορισμένες γενικές κατευθύνσεις και στόχους με πρωτοπορία τους κομμουνιστές.


Η σωστή συγκρότηση, διάθρωση και δομή, συνοδευόμενη με το ανάλογο περιεχόμενο αντιμονοπωλιακών μετωπικών δράσεων και τη συνένωση της λαϊκής εφευρετικότητας με την κομμουνιστική εμπειρία, μπορούν δώσουν άλλον αέρα στη διεύρυνση και λειτουργία αυτών των επιτροπών. Οι επιτροπές αυτές μπορούν να αποτελέσουν το μέσο με οποίο θα αλλάξουν σημαντικά οι σχέσεις του ΚΚΕ με τον εργαζόμενο λαό στη γειτονιά ενώ μπορούν να μετατραπούν σε φυτώρια αγωνιστών αλλά και σε πρόπλασμα οργάνων λαϊκής εξουσίας.


Είναι λοιπόν αναγκαίο να γίνει ένα πρώτο βήμα και να δούμε μια ανανεωμένη δράση των Λαϊκών Επιτροπών στις οποίες πρέπει να τραβηχτούν όλες εκείνες οι δυνάμεις που για διάφορους λόγους εγκατέλειψαν τις όποιες σχέσεις είχαν κατά καιρούς με το ΚΚΕ (από μέλη μέχρι ψηφοφόροι), να αναγεννήσουν την αισιοδοξία τους με αυτή τη σχέση, να μπουν ξανά στον αγώνα και παράλληλα να τραβήξουν νέες μάζες και κυρίως νεολαία, η οποία και πρέπει να αναλάβει σοβαρό τοπικό έργο στην υλοποίηση των δράσεων των επιτροπών.


Προβλήματα θεωρητικής κατάρτισης


Σοβαρά ήταν τα προβλήματα θεωρητικής κατάρτισης των στελεχών των μαζικών χώρων. Ο κομμουνιστής οφείλει να διακρίνεται όχι μόνο για την καλή γνώση των δικών του πολιτικών αλλά και των πολιτικών των αντιπάλων του ώστε να μη βρίσκεται ποτέ σε αμηχανία από έλλειμμα γνώσεων. Οφείλει μάλιστα να κατέχει στοιχειωδώς τη συνολική μαρξιστική θεωρία ώστε να έχει κατακτήσει τον μηχανισμό της διαλεκτικής ανάλυσης των φαινομένων και να μπορεί αστραπιαία να απαντάει στους αντιπάλους του σε όποια πολιτική θέση εκθέτουν. Αν η γνώση είναι στατική και φωτογραφική τότε σε κάθε νέο φαινόμενο θα αναμένει κεντρικά την απάντηση για να τη δώσει πράγμα που σημαίνει μια μικρή καταστροφή. Η ανάδειξη νέων στελεχών εδώ με ικανότητες διαλεκτικής ανάλυσης και σύνθεσης της πραγματικότητας είναι αναγκαία συνθήκη για την άρση των υστερήσεων.


Στο σημείο αυτό καλό είναι να ειδωθεί ξανά η ανασύσταση του ΚΜΕ για θεωρητική έρευνα και έρευνα πεδίου καθώς και η λειτουργία νέων ομάδων μελέτης ώστε να παράγεται και έρευνα και μαρξιστική παιδεία πάνω στον τρόπο διαλεκτικής ανάγνωσης της πραγματικότητας στην κίνησή της. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από την υποτίμηση παραγωγής ιδεολογίας όταν η πρακτική αδυνατεί να ανοίξει νέους δρόμους μέσα σε νέες συνθήκες χωρίς τη θεωρία.


Εν αρχή ειν’ η οργάνωση


Συμπερασματικά σε επίπεδο οργάνωσης στους μαζικούς χώρους υπάρχει σοβαρό πρόβλημα για τις δυνάμεις που πρόσκεινται στο ΚΚΕ. Όμως η λύση αυτού του προβλήματος είναι προϋπόθεση ανατροπής των ταξικών και πολιτικών συσχετισμών δυνάμεων άρα και της εμφάνισης θετικών εκλογικών αποτελεσμάτων. Σε αυτές τις συνθήκες αποδείχτηκε ότι το κλειδί της μεταβολής που επιδιώκει το ΚΚΕ βρίσκεται στην οργάνωση σε βάθος του εργαζόμενου λαού.


Σε κάθε περίπτωση δηλαδή όταν σκεφτόμαστε από πού ν’ αρχίσουμε για να ανατρέψουμε την αρνητική κατάσταση, πρέπει να εμπεδώσουμε μέσα μας το αξίωμα ότι «εν αρχή ειν’ η οργάνωση». Γνώμη μου είναι ότι οι φίλοι του ΚΚΕ πάνω σε αυτό πρέπει να αρχίσουν να δουλεύουν με πολύ μεράκι και μεγάλη υπομονή. Καμιά άλλη διέξοδος δεν υπάρχει.


Το αξίωμα «εν αρχή ειν’ η οργάνωση» δεν ισχύει μόνο για τους μαζικούς χώρους αλλά ισχύει πολύ περισσότερο για την ανασυγκρότηση του ίδιου του κόμματος. Όμως αυτό είναι ένα εσωτερικό πρόβλημα που αφορά τα μέλη του τα οποία και γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα την κατάσταση.



(*)Σημείωση. Ο συγγραφέας του κειμένου δεν έχει καμία οργανωτικού χαρακτήρα σύνδεση με το ΚΚΕ και οι απόψεις του είναι προσωπικές.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη και το ΚΚΕ (μέρος 1ο)

Το παρόν κείμενο είναι το πρώτο μέρος μιας γενικότερης τοποθέτησης για την εκτίμηση των αποτελεσμάτων των εκλογών της 17/6/2012.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη 2012 χωρίς αμφιβολία αποτέλεσε ένα μεγάλο ψυχολογικό σοκ για όλους τους φίλους και οπαδούς του ΚΚΕ πολύ δε περισσότερο για τα μέλη του. Και ο πλέον απαισιόδοξος δεν πρόβλεπε παρόμοια πτώση.


Όμως όπως κάθε σοβαρό συμβάν στη ριζοσπαστική – ανατρεπτική Αριστερά και ιδίως στο Κομμουνιστικό Κίνημα έτσι και αυτό πρέπει να εξετάζεται από πολλές πλευρές και σε βάθος.


Θα έλεγα ότι οι περισσότερες εν θερμώ κριτικές που ακούσαμε ήταν οργισμένες που έψαχναν τις αιτίες της πτώσης στο εσωτερικό του ΚΚΕ και στις τακτικές και πρακτικές που εφαρμόστηκαν. Δικαίως ή αδίκως οι εξωτερικοί παράγοντες που πάντα υπάρχουν, αυτή τη φορά καταλάμβαναν μικρό μέρος στις σκέψεις των φίλων του ΚΚΕ ως αιτίες του αποτελέσματος. Ωστόσο στην «Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ - Πρώτη τοποθέτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου 2012» καταλάμβαναν μεγάλο μέρος. Αυτή η αντίφαση επισημάνθηκε από πολλούς φίλους σε χαμηλούς τόνους, ωστόσο δεν είναι γνωστό ποια επίδραση έχει στην κριτική ανάλυση των αιτιών της πτώσης και κατά πόσο παρεμποδίζει μια βαθύτερη ανάλυση.


Βαθύτερα τα αίτια


Η πτώση των ποσοστών που είδαμε δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Τα μνήματα ερχόντουσαν από καιρό όταν με τόσους αγώνες που έκαναν μέσα στην κρίση το ΚΚΕ και οι μετωπικές οργανώσεις του δεν μπορούσε να κεφαλαιοποιηθεί ένα αποτέλεσμα και οι κατάσταση σε συνδικαλιστικό, αυτοδιοικητικό και κοινωνικό επίπεδο δεν μεταβάλλονταν υπέρ του κόμματος. Αυτό ανησυχούσε ήδη πολλούς φίλους του ΚΚΕ και το διαπίστωναν όταν τις σωστές θέσεις πήγαιναν να τις προωθήσουν στα κοινωνικά στρώματα και στους εργαζόμενους για να μετατραπούν σε οργανωτικούς δεσμούς, συναντούσαν αρνήσεις. Δεν έγινε δυνατό τότε να ερμηνευθεί η στάση αυτή. Όμως δεν έγινε και προσπάθεια να αναλυθεί.


Έτσι φτάσαμε σήμερα να έχουμε ένα άκρως αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα και να μη ξέρουμε από πού να αρχίσουμε την κριτική ανάλυση ώστε στο τέλος να βγει ένα πραγματικό συμπέρασμα για το τι πρέπει να γίνει και να ξεκινήσει μια νέα διαδικασία ανάτασης του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Ωστόσο αν δεν ξεκινήσεις, ποτέ δεν θα το κάνεις.


Η καλύτερη οδός για την κριτική ανάλυση της σημερινής κατάστασης του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα είναι να γίνει σε πολλά επίπεδα και σταδιακά να φτάσει σε μεγάλο βάθος. Αυτό που επείγει είναι να αρχίσει η ανασυγκρότηση των δυνάμεων με όσα μέσα υπάρχουν και με πρωτοβουλία της ηγεσίας να δοθεί ένας άλλος άνεμος αισιοδοξίας στους φίλους του ΚΚΕ για να κινηθούν ξανά προς τα μπρος. Παράλληλα με την ανασυγκρότηση και την δράση, να ανοιχτούν διαδικασίες εκτίμησης, ανάλυσης και μελέτης όλων των θεμάτων που απασχολούν το κομμουνιστικό κίνημα στη χώρα μας και σε τακτό διάστημα, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες (συνδιάσκεψη, ή συνέδριο) να γίνουν οι απαιτούμενες μεταβολές.


Ζητήματα κριτικής ανάλυσης,


Μια γενική τοποθέτηση: Χρειαζόμαστε ένα κόμμα νέου τύπου, επαναστατικό μαρξιστικό – λενινιστικό, δομημένο και οργανωμένο σε συνθήκες κρίσης του συστήματος, με πρωτοπόρα στελέχη που ζουν και δρουν μέσα στην κρίση και είναι αποφασισμένα για κάθε μάχη και θυσία, καθοδηγώντας την εργατική τάξη και το λαό στις μάχες για την αντιμετώπιση και ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που τηρεί πλήρως τις αρχές του.


Το ψυχολογικό σοκ από τις εκλογές και η οργανωτική απάντηση


Το ψυχολογικό σοκ των φίλων του ΚΚΕ από το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν μεγάλο. Επείγει η άμεση αναστροφή αυτού του κλίματος. Δεν επαρκούν ομιλίες και μεγαλοστομίες για την σπουδαία ως τώρα στάση τους. Χρειάζονται πρακτικές δράσεις του ΚΚΕ που δείχνουν ότι κάνει μια στροφή σε περισσότερη και καλύτερης ποιότητας επαφή μαζί τους και κυρίως ότι αναθέτει σε αυτούς ένα μέρος της πλατιάς δράσης (πχ με τις Λαϊκές Επιτροπές) που μέχρι τώρα φορτώνονταν τα μέλη. Δεν αρκούν τυπικές σχέσεις πρέπει να προσελκυσθούν με συγκριμένες μορφές δράσης, σε πολιτικά και κοινωνικά κινήματα εφόσον δεν μπορούν να είναι μέλη του κόμματος. Η οργάνωση αυτή θέλει μεγάλη μελέτη αλλά είναι πλέον αναγκαία.


Επικοινωνιακή πολιτική


Η μεγάλη αδυναμία του ΚΚΕ ήταν, από καιρό τώρα, η σχεδόν ανύπαρκτη επικοινωνιακή πολιτική. Είναι ένα θέμα που χρήζει ειδικής ανάλυσης τόσο της πρακτικής πολιτικής που εφαρμόστηκε όσο και των στελεχών που την διεκπεραίωσαν. Δόθηκε η εντύπωση ότι οι παρουσίες στα μέσα ενημέρωσης ήταν κατώτερες των απαιτήσεων και δημιουργούσαν συγχύσεις ενώ το πρόγραμμα του κόμματος ήταν σαφέστατο και ξεκάθαρο. Επί πλέον ο Ριζοσπάστης και ο 902 δεν ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες μιας μάχης που δίνονταν σε πολλά ταυτόχρονα μέτωπα.


Το διαδίκτυο


Υπήρξε υποτίμηση του ρόλου του διαδικτύου. Παρά το ότι αυτό χρησιμοποιείται από μυστικές υπηρεσίες και προβοκάτορες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι πεδίο οξύτατης ιδεολογικής πάλης και διακίνησης ιδεών. Οι νέοι κατά κανόνα σε αυτό στρέφονται και από εκεί αντλούν πληροφορίες. Αντί οργανωμένης παρουσίας του ΚΚΕ υπήρχε εχθρική στάση, απίστευτη υποτίμηση και υπερτονισμός των αρνητικών του. Οι κομμουνιστές όχι μόνο δεν πρέπει να φοβούνται ιδεολογικοπολιτικές μάχες σε οποιοδήποτε πεδίο αλλά αυτές πρέπει να τις δίνουν ακόμη και εκεί που κυριαρχούν αντιδραστικές δυνάμεις.


Στελεχιακό δυναμικό


Για τους κομμουνιστές δεν υπάρχουν ταμπού με τα στελέχη. Αντίθετα ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, όταν εφαρμόζεται σωστά, θέτει κάθε μέρα υπό κρίση όλα τα στελέχη και δεν υπάρχει για κανέναν μονιμότητα ή ισοβιότητα ή ασυλία κριτικής. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει παραβίαση των όρων του καταστατικού για τα μέλη αλλά εφαρμογή του. Για δε τους φίλους η ελεύθερη αλλά υπεύθυνη κριτική δεν πρέπει να γνωρίζει περιορισμούς και άβατα. Μόνο έτσι θα βοηθηθεί το κόμμα να διορθώνει την πολιτική ανάδειξης στελεχών και ηγετών. Κάθε κριτική πρέπει να γίνεται με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια εκμετάλλευσης από τους αντιπάλους, αντιθέτως πρέπει να αποτελεί φόβητρο και επικίνδυνη διαδικασία για τους αντιπάλους του κομμουνιστικού κινήματος.

Το να τεθεί υπό κρίση όλο το στελεχιακό δυναμικό του κόμματους κάτω από το πρίσμα των νέων συνθηκών, από τις ΚΟΒ μέχρι την ηγεσία είναι μια μάλλον απαραίτητη και αναγκαία διαδικασία ανανέωσης του κόμματος. Κανένας δεν είναι εκτός κριτικής.


Η οργανωτική πλευρά


Η εσωτερική οργανωτική κατάσταση του κόμματος δεν είναι δυνατόν να κριθεί παρά από τα μέλη του κόμματος που τη ζουν. Όμως η οργανωτική διείσδυση του κόμματος σε πεδία όπως το συνδικαλιστικό, της τοπικής αυτοδιοίκησης, των κοινωνικών οργανώσεων και των «κοινωνικών κινημάτων» όπως ονομάζουν πολλοί κάποια νεοφανή κινήματα που κατά βάση κυριαρχούν μικροαστικές δυνάμεις, ήταν μικρή. Ήταν μικρή ως απελπιστική σε ορισμένες περιπτώσεις όπως έδειξαν κάποια αποτελέσματα στα συνδικαλιστικά πεδία της εργατικής τάξης, των ΕΒΕ και των επιμελητηρίων. Αν δεν μελετηθεί σε βάθος όλο το ζήτημα της οργανωτικής εμβάθυνσης των δυνάμεων του ΚΚΕ στους μαζικούς χώρους, αν δεν μελετηθούν ξανά οι πολιτικές και τα προγράμματα και αν δεν γίνει εντατική αναβάθμιση του ιδεολογικοπολιτικού επιπέδου των στελεχών που εκφράζουν αυτή την πολιτική, δεν θα γίνει δυνατό να ανατραπούν συσχετισμοί που είναι υπέρ των αστικών κομμάτων και της λεγόμενης «αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κρίσιμο ζήτημα η μελέτη των στοιχείων που δεν επέτρεψαν την κεφαλαιοποίηση των μαχών που έδωσαν το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΕΒΕ κ.α. στους χώρους τους ενώ ήταν ομολογουμένως οι πλέον συνεπείς αγωνιστικές δυνάμεις κατά του μνημονίου και των πολιτικών της ΕΕ και της άρχουσας τάξης.


Η στάση απέναντι σε "νέα φαινόμενα"


Η στάση του κόμματος απέναντι σε «κινήματα» όπως των πλατειών και αργότερα της «πατάτας» ήταν κατώτερη των απαιτήσεων από ένα κόμμα νέου τύπου. Αφέθηκε ένα τεράστιο τμήμα του λαού να καθοδηγείται εκεί από αντιδραστικές δυνάμεις και από τα μέσα ενημέρωσης της αστικής τάξης με αποτέλεσμα να παραχθούν όλα τα εθνικιστικά και αντικομουνιστικά φαινόμενα. Η αρχική πολιτική απαξίωση των πλατειών από το ΚΚΕ εκλήφθηκε από πολύ κόσμο ως εχθρότητα απέναντι στις διαμαρτυρίες του έναντι των μνημονίων με αποτέλεσμα αυτό το συναίσθημα να αξιοποιηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις πράγμα που φάνηκε και από την απαράδεκτη στάση τους στις επιθέσεις που έγιναν κατόπιν κατά του ΠΑΜΕ στην πλατεία Συντάγματος.


Απέναντι σε τέτοια κινήματα η Λενινιστική στάση είναι να ξεχωρίζουμε τον λαό από την τάξη που τον παραπλανά και να κάνουμε δουλειά για το τράβηγμα του λαού. «Ο μαρξισμός σε καμιά περίπτωση δεν περιορίζεται στις πιθανές μορφές πάλης ή στις μορφές πάλης που υπάρχουν μόνο στη δοσμένη στιγμή, αλλά αναγνωρίζει ότι με την αλλαγή μιας δοσμένης κοινωνικής συγκυρίας, είναι αναπόφευκτες νέες μορφές πάλης, άγνωστες στους ηγέτες της δοσμένης περιόδου. Απ' αυτήν την άποψη ο μαρξισμός διδάσκεται, αν μπορούμε να εκφραστούμε έτσι, από την πρακτική των μαζών και δεν έχει την αξίωση να διδάσκει στις μάζες μορφές πάλης, που τις επινοούν «ειδικευμένοι στη συστηματοποίηση» γραφιάδες.» Λένιν: «Ο ΠΑΡΤΙΖΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ» (Άπαντα Λένιν τ. 14, σελ. 1-12 εκδ Σ.Ε.)


Οι συμμαχίες


Όσο και αν φαίνεται δύσκολο, το θέμα της πολιτικής συμμαχιών θα είναι πάντα επίκαιρο. Και η παραμικρή ευκαιρία πρέπει να αξιοποιείται. Οι αποτυχημένες απόπειρες συμμαχιών στο παρελθόν από το κομμουνιστικό κίνημα αντισταθμίζονται από πετυχημένες μορφές. Το δίδαγμα είναι πως αυτές εξαρτώνται απολύτως από τον υποκειμενικό παράγοντα και την ικανότητα της ηγεσίας να εφαρμόσει πετυχημένες συμμαχίες.

Αυτό που δίνεται προς τα έξω είναι ο πλήρης αποκλεισμός κάθε περίπτωσης συμμαχίας σε επίπεδο οργανώσεων επειδή τους «χωρίζει χάος» από το ΚΚΕ. Αυτό το «χάος» είναι πολύ φυσικό να διογκώνεται κάτω από την οξυμένη ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση. Όμως αν κάτω από συνθήκες αναγκών, όπως συμβαίνει πάντα με τη συγκρότηση μετώπων, βρεθεί έδαφος συνεννόησης και σε επιμέρους σημεία, δεν πρέπει να απορρίπτεται στο όνομα των μεγάλων διαφορών.


Είναι φανερό ότι σήμερα ελάχιστα είναι τα περιθώρια κάποιων συμμαχιών με άλλες οργανώσεις. Σε επίπεδο κοινωνίας τάξεων και στρωμάτων παρουσιάζονται περισσότερες περιπτώσεις. Όμως δεν υπάρχουν απτά αποτελέσματα και εδώ. Είναι φανερό ότι σε επίπεδο συμμαχιών τα αποτελέσματα είναι πενιχρά και απαιτείται εκ νέου μελέτη σε βάθος του τι ακριβώς συμβαίνει και τι πρέπει να γίνει.


Λαϊκές Επιτροπές και Επιτροπές Εργατικού Ελέγχου

Αυτές οι μορφές οργάνωσης που είναι οι πυρήνες από τους οποίους θα ξεπεταχτούν μελλοντικά τα όργανα της λαϊκής εξουσίας στην κοινωνία και της δικτατορίας του προλεταριάτου στις επιχειρήσεις, πρέπει να αποκτήσουν ευρύτατη διάδοση και δύναμη με την άσκηση ανάλογης πολιτικής από το ΚΚΕ. Είναι ένα θέμα που θα προκύψει άμεσα στο επόμενο διάστημα τόσο για την ανάπτυξη αγώνων σε βάση γειτονιάς, πόλης, περιφέρειας όσο και για την στήριξη των αγώνων της εργατικής τάξης. Η ανάλυση και η γενίκευση των μοντέλων δράσης, του περιεχομένου, της συγκρότησης κλπ είναι αναγκαία όσο ποτέ.

(*)Σημείωση. Ο συγγραφέας του κειμένου δεν έχει καμία οργανωτικού χαρακτήρα σύνδεση με το ΚΚΕ και οι απόψεις του είναι προσωπικές.

 

ΚΚΕ - Πρώτη τοποθέτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου 2012

Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ - Πρώτη τοποθέτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου 2012

18/06/12

Πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση της ΚΕ στις 18 Ιουνίου 2012 με θέμα την πρώτη τοποθέτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα της αναμέτρησης της 17ης Ιουνίου και τις μετεκλογικές εξελίξεις. Η τοποθέτηση της ΚΕ θα συζητηθεί ως τις ΚΟΒ και τις οργανώσεις της ΚΝΕ, σε συσκέψεις με συνεργαζόμενους, φίλους και οπαδούς του Κόμματος ώστε να συγκεντρωθούν γνώμες και υποδείξεις. Η εκτίμηση θα ολοκληρωθεί στην ΚΕ, αφού συγκεντρωθούν οι απόψεις και οι υποδείξεις, οι παρατηρήσεις και για τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις Μαΐου - Ιουνίου, που θα χαράξει και τα άμεσα καθήκοντα του Κόμματος. Α. ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Η ΚΕ συνοψίζει την πρώτη της τοποθέτηση που θέτει για συζήτηση ως εξής: Το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου 2012 είναι αρνητικό για το λαό ο οποίος έχει δεχθεί καίρια πλήγματα από τις συνέπειες της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Τα ορατά αρνητικά στοιχεία καταρχήν είναι τα παρακάτω: - Οι μεγάλες απώλειες του ΚΚΕ, σε αναντιστοιχία με την απήχηση των θέσεων και της δράσης του, μπροστά στις αρνητικές εξελίξεις που προβλέπονται. Συντελέσθηκε κάτω από την πίεση του ρεύματος των αυταπατών και της λογικής του δήθεν μικρότερου κακού, του ανώδυνου και εύκολου δρόμου ότι είναι δυνατόν να σχηματισθεί μια κυβέρνηση διαχείρισης της κρίσης, στο έδαφος της εξουσίας των μονοπωλίων και της ενσωμάτωσης στην ΕΕ, η οποία θα καταφέρει να βάλει φρένο στην επιδείνωση της θέσης του λαού. Επέδρασε ταυτόχρονα και το κλίμα φοβίας και τρομοκρατίας για την έξωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Συντελέσθηκε σε συνθήκες συστηματικής και ύπουλης επίθεσης των ιδεολογικοπολιτικών μηχανισμών του συστήματος ως και με την συστηματική χρησιμοποίηση του διαδικτύου. Βασικός στόχος ήταν η αποδυνάμωση του Κόμματος ώστε να αποτραπεί η άνοδος του εργατικού κινήματος σε συνθήκες που χειροτερεύει η θέση του λαού. Η ΚΕ χαιρετίζει τους χιλιάδες εργαζομένους, όλους όσοι παρά τις πιέσεις και τους εκβιασμούς άντεξαν και έδωσαν την ψήφο τους για μια ακόμη φορά στο ΚΚΕ, συσπειρώθηκαν στο κάλεσμα για να αντιμετωπισθεί η προσπάθεια αποδυνάμωσής του. Εκτιμά και χαιρετίζει την ηρωική δράση των μελών του Κόμματος και της ΚΝΕ κατά την διάρκεια της δύσκολης αυτής εκλογικής αναμέτρησης. -H αύξηση της ΝΔ που την έφερε πρώτο κόμμα και βάση για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Η πολιτική της ΝΔ είναι αντεργατική, αντιλαϊκή, θα επιδιώξει να φορτώσει τα βάρη της όξυνσης της κρίσης στο λαό διασφαλίζοντας την δυνατότητα ανάκαμψης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Έχει δώσει όλες τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις στην αστική τάξη και την ΕΕ για την «ευρωμονοδρομική» στρατηγική της. Τα χειρότερα είναι μπροστά και όχι το αντίθετο που ισχυρίσθηκε ο Α. Σαμαράς. Η διαφαινόμενη κυβέρνηση συνεργασίας θα κινηθεί στην κατεύθυνση του «ευρωμονοδρόμου», στην αστική διαχείριση της κρίσης. - Η αύξηση του ΣΥΡΙΖΑ και στην δεύτερη εκλογική μάχη και ενώ αποκαλύφθηκε η διαχειριστική λογική του με το κυβερνητικό πρόγραμμα που παρουσίασε. Στο πρόγραμμα αυτό απαλείφθηκαν τα όποια φραστικά ριζοσπαστικά συνθήματα είχε προβάλλει στο εκλογικό πρόγραμμα με το οποίο κατέβηκε στις εκλογές της 6ης Μαΐου για την κατάργηση του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης, την κατάργηση των αποκρατικοποιήσεων κλπ. Αναδείχθηκε σε πρόγραμμα αστικής διαχείρισης. Επέδειξε κραυγαλέο ενδοτισμό απέναντι στον ξένο παράγοντα. Σε συνθήκες έντονης λαϊκής χειραγώγησης στηρίχθηκε από λαϊκές δυνάμεις που ήθελαν διαπραγμάτευση του Μνημονίου, μακριά από κάθε πνεύμα αντιπαράθεσης με την ΕΕ, αλλά και την ευρωζώνη. -Η σταθεροποίηση της εκλογικής δύναμης της φασιστικής Χρυσής Αυγής, η μετατροπή της σε κοινοβουλευτικό κόμμα. Η Χρυσή Αυγή αποτελεί σημαντικό όπλο για το αστικό πολιτικό σύστημα σε συνθήκες κρίσης για το τσάκισμα του εργατικού λαϊκού κινήματος, την επικίνδυνη για το λαό εξίσωση φασισμού και κομμουνισμού ως κρατική ιδεολογία και κατά συνέπεια πρακτική σε βάρος του ΚΚΕ. Το συμπέρασμα είναι ότι το συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα εκφράζει τάση ανάσχεσης του όποιου ταξικού ριζοσπαστισμού που αναπτύχθηκε στην διάρκεια της περιόδου της κρίσης, κάτω από το ρεύμα του ανερχόμενου μικροαστικού ριζοσπαστισμού, υπό την καθοδήγηση της αστικής ιδεολογίας και προπαγάνδας. Είναι φανερό ότι οι αγώνες που αναπτύχθηκαν δεν μπόρεσαν να δώσουν μεγαλύτερο βάθος και σταθερότητα στον ριζοσπαστισμό καθώς δεν απέκτησαν την μαζικότητα και κυρίως την οργάνωση και τον πολιτικό προσανατολισμό που απαιτούν οι συνθήκες. Σε τελευταία ανάλυση η όποια θετική τάση αναπτύχθηκε επηρεάσθηκε από το στενό αντιμνημονιακό περιεχόμενο, από την μείωση των απαιτήσεων σε συνθήκες εξάπλωσης της φτώχειας, μαζικής ανεργίας. Το εκλογικό αποτέλεσμα συμβάλλει στην προώθηση και ενίσχυση των σχεδίων της αστικής τάξης της χώρας να αντικατασταθεί το σύστημα εναλλαγής των δύο αστικών κομμάτων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από ένα νέο δίπολο, την κεντροδεξιά με πυρήνα τη ΝΔ και την κεντροαριστερά με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ που απορρόφησε ένα μεγάλο μέρος των οργανωμένων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Διευκολύνονται τα σχέδια ανασύνταξης της σοσιαλδημοκρατίας που έχει αποδειχθεί χρήσιμη για την αστική τάξη όσο αφορά την αλλοίωση της ριζοσπαστικής συνείδησης υπέρ του «ευρωμονοδρόμου», το χτύπημα και τον έλεγχο του εργατικού κινήματος. -Η ΚΕ καλεί όλους εκείνους που προτίμησαν αυτήν την φορά να ψηφίσουν αντί το ΚΚΕ, άλλα κόμματα και ιδιαιτέρα ΣΥΡΙΖΑ να προβληματισθούν πολύ σοβαρά έστω και εκ των υστέρων. Καλεί γενικότερα τον εργαζόμενο λαό να σκεφθεί ψύχραιμα πάνω σε μια σειρά γεγονότα που μεσολάβησαν από τις 6 του Μάη ως τις 17 Ιούνη και που έδωσαν ξεχωριστά και πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά στην εκλογική αναμέτρηση, τέτοια που σε καμία προηγούμενη δεν είχαμε ζήσει σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Συγκεκριμένα πρόκειται για: α. Την άνευ προηγουμένου άμεση, προκλητική, απροκάλυπτη επέμβαση στην εκλογική αναμέτρηση της Κομισιόν με ηγετικούς της παράγοντες, της Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, του ΔΝΤ, των ΗΠΑ, των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Όλων δηλαδή εκείνων που εκφράζουν αντιτιθέμενα συμφέροντα μονοπωλιακών ομίλων, άρα επιθυμούσαν να εκφοβιστεί ο ελληνικός λαός, να παραιτηθεί ακόμα και από το αίτημα για την κατάργηση του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης που ήταν στο επίκεντρο της εκλογικής μάχης της 6ης Μαΐου. Αν και το λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είχε σημαντική άνοδο και κινητοποιήσεις πανευρωπαϊκής απήχησης, δεν είχε ούτε τον προσανατολισμό ούτε την μαζικότητα-οργανωτικότητα ώστε άμεσα να απειλεί την αστική εξουσία του κεφαλαίου. Αν και το μέγεθος της Ελλάδας είναι πολύ μικρό στα πλαίσια της ΕΕ, ωστόσο η βαθειά ενσωμάτωσή της στην ευρωζώνη, η βαθειά παρατεταμένη κρίση της σε συνδυασμό με την εκδήλωση της ύφεσης στην ευρωζώνη έκαναν επιτακτική την παρέμβαση των διεθνών συμμαχιών μέσα και έξω από την ΕΕ για να ανακοπεί κάθε τάση ριζοσπαστικοποίησης του κινήματος στην Ελλάδα και διεθνούς επίδρασής του. Σ' αυτά τα πλαίσια εκδηλώθηκε η συστηματική προσπάθεια να συγκροτηθεί ένα νέο δίπολο με βάση την ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα χρησιμοποιήθηκαν οι ελληνικές εκλογές του Ιουνίου ως ένα πείραμα και εργαλείο στην υπηρεσία των ανταγωνισμών ανάμεσα στην Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία στο φόντο της νέας όξυνσης της κρίσης. Η συζήτηση για τροποποιήσεις στην συνταγή λιτότητας της ΕΕ δεν ξεκίνησε με τις ελληνικές εκλογές της 6ης Μαΐου, είχε προηγηθεί στο φόντο ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων εντός της ΕΕ και με την συμμετοχή σ' αυτές των ΗΠΑ και προσωπικά του προέδρου Ομπάμα. Οι ελληνικές εκλογές και οι εξελίξεις αξιοποιήθηκαν ως μοχλός για τις μεταξύ τους διενέξεις ενόψει και της συνόδου της ΕΕ στις 28-29 Ιουνίου, της συνόδου του G7 και της συνόδου του G20 18-19 Ιουνίου. Η αντιμερκελική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιήθηκε από ένα μέρος των ευρωπαίων ανταγωνιστών προς την Γερμανία, όπως και από την πλευρά των ΗΠΑ, σε αντίθεση με το άλλο μέρος που υποστήριζε ότι η κατάργηση του Μνημονίου θα οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης, θα προκαλέσει ενδεχομένως και την διάλυσή της. β. Την ανακοίνωση του ΣΕΒ για την αναγκαιότητα σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας και με τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Την φανερή υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ από ένα τμήμα μονοπωλιακών ομίλων και συγκροτημάτων των ΜΜΕ, και της κρατικής ραδιοτηλεόρασης. γ. Την ομαδική μετακόμιση ενός μεγάλο μέρους στελεχών του ΠΑΣΟΚ ιδιαίτερα από τις πρώην ΔΕΚΟ, Τράπεζες, την δημόσια διοίκηση και άλλων κεντρικών στελεχών του μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι πήραν ενεργό μέρος στην οργάνωση του εκλογικού του αγώνα, στην οργανωμένη μετακίνηση σημαντικού μέρους της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ προς το ΣΥΡΙΖΑ. δ. Την ομοφωνία όλων των κομμάτων του «ευρωμονοδρόμου» ότι στην Ευρώπη πνέει θετικός αέρας αλλαγής και ότι η τροποποίηση του Μνημονίου ακόμα και της δανειακής συμφωνίας μπορούσε να φέρει ανακούφιση και θετική προοπτική στον ελληνικό λαό και γενικότερα, παρ' όλο που προετοιμάζονται εναλλακτικά αντιδραστικά ενδεχόμενα για να προχωρήσουν ενιαία οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στα κράτη μέλη της: Ενίσχυση των υπερεξουσιών της Κομισιόν και όξυνση των αντιθέσεων που φέρνει επιδείνωση της ανισομετρίας και των φυγόκεντρων δυνάμεων, ακόμα και την αποσύνθεση της ευρωζώνης. Οι δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, ιδιαίτερα της 17ης Ιουνίου εξελίχθηκαν σε πρωτοφανή επιχείρηση χειραγώγησης της ψήφου, με εκβιασμούς, παραπληροφόρηση, επίθεση στο Κόμμα για την άρνηση να συμμετέχει σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης της κρίσης, χειραγώγηση που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Η επίθεση στο Κόμμα είχε στόχο την στρατηγική του, την άρνηση συμμετοχής σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης της κρίσης. Είναι βέβαιο ότι μετά τις εκλογές θα αποκαλυφθούν πολλά περισσότερα γύρω από τα παρασκήνια των ανταγωνισμών και την χρησιμοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτά. Β. ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ Η πολιτική γραμμή και οι προβλέψεις του ΚΚΕ που επιβεβαιώνονται με βάση και τις ίδιες εξελίξεις, θα είναι στήριγμα και σημαντική βοήθεια στον αγώνα του λαού. Ο λαός θα έχει την ευκαιρία να βγάλει τα συμπεράσματά του. Οι ριζοσπάστες αριστεροί θα έχουν επίσης την δική τους ευκαιρία να βγάλουν συμπεράσματα για την σημασία που είχε να στηρίξουν εκλογικά το ΚΚΕ ώστε από καλύτερες θέσεις να δώσει την μάχη στην συνέχεια για την ανασύνταξη του κινήματος και την απόκρουση της νέας επίθεσης. Το ΚΚΕ έδωσε την μάχη κόντρα στο ρεύμα της φοβίας και μοιρολατρίας, των ποικιλώνυμων απειλών (από την έξωση από την ευρωζώνη ως την ακυβερνησία), και της αυταπάτης που συστηματικά καλλιέργησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανέδειξε στον λαό τον χαρακτήρα της κρίσης και των προϋποθέσεων για διέξοδο υπέρ των εργαζομένων, τις προϋποθέσεις για να συμμετέχει το ΚΚΕ στην διακυβέρνηση, που συνδέονται με την αποδέσμευση, την μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση, δηλαδή την διακυβέρνηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Έδωσε την μάχη αυτή παίρνοντας υπόψη τον κίνδυνο του εκλογικού κόστους. Η παραμικρή όμως υποχώρηση του Κόμματος στην πίεση για συμμετοχή σε κυβέρνηση διαχείρισης της κρίσης θα οδηγούσε στον αφοπλισμό και στην υποχώρηση-ήττα του εργατικού κινήματος, στη ματαίωση της προσπάθειας για την συγκρότηση ισχυρής κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που συγκρούεται με την πολιτική γραμμή των μονοπωλίων, των ιμπεριαλιστικών ενώσεων της ΕΕ, του ΝΑΤΟ. Θα ακύρωνε κάθε προσπάθεια για συσπείρωση στην πάλη για τα καθημερινά προβλήματα που οξύνονται όλο και πιο πολύ, στην προοπτική της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Το ΚΚΕ θα βρίσκονταν σε μια πρακτική ακύρωσης της συνέπειας και σταθερότητας λόγων και έργων, καθώς από το Κόμμα ζητούνταν επιζήμιες, καθοριστικά λαθεμένες υποχωρήσεις τόσο από το πρόγραμμά του όσο και από τα άμεσα καθήκοντα πάλης. Έχει μεγάλη σημασία ότι σε τέτοιες συνθήκες, όπου μια σειρά άλλα κομμουνιστικά κόμματα μένουν έξω από τα κοινοβούλια ή διαχέονται σε σοσιαλδημοκρατικά και οπορτουνιστικά αριστερά σχήματα στην Ευρώπη, το ΚΚΕ παρέμεινε όρθιο με λιγότερη εκλογική δύναμη σε σύγκριση με την ευρύτερη πολιτική του επιρροή. Η στρατηγική του για τους δύο δρόμους ανάπτυξης, για την αναγκαιότητα της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας και την πάλη για την εργατική λαϊκή εξουσία, η διεύρυνση και εμβάθυνση των δεσμών του με την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, παραμένει στοιχείο νέας εξόρμησης στο λαό ώστε να κρατηθεί όρθιος, να μη λυγίσει μπροστά στις νέες περιπέτειες που τον περιμένουν. Η μεγάλη μείωση της εκλογικής δύναμης του ΚΚΕ σε συνθήκες αφόρητης πίεσης, δεν μπορεί και δεν πρέπει να ερμηνευθεί μόνο από τους υπαρκτούς αντικειμενικούς λόγους. Οπωσδήποτε επηρεάζεται αποφασιστικά από το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης η οποία δεν καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από το κόμμα, αλλά και από τον γενικότερο συσχετισμό δυνάμεων. Η ΚΕ και όλο το Κόμμα με ουσιαστική συζήτηση χρειάζεται να εξετάσει τους γενικότερους υποκειμενικούς παράγοντες που μεσοπρόθεσμα επιδρούν στην πολιτική διείσδυση του Κόμματος ή σε υποκειμενικές αδυναμίες κατά την προεκλογική περίοδο ανεξάρτητα από την επίδραση ή τον βαθμό επίδρασης στο εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν πρέπει να μας εφησυχάζει ότι η πολιτική μας επιβεβαιώνεται ως προς τις εξελίξεις. Απαιτείται να εξετάσουμε το επίπεδο ικανότητας του Κόμματος με κριτήριο πώς ανταποκρινόμαστε σε όλες τις συνθήκες. Το 18ο Συνέδριο και οι κατοπινές αποφάσεις της ΚΕ έχουν επισημάνει εκείνους τους παράγοντες που καθορίζουν την ικανότητα του κόμματος να αντιστοιχείται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις: πώς δρα και δουλεύει στις εργατικές λαϊκές μάζες, στο κίνημα και στις οργανώσεις του, στην κομματική οικοδόμηση στην εργατική τάξη, στους τόπους δουλειάς και στους κλάδους, στη κοινωνική συμμαχία, στη δουλειά στις νέες ηλικίες και στις γυναίκες. Συνδέεται επίσης με ζητήματα επίσης της ιδεολογικοπολιτικής δουλειάς μέσα στο κόμμα και στην εργατική τάξη, στη νεολαία. Η εκλογική μάχη προσφέρεται για πιο ολοκληρωμένα συμπεράσματα, για νέες πλευρές που πρέπει να εξετασθούν καλύτερα και που επέδρασαν ως ένα βαθμό και στην εκλογική μάχη. Δεν αρκεί να έχεις σωστή στρατηγική και μαχητικότητα, απαιτείται να μελετήσουμε καλύτερα πως κατακτάμε την μεγαλύτερη-όσο γίνεται- επάρκεια που αντιστοιχεί στο ύψος των καθηκόντων αλλά και στην ταχύτητα των εξελίξεων. Απαιτείται να γίνουμε πιο απαιτητικοί και αυστηροί σε ζητήματα καθοδήγησης, οργάνωσης, πρακτικού προσανατολισμού, δράσης στις εργατικές λαϊκές μάζες. Μπορεί αυτές οι αδυναμίες να μην έπαιξαν καθοριστικό παράγοντα στο εκλογικό ποσοστό, στις συγκεκριμένες εκλογικές συνθήκες, όπου ήταν δύσκολο να αναχαιτισθεί το ρεύμα φόβου και κυρίως αυταπατών, όμως παίζουν ουσιαστικό ρόλο στην προετοιμασία, ετοιμότητα και αποτελεσματικότητα, μπροστά στα νέα και πολύ σύνθετα καθήκοντα που μας περιμένουν. Γ. ΝΕΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ Το ΚΚΕ θα παλέψει και θα επιδιώξει να συναντηθεί με τις  ριζοσπαστικές εργατικές λαϊκές δυνάμεις ώστε να μη χρεωθεί και να μη πληρώσει ο λαός την πολιτική χρεοκοπία της κυβέρνησης που ετοιμάζεται να σχηματισθεί. Να μη χαθεί η ελπίδα, να αποκτήσει δύναμη ο λαός, να παρεμποδίσει νέα μέτρα, να παλέψει για παραχωρήσεις, να κατακτήσει τη δική του εξουσία. Στο επίκεντρο της προσοχής του είναι η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, οι νέες ηλικίες, οι γυναίκες. Για να αντιμετωπιστεί το κύμα της απογοήτευσης από την συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής. Για να αποτραπεί να κυριαρχήσει ο φόβος και η απογοήτευση, να μη σταθεροποιηθεί ένα αντιδραστικό πολιτικό σκηνικό στο φόντο των κοινοβουλευτικών αυταπατών, σε συνθήκες εμβάθυνσης της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η ελπίδα, η αγωνιστική ανάταση είναι θέμα και προσωπικής ευθύνης του καθένα και της καθεμιάς που ακολουθούν το δρόμο του ριζοσπαστισμού, έχουν αριστερή πολιτική σκέψη. Είναι ζήτημα πριν απ' όλα ευθύνης της εργατικής τάξης. Η ιστορική ευθύνη του ΚΚΕ δεν είναι να στηρίξει μια κυβέρνηση διαχείρισης της κρίσης σε βάρος του λαού. Το ΚΚΕ διαθέτει πολύτιμη ιστορική και σύγχρονη πείρα, ικανότητα αντοχής και αγωνι στικής προσαρμογής σε συνθήκες απότομης ανόδου του κινήματος αλλά και πισωγυρίσματος του εργατικού κινήμα τος. Μπορεί να συνδυάζει τα άμεσα και γενικότερα αιτήματα, να ενοποιεί αγωνιστικές δυνάμεις σε ενιαίο πολιτικό στόχο. α. Θα δώσει την μάχη μαζί με το λαό και τη νεολαία να μη χρησιμοποιηθεί ελληνικό έδαφος, να μην υπάρξει ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο κατά της Συρίας και του Ιράν που ετοιμάζεται ίσως μετά τις αμερικανικές εκλογές. β. Το ΚΚΕ με συμπαγή κοινοβουλευτική ομάδα, θα καταθέτει και σχέδια νόμου και τροποποιήσεις για καίρια λαϊκά προβλήματα. Ανάμεσα στα πρώτα θα είναι η κατάργηση των Μνημονίων, της Δανειακής Σύμβασης και όλων των σχετικών νόμων που πέρασαν από την προηγούμενη βουλή στο μεσοδιάστημα. γ. Άμεσα θα στηρίξει την οργάνωση του εργατικού κινήματος και των συμμάχων του για την αντιμετώπιση απολύτως επειγόντων προβλημάτων όπως είναι η χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ, των ασφαλιστικών ταμείων, της λειτουργίας των κέντρων υγείας και των νοσοκομείων, της προστασίας των ανέργων, των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, την ανακούφιση της λαϊκής οικογένειας από την βαριά άμεση και έμμεση φορολογία, τα οξυμένα προβλήματα νεολαίας, γυναικών, υπερηλίκων, ΑΜΕΑ. Σε περίπτωση άναρχης πτώχευσης και νέας εσωτερικής υποτίμησης θα στηρίξει κάθε λαϊκή πρωτοβουλία, αλληλεγγύη και συσπείρωση που θα βοηθήσει το λαό να αντιμετωπίσει τις μεγάλες ανάγκες του. δ. Θα επιδιώξει την λαϊκή συσπείρωση εν όψει της απόφασης της ΕΕ που θα συνεδριάσει στις 28-29 Ιούνη για να ξεκινήσει η συζήτηση για τις υπερεξουσίες της Κομισιόν. ε. Η ΚΕ καλεί τους εργατοϋπαλλήλους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες να δράσουν άμεσα μέσα από δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες για να αλλάξει δραστικά ο αρνητικός συσχετισμός δυνάμεων στα τριτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία και οργανώσεις, για να πάρουν ενεργητικό μέρος στα πρωτοβάθμια σωματεία τα εκατομμύρια εργαζόμενοι που ως τώρα δεν μετέχουν. Η ΚΕ καλεί τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ, τους φίλους και τους οπαδούς να συμβάλλουν στην μελέτη και αντιμετώπιση των γενικότερων αδυναμιών και ελλείψεων και υποκειμενικού χαρακτήρα που υπάρχουν όσο αφορά την δράση μας στο κίνημα στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές, στο χωριό, στους χώρους της μάθησης, για την ανασύνταξη του κινήματος. Δίχως αυτή την ανασύνταξη του κινήματος και την οικοδόμηση μιας πιο ισχυρής κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας δεν είναι δυνατόν ο λαός να τα βγάλει πέρα, να πάρει την υπόθεση στα χέρια του. Να αντιμετωπίσουν την πολυμέτωπη και πολυεπίπεδη επίθεση που θα ενταθεί σε βάρος του κόμματος με πρόσχημα το εκλογικό αποτέλεσμα. ΑΘΗΝΑ 18/6/2012                            Η ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Αριστερά και κομμουνιστές

Μια άλλη ματιά

Βλέπω πολλά κείμενα που προσπαθούν να αποποιηθούν κάθε σχέση του Κομμουνιστικού Κινήματος με την Αριστερά. Νομίζω ότι γίνονται πολλές παρανοήσεις και υπερβολές εδώ και θα πρέπει να ήμαστε πιο προσεκτικοί.

Είναι άδικη η ισοπεδωτική κριτική στην Αριστερά και στους Αριστερούς σαν να είναι όλοι διαχειριστές ή πράκτορες του συστήματος και κυρίως σαν να βρίσκονται απέναντι από τους κομμουνιστές. Ταυτίζουμε έτσι την Αριστερά με κάποια μορφώματα που υφαρπάζουν ιστορικά τον τίτλο της όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, κάτι σαν τα «σοσιαλιστικά» και «εργατικά» κόμματα του Σρέντερ και του Μπλερ που κατάντησαν όργανα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.

Αν οι συγκυριακές ανάγκες εξανάγκασαν το ΚΚΕ να διαχωριστεί από μια ευνουχισμένη αριστερά δεν σημαίνει ότι η πραγματική Αριστερά χαρίζεται στο σύστημα.

Ελπίζω ότι θα γίνει κάποια στιγμή αυτή η συζήτηση και θα διευκρινιστεί για ποια Αριστερά γινόταν λόγος και δεν θα κατανοείται ο διαχωρισμός με αντιθετικό και μηδενιστικό τρόπο.

Αυτό που καταλαβαίνω εγώ δεν είναι η διαγραφή της Αριστεράς από το ΚΚΕ αλλά η διαγραφή μιας συγκεκριμένης «αριστεράς» που καπηλεύεται τους αγώνες της Αριστεράς.

Θα πέσουμε σε αντιφάσεις αν δεν κατανοήσουμε διαλεκτικά το ζήτημα και δεν θα μπορέσουμε να πούμε τι ήταν αυτοί που ακολούθησαν, αγωνίστηκαν, βασανίστηκαν, πλήρωσαν σαν Αριστεροί και με τη ζωή τους ακόμη αλλά δεν ήταν κομμουνιστές. Τι ήταν ο Γ. Λαμπράκης ο οποίος δεν ήταν κομμουνιστής; Τι ήταν οι δολοφονημένοι νεολαίοι της προδικτατορικής ΕΔΑ που δεν ήταν κομμουνιστές; Τι ήταν οι Λαμπράκηδες που δεν ήταν κομμουνιστές; Τι ήταν πχ ο πρόεδρος της ΕΔΑ Ι. Πασσαλίδης που δεν ήταν κομμουνιστής; Τι ήταν οι σύμμαχοι στο Παλλαϊκό Μέτωπο του 36 και στο ΕΑΜ που δεν ήταν κομμουνιστές αλλά το συγκρότησαν με τους κομμουνιστές; Τι είναι οι συνεργαζόμενοι σήμερα με το ΚΚΕ, στο ΠΑΜΕ, στη ΠΑΣΕΒΕ, στο ΜΑΣ, στο Κίνημα Ειρήνης κλπ και σε διάφορα πολιτικά και συνδικαλιστικά επίπεδα οι οποίοι δεν είναι κομμουνιστές; Τι είναι αυτοί που ασπάζονται το αντιμονοπωλιακό αντιιμπεριαλιστικό πρόγραμμα του ΚΚΕ αλλά δεν φτάνουν μέχρι τον κομμουνισμό και την κομμουνιστική ιδεολογία;

Πρέπει να προσδιορίσουμε χθες και σήμερα την Αριστερά με τρόπο διαλεκτικό.  

Μπορεί να κατατάσσουμε την Αριστερά ως πολιτικό ρεύμα, γενικά ή λεκτικά αντίθετο στο σύστημα και σε επί μέρους μέτρα αλλά στο εσωτερικό της έχει δυνάμεις και τμήματα που κατανοούν τη θέση τους ως ανατρεπτική του καπιταλισμού και αγωνίζονται γι αυτό αλλά δεν φτάνουν εκεί που φτάνουν οι κομμουνιστές. Τι κάνουμε με αυτούς; Τους στέλνουμε στην αστική τάξη ως… αριστερούς ή συνεργαζόμαστε μαζί τους ως Αριστερούς; Τι να είναι άραγε αν όχι Αριστεροί;

Προσοχή, παρόμοιοι αφορισμοί για την Αριστερά εξαιτίας μια παραποιημένης αριστεράς τύπου ΣΥΡΙΖΑ ή ΔΗΜΑΡ (και παλιότερα ΠΑΣΟΚ!) δεν μας πάει. Δεν χαρίζουμε την τίμια ιστορία της Αριστεράς και των Αριστερών στο ΣΥΡΙΖΑ επειδή αυτός την καπηλεύεται για να υπονομεύει και την ίδια την έννοια της Αριστεράς.

Να ξεχωρίζουμε για ποια Αριστερά μιλάμε και ποια αριστερά καταγελούμε όχι να πάρουμε τα κεφάλια των φυσικών συμμάχων μας για χάρη του ΣΥΡΙΖΑ και έτσι για να «ξεχωρίζουμε». Μπορεί να λέμε άλλο κομμουνιστής και άλλο Αριστερός, και αυτό είναι μια ποιοτική διαφορά, αλλά δεν εννοούμε ως Αριστερό τον πουλημένο που καπηλεύεσαι το όνομα. Εννοούμε τον τίμιο αγωνιστή που δεν φτάνει στο ύψος να είναι κομμουνιστής.

Αν η Αριστερά είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό δυναμικό κίνημα που θέλει γενικά την αλλαγή του συστήματος, το ΚΚ είναι η κορυφή, η πρωτοπορία, αυτό που μετουσιώνει τα όνειρα της Αριστεράς σε πραγματικότητα με την καθοδήγηση της εργατικής τάξης και του λαού.  Δεν είναι αντίπαλος της Αριστεράς αλλά αντλεί από αυτή δυνάμεις, συμμάχους και εφεδρείες. Είναι αντίπαλος κάθε μεταλλαγμένης σε υπηρέτη του συστήματος «αριστεράς». Αυτή είναι η ποιοτική διαφορά της Αριστεράς και της «αριστεράς» που πρέπει να έχουμε υπόψη.

Όμως έχουμε καιρό για τέτοια συζήτηση…

Αντιφάσεις εκλογικής επιλογής και ταξικής θέσης

Ένα άρθρο που γράφτηκε το 2004 και είχε ως βάση τις αποτιμήσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων του ΚΚΕ από το 1990 μέχρι το 2004, αποτελεί ίσως ένα καλό βοήθημα στην ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος του ΚΚΕ στις εκλογές της 17/6/2012.

Το παραθέτουμε σαν υλικό για σκέψεις και κριτικές τοποθετήσεις με την αυτονόητη διαλεκτική και όχι μηχανιστική αναγωγή στις σημερινές καταστάσεις:

Αν κάποιος ήθελε να διατυπώσει μια από τις πλέον σαφείς αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας δεν έχει παρά να μελετήσει την αντίφαση που παρουσιάζεται μεταξύ της πολιτικής συνείδησης και κατ’ ακολουθία εκλογικής επιλογής των λαϊκών στρωμάτων με την ταξική τους κατάταξη.

Μπορεί να μη φαίνεται δόκιμο να λέμε ότι ο λαός πράττει εκλογικά αντίθετα από τα βασικά συμφέροντά του αλλά τα αποτελέσματα των εκλογών στις αστικές δημοκρατίες αυτό επιβεβαιώνουν. Δεν έχει νόημα να ανοίξουμε πόλεμο για να αναιρέσουμε αυτή τη πραγματικότητα με τα γνωστά επιχειρήματα ότι αυτό είναι αποτέλεσμα των τεχνικών χειραγώγησης του λαού από την αστική τάξη κ.τ.λ. πράγμα πολύ γνωστό. Εκείνο που έχει σημασία είναι η ανάγνωση των (σκοτεινών) διαδρομών διαμόρφωσης αυτής της φενακισμένης συνείδησης που οδηγεί τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο, τον συνταξιούχο, τον νέο κλπ να πράττει, εκλογικά, αντίθετα με τα ταξικά  και κοινωνικά του συμφέροντα και πως μπορεί να γίνει η μεταβολή αυτής της συνείδησης. 

Οι ανατροπές των ταξικών συσχετισμών

Η ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων το 1989-90, όποια εκτίμηση και αν έχει κάποιος για το σοσιαλιστικό βάθος τους, αποτέλεσε ένα απίστευτα μεγάλο πισωγύρισμα (ρήγμα) στις ιδέες που διακατείχαν μέχρι τότε τα λαϊκά στρώματα.

Μπορούμε να συσχετίσουμε το πισωγύρισμα αυτό ως ίδιας σημασίας ρήγμα με αυτό που σημειώθηκε, προς την αντίθετη κατεύθυνση όμως, στις λαϊκές συνειδήσεις με την Οκτωβριανή επανάσταση.

Και στις δυο περιπτώσεις η συνείδηση μετακινήθηκε μέσα σε ένα χρόνο ίσα με όσο μετακινείται σε έναν αιώνα. Μόνο που η τελευταία μετακίνηση ήταν προς τα πίσω. Ανατράπηκαν σε βάθος βασικοί παγκόσμιοι συσχετισμοί ταξικών δυνάμεων σε βάρος της εργατικής τάξης και κατ’ επέκταση σε βάρος των λαών. Ήταν ένα κομβικό σημείο που θα προσδιορίζει για χρόνια τις εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα, μαζί και στη συνείδηση των λαϊκών μαζών.

Όσο και αν στην αρχή, οι αφελείς δεν υπολόγισαν τις συνέπειες των ανατροπών, σταδιακά αυτές άρχισαν να εμφανίζονται με ένα κύμα ανατροπής εργασιακών δημοκρατικών, κοινωνικών και εθνικών δικαιωμάτων των λαών. Το «αφελείς» αναφέρεται σε όσους νόμισαν ότι η αστική δημοκρατία αυτοπροσδιορίζεται ως δίκαια από τις δικές της αξίες και ότι τα  δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί στου κόλπους της, ήταν δική της «παραγωγή» και όχι λαϊκές κατακτήσεις. Η πλάνη αυτή βέβαια γρήγορα εξαφανίστηκε, κυρίως όταν η αφαίρεση εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων συμβάδιζε με τις ιμπεριαλιστικές πολεμικές θηριωδίες που ειδοποιούσαν τους λαούς ότι ο καπιταλισμός στο στάδιο  του ιμπεριαλισμού με χωρίς αντίπαλο δέος το σοσιαλισμό, όχι μόνο δεν αλλάζει, αλλά, για να λύσει τις οξύτατες ταξικές αντιθέσεις του, γίνεται χειρότερος.  Ωστόσο η πολιτική «αφέλεια» έκανε τη ζημία της στις πολιτικές συνειδήσεις, αφήνοντας σε κρίσιμες στιγμές τεράστιο ιδεολογικο-πολιτικό (κενό) έδαφος στα χέρια της αστικής τάξης που το πληρώνουμε και θα το πληρώνουμε για πολύ ακόμη.

Στην Ελλάδα παρ’ ότι  η Αριστερά(*) είχε λιγότερες εκλογικές απώλειες, σχετικά με άλλες χώρες, από τις ανατροπές του ’89-’90,  οι υποχωρήσεις που έχουν σημειωθεί στο βάθος των ταξικών και πολιτικών συσχετισμών είναι μεγαλύτερες από τις εκλογικές. Το αποτέλεσμα είναι να αδυνατεί η Αριστερά να οργανώσει και να κινητοποιήσει μεγάλες μάζες για κρίσιμα ζητήματα τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό και συνδικαλιστικό επίπεδο.  Οι αγωνιστές της Αριστεράς που δρουν στη βάση γνωρίζουν καλά ότι η επιρροή της, ακόμη και η «γοητεία»  της, έχουν συρρικνωθεί επικίνδυνα και ο λόγος τους επιδρά πολύ λιγότερο σήμερα…

Ταξική θέση και εκλογική συμπεριφορά.

Αυτό το πισωγύρισμα οδήγησε σε μια εντελώς αντιφατική εικόνα μετά το 1990: όσο χειροτέρευε η θέση των λαϊκών μαζών, τόσο αυτές προσδένονταν στο άρμα των αστικών κομμάτων, στην προπαγάνδα τους και στην ΕΕ! Αυτή η αντίφαση μπορεί να φαίνεται μια προσωρινή «παρασπονδία» ή μια «παραξενιά» της ιστορίας αλλά πρακτικά σημαίνει, μεγάλο αγώνα και πολύ ιδρώτα, αν όχι αίμα, για να μεταβληθεί ώστε οι μάζες να συσχετίσουν περισσότερο την πολιτική τους επιλογή  με την ταξική τους θέση, όχι μόνο στις εκλογές βέβαια αλλά, κύρια, στις κοινωνικές και ταξικές μάχες.

Στις ταξικές κοινωνίες η ταξική θέση των ανθρώπων είναι μόνο «σε τελευταία ανάλυση» καθοριστική της πολιτικής τους συνείδησης και συμπεριφοράς. Διαφορετικά οι εκμεταλλεύτριες τάξεις δεν θα μπορούσαν να στρατεύουν τμήμα των παιδιών του λαού για να υπερασπίσουν, πολλές φορές μέχρι θανάτου, την εκμεταλλευτική τους εξουσία. Η σχετική αυτοτέλεια της συνείδησης από την ταξική θέση είναι η αιτία παρόμοιων αντιφάσεων.

Στη πράξη η ταύτιση ταξικής θέσης και πολιτικής συμπεριφοράς- επιλογής εμφανίζεται μόνο σε στιγμές υλοποίησης ιστορικών νομοτελειών. Στην καθημερινή συμπεριφορά παρ’ ότι οι άνθρωποι έχουν στον ένα ή στον άλλο βαθμό συνείδηση της ταξικής τους θέσης, η πολιτική και ακόμη περισσότερο η εκλογική τους συμπεριφορά, αυτονομούνται σε σημείο που πολλές φορές αποτελούν την ανεστραμμένη αντανάκλαση της ταξικής τους θέσης. Δεν είναι έτσι ανεξήγητη η ψήφος των λαϊκών τάξεων κατά τις εκλογές υπέρ των κομμάτων εξουσίας της αστικής τάξης, μέχρι και 90% των ψήφων, που νομιμοποιεί την ταξική εκμετάλλευση και την ταξική εξουσία (δικτατορία) της.

Το… μυστικό του προβλήματος της ανεστραμμένης σχέσης μεταξύ ταξικής θέσης και εκλογικής επιλογής ή αλλιώς της πολιτικής κυριαρχίας των αστικών κομμάτων στις λαϊκές μάζες  βρίσκεται στην ένταση της σχετικής αυτοτέλειας της πολιτικής συνείδησης (από την ταξική θέση) μέσα από την πίεση των αρνητικών ταξικών συσχετισμών δυνάμεων στη δεδομένη ιστορική στιγμή.

Όσο πιο σταθερή είναι η κυριαρχία της αστικής τάξης τόσο η πολιτική συνείδηση των μαζών αυτονομείται από την ταξική τους θέση και αναστρέφεται. Στη πολιτική συμπεριφορά, η κυριαρχία αυτή εκλαμβάνεται ως «φυσική» και το μόνο που μένει στο λαό είναι η επιλογή της «καλής» ή «κακής» διαχείρισης της μη αμφισβητούμενης ταξικής εξουσίας. Εννοείται βέβαια ότι η αναστροφή αυτή είναι συνάρτηση και της παγίδευσης των μαζών από τα «εργαλεία» που ελέγχονται από την αστική τάξη (από το σχολείο και τα μέσα ενημέρωσης μέχρι το «πολιτισμό» και το εργοστάσιο)  ή της βίαιης «απώλειας βούλησης» που επιβάλουν οι μηχανισμοί βίας και κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. 

Φαινόμενο και ουσία

Συνήθως ακούμε ευκαιριακές αναλύσεις ότι ο λαός «ξεγελιέται» από τα αστικά κόμματα και τα ψηφίζει ενώ το «μετανιώνει» κατόπιν εορτής! Άλλη αιτιολογία που προβάλλεται είναι ότι ο λαός «δεν είναι καλά πληροφορημένος» για το ρόλο των κομμάτων και το ταξικό τους ποιόν και ότι αν τον διαφωτίσουμε, αυτόματα θα έχουμε άλλο αποτέλεσμα. Πιο σοβαρή φαίνεται η εξήγηση της άσκησης ποικιλόμορφης βίας, εκβιασμών ή εξαγορών που ασκείται πάνω του. Μια άλλη, συμπληρωματική όμως,  αιτιολογία αναφέρεται στον υποκειμενικό παράγοντα που αφορά στο πόσο καλά έδρασαν προεκλογικά τα μέλη και στελέχη των κομμάτων  της Αριστεράς.

Φυσικά τέτοιες αναλύσεις έχουν σημαντική αξία αλλά δεν λύνουν ένα πρόβλημα το οποίο επανέρχεται αενάως με ίδια αποτελέσματα εν όσο η αστική εξουσία δεν κλονίζεται, όχι από εκλογικές διαδικασίες βέβαια. Να σημειώσουμε εδώ ότι κάποιες από τις αναλύσεις προκαλούν πολλές φορές και αντιδράσεις «προσβολής» σε μερίδα απλών ψηφοφόρων αστικών κομμάτων που εκλαμβάνουν την φενακισμένη συνείδησή τους ως πραγματική και υπερασπίζουν επιθετικά έναντι της Αριστεράς τις λάθος επιλογές που τους αυτοκαταδικάζουν στην εκμετάλλευση!

Μια άλλη συνέπεια τέτοιων αναλύσεων είναι να νομίζουν τα στελέχη των κομμάτων της Αριστεράς ότι η όλη υπόθεση είναι μόνο υπόθεση τεχνικής, προπαγάνδας και έντασης της πολιτικής δουλειάς με αποτέλεσμα, αυτή η σωστή κατά τα άλλα τοποθέτηση, να οδηγεί σε μια άλλη αναστροφή συνείδησης που λέει ότι το πρόβλημα είναι απλώς η καλή οργάνωση της προεκλογικής δουλειάς, η καλή προπαγάνδα, το καλό πρόγραμμα κτλ. και να θεωρούν τον εαυτό τους ένοχο για το φτωχό εκλογικό αποτέλεσμα ή να απογοητεύονται επειδή νομίζουν ότι το αποτέλεσμα είναι μόνο δική τους ευθύνη.

Η λύση του προβλήματος βρίσκεται στο νήμα που πρέπει να ξαναπιάσει η Αριστερά από την ταξική θέση μέχρι τη πολιτική συμπεριφορά. Να κατανοήσει ότι δεν πάσχουμε τόσο ή  κυρίως από καλή εκλογική προπαγάνδα και εκλογικά προγράμματα όσο από μεταβολές στους βασικούς συσχετισμούς των ταξικών δυνάμεων. Ότι αυτό είναι μια επίπονη δουλειά σε όλα τα επίπεδα και απαιτεί πολλές θυσίες.

Η σταδιακή μεταβολή της συνείδησης των μαζών ώστε να αντιστοιχηθεί με τη ταξική τους θέση ξεκινά από «υπόγειες» μάχες και διεργασίες σε επίπεδο καθημερινής ταξικής πάλης και προπαγάνδας που αν κερδηθούν θα εμφανισθούν και σε εκλογικό επίπεδο.

Το αισθητήριο του λαού ποτέ δε λαθεύει γενικά για το ποιος κατέχει την εξουσία και ποιος, από την άλλη, έχει το «άστρο» της αποτελεσματικής αντίστασης και ανατροπής της. Όμως θέλει να δει «φως» από την πρωτοπορία του! Αλλιώς δεν μεταβάλει στάση.  Όσο περισσότερο η αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας δυναμώνει, τόσο περισσότερο μεταβάλλεται η πολιτική συνείδηση και συμπεριφορά των μαζών.

Επειδή όμως ταξική θέση, συσχετισμός δυνάμεων, πολιτική συνείδηση, εκλογική συμπεριφορά και επιλογή έχουν μια διαλεκτική σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλοκαθορισμού, πρέπει να πούμε ότι παρουσιάζεται ένας φαύλος κύκλος αιτίας και αποτελέσματος.

Πρακτικώς έχουμε έναν γρίφο: από πού να αρχίσουμε;  Ποιο είναι το βασικό και ποιο το δευτερεύον; Αναμφισβήτητα το κύριο και καθοριστικό εδώ είναι η πάλη για τη μεταβολή των συσχετισμών δυνάμεων. Η οργάνωση από τα κάτω. Αυτή καθορίζει το σύνολο της αλυσίδας μεταβολών της συνείδησης μέχρι και την εκλογική συμπεριφορά. Χωρίς ποτέ να υποτιμηθεί ο σπουδαίος ρόλος της  προεκλογικής δουλειάς που πρέπει να κάνουμε σε περίοδο εκλογών, το ζήτημα είναι να μη ξεχνάμε τον καθοριστικό παράγοντα στη καθημερινή δράση. Πρέπει  να κάνουμε δουλειά στο βάθος για να ελπίζουμε σε αποτελέσματα στη κορυφή.

Για την Αριστερά της ανατροπής του καπιταλισμού που θέλει να αλλάξει τις πολιτικές συνειδήσεις, μια τέτοια δουλειά απαιτεί στοιχειώδη ενότητα (Μέτωπο) των αριστερών και κοινωνικών δυνάμεων στη δράση, κάτω στη βάση πρώτα απ όλα, πέρα από διαφορές, γιατί η επίδραση στους ταξικούς συσχετισμούς προέχει και είναι αποφασιστικής σημασίας.

Ενότητα πάνω σε κοινά προβλήματα και κοινές αξίες που καλύπτουν τους απλούς αγωνιστές για το μεροκάματο και φτάνει μέχρι τη μάχη για το σοσιαλισμό. Μέτωπο που οργανώνεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, στην επιχείρηση, στη γειτονιά, στο πανεπιστήμιο, στην ύπαιθρο και σε κάθε χώρο και κοινωνική ομάδα που υπόκειται σε εκμετάλλευση.

Επανερχόμαστε στον φαύλο κύκλο και ξεχωρίζουμε ότι το «πρώτο κινούν» είναι η κίνηση των αριστερών δυνάμεων στη κατεύθυνση της μεταβολής των ταξικών συσχετισμών και σε συνέχεια των εκλογικών συσχετισμών. Φαίνεται μακρινή η διαδρομή; Ίσως. Μπορεί όμως να είναι και «στιγμιαία» αφού από ιστορική άποψη μέσα σε μέρες μπορεί να γίνουν μεταβολές που δεν έγιναν δεκαετίες. Άλλωστε μακροπρόθεσμα ο κόσμος δεν μπορεί να γράφει την ιστορία του ανάποδα.

(*)  σ.σ. ως Αριστερά νοούνταν όλες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις ανατροπής του καπιταλισμού που εντάσσονταν αντικειμενικά σε ένα πλατύ Αντιμονοπωλιακό, Αντιιμπεριαλιστικό, Δημοκρατικό Μέτωπο που είναι μεταβατική πολιτική κατάσταση με απώτερο στόχο τον σοσιαλισμό.

ΓΙΑΤΙ;

 

Για:

τη φτώχεια

Την εκμετάλλευση

Την υποδούλωση στον καπιταλισμό

Την πτώχευση που μας έφεραν

Την κλοπή του πλούτου της χώρας

Την υποταγή στην ΕΕ

Τους άνεργους

Τους αστέγους,

Τους πεινασμένους…

Για:

Τα παιδιά μας

Την Παιδεία

Την Υγεία

Το μεροκάματο

Τη σύνταξη

Την παιδεία

Για αντίσταση:

Στους πολέμους

Στους ιμπεριαλιστές

Στους φασίστες και τους ρατσιστές

Στους παραχαράκτες της ιστορίας

Στους λαοπλάνους αστούς πολιτικούς

Στους ξεπουλημένους

Σε αυτούς που εξαργυρώνουν τους αγώνες του λαού στο κεφάλαιο και την ΕΕ

Για:

Τους αγωνιστές της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού

Τους βασανισμένους

Τους εκτελεσμένους

Τους συκοφαντημένους

Για:

Τον λαό

Την εργατική τάξη

Κάθε εκμεταλλευόμενο

Για:

Την εξουσία της εργατικής τάξης και του λαού

Τον σοσιαλισμό

ΨΗΦΙΖΩ ΚΚΕ

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Από το Γιάννη Αγιάννη στη… Γιάννα Αγιάννα!


Η είδηση από το Ηράκλειο λέει:


«Μια 35χρονη μητέρα αναγκάστηκε για να μην πεθάνουν από την πείνα τα παιδιά της να μπει σε ένα σουπερ μάρκετ και να κλέψει γάλα και τρόφιμα για τα παιδιά της.
Η Ασφάλεια Ηρακλείου που κλήθηκε τη συνέλαβε και την έχει ήδη στα κρατητήρια, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες του Cretalive,gr πρόκειται για συγκλονιστική υπόθεση. Και οι ίδιοι οι αστυνομικοί έχουν συγκλονιστεί.


Η 35χρονη σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες τους είπε ότι τα παιδιά της δεν έχουν φάει και δεν ήξερε από την απόγνωσή της τι να κάνει. Ότι βοήθεια ζήτησε δεν της άνοιξαν πόρτες. Και μπρος στο να κινδυνεύσουν τα παιδιά της αποφάσισε να κλέψει ένα μπουκάλι γάλα για να τα βοηθήσει...

Το πρωί της Παρασκευής 15/6/2012, δύο μέρες πριν τις εκλογές στις οποίες συνωθούνται πολλοί παλιοί και νέοι «σωτήρες» της κοινωνίας μας, η 35χρονη θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα , αλλά η υπόθεση πλέον παίρνει τραγικές κοινωνικές διαστάσεις.»


Σε ποια κοινωνία ζούμε;


Δεν καταλαβαίνω "τίποτα" από την είδηση! Είμαστε μια κοινωνία ελεύθερων ατόμων - ανθρώπων και ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του. Διαθέτει στην αγορά ακόμη και τον εαυτό του και ανταλλάσει ό,τι έχει με ό,τι του προσφέρουν. Aν τώρα αυτή η μάνα δεν έχει να πουλήσει τίποτα και δεν της προσφέρει κανένας τίποτα με αποτέλεσμα να μην έχει να φάει, δικό της πρόβλημα. Αν είναι να πεθάνει αυτή και τα παιδιά της από πείνα πάλι δικό της πρόβλημα. Απορώ γιατί τη μάζεψαν οι αστυνομικοί και τώρα την ταΐζουν τζάμπα στο κρατητήριο ενώ αν τη βάλουν στη φυλακή θα την ταΐζουν τζάμπα για καιρό. Όσο για τα παιδιά θα είναι τραγικό να αρχίσει ο ένας και ο άλλος να προσφέρει τζάμπα βοήθεια για να ζήσουν. Δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στην αγορά της προσφοράς και της ζήτησης, ας πεθάνουν!

Αυτή είναι η κοινωνία της ζούγκλας και δεν επιδέχεται αλλοιώσεις πέρα από μακιγιάρισμα. Αυτή είναι η κοινωνία του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή του καπιταλισμού σε ένα από τα τελευταία επεισόδια της παρακμής του ιμπεριαλιστικού του σταδίου. Ίδια με την κοινωνία της αυγής του καπιταλισμού, του «ελεύθερου ανταγωνισμού» και της πρωταρχικής συσσώρευσης. Και η ιστορία ίδια είναι. Από τον Γιάννη Αγιάννη στη… Γιάννα Αγιάννα! Ίδιος πάντα ο καπιταλισμός.


Αν διαφωνείτε διαβάστε και τον πατριάρχη του νεοφιλελευθερισμού, τον Χάγιεκ στο περίφημο έργο του «Το Σύνταγμα της Ελευθερίας»! Πλημμύρα ελευθερίας! Εκεί θα καταλάβετε καλά ότι ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!


Εκλογές στις 17/6/2012.
Εσύ φίλε τι θα κάνεις; Θα διαλέξεις κάποιους που θα δασώσουν και πάλι το «δικαίωμά σου» να πεθάνεις από πείνα ελεύθερος; Θα επιλέξεις κάποιους που ισχυρίζονται ότι ο καπιταλισμός δεν είναι αυτός που φαίνεται αλλά αυτός που από τη φαντασία τους μας πασάρουν, επιδιορθωμένο, ευρωπαϊκό, με διασφαλισμένο το δικαίωμα στην πείνα και στην εκμετάλλευση και με «ανθρώπινο πρόσωπο»; Θέλεις την επανάληψη της ίδιας ιστορίας; Εσύ αποφασίζεις…