Λόγος, Πράξη, Δίκαιο

.

Ένα σχόλιο σε μια ανάρτηση της Κατερίνας που με προβλημάτισε πολύ: «Ο φασισμός της Ελευθεροτυπίας και ο Πλεύρης σε ρόλο μαριονέτας» http://agauch-katerina.blogspot.com/ .

 

Ποια τα όρια των Δικαίων και των Ελευθεριών; Υπάρχουν όρια; Μπορούμε να επιβάλλουμε απαγορεύσεις και μέχρι που; Που συγκρούονται τα δίκαια και οι ελευθερίες της «Ελευθεροτυπίας , μιας δικαστίνας και του Πλεύρη; Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αν μπορούμε να δικάζουμε το λόγο, αν μπορούμε να δικάζουμε προθέσεις που συνάγονται από το λόγο σαν να ήταν πράξη κλπ όπως παλιά δίκαζαν και καταδίκαζαν κομμουνιστές με απόδειξη την ομολογία ότι είναι κομμουνιστές!

 

Δεν μπαίνω στη λογική να κρίνω την ιδιαιτερότητα της αιτίας αυτών των σκέψεων που είναι μια τουλάχιστον «περίεργη» πρακτική της «Ελευθεροτυπίας» με άγνωστους σκοπούς στο όνομα της προστασίας από ρατσιστικές – αντισημιτικές απόψεις του κ. Πλεύρη.

Αναμφίβολα τα μικρομέγαλα ανομήματα της «Ελευθεροτυπίας» είναι πολλά. Άλλωστε εγώ ποτέ δεν πίστευα στον τίτλο της ακόμη και στις καλύτερες μέρες της με συνέπεια να έρθω σε αντίθεση με πολλούς αφελείς φίλους που νόμιζαν ότι βρίσκονται στην εποχή της Αναγέννησης (αυγής του καπιταλισμού) και όχι στην εποχή της παρακμής. Και στην εποχή της παρακμής το κυρίαρχο Δίκαιο μετατρέπεται στο αντίθετό του.

Έχω εκφραστεί κατά καιρούς για το εκάστοτε Δίκαιο και τον ταξικό χαρακτήρα του. Από αυτό πηγάζουν όλα ακόμη και οι "ουδέτεροι" νόμοι. Έχω σχολιάσει επαρκώς διάφορα σλόγκαν ή «αρχές» όπως, «Διαφωνώ με όσα λες αλλά θα αγωνισθώ μέχρι θανάτου για να μπορείς να το λες», "Το δίκαιο του ενός αρχίζει εκεί που τελειώνει το δίκαιο του άλλου", «Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη / Νόμος είναι το δίκαιο του εργοδότη», «Δεν δικάζονται ο λόγος και οι προθέσεις αλλά οι πράξεις» κλπ.

Το ότι όλα αυτά μπορούν κατά καιρούς να ερμηνευτούν και στο αντίθετό τους δεν έχω καμιά αμφιβολία. Έτσι είμαι πολύ διστακτικός για κάθε γενίκευση αυτών των αρχών.

Δεν γνωρίζω ούτε το περιεχόμενο του βιβλίου του Πλεύρη,  εκτός κάποιων σχολίων, ούτε την βάση της άποψης της δικαστίνας, ούτε το «έγκλημα» που διέπραξε. Ανησυχώ εξίσου με τη Κατερίνα για το πώς μια «αντιφασιστική» νοοτροπία δικαίου μπορεί να μετατραπεί στο αντίθετό της όπως φανερά το είδαμε στα αντικομουνιστικά μνημόνια τα οποία μας βάζουν να πολεμούμε εξίσου τον φασισμό και τον κομμουνισμό έτσι ώστε να νομιμοποιηθεί στο τέλος στη πράξη και με απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δυστυχώς, η φυλάκιση των αντιστασιακών του Β΄ παγκ. πολέμου στις Βαλτικές χώρες και να δοθούν συντάξεις ηρώων στους στρατιώτες των Βάφεν SS της Βέρμαχτ. Ποιος λόγος, ποια πράξη, ποιο Δίκαιο, ποιες «αρχές» ποιοι δικαστές…. Με τις ίδιες «αρχές» γίναεται η αντιστροφή κάθε έννοιας δικαίου.

 

Οι γενικεύσεις των αρχών Δικαίου του καπιταλισμού με τρομάζει. Θυμάμαι μερικά κλασσικά επιχειρήματα διαφωνούντων με αρκετή δόση χιούμορ όπως παρακάτω:

«Ως δημοκρατία (της Βαϊμάρης) διαφωνώ με όσα λέει ο Χίτλερ αλλά θα αγωνίζομαι για να μπορεί να τα λέει μέχρι θανάτου μου» (από τον Χίτλερ)! Ομοίως ένας Εβραίος της Διαφώτισης λογικά θα έλεγε «διαφωνώ με όσα λέει ο Χίτλερ αλλά θα αγωνιστώ μέχρι θανάτου (στα κρεματόρια του Χίτλερ) για να μπορεί να το λέει»! «Το δίκαιο του καπιταλιστή να εκμεταλλεύεται τον εργάτη τελειώνει εκεί που αρχίζει το δίκαιο του εργάτη να τον… εκμεταλλεύεται ο καπιταλιστής». «Νόμος είναι το Δίκαιο του καπιταλιστή να παίρνει όλο το προϊόν της παραγωγής» (των εργατών), «Νόμος είναι το Δίκαιο των εργατών να παίρνουν όλο το προϊόν της εργασίας τους».

 

Τα αστικοδημοκρατικά συντάγματα είναι γεμάτα αντιφάσεις λόγου και έργου. Δεν γίνεται αλλιώς αφού αντιφάσκουν με τον εαυτό τους και είναι αδύνατο να λειτουργήσει αυτή η κοινωνία αλλιώς. Επιτρέπουν τον λόγο και απαγορεύουν αυτό που απορρέει από τον λόγο ως πράξη. Κατά κανόνα αυτό (η ελευθερία του λόγου και των ιδεών ανεξαρτήτως της πράξης) είναι κατάκτηση των λαών και όχι παραχώρηση της άρχουσας τάξης. Μια αντίφαση- συμβιβασμός ασυμβίβαστων μέχρι να εναρμονισθεί ο η ελευθερία λογου και πράξης, «Ελευθερία είναι η πλήρη γνώση της αναγκαιότητας και η πράξη σύμφωνα με αυτή». Επιτρέπουν (εξ ανάγκης) να κατηγορείς πχ ελεύθερα την εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο αλλά απαγορεύουν την κατάργησή της (κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και της καπιταλιστικής ιδιοποίησης του προϊόντος της εργασίας). Ο πρώτος αθωώνεται και τον υπερασπίζονται «μέχρι θανάτου να μπορεί να το λέει», ο δεύτερος εκτελείται ευθέως αν μετατρέψει το λόγο σε πράξη! Είναι σαφές ότι το δεύτερο είναι αυτό που μετράει. Και μόλις το πρώτο (ο λόγος) πάει να γίνει πράξη, απλά καταργείται.

Ατελείωτα θα είναι τα διλήμματα και οι κραυγαλέες αντιφάσεις έτσι. Στο τέλος αυτό που μένει είναι ότι ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΡΕΥΣΤΟ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ.  ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΥΣΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΤΑΞΙΚΟ.

Όποιος δεν μπορεί να υπερασπίσει τα δικαιώματά του απλά τα χάνει. Το πώς θα τα υπερασπίσει είναι ένα άλλο θέμα. Ορισμένες φορές και με απαγορεύσεις. Άλλωστε η ίδια η δημοκρατία είναι ένα σύστημα απαγορεύσεων και δικαιωμάτων, δεν είναι ένα σύστημα ατελείωτης ελευθερίας και δεν πρέπει να μας σοκάρει η άποψη ότι όλα έχουν όρια μαζί και η «Ελευθεροτυπία» μαζί και ο Πλεύρης, μαζί και η δικαστίνα.

Μη μου φορτώσετε κανέναν ύμνο στις απαγορεύσεις. Τις έζησα τόσο πολύ που τις απεχθάνομαι απίστευτα. Τα Δίκαια όμως έχουν όρια και τα όρια είναι απλά απαγορεύσεις που τις νομίζουμε φυσικές και δεν τις λαμβάνουμε ως απαγορεύσεις. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία τους. Φορτώστε μου μονομερή ύμνο στο δίκαιο των αδυνάτων, των εργαζομένων και του λαού που έρχεται σε ανειρήνευτη σύγκρουση με το δίκαιο της ολιγαρχίας. Από κει και πέρα οι επιλογές για του που πρέπει να κάτσει η βελόνα του Δικαίου κάθε φορά είναι υπόθεση του καθενός. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

Υπόθεση εργασίας

Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα έκανε η δικαστίνα, η όποια δικαστίνα, μπροστά σε μια παράξενη υπόθεση που της ανατέθηκε από την ιστορία να δικάσει.

Παρουσιάζονται μπροστά της οι εργαζόμενοι μιας πολυεθνικής και οι ιδιοκτήτες – μέτοχοι.

Οι εργαζόμενοι ισχυρίζονται ότι το σύνολο του πλούτου της πολυεθνικής μαζί και η καθημερινή παραγωγή, τους ανήκει γιατί είναι δημιούργημα της εργασίας τους και μόνο. Έτσι πήγαν στον διευθύνοντα σύμβουλο και του είπαν ότι στο εξής θα παίρνει από αυτούς ένα καλό διπλο-τριπλό μεροκάματο για να συνεχίσει την ίδια δουλειά για λογαριασμό των εργατών και στο εξής το σύνολο του πλούτου που παράγεται και τα κέρδη ανήκουν στους εργαζόμενους που τον παράγουν. Αν δεν το κάνει απλά το βράδυ δεν θα έχει να φάει και θα τον αντικαταστήσουν με άλλον που θα το κάνει όπως θα το έκανε ο κάθε μάνατζερ.

Στους δε καπιταλιστές μετόχους θα δώσουν ως αποζημίωση ένα καλό μεροκάματο για όσα χρόνια δούλεψαν, ως εργοδότες, διευθυντές κλπ (αν δούλεψαν…) αλλά θα ζητήσουν να επιστρέψουν αυτά που έφαγαν και σπατάλησαν ατομικά για πάρτι τους όλα αυτά τα χρόνια και τα οποία υπερβαίνουν τα «μεροκάματα» που έκαναν (αν έκαναν) στην πολυεθνική. Στο μέλλον δε αν θέλουν να έχουν ψωμί το βράδυ θα πρέπει να δουλέψουν όπως όλοι, στην επιχείρηση που έκτισαν με τον ιδρώτα τους οι εργαζόμενοι.

Οι καπιταλιστές από τη πλευρά τους επικαλούνται το σύνταγμα και τους νόμους για την ιερότητα της ιδιοκτησίας της επιχείρησής τους. Λένε πως ό,τι παράγουν οι εργάτες τους ανήκουν αφού η επιχείρηση είναι δική τους και οι εργάτες παίρνουν το μισθό για την εργασία τους άρα δεν τους ανήκει απολύτως τίποτα από το προϊόν της εργασίας. Κάθε κέρδος που βγάζουν είναι αποκλειστικά δικό τους. Το κεφάλαιο έγινε από το αποκλειστικό κέρδος τους και όχι από τους εργάτες.

Με βάση την ελευθερία του λόγου σε ένα αστικό-δημοκρατικό σύνταγμα και οι δυο πλευρές έχουν απολύτως και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα να το λένε. Όμως τίποτα δεν λέγεται για να λέγεται. Όλα λέγονται για να γίνονται. Έτσι όταν ο λόγος του αδύνατου πάει να μετατραπεί σε πράξη εμφανίζεται το κυρίαρχο Δίκαιο και λέει απλά: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ!

Αν το κυρίαρχο Δίκαιο είναι των εργαζομένων, (Νόμος είναι το Δίκαιο του εργάτη…) θα δικαιώνονταν πανηγυρικά οι εργαζόμενοι και θα ανακηρύσσονταν σε ήρωες- πρωτοπόροι μια νέας κοινωνίας. Αν το κυρίαρχο Δίκαιο είναι καπιταλιστικό οι εργάτες θα πήγαιναν φυλακή για παράβαση του Νόμου και οι καπιταλιστές θα είχαν και τη συμπαράσταση στρατού και αστυνομίας για να αποκαταστήσουν το Δίκαιό τους που διασαλεύτηκε από τους τρομοκράτες, συμμορίτες, αρχικούς, κομμουνιστές, εγκληματίες κλπ, κλπ. Αυτή είναι η τελική κατάληξη των δικαίων και η λύση του προβλήματος της ελευθερίας του λόγου με απαγόρευση της πράξης.

Τυπικά το πρόβλημα θα είναι λυμένο για τη δικαστίνα. Ουσιαστικά η απόφασή της θα κριθεί ιστορικά. Όπως οι δικαστές που βγάζουν τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές τυπικά δικαιώνονται και ουσιαστικά καταδικάζονται. Αυτά είναι τα Δίκαια και η λειτουργία τους. Δεν ξέρω αν η «Ελευθεροτυπία» προσπάθησε να βιάσει την ιστορία για να δικαιωθεί πρόωρα. Σε κάθε περίπτωση οι επικίνδυνες λογικές της είναι επικίνδυνες και για μας.

Σημειώνω ότι τα Συντάγματα, οι Νόμοι και τα Δίκαια έχουν κάποιους καθεστωτικούς κανόνες (ταξικό δίκαιο, ταξική δικτατορία) που δεν θέτουν ποτέ ούτε υπό αναθεώρηση, ούτε σε εκλογές, ούτε σε διαβούλευση ούτε σε αμφισβήτηση. Τέτοιοι είναι οι νόμοι για την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Το καπιταλιστικό δίκαιο λέει ότι όταν είναι ιδιωτική ιδιοκτησία αυτή είναι απαραβίαστη και ιερή και ό,τι παράγουν οι εργάτες ανήκει στους ιδιόκτητες, απαγορεύεται να το ιδιοποιηθούν – ποιος εργαζόμενος δεν το ξέρει - και τέλος απαγορεύεται να κατασχεθεί. Μικρές παρεκβάσεις στο όνομα της διάσωσης του συστήματος ή της επιβολής από την κοινωνία, δεν αλλοιώνουν τη γενική ισχύ του Δικαίου αυτού, μάλλον το προστατεύουν.

Το Δίκαιο της εργατικής τάξης  (δικτατορία του προλεταριάτου) λέει πως ότι παράγουν οι εργαζόμενοι ανήκει σε αυτούς δια μέσου κοινωνικών θεσμών και απαγορεύει την ατομική ιδιοποίηση της εργασίας των εργαζομένων άρα και τη κεφαλαιοποίησή της καθώς και την ατομική ιδιοκτησία της επιχείρησης. Μικρές παρεκβάσεις όπως μικρές καπιταλιστικές επιχειρήσεις στον σοσιαλισμό, λόγω μεταβατικών ιστορικών διαδικασιών δεν αλλοιώνουν την ισχύ αυτού του Δικαίου.

Αυτά τα Δίκαια είναι η βάση της κοινωνίας και του καθεστώτος και αν ανατραπούν ανατρέπεται το σύστημα και όλο το νομικό, πολιτικό και εθιμικό εποικοδόμημα. Συνεπώς δεν μπορούν να τεθούν σε συζήτηση, απλά εφαρμόζονται. Όποιος νομίζει όμως ότι μπορεί με λόγια να ανατρέψει ένα σύστημα δεν έχει παρά να δοκιμάσει.

Φυσικά δεν φιλοδοξώ με αυτό το κείμενο να λύσω σοβαρά δικαιϊκά προβλήματα λογου και πράξης. Μόνο μικρή συμβολή στη κατανόηση της αντιφατικότητας και της ταξικότητας των δικαίων προσπάθησα να κάνω. Άλλωστε πολιτικός δηλώνω όχι συνταγματολόγος ή νομικός,

Καλημέρα Αλέξη

.


Εσύ έφυγες νωρίς...
Σήμερα η χώρα σε θυμάται και σε τιμά. Οι φίλοι σου και η γενιά σου συνεχίζουν τον αγώνα σε χειρότερες συνθήκες. Σε μια χώρα υπό την κατοχή της τρόικας και του ΔΝΤ. Με μόνο μέλλον την ανεργία. Με βουβή αγανάκτηση.

Λίγα λουλούδια είδα στο τόπο του μαρτυρίου σου το πρωί. Από πάνω το ελικόπτερο της εξουσίας μας θύμισε τον τρόμο της. Οι νέοι ετοιμάζονται για σήμερα. Τώρα όμως δεν είναι υπόθεση μόνο των νέων. Είναι υπόθεση όλων μας. Και κυρίως της εργατικής τάξης που καθημερινά την περνούν από το βασανιστήριο του Ταντάλου. Μέχρι να εξεγερθεί…

Η κρίση είναι ταξική και η λύση αριστερή

.

Ένα σχόλιο στο άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου «Ο Μίκης, η κρίση και η Δημοκρατία» στη «Καθημερινή» της 3/12/2010 - http://youpayyourcrisis.blogspot.com/

Η κρίση είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Προήλθε όπως και πολλές άλλες από την υπερυσσώρευση κεφαλαίου. Η έξοδος που προτείνει το κεφάλαιο είναι να επιβληθούν μέτρα ώστε να μπορεί να αποσπάται από τη πραγματική οικονομία βιώσιμο, γι αυτό, ποσοστό κέρδους. Όμως όταν η υπεσυσσώρευση έχει εκτοξευτεί με βάση τη κατάχρηση της κυρίαρχης θέσης του κεφαλαίου και την επιβολή αφαίμαξης της κοινωνίας, καθ’ υπέρβαση των ίδιων των οικονομικών νόμων του καπιταλισμού, τότε είναι αδύνατο να μη σημειωθούν κοινωνικές εκρήξεις. Το σύστημα δεν έχει καμία δυνατότητα να τιθασεύει τον εαυτό του και ας μιλάνε οι νεοφιλελέυθεροι για νόμους της αγοράς και άλλες τέτοιες μπαρούφες.

Τι μένει; Η απαξίωση του κεφαλαίου ώστε αυτό που αντλεί από τη πραγματική οικονομία ως κέρδος (υπεραξία) να μεταφράζεται βιώσιμο ποσοστό. Το αντίθετο, δηλαδή η εκτόξευση της παραγωγής πλούτου στα ύψη π.χ. διπλασιασμός, τριπλασιασμός, είναι αδύνατο. Μέχρι να γίνει συνείδηση ότι πρέπει να υποτιμηθεί το κεφάλαιο, αυτό εφορμά στα κονδύλια της εργασία ς και της κοινωνίας νομίζοντας ότι θα επιβιώσει. Στη πράξη μειώνει τον όγκο της πραγματικής οικονομίας και επιδεινώνει το ποσοστό που μπορεί να αντλήσει από αυτή για να επιβιώσει. Φαύλος κύκλος.

Το ότι αυτά τα μέτρα ξεσηκώνουν τη κοινωνία αρχικά κατά των ασκούμενων πολιτικών και σε συνέχεια κατά του ίδιου του συστήματος είναι ηλίου φαεινότερο. Η κρίση έχει ταξική βάση και η αντιμετώπισή της είναι ένας κανονικός ταξικός πόλεμος.


Η απάντηση της εξουσίας του κεφαλαίου είναι κατ αρχήν τα αυταρχικά μέτρα που μπορεί να φτάσουν μέχρι το φασισμό. Φυσικά σε κάθε κρίση του συστήματος κινδυνεύει η δημοκρατία αφού η συρρίκνωσή της ή η ανατροπή της είναι συνώνυμη της επιβολής των σκληρών αντιλαϊκών μέτρων, δεν το κάνει από ιδεολογικό βίτσιο. Απλά το εργαλείο που λέγεται αστική δημοκρατία δεν λειτουργεί πια και δεν του κάνει.


Η απάντηση της εργατικής τάξης είναι οι κινητοποιήσεις και οι ταξικές – πολιτικές μάχες που μπορεί να φτάσουν μέχρι την ανατροπή του συστήματος. Ενδιάμεσα, ανάλογα με την ιστορική στιγμή, τους συσχετισμούς δυνάμεων και πολλών άλλων παραμέτρων και συντελεστών, μπορεί να σταθεί η βελόνα σε ένα αυταρχικό ή φασιστικό κράτος ή σε ένα αστικοδημοκρατικό κράτος το οποίο για να μη χαθούν όλα προτιμάει να αρχίσει την αναδιανομή με εθελοντική(;;;) απαξίωση («κούρεμα») του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου (κεϋνσιανά μοντέλα).


Όμως πώς να δεχτεί το κεφάλαιο υποτίμηση; Θα προτιμούσε κατά κανόνα να καταστρέψει τον κόσμο (αποθανέτω μετά τω ν αλλοφύλων) παρά να την υποστεί. Έτσι τα επί μέρους κεφάλαια αρχίζουν τον κανιβαλισμό και τη διαδικασία καταστροφής το ένα του άλλου, προκείμενου το ένα να επιβιώσει παίρνοντας το ζωτικό χώρο του άλλου. Αυτό γίνεται ανεξάρτητα από τις προθέσεις της πολιτικής εξουσίας του. Στο τέλος μπορεί να μετατραπεί σε επίσημη πολιτική.


Στη διαδικασία αυτή σέρνουν και τους λαούς στους οποίους εμποτίζουν τη πλάνη ότι ο πόλεμος είναι για τη πατρίδα και αξίζει να χύσουν (δυστυχώς εξίσου και οι μεν και οι δε!) το αίμα τους γι αυτήν!


Αυτό ακριβώς γίνεται σε όλους τους καπιταλιστικούς πολέμους όπως ο Ά και Β΄ παγκόσμιος - σήμερα έχει καταλάβει κανείς γιατί σκοτώθηκαν τόσα εκατομμύρια για να καταλήξουμε να απωθηθεί- καταστραφεί το γερμανικό, Ιαπωνικό και τα φίλια προς αυά κεφάλαια και να κυριαρχήσει το αγγλοαμερικανικό; Αλλά και οι τελευταίοι πόλεμοι των αμερικανών και των συμμάχων τους στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και Αφγανιστάν τι είναι για τους αμερικανούς που πολεμούν εκεί για την «ελευθερία» των ΗΠΑ; Απλές μετατροπές των πολέμων κεφαλαίων σε δήθεν πατριωτικούς είναι.

Το τέλος του αδιεξόδου σε κρίσεις που αγγίζουν τις βασικές δομές του συστήματος η λύση της απαξίωσης των κεφαλαίων είναι κατά κανόνα ο πόλεμος. Πόλεμος εμφύλιος, θρησκευτικός, ταξικός, εθνικός, περιφερειακός, παγκόσμιος... Αυτό θα είναι το μέλλον, αν στο μεταξύ οι λαοί δεν αντιδράσουν αποτελεσματικά επιβάλλοντας τις δικές τους λύσεις

Η λύση δεν είναι βέβαια να επιλύσουμε εμείς τεχνικά το θέμα του χρέους αφήνοντας άθικτη την εξουσία του κεφαλαίου. Ούτε να προτείνουμε εθνικές και όχι ταξικές λύσεις σε ένα πρόβλημα που είναι καθαρά ταξικό. Μόνη διέξοδος είναι οι αριστερές λύσεις που μπορεί να ξεκινούν από ποδηγέτηση του κεφαλαίου και την απόκρουση των πολιτικών του και φτάνουν μέχρι την ανατροπή της εξουσίας του και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για αριστερή λύση και όχι για απολίτικη ή αταξική.


Όσο για τον Μίκη (Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών) , καλές και καλοδεχούμενες όλες οι συμβολές στη μάχη κατά αυτής της πολιτικής. Όμως η αντιπαράθεση εδώ είναι ταξική, όχι εθνική. «Εθνική» θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει εμμέσως μόνο στο βαθμό που ταυτίζει το εθνικό με το ταξικό συμφέρον της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, εξαιρώντας τη μεγάλη και τη μονοπωλιακή αστική τάξη και τους υπηρέτες της που δυστυχώς ακόμη είναι πάρα πολλοί. Η οικονομική ολιγαρχία του τόπου με σύσσωμη την πολιτική της εκπροσώπηση, ταυτίζεται με τους ξένους δανειστές και το μνημόνιο, συμμετέχει στη ληστεία του λαού και ιδίως της εργατικής τάξης και συμμαχεί με το ΔΝΤ.


Η αναφορά του Μίκη στη διακήρυξή του ότι με τις αμυντικές δαπάνες Ελλάδος και Τουρκίας που επιβάλουν οι ιμπεριαλιστές «κόβουμε κάθε χρόνο δισεκατομμύρια από το υστέρημά μας και φτωχαίνουμε, για να κάνουμε πιο πλούσιους τους πλούσιους λαούς!» χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Μας μετατρέπει σε εχθρούς των άλλων λαών για να παρουσιάσει το πρόβλημα ως εθνικό! Παραβλέπει ότι οι άλλοι λαοί εξίσου με μας βιώνουν τη κρίση και τους ονομάζει εκμεταλλευτές μας ενώ από τα τεράστια κονδύλια των αμυντικών δαπανών μόνο το κεφάλαιο των χωρών αυτών κερδίζει. Οι λαοί τους κερδίσουν μόνο κρίση, λιτότητα, αυταρχισμό. Είναι συνεπώς εξ αρχής λάθος η τοποθέτηση για το χαρακτήρα των αντιθέσεων που παράγει η κρίση.


Επί πλέον η παράγραφος της διακήρυξης που λέει «Ποιος έχει συμφέρον να εξαλείψει τη λέξη και την έννοια «Έθνος», που αποτελεί την κύρια συγκολλητική δύναμη που μας ενώνει όλους, Δεξιούς, Κεντρώους, Αριστερούς, πλούσιους, φτωχούς, μορφωμένους, αμόρφωτους, όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες, που αν τύχει να ενωθούν όλοι μαζί και σχηματίσουν μια γροθιά, όπως έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, αποτελούν δύναμη που μπορεί όχι μόνο να αντισταθεί αλλά και να νικήσει;» αποτελεί αδιαμφισβήτητη άρνηση της ταξικής φύσης τη κρίσης και υπερ-υιοθέτησης της θέσης «εθνικής». Εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, θύματα και θύτες μαζί σε ενιαίο εθνικό συμφέρον!!! Αυτό δεν απέχει και πολύ από την αναγνώριση του «Μαζί τα φάγαμε» άρα μαζί θα τα αντιμετωπίσουμε του Πάγκαλου! Το «γλυκό» δένει με την υιοθέτηση, εκ μέρους του, αρκετών εθνικιστικών θέσεων για τα εθνικά θέματα.


Η σκοπίμως μη αναφορά του Μίκη, στη διακήρυξη τη Κίνησης, στη ταξική φύση της κρίσης γίνεται για να δέσει με τα μέτρα εθνικής εξόδου από τη κρίση που προτείνει χωρίς να θιγεί το υπάρχων καθεστώς. Δεν είναι χωρίς νόημα οι προτάσεις του για καπιταλιστικού χαρακτήρα συνεργασία με Κίνα, Ρωσία, για την αποδέσμευση από τους δυτικούς τοκογλύφους. Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη μας προτείνει ως λύση.


Όσο και αν φαίνεται απίστευτο στην ουσία φιλοδοξεί με τις προτάσεις του να γίνει ο τροχονόμος διευθέτησης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων με σκοπό να αναπροσανατολίσει το ελληνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο προς άλλα ιμπεριαλιστικά κεφάλαια όπως της Κίνας και της Ρωσίας ως μέσο εξόδου από τη κρίση! Αν το πρόβλημα το θεωρούσε ταξικό δεν θα μπορούσε να προτείνει παρόμοιες λύσεις.

Τέλος, δεν είμαστε «ανεξάρτητοι πολίτες» αλλά ενταγμένοι και από αυτούς οι αριστεροί είναι «πολύ ενταγμένοι» εκτός και αν κάποιος νομίζει ότι σήμερα, στους χαλεπούς (ακόμη) καιρούς κινηματικής ακινησίας, στους δρόμους βγαίνουν «ανεξάρτητοι πολίτες» και όχι βασικά αριστεροί.

Άρα η κίνησή του, όχι μόνο πρέπει να πάρει πλην των λαϊκών και ταξικά χαρακτηριστικά αλλά και αριστερή ιδεολογική αναφορά για το χαρακτήρα και τη λύση που θα προταθεί.

Αταξικές λύσεις σε ταξικά προβλήματα δεν υπάρχουν. Αλλιώς ο Μίκης θα κινδυνέψει να υιοθετηθεί ακόμη και από τους νεοφασίστες αν δεν έγινε ήδη… Ο θαυμασμός του Μίκη για τη στάση της δεξιάς -ακροδεξιάς κυβέρνησης της Ουγγαρίας έναντι του ΔΝΤ, και για την «εργατικότητά» της(!) μέσα στη διακήρυξη, είναι δείγμα μιας ολισθηρής τοποθέτησης.

.

Μας δουλεύουν αλλά ως πότε;

Το ότι οι πολίτες δεν τρέφουν καμία πλέον εκτίμηση σε όσα λένε και υπόσχονται οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας και των παρατρεχάμενων δεν είναι μυστικό. Αντίθετα όλοι σχεδόν θεωρούν πως όχι μόνο δεν κάνουν αυτά που υπόσχονται αλλά κάνουν ακριβώς τα αντίθετα!

Όλοι θυμούνται παλιότερες διακηρύξεις για «επανίδρυση του κράτους» και πάταξη της διαφθοράς που κατέληξαν στο ακριβώς αντίθετο. Όλοι επίσης θυμούνται το «λεφτά υπάρχουν για το λαό» που κατέληξε στο «παίρνουμε τα λεφτά από το λαό»!

Η σύνοδος των ευρωπαίων σοσιαλιστών στη Βαρσοβία, στις 2 Δεκεμβρίου 2010, για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και στη διαφύλαξη του κοινωνικού κράτους μας επιφύλαξε μια ακόμη παρόμοιας αναξιοπιστίας δήλωση από τον Έλληνα πρωθυπουργό κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Ξεχνώντας αυτό που κάνει στην Ελλάδα, επέμενε από το βήμα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ότι «λεφτά υπάρχουν για την αντιμετώπιση της κρίσης»(!) λέγοντας ότι «οι Σοσιαλιστές προτείνουν νέα αποτελεσματικά εργαλεία για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης». Τα νέα αυτά εργαλεία είναι (και πάλι!) η πάταξη της φοροδιαφυγής, η φορολογία των (εχόντων) χρηματοοικονομικών συναλλαγών η έκδοση ευρωομόλων (νέα δάνεια) τα οποία μπορούν όχι μόνον να εξυπηρετήσουν δανειακές ανάγκες αλλά να… αναδειχθούν και σε αναπτυξιακούς μοχλούς! Όπως μέχρι τώρα δηλαδή που πλούτιζαν την οικονομική ολιγαρχία.

Κάνοντας πως ζει σε άλλη χώρα δήλωσε ότι «Η απάντησή μας στην πολιτική λιτότητας των Συντηρητικών, είναι υπεύθυνη δημοκρατία, υπεύθυνη πολιτική ισότητας, υπεύθυνη πολιτική για το περιβάλλον» και αναφέρθηκε στην ανάγκη διαφύλαξης του κοινωνικού κράτους (κοίτα ποιος μιλάει!) ενώ υπεραμύνθηκε της κοινωνικής δικαιοσύνης, λέγοντας ότι «το να διασώζουμε τις τράπεζες σε βάρος των φτωχότερων πολιτών δεν είναι μόνον οικονομικά μη βιώσιμο, είναι κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτο». Είναι να τρελαθούμε τελείως! Θα νόμιζε κάποιος ξένος εκεί στη νεοκαπιταλιστική Βαρσοβία, που πεθαίνουν σωρηδόν αλλά ελεύθεροι (!) από το κρύο, ότι στην Ελλάδα ακριβώς αυτή τη πολιτική εφαρμόζει και όχι την ακριβώς αντίθετη.

Για να μην έχουμε αμφιβολία για τη συνέπεια λόγων και έργων παραθέτουμε το πλέον απίστευτο αποσπάσματα της ομιλίας του: «Οι συντηρητικοί είδαν την κρίση σαν χρυσή ευκαιρία να εξασθενήσουν το κοινωνικό κράτος, να μειώσουν τα εργατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν μετά από σκληρούς αγώνες. Ευθύνη μας είναι να τα διαφυλάξουμε με κάθε κόστος. Πρέπει να βοηθήσουμε τα εκατομμύρια των άνεργων νέων Ευρωπαίων να βρουν δουλειά, να βοηθήσουμε τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων που ζουν στη φτώχεια», υπογράμμισε δε ότι «το να διασώζουμε τις τράπεζες εις βάρος των φτωχότερων πολιτών δεν είναι μόνον οικονομικά μη βιώσιμο, είναι κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτο»! Είναι μετά να μη τον αναδείξουν οι τοκογλύφοι του κόσμου και τα τσιράκια τους στον μεγαλύτερο λαοπλάνο του κόσμου και στις 100 μεγαλύτερες προσωπικότητες;;; Αύριο και στον καπιταλιστικό ΟΗΕ θα τον θέλουν για να βομβαρδίζει τους λαούς με πράσινες απεμπλουτισμένες  βόμβες και να κατακεραυνώνει τους συντηρητικούς οτι θέλουν να βομβαρδίσουν τους λαούς με... κοινές βόμβες!!! 

Άραγε για ποιους τα λέει; Και παρακάτω:

«Λένε ήρθε η ώρα της λιτότητας αλλά τι εννοούν; Τις συντάξεις, το κράτος πρόνοιας, τα επιδόματα ανεργίας, την εκπαίδευση. Αν τα κόψουμε θα προκύψει μεγαλύτερη ανισότητα»!!! Ναι, ναι αυτό είπε ενώ τα έχει καρατομήσει όλα! Τι ξεδιαντροπιά!!!

Ο καθένας μας ξέρει επακριβώς την αλήθεια . Ωστόσο κάποιοι πολιτικοί νομίζουν ότι θα μπορούν αιωνίως να μας δουλεύουν. Είναι κρίμα που ακόμη τους αφήνουμε να μας κοροϊδεύουν και δεν τους έχουμε στείλει νύχτα και με ελικόπτερο στον αγύριστο…

Επανάληψη της ιστορίας ως φάρσα ή ως δράμα;

.
Το σενάριο του κοινοβουλευτικού δρόμου προς το φασισμό σε επανάληψη

Ακούγοντας την ομιλία του κ. Αλέκου Παπαδόπουλου στο ΕΛΙΑΜΕΠ, στις 23/11/2010, μπορεί να περιγραφεί από πολλούς σαν το πρελούδιο μιας νέας πορείας ανόδου του φασισμού στην Ελλάδα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η ενθουσιώδης υποδοχή που έτυχαν οι προτάσεις του από την αστική τάξη και κυρίως από τους κονδυλοφόρους της στα μέσα ενημέρωσης, ηλεκτρονικά και μη.

Για όποιον αφελή δεν ξέρει ιστορία, μπορεί οι προτάσεις αυτές να αποτελούν μια «ριζική λύση εξόδου από τη κρίση» με πλήρη διατήρηση των κεκτημένων εκτός «μερικών μικρών απωλειών» που θα πάθουν οι καταχραστές των δημοκρατικών δικαιωμάτων, οι συντεχνίες, οι λαϊκιστές, και τα άχρηστα σημερινά πολιτικά κόμματα!

Φυσικά όλα αυτά είναι πλήρως αποδεκτά από τον καλοπροαίρετο εργαζόμενο και τον φορολογούμενο πολίτη ο οποίος δεν γνωρίζει ότι αυτόν φωτογραφίζουν όλες οι ρετσέτες του Α .Παπαδόπουλου και τα δικά του δικαιώματα ονομάζει συντεχνιακά, καταχρηστικά κλπ, απαιτώντας να κοπούν από τη ρίζα τους στο όνομα της σωτηρίας της χώρας!

Η υπέρτατη νομιμοποίηση των προτάσεων του Α.Π. είναι οι ΕΚΛΟΓΕΣ! Με εκλογές θέλει να επιβάλει τη κατάργηση λαϊκών, εργασιακών, δημοκρατικών και συνταγματικών δικαιωμάτων. Αυτό το ονομάζει δημοκρατική διαδικασία εξόδου από ένα αδύναμο αστικό πολιτικό - κοινοβουλευτικό σύστημα ενώ είναι φανερά μια πορεία επιβολής δικτατορίας με κοινοβουλευτική διαδικασία.

Η κηδεία του σημερινού συστήματος

Ο κ. Α.Π. για να θεμελιώσει τον ανθόσπαρτο δρόμο προς μια «νόμιμη» δικτατορία περιγράφει τα αγκάθια του σημερινού πολιτικού συστήματος και προαναγγέλλει τον επικείμενο θάνατό του ως έξης:

«Το 2011 θα διαφανεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος, εκ κατασκευής λαϊκιστικού, φοβικού και εξουσιαστικού, να χαράξει γραμμές στρατηγικού βάθους για την ανόρθωση της οικονομίας. Τ’ αδιέξοδα και η συνειδητοποίηση ότι η οικονομία είναι “σε αργό θάνατο” θα καταδείξουν την χαμηλή πολιτική διαχείριση της χώρας απ’ όλο το πολιτικό σύστημα.


Εκτιμώ ότι κάτω από το φοβικό σύνδρομο της απώλειας επιρροής και δύναμης στο εκλογικό σώμα, θ’ αρχίσει να ομιλεί και να καθοδηγεί και πάλι τη χώρα η εκπαιδευμένη πλέον φύση αυτού του λαϊκισμού. Ήδη έχουμε τα πρώτα σημάδια, όπως η συζήτηση για αναθεώρηση του μνημονίου, η χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής κλπ.

Φαίνεται ότι εξαντλούνται τα ψυχικά αποθέματα της πολιτικής ελίτ της χώρας και των πέριξ αυτής δυνάμεων επιρροής. Σε λίγο θ’ αδυνατούν πλήρως να υποστηρίξουν σταθερά και με συνέπεια το επιβληθέν από τον διεθνή οικονομικό έλεγχο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και να συγκροτήσουν ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης.


Φοβάμαι δηλαδή ότι εκπνέουν οι ψυχικές αντοχές και ότι το ψυχολογικό φορτίο υποστήριξης ρεαλιστικών πολιτικών από τις ιθύνουσες δυνάμεις της χώρας έχει φτάσει στα όριά του».

Δεν βλέπει καμία λύση από το σημερινό πολιτικό σύστημα. Μια αλήθεια που πάνω της θέλει να οικοδομήσει ό,τι χειρότερο για το λαό. Έτσι προσπαθεί να τον τρομοκρατήσει στο πολλαπλάσιο από τη τρομοκρατία που ασκεί σήμερα η πολιτική εξουσία με τα μέσα ενημέρωσης. Τα σημερινά μέτρα είναι φανερό ότι δεν αρκούν στον Α.Π. και πολλαπλασιάζει τον φόβο για να νομιμοποιήσει τα δικά του.

Ο Εφιάλτης είναι εδώ
«Το 2011 προβλέπω ότι θα είναι μια εφιαλτική χρονιά. Θα καταπέσουν μύθοι και λεοντές. Οι επικοινωνιακές τεχνικές δεν θα φτάνουν πια να συγκαλύψουν δισταγμούς, φοβίες και αμηχανίες. Θα φανεί με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο ότι η χώρα βιώνει, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, τον θανατηφόρο συνδυασμό υψηλού κόστους δανεισμού και ύφεσης».

Μέσα στο κλίμα πανικού της αστικής τάξης για το μέλλον της εξουσίας της ο κ. Α.Π. έρχεται ως σωτήρας για να πει αυτό που οι σημερινοί διαχειριστές αυτής της εξουσίας δεν λένε.

Εθελοντική αυτοκτονία
Ο κ. Α.Π. δεν θέλει βίαιες λύσεις! Θέλει όλα όσα προτείνει να τα αποδεχτεί ο λαός και να τα ψηφίσει! Θέλει η δικτατορία να έχει λαϊκή νομιμότητα και κοινοβουλευτικό μανδύα. Μιλάει με την ίδια γλώσσα προς την οικονομική ολιγαρχία και τον λαό, πράγμα που το λένε θάρρος αντί θράσος και παλικαριά αντί κατάπτυστη πράξη και καλεί την αστική τάξη και τα πολιτικά της κόμματα να αρνηθούν την ως τώρα πρακτική τους επί ποινή αφανισμού και να «πείσουν» το λαό να αυτοκτονήσει δια των εκλογών όπως τόσες άλλες φορές έχει πετύχει.

Προτάσεις από τη κόλαση του καπιταλισμού.


Τι μας προτείνει λοιπόν;
Όπως λέει «Σύμφωνα με μελέτες, το 30% περίπου του σημερινού κράτους είναι περιττό». Στο όνομα αυτών των «μελετών» προτείνει κατεδάφιση των πάντων και ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Μπροστά στη «Σωτηρία της πατρίδος» ο Α.Π. θέλει να παρακαμφθούν όλες οι δημοκρατικές διαδικασίες. Πάντα η νομιμοποίηση δικτατορικών μέτρων σε όλο τον κόσμο ήταν η «σωτηρία της πατρίδος». Στο όνομά της επιτρέπονταν κάθε έγκλημα από υπογραφή μνημονίων ξεπουλήματος μέχρι μαζικών εξοντώσεων.

Το λέει καθαρά:
- Επειδή στόχος είναι η διάσωση της χώρας, δεν ισχύουν τα διάφορα “δεν”, τα όρια, οι “κόκκινες γραμμές” και κάθε είδους αυτοδεσμεύσεις…
- Η λήψη των πολιτικών αποφάσεων θα πρέπει να είναι χωρίς φραγμούς και ιδεοληπτικές αυτοδεσμεύσεις.
- Οι περιστάσεις απαιτούν “μεταρρυθμίσεις-σοκ”. Συθέμελες αλλαγές σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής της χώρας.

«Χωρίς φραγμούς και ιδεοληπτικές αυτοδεσμεύσεις»!!! Ναι «χωρίς φραγμούς»! Αυτό θέλει! Το λέει πολύ καλά, όπως κάθε δικτατορία λέει τον εαυτό της «επανάσταση» για να αποδεσμεύεται από κάθε δίκαιο εκτός από το δικό της και να δρα «χωρίς φραγμούς!

Έτσι λοιπόν, χωρίς φραγμούς προτείνει «έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης». Γιατί πιστεύει ότι «δεν υπάρχουν τέτοιες λύσεις εντός των σημερινών τειχών». Κάτι άλλο χρειάζεται «χωρίς φραγμούς»! Προτείνει, λοιπόν να πάμε στην αυτοκτονία νομίμως, ζητώντας «να εγκρίνει η Βουλή μέσα στο 2011 τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους, η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό “πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης” … Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές – το ξαναλέω μ’ ΕΚΛΟΓΕΣ – . Τις εκλογές αυτές βέβαια δεν τις εννοώ και δεν τις προτείνω σε καμιά περίπτωση ως ένα από τα συνήθη πολιτικά παίγνια και καμώματα του συστήματος αλλά εκλογές με “ανοικτά τα βιβλία”, για να επιτευχθεί εθνική συμφωνία με βάση αυτό το πενταετές πρόγραμμα, που υπερβαίνει κόμματα και εκλογικές περιόδους. Θα ενσωματώνει τα μέτρα του μνημονίου ΚΑΙ ΘΑ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΠΕΡΑΝ ΑΥΤΟΥ(!!!) Για ν’ αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για το μέλλον της χώρας, και πολύ περισσότερο ο λαός»!

Ο λαός! Ο λαός που είναι υπεύθυνος για όλα να αναλάβει με εκλογές την ευθύνη του και να αυτοκτονήσει εγκρίνοντας μέτρα καρατόμησης όλων των δικαιωμάτων του και την μετάταξή του στην αιώνια φτώχεια! Αυτό ονειρεύεται.

Φυσικά δεν αποφεύγει τον πειρασμό να προτείνει και ενδεικτικά μέτρα «σωτηρίας» και καταπάτησης του συντάγματος όπως «Να προωθηθεί μέσω αναθεώρησης ειδική συνταγματική απαγόρευση παραγωγής δημοσιονομικών ελλειμμάτων» και «συνταγματικό προνόμιο στον Υπουργό Οικονομικών για δικαίωμα άσκησης αρνησικυρίας (βέτο) επί των δαπανών στο σύνολο τις διοίκησης του κράτους»!

Άραγε για τον πρωθυπουργό τι υπερ-συνταγματικά προνόμια έχει στο πρόγραμμά του;

Πουθενά δεν πρωτοτυπεί. Απλά οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες ξαναβρίσκουν ένα θιασώτη δικτατορικής επιβολής τους για την ώρα της ανάγκης. Αυτά πολλάκις έχουν διατυπωθεί αλλά μόνο όταν η εξουσία της των μονοπωλίων τα είχε ανάγκη τα ανέσυρε μέσω «σοφών» πολιτικών τύπου Α. Παπαδόπουλου ή όποιου Παπαδόπουλου.

Η ιστορία
Θα έλεγε κανείς ότι η πρόταση έγκρισης των μέτρων με εκλογές λύνει το πρόβλημα της νομιμότητας. Θέλει νόμιμη κοινοβουλευτική δικτατορία ο κ. Α.Π.!

Να θυμίσουμε λίγο την ιστορία. Ο Χίτλερ δεν ανέβηκε στην εξουσία με πραξικόπημα αλλά κοινοβουλευτικά, με την ανάθεση της Καγκελαρίας από τον νόμιμο πρόεδρο και το Ράιχσταγκ απλά «ενέκρινε». Ο Μουσολίνι με «νόμιμη» ανάθεση της από τον Βασιλιά Ανώτατο Άρχοντα έγινε πρωθυπουργός και δικτάτορας. Ο Μεταξάς πριν γίνει δικτάτορας κοινοβουλευτικός πρωθυπουργός ήταν.

Η ιστορία λοιπόν δείχνει ξεκάθαρα ότι η διαδρομή προς τη δικτατορία μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών είναι πεπατημένη από δεκαετίες και δεν αποτελεί κάτι καινούριο. Απλά αυτοί που το προτείνουν θέλουν να βάλουν το λαό να αυτοκτονήσει πριν καταλάβει τι κάνει. Γιατί αν περάσει τη θηλιά στο λαιμό του, μετά είναι αδύνατο να τη βγάλει με οποιαδήποτε κοινοβουλευτική διαδικασία. Αντίθετα, μόλις αντιδράσει, το επόμενο στάδιο θα είναι η σκέτη δικτατορία. Ο Α.Π. θέλει να μη ξέρουμε ιστορία και πολιτική. Θέλει να μην έχουμε μνήμη για να περάσουν μέτρα που αποδεδειγμένα οδήγησαν τους λαούς στη καταστροφή.

Αν όμως ο λαός κάνει το λάθος να μην αντιδράει έγκαιρα στα σχέδια αυτά, η επανάληψη της ιστορίας αντί να είναι μια φάρσα θα είναι ένα δράμα.


Υ.Γ. Η μνήμη μου έφερε στο φως ένα ξεχασμένο επεισόδιο του 1995. Τότε λοιπόν ο Α.Π. ως υπουργός Οικονομικών έλαβε εξοντωτικά φορολογικά μέτρα κατά των μικρομεσαίων με πρώτα τα λεγόμενα «αντικειμενικά κριτήρια». Είχε από τότε φαίνεται έφεση σε κάθε τι «αντικειμενικό». Ονόμασε μάλιστα τα μέτρα «φορολογική επανάσταση» και τους μικρομεσαίους που αντιδρούσαν στη φοροεξόντωση… αντεπαναστάτες! Σε ομιλία του λοιπόν ο τότε πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ Διον. Κορφιάτης, θέλοντας να χαρακτηρίσει τον υπουργό ως φορολογικό «δικτάτορα» τον εκφώνησε στη ομιλία του, σε μεγάλη συγκέντρωση μικρομεσαίων, ως «Παπαδόπουλος ο Β΄»! Ξεσήκωσαν τότε οι συνδικάλες του ΠΑΣΟΚ θύελλα διαμαρτυριών για την εξομοίωση ενός «σοσιαλιστή» υπουργού με τον δικτάτορα. Δεκαπέντε χρόνια μετά ο χαρακτηρισμός επιβεβαιώθηκε…
.

Πριν το τσουνάμι;

.
Τις τελευταίες ημέρες έπεσε μια ανήσυχη ησυχία στη κοινωνία. Οι διαδηλώσεις ήταν μικρότερες από τις προηγούμενες. Η κυβέρνηση χειρίζονταν με άνεση γκαουλάϊτερ τα οικονομικά και εθνικά θέματα σαν να ήθελε να εξοφλήσει από τώρα τα γραμμάτια πριν ξεσπάσει καταιγίδα. Οι ξένοι ήταν μια στο καρφί και μια στο πέταλο με τη πτώχευση της χώρας. Φαινομενική ακινησία.


Ήταν εμφανές ότι κάτι παράξενο συνέβαινε. Με τόση πίεση και με απανωτές σφαλιάρες απολύσεων, μειώσεων μισθών, ανατροπής συμβάσεων, περικοπών, με ένα μαύρο κατάμαυρο μέλλον ατελείωτου μνημονίου και να έχουμε νηνεμία στις κινητοποιήσεις; Δεν ταιριάζει…


Σήμερα η πηγαίνοντας στην ΕΣΗΕΑ για την διαδήλωση των εργαζόμενων στα μέσα ενημέρωσης, είδα άλλες δυο κινητοποιήσεις. Μια στην Όπερα, δεν ξέρω από ποιους και μια από υπαλλήλους του υπουργείου πολιτισμού. Μετά έμαθα ότι απεργούν και οι πράκτορες του ΠΡΟ-ΠΟ λόγω σύγκρουσης με τον ΟΠΑΠ.


Η απεργία των ναυτικών λύθηκε σήμερα μόνο με την επιστράτευση αλλά αύριο κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Στο μεταξύ τα σκουπίδια στους δρόμους κάνουν τη κατάσταση τραγική και συνάδουν με τις τρομακτικές και τρομοκρατικές απολύσεις συμβασιούχων που επέβαλαν η τρόικα και η κυβέρνηση σε όλους τους κλάδους μαζί και στη καθαριότητα. Ο κρατικός μηχανισμός βρίσκεται υπό διάλυση και τα ταμεία αδυνατούν να δώσουν ακόμη και πληροφορίες.

Από κάπου φαίνεται ότι η κρατική μηχανή και η κοινωνική ανοχή βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο λίγο πριν την εμφάνιση εκρηκτικών καταστάσεων. Πριν το τσουνάμι, που τώρα κινείται στα βάθη της κοινωνίας και των εργαζομένων, εμφανιστεί σαρωτικά στην επιφάνεια.


Ιδίως οι απολύσεις στα μέσα ενημέρωσης πλήττουν άμεσα ένα από τα βασικά στηρίγματα της κυβερνητικής προπαγάνδας για να παραπλανούν το λαό και να περνάνε τα μέτρα.


Σε λίγο θα αρχίσουν να εμφανίζονται πολλά ρήγματα και από πολλές πλευρές στο στρατόπεδο της κυβερνητικής εξουσίας. Αυτή η φαινομενική μονολιθικότητα θα γίνει κομμάτια.


Και το λαϊκό τσουνάμι θα εμφανισθεί….

Γι αυτό το κράτος παίρνει θέση απο τώρα... Για να φυλάξει τα ιερά και οσια του έθνους. Τη Τρόικα, το μνημόνιο, τη λιτότητα ,τις απολυσεις, την αιώνια πτώχευση...

Ελεγχόμενη πτώχευση και ευκαιρία μέτρων

.
(.....)
Διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης


Τα ελλείμματα και το χρέος είναι το πρόσχημα για τη λήψη των αντιλαϊκών μέτρων. Το δείχνουν, άλλωστε, και οι ίδιες οι εξελίξεις. Πώς αποδεικνύεται αυτό;


Πρώτον, από το γεγονός ότι κυβέρνηση και τρόικα ακολουθούν, άτυπα μεν, αλλά σχεδόν ανοιχτά, το δρόμο της ελεγχόμενης πτώχευσης. Πίσω από το καθεστώς της ελεγχόμενης πτώχευσης, βρίσκεται, στην πραγματικότητα, η συμφωνία του οφειλέτη (κυβέρνηση) και του δανειστή (ΕΕ και ΔΝΤ) για τον τρόπο που ο οφειλέτης θα διαχειριστεί τα οικονομικά διαθέσιμα, ώστε να εξασφαλιστούν οι πληρωμές προς τους δανειστές. Εκεί παραπέμπει η εξακολουθητική και σε ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά μείωση όλων των κρατικών δαπανών, την ίδια ώρα που το μόνο κονδύλι που αυξάνεται συνεχώς είναι οι δαπάνες για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Οταν, μειώνεις, σε απόλυτους αριθμούς, τις δαπάνες για τη λειτουργία του κράτους, την Υγεία, την Παιδεία, τις συγκοινωνίες, τα ασφαλιστικά ταμεία, τους μισθούς, τα επιδόματα κοινωνικού χαρακτήρα κ.λπ. προκαλώντας την κοινωνική φτώχεια και τη χρεοκοπία εκατομμυρίων λαϊκών νοικοκυριών, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσεις αυξημένα κονδύλια για την πληρωμή του χρέους, είναι μια κλασική περίπτωση ελεγχόμενης πτώχευσης. Η ρίζα της μπορεί να αναζητηθεί στη συμφωνία πιστωτών - οφειλετών. Δηλαδή, στη συμφωνία που έχει κάνει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με ΕΕ και ΔΝΤ.


Την ίδια στιγμή, όμως, κυβέρνηση και τρόικα γνωρίζουν πολύ καλά ότι με την επιβολή του μνημονίου μπορεί να στραγγίζουν «εδώ και τώρα» τα λαϊκά στρώματα και τον κοινωνικό πλούτο στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, ώστε να συνεχιστούν όσο γίνεται περισσότερο οι ροές κεφαλαίων προς τις τράπεζες - πιστωτές, ωστόσο, η προοπτική - πρόβλεψη ότι το δημόσιο χρέος θα εκτοξευθεί το 2013 σε επίπεδα πάνω από το 160% και 170% του ΑΕΠ, καθιστά αδύνατη την αποπληρωμή του μέσα στα συμβατικά χρονικά όρια.


Γι' αυτό, οικονομικοί παράγοντες του εξωτερικού («Financial Times», Νουριέλ Ρουμπινί κ.λπ.) εκτιμούν ότι η δυνατότητα της Ελλάδας να εξυπηρετεί τα δάνειά της θα εξαντληθεί μέσα στους επόμενους μήνες. Για τον ίδιο λόγο, οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ και της ΕΕ, στη συνέντευξη Τύπου που έδωσαν την προηγούμενη Τρίτη στην Αθήνα, μίλησαν επίσημα για το ενδεχόμενο είτε επιμήκυνσης του χρόνου εξόφλησης του δανείου των 110 δισ. που δίνουν στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είτε χορήγησης νέων δανείων, ώστε η κυβέρνηση να μπορέσει να ανταποκριθεί στην κανονική πληρωμή των δόσεων για την εξόφλησή του. Επιλογές που, σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνουν την αδυναμία του οφειλέτη να εξυπηρετήσει με τα μέσα που διαθέτει τις δανειστικές του υποχρεώσεις.


Με βάση αυτές και μόνο τις παραδοχές μπορεί να πει κανείς με σιγουριά ότι οι κυβερνώντες λένε απροκάλυπτα ψέματα, όταν υποστηρίζουν ότι τα μέτρα - κόλαση που παίρνονται σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων της χώρας στοχεύουν στην αντιμετώπιση και τη μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας. Αντίθετα, μέσα από την εφαρμογή αυτής της πολιτικής, το χρέος, που ήδη έχει σκαρφαλώσει στο 146% του ΑΕΠ, θα συνεχίζει να καλπάζει προς μεγαλύτερα ποσοστά. Το χειρότερο είναι ότι όσο δεν αλλάζουν τα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα και οι συσχετισμοί, όσο αυξάνεται το χρέος, τόσο θα εντείνεται η επιθετικότητα κυβέρνησης και πιστωτών, που θα κλιμακώνουν ακόμα περισσότερο την αντιλαϊκή τους πολιτική και τις από κάθε άποψη αδιέξοδες διαχειριστικού τύπου παρεμβάσεις τους.

Μέτρα στρατηγικού χαρακτήρα


Δεύτερον, από τη διαπίστωση ότι σημαντικό μέρος των αντιλαϊκών μέτρων που προωθούνται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την τρόικα, δεν έχουν καμιά απολύτως άμεση ή έμμεση σχέση με τα ελλείμματα ή το χρέος. Δεν είναι καν μέτρα τωρινής έμπνευσης, για την αντιμετώπιση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης. Αντίθετα, πρόκειται για την εφαρμογή διαρθρωτικών αλλαγών, τις οποίες η ΕΕ και η οικονομική ολιγαρχία έχουν εντάξει στη στρατηγική τους από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Απλά τώρα, με αφορμή την κρίση και με πρόσχημα το δίδυμο ελλείμματα - χρέη, επισπεύδουν την επιβολή τους, ώστε οι δυνάμεις του κεφαλαίου που θα διασωθούν από την κρίση, να βρεθούν την επόμενη μέρα πιο θωρακισμένες, πιο ανταγωνιστικές, πιο κερδοφόρες.

Είναι ολοφάνερο πως ακόμα και αν δεχτούμε ότι η περικοπή των κρατικών δαπανών συμβάλλει στη μείωση των κρατικών ελλειμμάτων (κάτι που βεβαίως δεν ισχύει, αφού οι κρατικές δαπάνες θα πρέπει να αξιολογούνται με βάση το βαθμό κάλυψης των λαϊκών αναγκών και όχι με το πόσα ευρώ βγαίνουν από το ταμείο) οι διαρθρωτικές αλλαγές δε συνεισφέρουν στο δημόσιο κορβανά ούτε δεκάρα. Κάθε προσπάθεια να πειστούν οι εργαζόμενοι για το αντίθετο είναι εντελώς κάλπικη και αποπροσανατολιστική. Και μπορεί να μην τους αρέσει όταν το λέμε, αλλά αξίζει να μη διαφεύγει της προσοχής ότι πρόκειται για ρυθμίσεις που έχουν ενιαίο, πανενωσιακό χαρακτήρα και εφαρμόζονται ακόμα και στις χώρες όπου τα ελλείμματα και το κρατικό χρέος, είναι πολύ μικρότερα από αυτά που η ΕΕ εντοπίζει για την Ελλάδα.

Το πράγμα, άλλωστε, μιλάει από μόνο του. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει κανένας απολύτως συσχετισμός των ελλειμμάτων ή της αυξομείωσής τους, ας πούμε με το ξήλωμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων στον ιδιωτικό τομέα. Το ίδιο ακριβώς ισχύει με την κατάργηση της πληρωμής των υπερωριών, τη μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, τις επιχειρησιακές συμβάσεις που προσπαθούν να επιβάλουν κ.λπ. Ολα αυτά είναι μέτρα, που στόχο έχουν την οικονομική ενίσχυση - χρηματοδότηση του κεφαλαίου και των εργοδοτών, μέσω της πρόσθετης κλοπής των αποδοχών των εργαζομένων. Μέσω, δηλαδή, της ακόμα μεγαλύτερης μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης.


Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει, δεν επιφέρει, δηλαδή, καμιά απολύτως μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων - χρεών, από το άνοιγμα των περιβόητων κλειστών επαγγελμάτων (ταξί, δικηγόροι, τεχνικά επαγγέλματα, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί, φαρμακοποιοί) . Από την ενεργοποίηση της οδηγίας Μπολκενστάιν για την απελευθέρωση των υπηρεσιών. Από την απελευθέρωση των οδικών μεταφορών. Από την άρση του καμποτάζ. Ολες αυτές είναι παρεμβάσεις καθαρά αντιλαϊκού χαρακτήρα και αποβλέπουν στο να δημιουργήσουν ζωτικό χώρο για την εισβολή και την κερδοφόρα ανάπτυξη μεγάλων επιχειρήσεων σε διάφορους κλάδους, οι οποίοι σήμερα θεωρούνται «κλειστοί», προβλέπουν τη δυνατότητα μεγάλων πολυεθνικών να απασχολούν εργαζόμενους σε χώρες που θεωρούνται υψηλού μισθολογικού κόστους με μισθούς Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Διευκολύνουν τη συγκεντροποίηση των οδικών μεταφορών στα χέρια λίγων μεγάλων πολυεθνικών του χώρου. Ανοίγουν το δρόμο στους εφοπλιστές, πέρα από τη σωρεία των άλλων προνομίων που κατέχουν, να ρυθμίζουν με βάση τα επιδιωκόμενα κέρδη τον αριθμό και τη σύνθεση των πληρωμάτων κ.λπ.
Ελεγχόμενη πτώχευση και ευκαιρία μέτρων

Και δεν είναι μόνο αυτό. Οπου μπορεί να υπάρξει σύνδεση των ...διαρθρωτικών αλλαγών με τα ελλείμματα του Δημοσίου, στις περισσότερες περιπτώσεις έχουμε διόγκωση των κρατικών δαπανών - και άρα του ελλείμματος - από κονδύλια που προσφέρονται προς τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Παράδειγμα; Τα δεκάδες δισεκατομμύρια που δίνονται για τη στήριξη του τραπεζικού συστήματος. Οι νέες φοροαπαλλαγές και η μείωση της φορολογίας για τις επενδύσεις. Η χρηματοδότηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών. Ο σχεδιαζόμενος νέος ...αναπτυξιακός νόμος, που θα προβλέπει νέα κίνητρα και κρατικό χρήμα για τους εκπροσώπους του κεφαλαίου. Οι «συμπράξεις» του Δημοσίου με ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες θησαυρίζουν μέσα σ' ένα βράδυ επειδή έκλεισαν δουλειά με το Δημόσιο κ.ο.κ.



Ας αφήσουν, λοιπόν, τα παραμύθια περί του υψηλού χρέους, που αναγκάζει δήθεν την κυβέρνηση να παίρνει μέτρα. Τα μέτρα που συμφωνήθηκαν με την τρόικα και η κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση να υλοποιήσει μέχρι τον επόμενο Μάρτη, είναι μέτρα βαθιά αντιλαϊκά που στοχεύουν στην ακόμα μεγαλύτερη λεηλασία του λαού και της χώρας, ώστε μαζί με την πληρωμή δεκάδων δισεκατομμυρίων προς τις ντόπιες και ξένες τράπεζες, να εξασφαλίσουν την ακόμα πιο αποφασιστική στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου. Είναι μέτρα που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη από τα συμφέροντα των εργαζομένων και ολόκληρου του λαού.



Απόσπασμα από άρθρο Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
με τίτλο: "ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ - ΕΕ - ΔΝΤ - Στόχος να ενισχύσουν τα κέρδη του κεφαλαίου"

Από τον ΡΖΟΣΠΑΣΤΗ της 28/11/2010

Μας κλέβουν το ψωμί απ' το τραπέζι!

.
Του παντελή Τάτση
Προέδρου της ΠΟΣ – ΟΑΕΕ
(Συνταξιούχων)


Χρόνια τώρα το όνειρο των κυβερνήσεων του κεφαλαίου που μας κυβερνούν, ήταν να καρατομήσουν ακόμη και να καταργήσουν τις συντάξεις, να μηδενίσουν το εργατικό εισόδημα για να πληρώνουν μεροκάματα πείνας, να αφανίσουν τους μικρομεσαίους αφού πρώτα τους αφαιμάξουν με τη φορολογία και τέλος να ξεπουλήσουν τον πλούτο της χώρας στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο στο οποίο έχουν υπερχρεώσει τη χώρα.

Όσο η αντίσταση του λαού απέκρουε τα σχέδια τους, τόσο λύσσαγαν και αναζητούσαν αφορμή να τα υλοποιήσουν. Η παγκόσμια οικονομική κρίση αποτέλεσε μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να σαρώσουν κάθε κατάκτηση του λαού είτε αυτή λέγονταν κοινωνική ασφάλιση, είτε εργασιακό δικαίωμα είτε, ηπιότερη φορολογία των ΕΒΕ.


Το ΜΝΗΜΟΝΙΟ που σχεδίασε η κυβέρνηση σε συνεργασία με το ΔΝΤ, την ΕΕ και τη ντόπια και διεθνή πλουτοκρατία η οποία εκφράστηκε με την νέα κατοχή της χώρας από τη τρόικα, αποτέλεσε τη βάση των πιο αντιλαϊκών μέτρων της τελευταίας 35ετίας.


Θεσμοθετήθηκε το ξεπούλημα της χώρας με μια υπογραφή του υπουργού Οικονομικών, χωρίς να περνάει από τη Βουλή! Θεσμοθετήθηκε η χωρίς όρια μείωση των συντάξεων και των μισθών. Εκχωρήθηκε στις Περιφέρειες με το σχέδιο Καλλικράτης το ξεπούλημα κοψοχρονιά, των τοπικών πλουτοπαραγωγικών πηγών στο όνομα των εσόδων και της κρίσης. Καταργήθηκε στη ουσία κάθε εργασιακό δικαίωμα και η χώρα γυρίζει σταδιακά στον εργασιακό μεσαίωνα.



Θερμοί αρωγοί στα σχέδια αυτά των ξένων και ντόπιων δυναστών του λαού ήταν τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται από το κεφάλαιο και οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι – φερέφωνα. Το τι λάσπη εκτόξευσαν σε κάθε εργαζόμενο, μικρομεσαίο και συνταξιούχο δεν λέγεται. Πριν από κάθε επίθεση της κυβέρνησης άρχιζε ο συκοφαντικός προπαρασκευαστικός βομβαρδισμός από τα μέσα ενημέρωσης. Κάθε ομάδα του λαού που ήταν στόχος διασύρονταν, λοιδορούνταν, ξεφτιλίζονταν σε βαθμό που να νομίζει η κοινή γνώμη ότι αυτή ευθύνεται για τη κρίση και πρέπει να της κοπούν τα.. «προνόμια»! Ανέλαβαν εργολαβικά να υποδαυλίζουν το μίσος και τη διάσπαση μεταξύ των κοινωνικών ομάδων για να περνούν τα σχέδιά τους.


Από κοντά και έμμεσα αρωγοί των σχεδίων της κυβέρνησης είναι και οι πουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΒΕΕ, της ΓΕΣΕΕ ,της ΑΔΕΔΥ. Πάνε κόντρα στα συμφέροντα των εργαζομένων και των ΕΒΕ επιβάλλοντας στο συνδικαλιστικό κίνημα την υποταγή στο μνημόνιο και διακηρύσσοντας ότι δήθεν αγωνίζονται για… ανάπτυξη ώστε και τα χρέη να πληρώσουμε στους δανειστές και εμείς να ζούμε ευτυχισμένοι!


Απόγειο της συκοφαντικής προπαγάνδας ήταν η φράση του Αντιπρόεδρου της κυβέρνησης με τη τεράστια κοιλιά, του κ. Πάγκαλου, ότι «Μαζί τα φάγαμε»! Ο ίδιος ήταν που είπε και το απίστευτα κυνικό: «Το μνημόνιο είναι ευτυχία για την Ελλάδα»! Ήταν η πιο χυδαία προσπάθεια να ενοχοποιηθεί όλος ο λαός, που χρόνια τώρα πληρώνει τα δάνεια που ξεκοκάλιζε η πλουτοκρατία, και ταυτόχρονα να δεχτεί να πληρώνει για 50 χρόνια την... ευτυχία του μνημονίου!.


Το μνημόνιο όμως δεν σταμάτησε εδώ. Κάθε τρίμηνο αναθεωρείται από την τρόικα και μας φέρνει νέα μέτρα. Στο πρόγραμμα μπήκαν οι μαζικές απολύσεις, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, το πνίξιμο των μικρομεσαίων στη φορολογία, η επιβολή νέων φόρων σε όλα τα είδη κατανάλωσης, ακόμη και στο πετρέλαιο θέρμανσης, η αιματηρή περικοπή των κοινωνικών δαπανών για την υγεία, τη πρόνοια ,τη παιδεία, τις συντάξεις, τους μισθούς κλπ.


Με βάση τη μνημόνιο το χρέος της χώρας, παρά τα μέτρα, θα αυξάνει συνεχώς και αντί να αποπληρωθεί σε 5 χρόνια, που παραπλανητικά λέει η κυβέρνηση, θα πληρώνουμε 50 χρόνια και θα οδηγήσουν το λαό και τη χώρα σε πλήρη χρεοκοπία.



Η χρεοκοπία, παρότι η πλουτοκρατία και οι ξένοι δανειστές λένε ότι δεν τη θέλουν, στη πραγματικότητα τους φαίνεται πολύ ελκυστική. Αυτό που φοβούνται δεν είναι η χρεοκοπία αλλά η εξέγερση του λαού. Αυτό τους σταματά. Η χρεοκοπία, αν καταφέρουν να υποτάξουν τον λαό, θα αποτελέσει την αφορμή για να ιδιωτικοποιήσουν και να πάρουν τζάμπα τα πάντα. Από τη κρατική περιουσία μέχρι το δημόσιο πλούτο, τον αέρα, τον ήλιο, τους υδάτινους πόρους, τις εθνικές οδούς, τα διόδια, τον γιαλό, τις θάλασσες, τον ορυκτό υπόγειο και επίγειο πλούτο κλπ. Όλα δικά τους χωρίς κόστος αφού τα δάνεια που μας χρεώνουν τα έχουμε αποπληρώσει πολλές φορές και με το παραπάνω.


Η κυβέρνηση σχεδιάζει να βάλει τους συνταξιούχους να ζήσουν τα τελευταία τους χρόνια μέσα στη φτώχεια και τη μιζέρια. Το «να ζήσουν» είναι τρόπος του λέγειν γιατί ο σκοπός και το όνειρο τους είναι να μας εξοντώσουν. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το ξήλωμα των λαϊκών κατακτήσεων άρχισε από τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα και από τη περικοπή της σημερινής σύνταξης μέχρι τον μηδενισμό της μελλοντικής των νέων γενεών.


ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΟ ΨΩΜΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΟΧΟΠΟΙΟΥΝ!



Θα τους αφήσουμε; Όχι φυσικά! Όσο ο καιρός περνάει, αυτό που από χρόνια οι συνταξιούχοι έλεγαν, γίνεται συνείδηση όλου του λαού: μόνο οι αγώνες μας μπορούν να τους σταματήσουν. Αν λοιπόν υπάρχει ένας δρόμος για να υπερασπίσουμε το ψωμί μας και να μη μας το κλέψουν από το τραπέζι, αυτός είναι ο δρόμος του αγώνα. Από τη πλουτοκρατία δεν περιμένουμε να σεβαστεί τίποτα. Αντίθετα ξέρουμε ότι θέλει να μας τα πάρει όλα.

Οι συνταξιούχοι έχουν γράψει δεκαετίες αγώνων για να υπερασπίσουν το ελάχιστο δικαίωμα για μια ανθρώπινη σύνταξη και μια ανθρώπινη ζωή. Δεν θα σταματήσουν τώρα ούτε στο μνημόνιο, ούτε στη τρόικα ούτε στους ντόπιους και διεθνείς τοκογλύφους.


Κανένα συμβιβασμός με τα σχέδιά τους. Όλοι σε κοινό αγώνα με το λαό.


Καμιά αναγνώριση του χρέους στους τοκογλύφους - δανειστές που κλέβουν τον πλούτο που παράγουμε και το ψωμί απ΄το τραπέζι. Τη κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία.
.

Το κεφάλαιο ανασταίνει τον νεκροθάφτη του!

.

Ο Μαρξ στηριζόμενος στου νόμους της κοινωνικής εξέλιξης και στις νομοτέλειες της διαδοχής των κοινωνικοοικονομικών συστημάτων, ονόμασε την Εργατική Τάξη «νεκροθάφτη του καπιταλισμού» γιατί είναι η μόνη τάξη που μπορεί να τον ανατρέψει και η μόνη που μπορεί να θέσει στη θέση του καπιταλισμού το δικό της σύστημα, το κομμουνιστικό μέσα στο οποίο συμπεριελάμβανε και τη πρώτη μεταβατική φάση του, τον σοσιαλισμό.

Όταν ανατρέπονταν ο υπαρκτός σοσιαλισμός πολλοί ήταν εκείνοι, ακόμη και αριστεροί, που έψαλαν τον επικήδειο, όχι του κεφαλαίου αλλά της Εργατικής Τάξης ως νεκροθάφτη του. Προφανώς δεν είχαν κάνει τον κόπο να διαβάσουν Μαρξ και όπως μπήκαν αυθαίρετα έτσι μίλησαν αυθαίρετα.


Φυσικά η ζωή δεν καταλαβαίνει από θεωρίες που έρχονται σε αντίθεση με τις νομοτέλειες εξέλιξής της. Έτσι, ενώ όλοι είχαν θάψει τον νεκροθάφτη του καπιταλισμού δεν είχαν διαβάσει καθόλου εκείνη τη «παράγραφο» του Μαρξ που έλεγε ότι τον νεκροθάφτη δεν τον κατασκευάζει κανένας αριστερός ή κομμουνιστής αλλά ο ίδιος ο καπιταλισμός με την σκληρή εκμετάλλευση, την απαλλοτρίωση του προϊόντος της εργασίας των εργαζομένων και φυσικά με τις φοβερές κρίσεις του που ρίχνει τις μάζες του λαού σε απελπισία από την οποία μόνη διέξοδος είναι η ανατροπή του συστήματος και η εγκαθίδρυση ενός άλλου που θα είναι δικό τους, κατάδικό τους, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. ..


Μέσα στη παραζάλη τη νίκης, οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους, άρχισαν να παίρνουν συνεχώς μέτρα κατάργησης δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, νομίζοντας ότι ο νεκροθάφτης είναι πια πεθαμένος! Υπερσυσσώρευαν κεφάλαιο νομίζοντας ότι όσο το μεγαλώνουν τόσο θα αφαιμάξουν χωρίς τελειωμό την πραγματική παραγωγή που η εργατική τάξη παράγει. Στο τέλος έχασαν το λογαριασμό.


Έτσι όπως κοιμούνταν τον ύπνο του νικητή, οι καπιταλιστές ξύπνησαν απότομα στη κρίση του συστήματος την οποία δεν είχαν κααλάβει ότι προκάλεσε το αιμοαταγές κεφάλαιό τους.

Άρχισαν πανικόβλητοι να παίρνουν νέα μέτρα κατά των εργαζομένων για να βγουν απο τη κρίση χωρίς ζημία. Όμως είχαν εξαντλήσει όλα τα περιθώρια αφαίμαξης από τα προηγούμενα, ώστε τα νέα μέτρα μπορεί μεν να καταβύθιζαν την εργατική τάξη στην απόγνωση αλλά καμιά πραγματική ανάσα δεν έφεραν στο σύστημα. Η κρίση βάθαινε, το κεφάλαιο δεν είχε από που να αντλήσει πλούτο για να υπάρχει και έτσι η θηλιά που τόσο επιμελώς ετοιμάστηκε για την εργατική τάξη άρχισε να περνάει στο λαιμό του κεφαλαίου.


Τα σκληρά μέτρα όχι μόνο επιδεινώνουν τη κατάσταση αλλά ταυτόχρονα ξυπνάνε το θηρίο που λέγεται εργατική τάξη. Κάθε μέτρο που παίρνουν στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στην Ισπανία κλπ, ανασταίνει ξανά τον νεκροθάφτη του συστήματος. Κανένας εργαζόμενος δεν θα δεχτεί να σφαχτεί για ν΄ αγιάσει το κεφάλαιο.


Ο νεκροθάφτης ανασταίνεται από το κεφάλαιο το ίδιο.

Έκανα αυτές τις απλές σκέψεις απ αφορμή ένα τηλεφώνημα φίλης άνεργης, η οποία δεν ήταν αριστερή, δεν απείργησε ποτέ, δεν βγήκε στη διαδήλωση ποτέ, δεν αμφισβήτησε το σύστημα ποτέ, αλλά μόλις άκουσε στη τηλεόραση, της οποία τις ειδήσεις δεν είχε και σε πολύ εκτίμηση, ότι σχεδιάζεται η κατάργηση των δικαιωμάτων των συλλογικών συμβάσεων και η αντικατάσταση με τις ατομικές συμβάσεις όπου ο εργοδότης θα βάζει ο,τι μισθό γουστάρει, μου είπε οργισμένη: «Αν το κάνουν και αυτό θα γίνει χαμός, θα βγω κι εγώ στους δρόμους, δεν θα τους αφήσουμε, θα γίνει επανάσταση!!!»

Αυτό ήταν! Κατάλαβα ότι ο καπιταλισμός με τη κρίση του ανασταίνει τον νεκροθάφτη του ακόμη και όταν η Αριστερά έχει «μπατάρει» και θα του έρθει από κει που δεν το περιμένει. Αρκεί βέβαια η Αριστερά να μη συνεχίσει να είναι ελλειμματική στη κρίσιμη στιγμή, δηλαδή τώρα…


Έτσι θα μάθουν ξανά οι αστοί «πως δενότανε το ατσάλι» από την εργατική τάξη.

Η καρδιά του Πολυτεχνείου ξαναχτυπά δυνατά!

.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010


Του Γιώργου Σαρρή

http://giorgossarris.blogspot.com/

Οργή λαού!


Η καρδιά του Πολυτεχνείου ξαναχτυπά δυνατά και η αισιοδοξία ξαναγυρίζει σε όσους αμφιβάλλουν για τις δυνατότητες του κινήματος!

Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοια πορεία, πολλά χρόνια.

Και όχι μόνο σε όγκο, αλλά και σε δυναμισμό και σε ποιοτικά χαρακτηριστικά.


Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν η επιμονή του κόσμου να μένει στο δρόμο κάτω από απίστευτη βροχη, σε μια καταιγίδα από αυτές που δύσκολα συναντάει κανείς.


Βέβαια στη Σταδίου που ήμουν εκείνη την ώρα έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε χώρος στα υπόστεγα, αφου η πυκνότητα του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη.

Το πιο σημαντικό όμως ήταν η πολύ δυνατή παρουσία της νεολαίας, φοιτητών και μαθητών, μετά από πολύ καιρό. Τοσα πολλά και δυνατά μπλοκ απο ηλικίες 15-30, δεν είχαμε δεί στα συλλαλητήρια της άνοιξης.

Η γνώμη μου είναι ότι όταν η νεολαία -που είναι το πιο ενθουσιώδες και μαχητικό κομμάτι των κινημάτων- μπεί στη "μάχη" μαζικά, οι όροι του "παιχνιδιού" θα αλλάξουν πάρα πολύ.

Με αυτό που είδα σήμερα στο δρόμο, έχω την αίσθηση οτι φθάσαμε στο σημείο που θα τεθούν πια σαφείς κι αδιαπέραστες κόκκινες γραμμές από την πλευρά του λαικού κινηματος.Η κυβέρνηση θα βρεί μπροστά της "τοίχο" και μάλιστα πολύ συμπαγή και θα αναγκαστεί η να κάνει πίσω η να χρησιμοποιήσει τρόπους επιβολής που θα θυμίζουν άλλες εποχές.


Μόνο που αυτό θα είναι και το κρίσιμο σημείο αναστροφής και ανατροπής αφού είναι γνωστό πως ότι επιβάλλεται με τη βία δεν μπορεί να έχει ούτε το παραμικρό αύριο.

Δεν το συζητώ βέβαια το τι επίδραση θα μπορούσαν να έχουν κοινές δράσεις δυνάμεων της Αριστεράς με μεγάλη απήχηση, που έχουν σε πολύ μεγάλο βαθμο κοινούς στόχους.

Οσο για την τηλεόραση τι να πείς.Τοσος χρόνος να αφιερώνεται σε μικροεπεισόδια, ουσιαστικά στο τελείωμα της πορείας και να μην βλέπουμε έστω΄λίγες εικόνες από την στιγμή που το συλλαλητήριο ήταν στο φόρτε του.Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.Ο καθένας έχει το ρόλο του, τι να κάνουμε.
Οσο για εικόνες θα τις δούμε στο διαδίκτυο και τα μπλογκ..Σε λίγο και εδώ (και σίγουρα και αλλού) θα υπάρχουν πολλά στιγμιότυπα.

Ο Θεός δεν θα έρθει ούτε σήμερα…

.

Σήμερα, 17 Νοέμβρη 2010, μέρα μνήμης και φλόγας, ο Θεός(*) δεν θα έρθει και πάλι… Όπως δεν έρχονταν στη δικτατορία. Όπως δεν ερχόταν ποτέ, κάθε που τον χρειαζόμασταν.

 

Η μόνη πορεία για όλους τους αδικημένους είναι και πάλι η πορεία του αγώνα. Σήμερα αντί για τον Θεό θα έρθει και πάλι ο Λαός. Γιατί μόνο αυτός μπορεί και κάνει θαύματα.

Ας μη περιμένουμε το Θεό, ας γίνουμε Λαός.

(*) Θεός: Λύση εξ Ουρανού…

Μνήμη και φλόγα

Η επέτειος του Πολυτεχνείου φέτος παίρνει ιδιαίτερα δυναμική μορφή. Είναι εκδήλωση μιας νέας αρχής ή απλά μνήμες που τιμούνται για να αναπληρώσουν το σημερινό κενό;

Αν κρίνω από τον αγωνιστικό παλμό θαρρώ πως οι μνήμες αποτελούν μια νέα φλόγα που άρχισε να εκδηλώνεται. Αύριο η πορεία θα στείλει το δικό της μαχητικό μήνυμα σε αυτούς που δεν το έλαβαν… σε ντόπιους και ξένους.

Νεολαία, παλιοί  αντιστασιακοί, ένας δάσκαλος με τα παιδιά, γυναίκες, άντρες όλοι εκεί με τη φλόγα στη καρδιά!

Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού

.
Μπορεί κάποιοι να βιάστηκαν στη αρχή των συγκεντρώσεων της 15ης Νοέμβρη να πουν ότι ήταν «μικρές». Ήθελαν να προετοιμάσουν το έδαφος της απογοήτευσης για τη μεγάλη διαδήλωση της 17ης Νοέμβρη και να μας βεβαιώσουν ότι μετά τον εικονικό θρίαμβο των εκλογών της αποχής και του άκυρου, ο κόσμος αποδέχτηκε την ασκούμενη πολιτική!


Ο κόσμος όμως τους διέψευσε. Μεγάλα ποτάμια οι δυο διαδηλώσεις , σαν επερχόμενη οργή του λαού, έδωσαν το έναυσμα για νέες κινητοποιήσεις και νέους αγώνες για το διάστημα που έρχεται.

Γεμάτες παλμό, με δυναμικότητα που χλεύασε τις εκλογές της μειοψηφίας, μας προετοιμάζουν για μια άλλη διάσταση πραγμάτων.

Επόμενο ραντεβού η μεγάλη διαδήλωση του Πολυτεχνείου στις 17/11.

Κάποια στιγμή ο θυμός, οι μικρές συνειδητοποιήσεις, οι μικρές αντιστάσεις θα μετατραπούν σε μεγάλο ποτάμι αμφισβήτησης του ιδίου του συστήματος της κατοχής, της ανεργίας, της ρεμούλας, της εκμετάλλευσης. Είναι ζήτημα χρόνου να ξεσπάσει. Και η εξουσία ας αναπαύεται σε φανταστικές εκλογικές δάφνες.


Θα είναι η απάντηση του λαού στα πύρρεια εκλογικά πανηγύρια των κυρίαρχων της εξουσίας.




Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο
η οργή του λαού
κυλάει πάνω από τα χωράφια
ποιος τη σταματάει…


Κοιλάδα της Φουέντε Οβεχούνα
το χέρι που σ΄ έσπερνε
τον κεραυνό τώρα κρατάει
ποιος το σταματάει…

 Από το Φουέντε Οβεχούνα