Από
την πείρα τόσων χρόνων και τη μελέτη των «διολισθήσεων» των πρώην μελών, στελεχών,
φίλων και ψηφοφόρων του ΚΚΕ, εντόπισα στην πρακτική της προετοιμασίας της διολίσθησης,
την επίκληση μιας «μικρής διαφωνίας» με το ΚΚΕ, συνήθως ηθικοπολιτικής ή «αρχών»
(κατά την ερμηνεία τους), την οποία επικαλούνταν με εμμονικό πείσμα. Ήταν το
πρόπλασμα της αναγωγής της σε διαρκώς και πιο διευρυμένα πεδία μεγάλης διαφωνίας.
Στο τέλος απορρίπτονταν το ίδιο το ΚΚΕ ως φορέας των ιδανικών που πρέσβευε και
αιτιολογούνταν εύκολα η αποχώρηση και καταγγελία (!) του ΚΚΕ, ότι «πρόδωσε τα
ιδανικά και τις αρχές του», και αποχωρούσαν, ως πιο επαναστάτες και «αντιστασιακοί»,
για να δημιουργηθεί κάτι που θα είναι «καλύτερο από το ΚΚΕ» (!), χωρίς τις αδυναμίες και τα λάθη
του!

Και
φυσικά, λίγο χρόνο μετά αποκαλύπτονταν ότι δεν είχαν κατά νου τίποτα «καλύτερο από
το ΚΚΕ» αλλά μόνο την «ιδεολογία» του αρνητή
με τη γοητεία του «πρώην»! Τι είναι «πρώην»; Τα πάντα! οπορτουνιστής,
ρεφορμιστής, αριστεριστής, αντιεξουσιαστής, ΚΚΕ εσ. ΣΥΝασπισμός, ΣΥΡΙΖΑίος
βουλευτής ή υπουργός, ΠΑΣΟΚος οπαδός, βουλευτής ή υπουργός, ακόμη και ΝΔημοκράτης
οπαδός ή υπουργός!