Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Να καώσι, να καώσι! Το βιβλίο για τις θρησκείες




Η ακροδεξιά προσπαθώντας να εκμεταλλευθεί το θρησκευτικό αίσθημα του λαού καλεί τους γονείς να συμμετάσχουν σε ένα πρώτο βήμα στον θρησκευτικό φανατισμό και στον θρησκευτικό ρατσισμό με αφορμή τα σχολικά βιβλία για τις θρησκείες.


Κυκλοφορεί στον ευρύ χώρο της Παιδείας, ένα κείμενο και καλεί τους γονείς να απευθύνονται στο υπ. Παιδείας και να δηλώνει ο καθένας (ΔΗΛΩΣΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ / ΦΑΚΕΛΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ) την επιστροφή του βιβλίου… («ΣΑΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ») γιατί είμαι… «ορθόδοξος χριστιανός»… το επιστρέφω στο όνομα του συντάγματος, των Διεθνών Συνθηκών, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα δικαιώματα του Ανθρώπου, της ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης»(!!!) … γιατί … «επιφέρει σύγχυση στη Ορθόδοξη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση του παιδιού μου, η οποία επιθυμώ να του παρέχεται», και γιατί … «παρουσιάζει μονόπλευρα άλλες θρησκείες ή θρησκευτικές ομάδες, αποκρύπτοντας επιμελημένα διδασκαλίες τους που ωθούν σε φανατισμό, ρατσισμό και μίσος και έρχονται σε αντίθεση με τα χρηστά ήθη και τον πολιτισμό μας»!!!

Ναι, προάγει τον… ρατσισμό και έρχεται σε αντίθεση με τον «πολιτισμό τους»! Τον γνωστό «πολιτισμό τους»!

Και το σχόλιο – απάντηση μιας φίλης: «Το επόμενο βήμα θα πρέπει να είναι το ΚΑΨΙΜΟ του βιβλίου των Θρησκευτικών, όπως έκαναν ο Χίτλερ και ο Μεταξάς» !!!






Τη δόξα των ηγετών του φασισμού ποτέ δεν απεμπόλησαν οι νεοφασίστες και οι ακροδεξιοί, όποια μορφή ελλονοπατριώτη και αν έπαιρναν, αντίθετα, σταθερά την υμνούν και την επαναφέρουν.

Το 1936, στις αρχές Αυγούστου, λοιπόν ήταν η «καλή μέρα» αυτών που σήμερα δήθεν θίγονται από το βιβλίο για τις θρησκείες. Έτσι έβγαλαν στεντόρεια φωνή «Να καώσι, να καώσι» όλα τα βιβλία που έθιγαν τον «πολιτισμό τους»! «τους»!

Και το έκαναν γιορτή σε όλη την Ελλάδα του «πολιτισμού τους»!

Και κάλεσαν νέους και γέρους στη γιορτή του «πολιτισμού τους»:
 «Η Εθνική Φοιτητική Νεολαία Πειραιώς προβαίνουσα εις την εξαφάνισιν δια πυράς ολοκλήρου σειράς κομμουνιστικών εντύπων την προσεχή Κυριακήν και ώραν 8μμ και εν τη πλατεία Πασαλιμανίου Πειραιώς προσκαλεί άπαντας τους εθνικόφρονας νέους, όπως προσέλθουν εν τη πλατεία Τερψιθέας 7μμ ίνα εν σώματι μεταβούν και συμμετέχουν εις την τελετήν».

 

Και ποτέ δεν ξεχάστηκαν αυτές οι πρακτικές είτε από το εμφιλιοπολεμικό κράτος είτε από τη δικτατορία (να πολτοποιηθώσιν») είτε από όψιμους εμπρηστής βιβλίων όπως οι νεοφασίστες στη Θεσσαλονίκη μετά τη μεταπολίτευση.

Το θέμα είναι πως θα οργανωθεί ο λαός να τον τσακίσει. Δεν βρίσκει απέναντί του ένα πολιτικό φασιστικό μόρφωμα αλλά ένα ολόκληρο σύστημα, μη εξαιρουμένων και αστών πολιτικών, με μηχανισμούς βίας και ασφαλείας και τεράστια οικονομική και πολιτική δύναμη. Αυτά πρέπει να νικηθούν.


Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

ΚΚΕ: Ζητήματα συμμαχιών




Στη συνέντευξή του, στη  ΔΕΘ, προς τα μέσα ενημέρωσης που έδωσε ο ΓΓ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, στις 15 Σεπτεμβρίου 2017,  απάντησε και σε μερικά ερωτήματα σχετικά με την πολιτική συμμαχιών του κόμματος.



Επειδή αυτό το κομμάτι σκοπίμως διαστρεβλώνεται και αναπαράγεται από διάφορες πλευρές καλό είναι να έχουμε υπόψη μερικές πλευρές του (Τα κεφαλαία δικά μας)





Το θέμα: Για το «αν οι συνθήκες είναι ώριμες για να αναπτυχθεί το αριστερό και ειδικότερα το κομμουνιστικό κίνημα» στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και «τι λείπει τελικά από την κομμουνιστική και αριστερή ιδέα και πρόταση».







Απαντήσεις



(…)



Υπάρχει και μια δύναμη, το ΚΚΕ, ΟΠΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΛΑΟ, ΠΟΥ ΔΡΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΡΑΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΟ. Αυτά λέμε να τα συζητήσουμε μέσα στο κίνημα, μέσα στους χώρους δουλειάς, μέσα στις γειτονιές, να ανταλλαγούν απόψεις. Φυσικά θα υπάρχουν και διαφορετικές γνώμες, η διαπάλη όμως θα γίνεται εκεί και όχι σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών και κορυφών.



Αυτή η πρόταση, λοιπόν, λέει ότι άμεσα πρέπει να δουλέψουμε να ανασυνταχθεί το εργατικό κίνημα. Το ΚΚΕ έχει συγκεκριμένες προτάσεις και οι κομμουνιστές που δρουν μέσα στα εργοστάσια, στα γραφεία, στα εμπορικά καταστήματα, στις γειτονιές, στους τόπους δουλειάς, εκπαίδευσης, τα προωθούν αυτά και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο. Χρειάζεται, επίσης, συμμαχία κοινωνικών δυνάμεων, δεν είναι μόνο οι εργάτες, αλλά είναι και οι φτωχοί αγρότες, είναι οι επαγγελματίες, οι αυτοαπασχολούμενοι, είναι οι φοιτητές, οι σπουδαστές, οι επιστήμονες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, ο κόσμος που υποφέρει, οι οποίοι έχουν κοινά και ταξικά συμφέροντα για την προοπτική και πρέπει να ενωθούν σε μια συμμαχία.



Αυτή η συμμαχία όμως τι θα είναι; Για να αλλάξει αυτή η κυβέρνηση και να έρθει μια άλλη, που θα είναι παρόμοια ή ίδια και χειρότερη σαν αυτές που γνωρίσαμε; Τους λέμε όχι, τους λέμε πρέπει να είναι ΜΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΑ, ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ. Να εξηγήσω τι σημαίνει: Να είναι ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο, στα μονοπώλια, ενάντια σ' αυτό το άδικο σύστημα, που το έχουν ζήσει και το έχουν φάει στη μάπα τόσα χρόνια που τους εκμεταλλεύεται και να οδεύσουν προς αυτήν την κατεύθυνση, για να φτιάξουμε μια κοινωνία.



Ποια θα είναι αυτή η κοινωνία; Εδώ δεν μπορεί να είναι η ιδιωτική καπιταλιστική εξουσία, πρέπει να είναι κοινωνική ιδιοκτησία, όπου η εργατική τάξη, ο λαός θα έχει την εξουσία, που θα υπάρχει σχέδιο κεντρικά επεξεργασμένο, θα ανοίγει το δρόμο για τον εργατικό - λαϊκό έλεγχο, να μπορείς να ελέγχεις αυτήν την κατάσταση. Κι αυτό είναι ζήτημα διαπάλης, γι' αυτό προσπαθούμε να πείσουμε, να ανοίξουμε αυτόν το δρόμο. Αυτός ο δρόμος, όσο δύσκολος να φαίνεται ή ακατόρθωτος, είναι ο μόνος ρεαλιστικός, είναι ο μόνος που δίνει απάντηση.



Όλοι οι άλλοι δρόμοι που προτείνουν, τελικά καταλήγουν σ' ένα μονόδρομο, στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, στην ΕΕ, στους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και σε τέτοιες συμμαχίες των καπιταλιστών, οδηγεί μόνο σε αδιέξοδα. Οδηγεί μόνο ξανά σε νέο κύκλο κρίσης, σε νέα μνημόνια, σε νέες αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, σε «αξιολογήσεις» χωρίς τέλος, σε επιτροπείες χωρίς τέλος και πάει λέγοντας. Αυτά τα έχουμε ζήσει. Αρα, λοιπόν, είναι ζήτημα και ατομικής ευθύνης και βεβαίως σημαντικότερης, πιο αποφασιστικής βελτίωσης της δουλειάς.



Εμείς σε ό,τι μας αναλογεί παίρνουμε την ευθύνη. Πρόσφατα, ΣΤΟ 20ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ, ΣΥΖΗΤΗΣΑΜΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΑΣ, ΚΑΝΑΜΕ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΒΑΛΑΜΕ ΝΕΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ. Πιστεύουμε ότι σήμερα ωριμάζει στην ελληνική κοινωνία να δει ότι αυτές οι επιλογές που έκανε και στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και στους μαζικούς φορείς και στους αγώνες της, αλλά κυρίως στις επιλογές των βουλευτικών εκλογών ή των άλλων εκλογών που διαμορφώνουν πολιτικούς συσχετισμούς, δεν ήταν αυτές που έδωσαν ικανοποίηση των αναγκών της, που οδήγησαν σ' ένα δρόμο διεξόδου απ' την κρίση.



Αρα πιστεύουμε ότι αυτήν την πρόταση πρέπει να συζητήσει ο ελληνικός λαός και Σ' ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΒΑΣΗ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ και ελπίζουμε ότι έτσι θα ανοίξει ο δρόμος αργά ή γρήγορα, το θέμα είναι να μην είναι πολύ αργά.





Περί αντιμνημονιακής συμμαχίας δραχμής και ευρώ



Θέσεις για δηλώσεις στελεχών της ΛΑΕ που καλούν «σε κοινή συμπόρευση όλου του αντιμνημονιακού αριστερού, δημοκρατικού μετώπου, βάζοντας μέσα και το ΚΚΕ».



-- Εμείς είμαστε ανοιχτοί σε συμμαχία με όλους τους εργαζόμενους, σε οποιονδήποτε κλάδο κι αν δουλεύουν, σε οποιαδήποτε γωνιά της Ελλάδας κι αν κατοικούν, αυτήν τη συμμαχία πρέπει να οικοδομήσουμε κι όχι τη συμμαχία κορυφών. Οι διάφοροι που κάνουν τέτοιες προτάσεις - που δεν είναι καινούργιες, έρχονται από πάρα πολύ παλιά, δεκαετίες τώρα κάνουν τέτοιες προτάσεις - ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΚΟΡΥΦΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ, που θα συζητήσουν, ως συνιστώσες, για να καθορίσουν τι γραμμή θα βάλουν στο κίνημα ή πώς ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΟΥΝ ΑΥΡΙΟ ΤΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΔΡΕΣ, ΤΑ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΕΔΡΑΝΑ. Τέτοιες συμμαχίες εμείς τις έχουμε απορρίψει εδώ και πάρα πολλά χρονιά και επιβεβαιωνόμαστε για την καθαρή και συνεπή στάση μας.



Οι κύριοι αυτοί που τα προτείνουν αυτά, τα πρότειναν και πριν ως υπουργοί ή ως βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο τον υπηρέτησαν «ενάντια στα μνημόνια, που θα τα έσκιζαν», για να φτιαχτεί «δημοκρατικό μέτωπο», για να γίνει η «αλλαγή», για να βγει η «αριστερά στην κυβέρνηση» και είδαμε πού οδηγήθηκε. Η γραμμή του κ. Λαφαζάνη και άλλων σχετικών με αυτόν το σχηματισμό που ηγείται ο κ. Λαφαζάνης, είναι η προεκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ πριν αυτός γίνει κυβέρνηση, πριν πάρει την εξουσία και υλοποιήσει αυτό το πρόγραμμα. Προειδοποιούμε και τώρα τον ελληνικό λαό, στην ίδια γραμμή πλεύσης βρίσκονται όλοι αυτοί.



Οι προτάσεις που έχουν - δεν είναι ότι δεν θέλουν, μπορεί να έχουν την καλύτερη των προθέσεων, εμείς ακόμα και τον ΣΥΡΙΖΑ θυμόσαστε δεν τον κακολογούσαμε για κακές προθέσεις, μπορεί και να είχε καλές προθέσεις - το πρόβλημα είναι ότι το σχέδιο που έχουν για την οικονομία, το πρόγραμμα που έχουν για τις προτάσεις διακυβέρνησης, για το τι θέλουν να αλλάξουν και πώς να το αλλάξουν, οδηγεί σε στήριξη μόνο των μονοπωλιακών ομίλων, οδηγεί στο να βρίσκονται μέσα στη στρούγκα της ΕΕ και να προσπαθούν από τα μέσα δήθεν να την αλλάξουν. Λέω τις καλύτερες των προθέσεων...



Αρα, λοιπόν, η λύση είναι ο κόσμος που ακολουθεί αυτούς τους σχηματισμούς, είτε το σημερινό είτε το χτεσινό ΣΥΡΙΖΑ, είτε τη σημερινή ΛΑΕ του κ. Λαφαζάνη, ή άλλους, να συμπαραταχθεί μέσα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα, να παλέψει μέσα εκεί, με όλες του τις διαφορές, να παλέψει και να συμπορευτεί με το ΚΚΕ. Εμείς καλούμε όλους αυτούς να βγάλουν από πάνω τους τις αυταπάτες ότι μπορεί με τέτοιες προτάσεις δήθεν γενικά αντιμνημονιακές, δήθεν αλλαγής κυβερνήσεων ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΗΣ, να μπορέσουν να υπάρχουν πραγματικές αλλαγές, φιλολαϊκές, ανάπτυξη σε όφελος του λαού.



Είναι αυταπάτη, είναι μια ακόμα καλυμμένη κοροϊδία, οδηγεί σε λάθος δρόμους, σε λάθος μονοπάτια. Τέτοια γραμμή εμείς δεν θα την ακολουθήσουμε.



Για τη «δημιουργία νέου ΕΑΜ» και επιστροφή στη δραχμή.



-- Απλά να σας θυμίσω, γιατί νομίζω επαρκώς απάντησα και πολύ αναλυτικά, ότι για «νέα κατοχή», για «νέο ΕΑΜ» και για προτάσεις συνεργασίας με το ΚΚΕ έκανε ο κ. Τσίπρας και ο προηγούμενος Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ πριν το Γενάρη του 2015. Πάλι το ΕΑΜ ήταν στην προμετωπίδα τους. Ακόμα τα λένε. Ξέρετε, είναι και κάποιοι αγνοί αγωνιστές μέσα σε αυτούς που μπορεί να στήριξαν τον Τσίπρα για να κάνει αυτήν τη συνολική μετάλλαξη εκείνο το επτάμηνο.



Εγώ θα σας έλεγα ότι είναι αγνοί και τίμιοι αγωνιστές και δεν είναι σαν τον Τσίπρα, που ξεπούλησε, όπως λένε, όλα τα προηγούμενα που έλεγε προεκλογικά. Ξέρετε ποιο είναι το ζήτημα το οποίο πρέπει να γίνει περισσότερο κατανοητό; Οτι εμείς δεν λέμε για κανέναν ότι ήταν ανέντιμος ή ότι δεν είχε σκοπό να τα κάνει αυτά ή δεν τα πίστευε. Εμείς θεωρούμε ότι το ίδιο το πρόγραμμά τους, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ, ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ, τους οδηγεί συνεχώς να μεταλλάσσονται.



Αυτό έγινε και με τη σοσιαλδημοκρατία απ' τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, στα πρώτα της βήματα, η οποία προήλθε απ' τη διάσπαση του εργατικού, του κομμουνιστικού κινήματος, αυτό έγινε με όλα τα οπορτουνιστικά κόμματα που αποσχίστηκαν από το κομμουνιστικό εργατικό κίνημα. Η πορεία τους είναι προδιαγεγραμμένη όχι μόνο στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη και σε όλες τις χώρες. Αρα, λοιπόν, αυτό το έχουμε γνωρίσει, υπάρχει τεράστια πείρα στο διεθνές κίνημα. Την έχουν πληρώσει οι λαοί αυτήν την πολιτική. Μέχρι και ανατροπές του σοσιαλισμού έγιναν εν ονόματι τέτοιων πολιτικών και τέτοιων απόψεων, στις οποίες πρωτοστάτησαν οι συγκεκριμένοι κύριοι στους οποίους αναφερόσαστε και που αναφέρθηκα κι εγώ.



Αρα, λοιπόν, να μην το συζητάμε άλλο αυτό, νομίζω είναι καθαρή η θέση του ΚΚΕ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ Η ΤΑΛΑΝΤΕΥΟΝΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ, ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΕΙΤΕ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΕΙΤΕ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, όπως τις είπατε, και εκεί να γίνει η συζήτηση. Και έχουμε την ακράδαντη πεποίθηση ότι αν γίνει χωρίς υπερβολές αυτή η συζήτηση μέσα στους εργαζόμενους, πολλοί θα συμπαραταχθούν με την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ και θα συμφωνήσουν με όσα ακριβώς λέει το ΚΚΕ κι ας έχουν και επιμέρους διαφωνίες.







Πηγή: Ριζοσπάστης 16/9/2017 σε 5 και 8


Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Γιατί ο λαός δεν εξεγείρεται;


Αφορμή για το σχόλιο είναι οι πολλές κριτικές που διαβάζω στο διαδίκτυο για το πόσο ώριμες είναι οι καταστάσεις για μαζικές κινητοποιήσεις του λαού αλλά αυτές δεν γίνονται. Κατά κανόνα δε οι κριτικές στρέφονται προς το ΚΚΕ το οποίο θεωρούν ότι «δεν κάνει τίποτα» ή δεν κάνει αυτό που πρέπει, γι αυτό ο λαός δεν εξεγείρεται. Το σχόλιο δεν γίνεται για να απαλλάξει το ΚΚΕ απο τις ευθύνες του που και το ίδιο αναλαμβάνει και έχει απέναντι στο λαό, κάνει και την αυτοκριτική του για τις αδυναμίες αυτές. Αφορά διευκρινίσεις και κάποιες πτυχές της ωρίμανσης της κοινωνικής συνείδησης που πολλοί δεν λαμβάνουν υπόψη όταν κάνουν κριτική.
 

Η ανθρώπινη συνείδηση δεν ωριμάζει ούτε κατά βούληση, ούτε με ωραίες και επαναστατικές διακηρύξεις. Διακηρύξεις «επαναστατικές» υπάρχουν πληθώρα στην κοινωνία και στην πολιτική. Ωστόσο, η ωρίμανση έχει αντικειμενικές νομοτέλειες και υποκειμενικές διαδικασίες που δεν ορίζονται από όποιον το διαπιστώνει ή έχει προτάσεις. 



Φυσικά όλοι αναγνωρίζουμε ότι οι αντικειμενικές κοινωνικές και ταξικές συνθήκες είναι ώριμες. Είναι όμως και οι υποκειμενικές;






Κάποια πραγματικά γεγονότα



Πηγαίνει ομάδα του ΠΑΜΕ στις ουρές ΔΕΗ του Παγκρατίου επί 2-3 μέρες συνέχεια και μοιράζει προκηρύξεις και φυλλάδια για το τι πρέπει να κάνει κάθε άνεργος και φτωχός που υποφέρει. Και φυσικά το πρώτο που έβλεπε ο λήπτης ήταν το κάλεσμα σε οργάνωση στα σωματεία, στη γειτονιά, στο ΠΑΜΕ.



Οι περισσότεροι έδειξαν προβληματισμό ή αδιαφορία ή ακόμη μια στάση «ίδιοι είστε όλοι». Κάποιοι το δέχτηκαν αλλά μόνο όσο αφορά το συναισθηματικό μέρος που αφορούσε το δράμα τους και πως κάποιοι μπορούν να επανασυνδέσουν το ρεύμα. Κάποιοι άλλοι, δυστυχώς, έβγαλαν γλώσσα του στυλ «ήρθατε να κάνετε την κομμουνιστική σας πολιτική; Άντε από δω»! Φυσικά υπήρχαν και αρκετοί θετικοί αποδέκτες αλλά μέχρι εκεί.



Εδώ πέσαμε πάνω στα στερεότυπα  φράγματα αντικομουνισμού και απέχθειας στην πολιτική και στο συνδικαλισμό που δεκαετίες καλλιεργεί το σύστημα με τα μέσα που έχει, από την Παιδεία μέχρι τα μέσα ενημέρωσης.



Όμως ο μοναδικός δρόμος για να αντιδράσει πραγματικά ο λαός, είναι να κατανοήσει και συναποφασίσει ο ίδιος ότι δεν υπάρχει διέξοδος ούτε ατομική, ούτε από «σωτήρες» και μόνο η οργάνωση και η μαχητική αντίσταση μπορεί να παίξει ρόλο στο μέλλον του.



Αυτό όμως δεν γίνεται κατά παραγγελία. Ούτε ισχύει η φράση «Πάντα υπήρχε κάποιος που τους ξεσήκωνε», υπονοώντας ότι σήμερα «δεν υπάρχει». Θα το αντιστρέψω. Πάντα υπάρχει κάποιος για να τους ξεσηκώσει. Αλλά δεν μπορεί να τους το επιβάλει. Χρειάζεται ωρίμανση που δεν εξαρτάται μόνο από αυτόν.



Ούτε γίνεται κάποιος να κάνει ηρωικές ενέργειες, όπως συμβουλεύουν κάποιοι για να πείσει δήθεν τον λαό, καλλιεργώντας όμως έναν αποστασιοποιημένο, στιγμιαίο ενθουσιασμό μέσα στην κοινωνία. Προαπαιτείται η διαρκής λαϊκή συμμετοχή.



Ποιες είναι σήμερα οι «ηρωικές ενέργειες» που μας λένε ότι δεν υπάρχουν;;; Ας πούμε, όχι για τις διαδηλώσεις και απεργίες αλλά όταν το ΠΑΜΕ καλεί τον κόσμο να αποκλείσει το υπουργείο Εργασίας ή των Οικονομικών κλπ και τα αποκλείει, αυτή την ενέργεια πως την αποτιμά η πλειοψηφία; Ως ηρωική; Να σας το πω εγώ κάποιες αντιδράσεις: «Ε, και το ΠΑΜΕ κάνει τα κομμουνιστικά του, με επιδείξεις και ακτιβισμούς»! Κάποιοι άλλοι, ίσως η πλειοψηφία, ικανοποιούνται συναισθηματικά. Όμως σχεδόν κανένας απ έξω δεν μπαίνει μαζί του στους αποκλεισμούς.  Αν κάνουν και όταν κάνουν «ντου» τα ΜΑΤ αυτοί οι πρωτοπόροι είναι μόνοι, οι άλλοι βλέπουν χωρίς να μπαίνουν στη μάχη ή φεύγουν, κάποιοι ευκαιρίας δοθείσης, βρίζουν τους διαδηλωτές, γιατί «παρακωλύουν» την κυκλοφορία και τους καταναλωτές... Οι δε φίλα προσκείμενοι δεν είναι έτοιμοι να αποτελέσουν την εφεδρεία των μαχητών. Πως δεν υπάρχουν πρωτοπορίες λοιπόν; Όμως με πρωτοπορίες δεν γίνεται μαζική λαϊκή κινητοποίηση, πολύ περισσότερο μαζική εξέγερση. Αυτά τα κάνει ο λαός. Οι πρωτοπορίες, οργανώνουν, δίνουν μάχες, τραβούν μπροστά αλλά με τον λαό οργανωμένο από πίσω που αναπληρώνει τις απώλειες και μεγαλώνει τη μάχη. Δεν ξεκόβουν επαινώντας τον εαυτό τους.


 




Και για να μη παρεξηγηθεί κάποιος για άλλες κινητοποιήσεις άλλων φορέων, κυρίως εργατικών, θα έλεγα ότι την ίδια αντιμετώπιση έχουν.



Ιδού λοιπόν για όσους λένε ότι δεν υπάρχει κάποιος να οργανώσει, να πρωτοπορήσει και να κάνει το προσκλητήριο, ιδού και η πρωτοποριακή μαχητική ενέργεια για λογαριασμό όσων υποφέρουν. Όμως δυστυχώς δεν οργανώνονται ακόμη. Η ωρίμανση δεν εκβιάζεται.




Οι κοινωνικές και ταξικές συνειδήσεις φίλοι μου δεν ωριμάζουν κατά βούληση. Ωριμάζουν με δικούς τους όρους και οι πρωτοπόρες οργανώσεις συμβάλουν αποφασιστικά στην ωρίμανση αλλά δεν την παράγουν κατά βούληση. Ο κανόνας είναι οργάνωση και αγώνας και ξανά αγώνας και οργάνωση. Μια διαλεκτική σχέση αλληεξάρτησης όπου το ένα είναι προϋπόθεση του άλλου και η εκκίνηση γίνεται από τα κάτω, απο το σημείο που βρίσκεται αυτή η σχέση και όχι απο μεταφυσιικές ή εγκεφαλικές υποκειμενικές κατασκευές. Μόνο έτσι ωριμάζει η συνείδηση, με την οργάνωση, την εμπειρία και τη μάχη.



Και οι ζητούμενοι ηρωισμοί δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων Δον Κιχώτηδων. Είναι αποτέλεσμα ωρίμανσης ολόκληρης της κοινωνίας από την οποία όταν ένα τμήμα της, κύρια της εργατικής τάξης,  μπαίνει στη μάχη, παράγει τους ήρωες, τους πρωτοπόρους, τους μαχητές, τους ηγέτες. Οι ηγέτες δεν πέφτουν από τον ουρανό, ούτε είναι «καπέλα» των λαϊκών κινητοποιήσεων. Είναι προϊόντα της πραγματικής μάχης που δίνεται κάθε φορά.


Αυτή τη διαδικασία όποιος την παραβιάζει μετατρέπεται σε αριστεριστής υπερεπαναστάτης που νομίζει ότι όλα είναι έτοιμα για εξέγερση, επανάσταση κλπ και το μόνο που λείπει είναι η δική του έφοδος στην εξουσία και στον ουρανό. Λάθος, τραγικό λάθος.



Ωστόσο, όποιος δεν πείθεται, μπορεί να το δοκιμάσει και να μη παραγγέλλει σε άλλους εξεγέρσεις. Και δεν ισχύει ότι «είμαι ένας». Εκατοντάδες μπορεί να βρει και στο διαδίκτυο, όπως μπορώ να έχω γνώση, κυκλοφορούν χιλιάδες παρόμοιοι «έτοιμοι επαναστάτες». Μπορούν να οργανωθούν και να το κάνουν. Δεν το κάνουν όμως. Το παραγγέλλουν, συνήθως, στο ΚΚΕ! Και μετά του κάνουν κριτική!!!



Όσοι θέλετε ατράνταχτο παράδειγμα, θα επικαλεστώ τον Φιντέλ. Μόνο με 82 άτομα ξεκίνησε την επανάσταση και δεν ρώτησε κανέναν τρίτο, ούτε την παρήγγειλε σε άλλους. «Ρώτησε» μόνο τον κουβανέζικο λαό. Ή αλλιώς, είχε διαπιστώσει ότι οι συνθήκες ωρίμασαν, ο λαός ήταν έτοιμος να στηρίξει την επανάσταση και την ξεκίνησε.


 


Όταν όμως εδώ δίνονται καθημερινά δυνατότητες στο λαό να συμμετάσχει, έστω σε διαδηλώσεις, σε καταλήψεις, σε σωματεία, σε απεργίες και η προσέλευση ή στήριξη είναι μικρή, αυτό που προέχει δεν είναι να κάνεις κάποιες ηρωικές ενέργειες αλλά τη δουλειά του μυρμηγκιού: να οργανώσεις τουλάχιστον μια κρίσιμη μάζα αγωνιστών, πρωτοπόρων της εργατικής τάξης και του λαού που θα μπορούν να επιδράσουν μαζικά στην κοινωνία, ώστε οι συνειδήσεις σταδιακά να μεταβάλλονται μαζί με την όξυνση της κρίσης. Τότε ναι, θα έχεις το εφαλτήριο να οργανώσεις μαζικές κινητοποιήσεις του λαού που θα μεταβάλει τους πολιτικούς και ταξικούς συσχετισμούς δυνάμεων.



Αυτό είναι που ακόμη δεν μπορεί να επιτευχθεί. Αν κάποιος έχει αμφιβολίες για τη θέληση ή την δυνατότητα του ΚΚΕ να οργανώσει τον κόσμο σε κινητοποιήσεις, δεν έχει παρά να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο και να αποδείξει τι είναι σωστό.



Ποιο είναι το καθήκον μας; Και οργάνωση και κινητοποιήσεις, στο κάθε στιγμή επίπεδο των λαϊκών δυνάμεων. Ούτε υποτίμηση, ούτε υπερεκτίμηση. Μόνο έτσι οργάνωση και αγώνας μπορούν να συμβαδίσουν διαλεκτικά και να έχουν αποτέλεσμα. Αυτή είναι η διαλεκτική του λαϊκού ξεσηκωμού.