«Μαμά…τυφλένομαι…». Η καθημερινή ζωή σαν αφήγημα…

Σήμερα είδα έναν τυφλό στον δρόμο. Οδικώς εγώ, για λίγα λεπτά κατάφερα να τον παρακολουθήσω.  Ε, οκ, έκανα κι έναν μικρό κυκλάκο, να τον ξαναπετύχω και να παρακολουθήσω όσο περισσότερο μπορούσα την συμπεριφορά του. 

 Ε, για να είμαι ειλικρινής ήθελα να βεβαιωθώ εάν η πρώτη μου εκτίμηση ήταν σωστή.  Πρόκειται όντως για τυφλό άτομο?   Ναι, ναι, μετά τον κυκλάκο ήμουν πλέον σίγουρη.  Αλλά βρε τι κορμοστασιά είχε ο άνθρωπος!  Ο συνοδός του ήταν διαρκώς πλαγιοπίσω του. Ούτε ακριβώς δίπλα του, ούτε ακριβώς πίσω του.  Μα ούτε το χέρι του κρατούσε! Ούτε έκανε χρήση βαδιστικού μπαστουνιού! Γι’ αυτό με μπέρδεψε….

 Δίπλα τους πέρασα! Οδός Δοϊράνης στην Καλλιθέα. Παλιόδρομος, παλιοπεζοδρόμιο, παλιοκατάσταση γεμάτη μικρές παγιδούλες, τύπου λάκκος με τύπου δεντράκι, χωρίς όμως «τύπου παρτέρι».  Δίπλα τους πέρασα… και ξαναπέρασα… και ορκίζομαι ότι ήμουν στην αμφίβολη θέση πως απλά πρόκειται για δύο φίλους γύρω στα 35 που ανεβοκατέβαιναν το άθλιο πεζοδρόμιο αναλόγως τις παγιδούλες. Και ναι, φυσικά δεν μπορούσαν οι δύο φίλοι να βαδίζουν ακριβώς ο ένας δίπλα στον άλλο… Δεν αναζητούσε το χέρι του συνοδού, δεν κοντοστάθηκε, δεν χαμήλωσε το κεφάλι! Η ροή τους ήταν αξιοθαύμαστη. Ο συνοδός καλέ…. Ούτε που έκτεινε το χέρι του για βοήθεια, ούτε φαινόταν, με τόση πλαστικότητα στην κίνησή του ότι έδινε με τον τρόπο του τις οδηγίες.  Μάλιστα φορούσε γυαλιά ο συνοδός που τα διόρθωσε κάποια στιγμή καθώς διόρθωσε και την τσάντα που κρατούσε.  Όμως παράλληλα με αυτή την φυσικότητα ο νέος με τα γυαλιά έδινε τόσο άρτιες εντολές που δύσκολα αντιλαμβάνεσαι ότι συνοδεύει τυφλό. 

 Διέκρινα όμως την ωραία μάχη που έδιναν για να είναι σαν όλους μας, άνθρωποι της διπλανής πόρτας!

  Κάνω την αυτοκριτική μου! 

Πω πω… τι τυχερή που είμαι! Η πρώτη σκέψη!  Πω πω τι φτωχή που είμαι! Η δεύτερη σκέψη. Έχω την όρασή μου και φυσικά δεν έχω ταλαιπωρηθεί όπως ο νεαρός τυφλός.  Αλλά έχοντας την όρασή μου δεν έχω, ούτε στο ελάχιστο, αφουγκραστεί  τη καθημερινότητα ενός τυφλού.  Και γιατί όχι κυρία μου? Τόσοι τυφλοί ζουν ανάμεσά μας... Φτωχή είσαι λοιπόν που στα πρώτα «ηντα» σου αναρωτιέσαι, θαυμάζεις και διερωτάσαι για την απλή ρουτίνα ενός τυφλού.  Πως να είναι άραγε??? Ή σε πόσες αλλαγές  έχει εκπαιδευτεί??? Μα και ο συνοδός! Άξιος στο λειτούργημά του αλλά μετά από πόσες προσπάθειες? Πόσες αποτυχίες? Πόσο φόβο στην τελική….

 Η υπευθυνότητα κρύβει πάντα τον φόβο. Και ο συνοδός ήταν ο ορισμός της υπευθυνότητας σε εκείνη την διαδρομή.

 Η μνήμη έρχεται απότομα… 

«Μαμά τυφλένομαι…» μου είχε πει ο γιος μου κάποτε όταν βάζαμε ορό στα ματάκια του… Τόσο όμορφα το είπε με την λάθος λέξη…. Για να μην το ξεχάσω, έγραψα σε ένα χαρτάκι «τυφλένομαι» και από τότε κοσμεί ένα ντουλάπι στην κουζίνα. 

 Ευτυχώς δεν τυφλώθηκε... όμως θα του περιγράψω αυτή την μικρή στιγμούλα μου.  Θα περιγράψω την αξία να είναι σωστός παρατηρητής της ζωής και σωστός εκτιμητής.  Ότι οφείλει να σέβεται και να συναισθάνεται κάθε μικρή ή μεγάλη αδυναμία των ανθρώπων. Να καταλάβει γιατί πρέπει να σεβόμαστε τους ανθρώπους που βοηθάνε τους συνανθρώπους τους, αναπληρώνοντας μέρος της έλλειψης... Και να η αφορμή για μια ακόμη γλαφυρή συζητησούλα, που μας κάνει σοφότερους. Να μην βλέπουμε απλά… αλλά να κοιτάμε βαθιά! Και, τέλος, να μην υποτιμάμε ποτέ την αξία αυτών που η φύση μας χάρισε και να θαυμάζουμε πάντα όσους έχασαν «κάτι» αλλά αγωνίζονται να το αναπληρώσουν στην καθημερινή τους ζωή.

 Τι λέτε;

 An kai kati, 28/4/2026