Ιρακ: Ο ενδιάμεσος πόλεμος

Οι μορφές του Ιμπεριαλισμού αλλάζουν οι νομοτέλειες μένουν. Ένα 'άρθρο του 2003

 ΗΠΑ ως κύριος εκφραστής των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του κόσμου παύουν διαρκώς και περισσότερο να αναζητούν ηθικούς λόγους για το πόλεμο κατά του Ιράκ. Ενοχλούνται μάλιστα από κείνους που τους καθυστερούν ψάχνοντας να βρουν αυτούς τους λόγους για να νομιμοποιήσουν την επίθεση. Βρισκόμαστε προ ενός νέου σκηνικού. Οι ΗΠΑ θέλουν να στείλουν μήνυμα σε όλο τον κόσμο ότι κάνουν πόλεμο χωρίς ηθικούς λόγους και χωρίς έννοια δικαίου.

 'Έχουν απόλυτη ανάγκη από αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων για να απελευθερωθούν ως κυρίαρχη δύναμη του κόσμου από δεσμά και κανόνες που είναι υπολείμματα μιας εποχής διποδισμού με αντίπαλο δέος και της τότε αναγκαστικής δέσμευσής τους έναντι συμμάχων και αντιπάλων για τήρηση κανόνων «δικαίου και ηθικής», προκειμένου να διατηρήσουν μια σχετική υπεροχή.

Οι πράξεις τους έχουν πραγματικούς λόγους παρ' ότι δεν τολμούν να τους επικαλεσ0ούν τώρα. Ίσως στο επόμενο βήμα τους να θεωρήσουν ότι έφτασε η ώρα να αναγγείλουν στον κόσμο ως ηθικό κίνητρο του πολέμου την παγκόσμια κυριαρχία τους, την υποδούλωση των λαών και την διασφάλιση για λογαριασμό τους των πετρελαίων και των παγκόσμιων αποθεμάτων ενέργειας.

 Δεν είναι καθόλου μακριά η εποχή που το επιχείρημα του "ζωτικού χώρου" του Χίτλερ θεωρήθηκε - δυστυχώς - ως νόμιμο δικαίωμα πολέμου όχι μόνο από τους γερμανούς πλουτοκράτες και σημαντικό μέρος του λαού αλλά και από τους ηγέτες που υπέγραψαν το Σύμφωνο του Μονάχου για την ωμή κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας και τη νομιμοποίηση του Άνσλους (κατάληψη Αυστρίας).

Τώρα ο "ζωτικός χώρος" μετονομάστηκε σε "ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ" τα οποία "νομιμοποιούν" για τους ιμπεριαλιστές κάθε πόλεμο και κάθε επέμβαση. Για το διεθνές δίκαιο, νόμος είναι το δίκαιο των ΗΠΑ!

Πίσω από την πολεμική υστερία κατά του Ιράκ φυσικά δεν κρύβεται απλώς η ανατροπή του Σ. Χουσεϊν του οποίου πολύ καλά στερέωναν επί χρόνια οι ΗΠΑ στην εξουσία. Κρύβεται η αναδιανομή των αποθεμάτων του πετρελαίου και ο έλεγχος της ενεργειακής καρδιάς της Μ. Ανατολής. Οι ΗΠΑ δεν ελέγχουν απόλυτα αυτά τα αποθέματα γιατί έχουν μπει ήδη ανταγωνιστές Γάλλοι, Ρώσοι, Γερμανοί και εθνικές κυβερνήσεις. Οι αμερικανικές εταιρείες μένουν απ' έξω και ζητούν όχι απλά μερίδιο αλλά να τα πάρουν όλα. Όλα όμως μπορούν να τα πάρουν μόνο με βίαια ανατροπή του Σ. Χουσεϊν ώστε να υπάρχει νομική βάση ακύρωσης της νομιμότητας των συμβολαίων πετρελαίου του Ιράκ με τους ανταγωνιστές. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν ενδιαφέρονται για καμία ειρηνική λύση του θέματος αφού αυτό δεν θα επέτρεπε διακοπή της συνέχειας της νομιμότητας στη διακυβέρνηση του Ιράκ ακόμη και αν άλλη κυβέρνηση διαδεχόταν τον Σ. Χουσεϊν.

 

Από την άλλη, ιμπεριαλιστές σύμμαχοι των ΗΠΑ που χωρίς αιδώ συμβορβάδισαν από κοινού την Γιουγκοσλαβία, τo Αφγανιστάν και το Ιράκ στον πρώτο πόλεμο του 1991 παίζουν τώρα το παιχνίδι του ειρηνόφιλου. Καμία ευαισθησία δεν τους έπιασε φυσικά για την ειρήνη. Ούτε οι ηθικοί λόγοι που λείπουν τους κάνουν ειρηνόφιλους (λες και στις άλλες περιπτώσεις είχαν πιο σπουδαίους λόγους από τον Σ. Χουσεϊν). Tα συμβόλαια πετρελαίου που έχουν αποσπάσει οι εταιρείες τους σκέφτονται και δεν θέλουν να τα χάσουν αν ανατραπεί βίαια ο Σ. Χουσεϊν.

Αυτός είναι και ο λόγος που επικαλούνται τον ΟΗΕ, την «πολιτική λύση» κτλ. Θέλουν να διασώσουν τη συνέχεια της διακυβέρνησης στο Ιράκ και να διατηρηθεί η νομική ισχύς των συμβολαίων τους. Κατά τ' άλλα ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία τους είναι βουτηγμένη στο αίμα των λαών.

 Φυσικά για τις ΗΠΑ ο πόλεμος του Ιράκ είναι ένας ενδιάμεσος πόλεμος στο μεγάλο ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξάγεται με πολεμικά, οικονομικά και άλλα μέσα. Οι ΗΠΑ θεωρούν ως "ζωτικό χώρο" για την ύπαρξή τους το ανισοσκελές ενεργειακό τρίγωνο Μ. Ανατολή – Κασπία ­κεντρική Σιβηρία. Όποιος ελέγχει αυτό το τρίγωνο ελέγχει την ενέργεια όλου του κόσμου.

Μια τέτοια εξέλιξη θα βελτιώσει τους όρους εκμετάλλευσης των λαών από το πολυεθνικό κεφάλαιο και θα ανεβάσει το μέσο ποσοστό κέρδους διασώζοντας πολλά οριακά κεφάλαια από αρνητικές αποδόσεις και καταστροφή. Φθηνή ενέργεια με μηδαμινή ανταπόδοση προς τους λαούς είναι ένα καλό κίνητρο πολέμου για το κεφάλαιο.

 Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι οι ΗΠΑ εν όσο διαθέτουν δύναμη θα επιχειρήσουν μετά το Ιράκ την υποταγή του Ιράν για να ενιαιοποιη0εί η κυριαρχία τους σε όλη τη Μ. Ανατολή από Αίγυπτο μέχρι το Αφγανιστάν. Στους επόμενους στόχους θα είναι η Κασπία όπου ήδη διά μέσου της αποσταθεροποίησης και των εθνικιστικών αναταραχών έχουν θέσει πόδι. Κυριότερος στόχος όμως παραμένει το ενεργειακό κέντρο της Σιβηρίας όπου στην πραγματικότητα τα ενεργειακά αποθέματα κάθε τύπου είναι απροσδιόριστα.

 Μια εξέλιξη των πραγμάτων στην πιο πάνω λογική της αναδιανομής του παγκόσμιου πλούτου όχι μόνο θα αιχμαλωτίσει όλο των κόσμο αλλά και τους εν δυνάμει μελλοντικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ σε γεωστρατηγικό επίπεδο Κίνα και Ρωσία. Θα τους θέσει εκτός μάχης και υπό αποκλεισμό.

 Άλλο βέβαια οι ευσεβείς πόθοι και τα σχέδια των ΗΠΑ και άλλο τι θα γίνει στην πράξη. Όλα έχουν τα όρια τους, το ίδιο και η δύναμη των ΗΠΑ. Από ένα σημείο και μετά το κόστος τέτοιων εγχειρημάτων είναι μεγαλύτερο του οφέλους, αφού και οι άλλοι υπερασπίζουν τα συμφέροντά τους, με αποτέλεσμα, στο τέλος,  το κόστος να μεταφραστεί σε πολυεπίπεδη εσωτερική κρίση στις ΗΠΑ.

 Ποιος είναι ο ρόλος των λαών σ' όλο αυτό το σκηνικό; Παρ' ότι φαίνεται ότι τώρα μιλούν τα όπλα υψηλής τεχνολογίας και η τεράστια δύναμη των ιμπεριαλιστών το ξήλωμα μιας τέτοιας υπεροχής όχι μόνο είναι εφικτή αλλά ξεκινά από την απλή αντιπολεμική στάση, περνά στη διαδήλωση και φτάνει μέχρι τη δυναμική κοινωνική αντίσταση και την πολιτική μετάφρασή της σε αντιπολεμικά - αντιιμπεριαλιστικά μέτωπα.

 Μοναδικός ανατρεπτικός παράγων των ιμπεριαλιστικών σχεδίων είναι οι λαοί. Καμία ενδοϊμπεριαλιστική αντίθεση δεν θα μπορεί να αναχθεί ποτέ σε βάση της ειρήνης. Ο πόλεμος ως παράγωγο του εξοντωτικού ανταγωνισμού και του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης κεφαλαίων και χωρών που ενυπάρχουν στο εσωτερικό του καπιταλιστικού συστήματος δεν μπορεί να εξαλειφτεί ως φαινόμενο εντός του ίδιου του συστήματος, παρά μόνο με την εξάλειψη του ίδιου του συστήματος. Διαφορετικά, αναπαράγεται αενάως.

 Έτσι, παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα οι λαοί πρέπει να κινηθούν για να ματαιώσουν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια πολέμου κάνοντας το πρώτο βήμα, από το Ιράκ. Ας είμαστε λοιπόν σε ετοιμότητα, ο πόλεμος σταματά στην αρχή του όχι μετά όταν θα είναι αργά. To δίλημμα "κρέας για τα κανόνια" ή "άνθρωποι εν ειρήνη" πρέπει να απαντηθεί άμεσα από τώρα και με όλους τους τρόπους υπέρ της ειρήνης.

 

(Άρθρο στο περιοδικό «ΕΝΟΤΗΤΑ» της Κίνησης για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ), τεύχος Γενάρης – Φλεβάρης 2003, ενόψει της ετοιμαζόμενης επίθεσης των ΗΠΑ κατά του Ιράκ)