Από αφορμή μια συζήτηση με έναν καλό φίλο που διατύπωσε με ακρίβεια το σύγχρονο φασιστικό φαινόμενο και αυτός ψάχνει να βρει τι είναι αυτό που στράβωσε και έχουμε νέα αναγέννηση και επέλαση του φασιστικού φαινομένου.
Ένας εκτεταμένος προβληματισμός.
Φίλε μου, αυτά που γράφεις είναι ακριβέστατα και μάλλον λιγότερο σκληρά από την πραγματικότητα.
Το θέμα έχει βασανίσει πολλούς ανθρώπους και πολλούς μελετητές. Τι είναι ο φασισμός και από πού προέρχεται;
Σχεδόν όλες οι γενικές περιγραφές που κάνεις τις έχουμε διαβάσει και διδαχθεί και τα νέα στοιχεία σου τις κάνουν σαφέστερες. Και τα οικονομικά στοιχεία ανάμειξης των καπιταλιστών στην αναγέννηση του φασισμού είναι αυτά που γράφεις.
Να πω την αμαρτία μου, εξ αρχής είχα τεράστιο πρόβλημα κατανόησης. Ποιος έκανε ποιόν; Τα φαινόμενα, τεράστιο μέρος των οποίων υπήρχε και πριν, γέννησαν τον φασισμό ή ο φασισμός γέννησε τα φαινόμενα;
Κι επειδή στον μαρξισμό μάθαμε να κυνηγάμε με τη διαλεκτική την αντίθεση, τη νομοτέλεια και την μήτρα που γεννάει ένα φαινόμενο με βασάνιζε πάντα «Η γενεσιουργός αιτία του φασισμού». Αυτή δεν έβρισκα!
Χρόνια παιδεύτηκα ψάχνοντας. Αναγκάστηκα να αλλάξω πεδίο έρευνας. Έψαχνα πλέον νομοτέλεια και όχι περιγραφές. Πήγα στην πολιτική οικονομία. Στην βάση, στην οικονομία και όχι στην πολιτική (διακυβέρνηση), στον πολιτισμό και στο Δίκαιο, δλδ στο εποικοδόμημα.
Αυτό σημαίνει ότι όλα τα επιφαινόμενα του φασισμού τα κατέταξα συγκεντρωτικά στην κατηγορία των αποτελεσμάτων του φασισμού και όχι στην αιτία του. Δεν μπορεί ο φασίστας που δηλώνει το μίσος του για τον λαό, τη δημοκρατία, τον κομμουνισμό, το χρώμα των ανθρώπων κλπ να είναι η αιτία του φασισμού. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι η αιτία.
Αν δεν είχα ασχοληθεί βαθύτερα με την μαρξιστική πολιτική οικονομία ακόμη θα περιέγραφα τα αποτελέσματα του φασισμού ως αιτίες. Δεν είναι αυτό.
Κάτι βαθύτερο
Υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο στον φασισμό που τον ανατροφοδοτεί καθημερινά με δύναμη εξουσίας και με τόσο θράσος, ώστε να αμφισβητεί βιαίως τα πάντα στο εποικοδόμημα του συστήματος, ενώ τροφοδοτείται πάντα από τα υπόγεια του καπιταλισμού! Ο φασισμός και οι διάφορες παραφυάδες του ποτέ δεν έλειψαν από το προσκήνιο ή το παρασκήνιο μετά το πέρασμα του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό στάδιο (20ς αι.). Ποτέ! Και σήμερα σε πολλές χώρες το ίδιο γίνεται και όταν υπήρχαν αποικίες το ίδιο γινόταν και με τις νέες τεχνολογίες στα χέρια τους αυτό γίνεται. Εκτρέφεται παράμερα και ο φασισμός, ως άσσος στο μανίκι του συστήματος.
Μετά πολλών σκέψεων, μελετών και προβληματισμών θεωρώ ότι μπόρεσα να πλησιάσω τη γενεσιουργό αιτία του φασισμού (και του ναζισμού φυσικά). Και αυτή δεν ήταν άλλη από την διατάραξη και αναντιστοιχία των παραγωγικών σχέσεων με τις παραγωγικές δυνάμεις πράγμα που έφερε στο προσκήνιο και την διατάραξη της προηγούμενης απόλυτη διαχείρισης των μέσων παραγωγής και των παραγωγικών δυνάμεων που κατείχαν οι καπιταλιστές στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης οι καπιταλιστές. Κάτι από την αναντιστοιχία και την μάταιη προσπάθεια αντιστοιχίας διατάρασσε τον εσωτερικό νόμο της δικτατορίας του κεφαλαίου.
Βρέθηκαν σε μια απολύτως αφοπλιστική για το κεφάλαιο νομοτέλεια αναλογικότητας παραγωγικών σχέσεων – παραγωγικών δυνάμεων που αντέφασκε με τον καπιταλισμό (δικτατορία του κεφαλαίου) και δεν μπορούσαν να αποφύγουν.
Στο ιμπεριαλιστικό στάδιο τερματίστηκε η τζάμπα εισαγωγή πλούτου από τις αποικίες (εκτατική ανάπτυξη) και παρότι διατηρήθηκε η εξάρτηση και η οικονομική κυριαρχία, έπρεπε να λειτουργήσει ο καπιταλισμός με ίδια μέσα ανάπτυξης (εντατική ανάπτυξη). Την ίδια στιγμή όμως η άνοδος των παραγωγικών δυνάμεων και ιδίως των εργαζομένων που χειρίζονταν τα ανεπτυγμένα μέσα παραγωγής, επέβαλε στο κεφάλαιο την παραχώρηση δικαιωμάτων (από το επίπεδο ζωής μέχρι την αναγκαία παιδεία, επιστήμη, υγεία, απόκτηση ικανοτήτων κλπ) διαφορετικά η παραγωγικότητα της εργασίας, της ανταγωνιστικότητας και των κερδών θα λάμβαναν την κατιούσα, μαζί και οι επιχειρήσεις.
Όπως επί δουλοκτησίας ο δούλος δεν ήταν ποτέ δυνατόν λόγω σχέσεων, επιπέδου κινήτρων και πνευματικών αποθεμάτων να δουλέψει αυτόβουλα την γεωργική ή βιοτεχνική παραγωγή και έτσι εγκαταλείφθηκε η δουλεία ως ακατάλληλη για τα νέα μέσα παραγωγής έτσι οι απελεύθεροι δούλοι απέκτησαν δικαιώματα επί της παραγωγής, έγιναν δουλοπάροικοι μεσιαγάρηδες και κοσμεκιάρηδες και ο κόσμος γνώρισε νέα ανάπτυξη, τόση που στο τέλος δημιουργήθηκαν οι όροι και η αναγκαιότητα περάσματος σε ανώτερο επίπεδο, στον καπιταλισμό. Χωρίς αυτά η παραγωγή των τσιφλικάδων και γαιοκτημόνων δεν ήταν δυνατή!
Αυτό έπαθαν και οι καπιταλιστές! Έπεσαν στην παγίδα μιας απολυτής νομοτέλειας εξουσίας και ελέγχου που γεννιέται στα συστήματα στην αρχή με αντιστοιχία παραγωγικών σχέσεων – παραγωγικών δυνάμεων και με το πέρασμα στον ιμπεριαλισμό βρέθηκαν σε μια παγίδα που γεννάει κάθε παρακμή του συστήματος όταν οι παραγωγικές σχέσεις δεν αντιστοιχούν στο επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων.
Ταξικός «διάλογος»
Αστική τάξη: θέλουμε όλα τα αρχικά μας δικαιώματα στο κεφάλαιο και στην εργασία! Νόμος είναι το δίκαιο του κεφαλαίου.
Εργατική τάξη: Ό,τι παράγουμε με την εργατική μας δύναμη είναι εργασία μας και μας ανήκει! Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη.
Σε εποχή παρακμής του συστήματος αρχίζει ένα άτυπο και τυπικό «παζάρι» της αστικής τάξης με την εργατική τάξη που βασίζεται στο αδιέξοδο παραγωγικότητας και ανάπτυξης με όρους απόλυτης υποταγής της εργατικής τάξης.
Για να συνεχιστεί η ανάπτυξη κερδών, ανταγωνιστικότητας, επιβίωσης του συστήματος έπρεπε να παραχωρηθούν δικαιώματα στην εργατική τάξη σε αυτή δηλαδή που είναι ο νεκροθάφτης του συστήματος και ταυτόχρονα ο μόνος δημιουργός πλούτου για το σύστημα! Το δίλημμα ήταν σκληρό. Αν παραχωρηθούν δικαιώματα τότε αγγίζεται άμεσα το κέρδος και το ιερό δικαίωμα απολύτου ελέγχου των παραγωγικών δυνάμεων, πράγμα φουρνέλο για το σύστημα αφού το τελικό δικαίωμα του εργάτη είναι να είναι «όλη η παραγωγή δική του» (Νόμος είναι το Δίκαιο του Εργάτη)! Και όσο οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις αναπτύσσονταν δίνοντας νέα δικαιώματα τόσο πιο πολύ αυτά ήταν απαραίτητα για τη συνέχιση της ανάπτυξης στο επόμενο στάδιο και τόσο πιο «αιχμάλωτοι» ήταν οι καπιταλιστές! Δηλαδή ή νέα υπονόμευση ή ανάπτυξη κερδών δεν έχει!
Στην πράξη αυτά γινόταν συνείδηση από την αστική τάξη μόνο με τις σκληρές κινητοποιήσεις των εργαζομένων και του λαού αλλά και από άλλους παράγοντες της εσωτερικής διαδικασίας παραγωγής. Τυποποιούνται προσωρινά, ανάλογα με τον ταξικό και πολιτικό συσχετισμό δυνάμεων των δύο τάξεων στο σύνταγμα, στη νομοθεσία ή σε συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Τι συνέβη τότε; Οι καπιταλιστές δεν είναι βλάκες για να μη καταλαβαίνουν ότι η ιδιοκτησία τους και τα κέρδη τους είναι αιχμάλωτα ενός ελάχιστου αναγκαίου επιπέδου εργατικών δικαιωμάτων, κάτω από το οποίο η παραγωγικότητά και ανταγωνιστικότητα πήγαινε περίπατο. Χωρίς αυτά, κέρδη και νίκη στον ανταγωνισμό γιόκ, είτε τους το πουν οι εργαζόμενοι είτε όχι. Έβλεπαν την εμφανή ή αφανή αντίσταση των εργαζομένων στα αποτελέσματα της παραγωγής.
Το άλμα προς τα πίσω μέσω φασισμού
Αυτό ήταν! Επιχείρησαν να ξεπεράσουν το αδιέξοδο παραβιάζοντας τη νομοτέλεια «δικαιώματα εργαζομένων = παραγωγή νέων κερδών» με στόχο να έχουν και μεγάλη παραγωγικότητα και μηδέν δικαιώματα για τους παραγωγούς! Όλα τα δικαιώματα θα τα έχει μόνο το κεφάλαιο! Στην ουσία αποφάσισαν να πυροβολούν τα πόδια του συστήματος για να… τρέχει γρήγορα!
Για πολλούς αστούς μόνο η αιματηρή και βίαια καταστολή όλων των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και του λαού μπορεί να επαναφέρει τα «απολεσθέντα» απόλυτα δικαιώματα των καπιταλιστών στην πρότερη απεριόριστη θέση (αυθαιρεσία)! Την δε παραγωγικότητα που χάνει ο εργάτης όταν χάνει τα δικαιώματα, σκόπευαν να την πετύχουν με τη απόλυτη βία, μέχρι κατωτάτων, εντελώς απαραίτητων μέσων για την επιβίωση, των εργαζομένων! Οποία αυταπάτη! Αυτό το σχέδιο φυσικά το είδαμε ως αποτυχία και στους εργάτες των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ο φασισμός σχεδίασε πολιτικά τη θέση των εργαζομένων χωρίς δικαιώματα με τα ελάχιστα για τη στοιχειώδη παραγωγικότητα της εργασίας του.
Η πρώτη αρχή του φασισμού.
Μετά από πολλά χρόνια αυθόρμητων η σχεδιασμένων δοκιμών, ο «σοσιαλιστής» Μπ. Μουσολίνι ήταν ο πρώτος που κατανόησε την απόλυτη ανάγκη του συστήματος και πραγματοποίησε τη σύνθεση της ταξικής και πολιτικής εξουσίας στον καπιταλισμό με την σύζευξη της ταξικής δικτατορία του κεφαλαίου στην οικονομία (βάση), με την πολιτική δικτατορία στην πολιτική (εποικοδόμημα). Στα πάντα η δικτατορία του κεφαλαίου μεταφράζονταν σε καθημερινότητα!
Έτσι γεννήθηκε ο φασισμός, και κατ’ επέκταση ο ναζισμός, στα κατάβαθα υπόγεια του συστήματος, στο βάθος των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων σαν την εναλλακτική λύση όταν τα δικαιώματα των εργαζομένων υπονομεύουν το σύστημα! Αιτία είναι πάντα η ανάγκη επιστροφής πίσω στο απόλυτο δικαίωμα διεύθυνσης των παραγωγικών δυνάμεων στις στενές καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις («θέλω πίσω τη ζωή μου» θα φώναξε στεντόρεια το κεφάλαιο!) αφού θεωρούσαν ότι μόνο αυτή η οπισθοδρόμηση διασφάλιζε ανάπτυξη, κέρδη, εξουσία και αιωνιότητα! Το ακριβώς αντίθετο γινόταν όμως με αυτές τις διαδικασίες!
Τι δεν υπολόγιζαν καλά όταν αφαιρούσαν όλα τα δικαιώματα; Την «Λευκή Απεργία»!
Οι καπιταλιστές δε γνώριζαν πόση δύναμη και βάθος έχει η «Λευκή Απεργία» του εργατικού δυναμικού και πόσες άπειρες μορφές παίρνει. Μια από αυτές, η πιο κύρια, είναι αυτή που φαινομενικά δεν παραβιάζει καμία εντολή της εργοδοσίας ή ίσως μάλιστα τις εφαρμόζει με άκρα σχολαστικότητα και αργόσυρτη ακρίβεια για να μη κάνει κανένα… «λάθος»! Σημαίνει όμως και ότι ο εργαζόμενος δεν καταβάλει καμιά προσπάθεια, θέληση και εθελοντική ιδέα για την αύξηση της δικής του παραγωγικότητας αφού κανένα δικαίωμα αποφέρει. Ο εργάτης δεν πουλάει μόνο την εργατική του δύναμη, πουλάει και την θέληση για εργασία επιζητώντας μάλιστα να αμειφθεί καλύτερα. Χωρίς αυτή τη θέληση η εργατική δύναμη είναι νεκρό εμπόρευμα. Στη λευκή απεργία ο εργάτης δεν κάνει τίποτα απολύτως αν δεν τον διατάξουν με βία. Έτσι αποφεύγει να κάνει και τα πιο απλά και αυτονόητα χωρίς διαταγή. Αυτή η «απεργία» της θέλησης και της σκέψης όμως είναι η μισή παραγωγική αξία της εργατικής δύναμης που τώρα παράγει κατά το πρότυπο ζόμπι! Όταν αυτή η «απεργία», που είναι και πολύ μεταδοτική, αποκτήσει συλλογικό χαρακτήρα η καταστροφή χτυπάει την πόρτα του συλλογικού εργοδότη που τα ήθελε όλα και τώρα κινδυνεύει να τα χάσει όλα!
Με τέτοιες μέθοδες είδαμε πολλές χώρες, που πέρασαν από πολιτικές δικτατορίες να καταλήγουν σε μεγάλη υστέρηση. Συνήθως στο πρώτο διάστημα της δικτατορίας φαινομενικά οι αυθαίρετες αποφάσεις δίνουν την αίσθηση γρήγορης λύσης προβλημάτων! Στην πράξη μπαίνουν σε μια ατελείωτη διαδικασία αποφάσεων και λεπτομερειών επί παντός επιστητού, ακριβώς δηλαδή φορτώνουν την λευκή απεργία με δικά τους βάρη!
Αδιέξοδο; Η αστική τάξη, αν δεν την ανατρέψει η εργατική τάξη, δεν έχει ποτέ αδιέξοδο!
Τότε η αστική τάξη αναζητά σωτήρες και πολλοί αστοί πολιτικοί τρέχουν να τη συνδράμουν με «νέες ιδέες» για να μην επέλθει μια κατάσταση που μπορεί να είναι και επαναστατική.
Έτσι οι καπιταλιστές οπαδοί της αστικής δημοκρατίας σε συνεργασία με τα αστικά κόμματα (όσα υπάρχουν κάθε φορά) και αστούς πολιτικούς επαναφέρουν τη μέθοδο «δικαιώματα εργαζομένων για ανάπτυξη κερδών» και αρχίζει ξανά νέος κύκλος λειτουργίας του συστήματος με παραβίαση των νομοτελειών του κάτι που στο τέλος θα οδηγήσει σε νέα πολύ ανώτερα αδιέξοδα και στην ανατροπή του. Αυτό είναι το κόστος που πληρώνει και είναι αναπόφευκτο αφού περνάει το τελευταίο στάδιο ύπαρξης μέσα σε παρακμή και αδιέξοδα.
Φυσικά αυτά όλα αυτά είναι πολύ απλά. Η ανάλυση ακόμη και σε πρώτο βαθμό είναι απίστευτα περίπλοκη και δύσκολη. Αλλά είμαι βέβαιος ότι κάπως έτσι πρέπει να ανιχνευθεί η κύρια αντίθεση και αντίφαση του καπιταλισμού που είναι η γενεσιουργός αιτία του φασισμού.
**********/
Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2008
Η γενεσιουργός αιτία του φασιστικού φαινομένου
Ένα άρθρο που το έγγραψα πριν αρκετά χρόνια, δείχνει τις δυσκολίες διατύπωσης και τις πολύπλοκες σχέσεις, ιδίως σε βαθμό νομοτελειών και πολιτικής οικονομίας.
https://aristeripolitiki.blogspot.com/2008/02/blog-post_9136.html
Σχετικά:
Σάββατο 15 Ιουλίου 2023
Η νέα απειλή του φασιστικού τέρατος – Ο ρόλος των ιδιωτικοποιήσεων σήμερα
https://aristeripolitiki.blogspot.com/2023/07/blog-post_15.html
Η δικτατορία του κεφαλαίου γεννοβολάει «αυγά του φιδιού» και η αστική δημοκρατία τα εκκολάπτει!
http://aristeripolitiki.blogspot.com/2023/06/blog-post_14.html
Η νέα τάση στην Ευρώπη είναι τα εθνικά κόμματα, σημειώνουν άλμα και λόγω Ρωσίας - Στην Ελλάδα η ΝΔ κινδυνεύει από τα δεξιά
Το αρχικό κείμενο - αιτία
Η διαχρονική, νοσηρή γοητεία και η αναβίωση του Ναζισμού
Του Ιωάννη Δαμίγου
Η επιβίωση και αναβίωση του Ναζισμού (Νεοναζισμός) στις μέρες μας, αποτελεί ένα από τα πιο ανησυχητικά φαινόμενα της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας παγκοσμίως. Αν και το χιτλερικό καθεστώς ηττήθηκε στρατιωτικά το 1945, οι ιδεολογικές του ρίζες δεν ξεριζώθηκαν πλήρως. Σήμερα, το “τέρας” αυτό επανέρχεται στην επιφάνεια, μεταλλαγμένο, προσαρμοσμένο στον 21ο αιώνα και εκμεταλλευόμενο τις σύγχρονες κρίσεις. Ποιες είναι αυτές οι αειφόρες ρίζες του; Γιατί διαρκώς ελκύει νέους ανθρώπους; Γιατί το παγκόσμιο κεφάλαιο στηρίζει και ενισχύει τον Ναζισμό;
Οι αιτίες πολλές και διαχρονικές, απλές αλλά και σύνθετες, που προκύπτουν καθημερινά σαν πονηρές μα και έξυπνες παγίδες, σε λαϊκές βάσεις. Η φτώχεια, η ανεργία και η οικονομική ανασφάλεια στρέφουν απελπισμένους πολίτες σε ακραίες, λαϊκίστικες λύσεις. Η προσφυγική κρίση τροφοδοτεί την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον φόβο για την αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στην αγοραία πολιτική και την κατ’ επίφαση δημοκρατία, ενισχύει τον αυταρχισμό. Ο φόβος της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, γεννά έναν επιθετικό, φανατικό εθνικισμό. Εμφάνιση ακροδεξιών και νεοναζιστικών σχηματισμών που εισέρχονται σε κοινοβούλια (όπως συνέβη ιστορικά με τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα ή με ρεβανσιστικές τάσεις στη Γερμανία). Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι κρυπτογραφημένες πλατφόρμες, χρησιμοποιούνται για στρατολόγηση νέων, διασπορά fake news και ρητορικής μίσους. Διείσδυση σε συνδέσμους οπαδών και δημιουργία ταγμάτων εφόδου με προπέτασμα τον αθλητισμό. Προσπάθεια παραποίησης της ιστορίας. Τώρα, η διαχρονική, νοσηρή γοητεία και αναβίωση του Ναζισμού οφείλεται κυρίως στην εργαλειοποίηση του συλλογικού φόβου, στην υπόσχεση μιας απόλυτης ταυτότητας και στην απλουστευτική ερμηνεία σύνθετων κοινωνικών κρίσεων. Παρά την καθολική ιστορική και ηθική του καταδίκη, το φαινόμενο αυτό συνεχίζει να επιβιώνει και να μεταλλάσσεται, εξαιτίας συγκεκριμένων επιτηδευμένων ψυχολογικών, κοινωνικών και πολιτικών μηχανισμών. Ψυχολογικός άξονας: Καλλιέργεια θυμάτων και απειλής, μετατροπή του φόβου σε επιθετικότητα. Κοινωνικός: Προσφορά αυστηρής ιεραρχίας, αντικατάσταση της ατομικής ευθύνης με τυφλή υπακοή. Πολιτικός: Λαϊκισμός και εθνικιστική έξαρση, aποσταθεροποίηση των δημοκρατικών θεσμών. Η επιβίωσή του, δεν βασίζεται στην ορθολογική σκέψη, αλλά στην πολιτική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πρωτογονισμού, ο οποίος ενεργοποιείται κάθε φορά που οι δημοκρατικές κοινωνίες αποτυγχάνουν να προσφέρουν δικαιοσύνη, ασφάλεια και όραμα για το μέλλον. Ακριβώς δηλαδή, αυτό που συμβαίνει κατά κόρον στην χώρα μας, τόσο στην Ευρώπη; όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο ναζισμός και ο νεοναζισμός ελκύουν νέους χρησιμοποιώντας στοχευμένες στρατηγικές ριζοσπαστικοποίησης για να προσελκύσουν άτομα σε μια ευαίσθητη ηλικία μετάβασης. Οι νέοι που νιώθουν απομονωμένοι ή περιθωριοποιημένοι, βρίσκουν μια έτοιμη, ισχυρή ομάδα. Η ένταξη παρέχει συντροφικότητα και την ψευδαίσθηση ότι ανήκουν σε κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους. Άλλωστε, η κοινωνική καταδίκη της ιδεολογίας λειτουργεί μερικές φορές αντίστροφα, ελκύοντας όσους αναζητούν την ακραία πρόκληση των ορίων Η ρητορική του ναζισμού βασίζεται στην φυσική και φυλετική ανωτερότητα, προσφέροντας κύρος σε νέους με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Όσο για την σχέση μεταξύ του παγκόσμιου κεφαλαίου (μεγάλες επιχειρήσεις, βιομήχανοι, τράπεζες) και του ναζισμού, αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα της σύγχρονης ιστορίας και της πολιτικής οικονομίας. Ιστορικά και θεωρητικά, η στήριξη αυτή δεν βασίστηκε σε ιδεολογική ταύτιση, αλλά σε χρησιμοθηρικά και οικονομικά κίνητρα. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, οι εγχώριοι και διεθνείς κεφαλαιοκράτες, φοβούνταν την εξάπλωση του κομμουνισμού. Ο Χίτλερ παρουσίασε τον εθνικοσοσιαλισμό ως το απόλυτο ανάχωμα ενάντια στον μπολσεβικισμό. Μόλις ανέβηκαν στην εξουσία, οι Ναζί, απαγόρευσαν τα ελεύθερα εργατικά συνδικάτα και τις απεργίες. Αυτό εξασφάλισε στις μεγάλες βιομηχανίες σταθερότητα, χαμηλό εργατικό κόστος και πειθαρχημένο εργατικό δυναμικό. Γερμανικοί κολοσσοί (όπως οι Krupp, IG Farben, Siemens, Volkswagen) και ορισμένες ξένες πολυεθνικές συνεργάστηκαν στενά με το ναζιστικό καθεστώς. Τα τεράστια προγράμματα επανεξοπλισμού της Γερμανίας απέφεραν μυθικά κέρδη. Αντίθετα με την κοινή αντίληψη περί κρατικού ελέγχου, η ναζιστική Γερμανία εφάρμοσε εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις τραπεζών, σιδηροδρόμων και χαλυβουργιών κατά τη δεκαετία του 1930, ενισχύοντας το ιδιωτικό κεφάλαιο. Tο κεφάλαιο ιστορικά τείνει να συνεργάζεται με οποιοδήποτε καθεστώς εγγυάται τη σταθερότητα της αγοράς, την προστασία της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και την κερδοφορία, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για δημοκρατία ή δικτατορία. Οι τράπεζες της Wall Street (π.χ. J.P. Morgan) διοχέτευσαν δάνεια δισεκατομμυρίων στη Γερμανία τη δεκαετία του 1920. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), δημιουργήθηκε στην Ελβετία από κεντρικές τράπεζες (συμπεριλαμβανομένων της Γερμανίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ). Παρέμεινε πλήρως ενεργή κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, λειτουργώντας ως πύλη των Ναζί προς τις διεθνείς αγορές. Δέχθηκε (ξέπλυνε) τον χρυσό που έκλεψαν οι Ναζί από τις κεντρικές τράπεζες των κατεχόμενων χωρών (π.χ. Τσεχοσλοβακία, Αυστρία). Η Chase National Bank, συνέχισε να συνεργάζεται με το ναζιστικό καθεστώς ακόμη και μετά την έναρξη του πολέμου, παγώνοντας λογαριασμούς Εβραίων στη Γαλλία. Η Union Banking Corporation (UBC): Αμερικανική επενδυτική τράπεζα (με διευθυντή τον Prescott Bush, παππούς του 43ου Προέδρου, Τζορτζ Ου. Μπους του νεότερου), που διαχειριζόταν περιουσιακά στοιχεία του Γερμανού βιομήχανου Fritz Thyssen, βασικού χρηματοδότη του Χίτλερ. Τράπεζες της Βρετανίας, λείπει ο Μάρτης από την σαρακοστή; όπως η Τράπεζα της Αγγλίας (υπό τον Montagu Norman) στήριξε την πολιτική του κατευνασμού, αποδεσμεύοντας τσεχοσλοβακικό χρυσό υπέρ της ναζιστικής Reichsbank το 1939. Η Ελβετία ψήφισε τον εμβληματικό νόμο για το τραπεζικό απόρρητο το 1934, που προβλήθηκε ως μέτρο προστασίας των περιουσιών των Γερμανών Εβραίων από τις κατασχέσεις της Γκεστάπο. Στην πράξη, επέτρεψε σε ναζιστικά στελέχη και ξένους συνεργάτες τους να κρύψουν τεράστια, παράνομα κεφάλαια με πλήρη ανωνυμία. Η ανεξάρτητη επιτροπή Volcker, αποκάλυψε δεκάδες χιλιάδες λογαριασμούς θυμάτων που είχαν αποσιωπηθεί από τις τράπεζες. Οι μεγάλες Ελβετικές τράπεζες (όπως η UBS και η Credit Suisse) αναγκάστηκαν το 1998, να υπογράψουν δικαστικό συμβιβασμό ύψους 1,25 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την αποζημίωση των επιζώντων του Ολοκαυτώματος και των απογόνων τους.
Η Δεξιά, από φύσει και θέσει συμφεροντολογικός χαμαιλέοντας, προσαρμοζόταν επιτήδεια και συνέδραμε υλικά, στις ναζιστικές εκφάνσεις από πάντα. Κάθε φορά, που η αλόγιστη και άπληστη καπιταλιστική κρίση οδηγείται στο προφανές αδιέξοδο, επιζητεί και βρίσκει λύση μέσα από την χρηματοδότηση και την επένδυση πολέμων. Ο έλεγχος της παιδείας, άρα το έλλειμμα που επιβάλει στην κρίση και στην σκέψη, είναι το μεγάλο όπλο, επίτευγμα, που της προσδίδει διαχρονικά μια νοσηρή γοητεία, μέσω της οποίας αναβιώνει αενάως. Εφόσον δεν υπάρχει δυνατότητα μελέτης της ιστορίας, των γενεσιουργών αιτίων, της κατανόησης λειτουργιών, προς γνώση και παραδειγματισμό αποφυγής του ολοκληρωτισμού, οι πηγές του ναζισμού θα σχηματίζουν χειμάρρους ολέθρου, που θα παρασύρουν όποτε παραστεί ανάγκη, τους ίδιους τους οπαδούς του, αλλά και τους άπειρους αδαείς. Οι προνοήσαντες και διασωθέντες, (όπως οι τότε ηττημένοι ναζιστές, βοηθούμενοι από τους βιομήχανους και τις τράπεζες, διέφυγαν με κεφάλαια, στην Αργεντινή, Χιλή, Παραγουάη κλπ), θα είναι πάντα οι βιομήχανοι και οι άγγελοι προστάτες τους, τράπεζες. Και πάλι από την αρχή …
Ανοιχτό Παράθυρο
Η διαχρονική, νοσηρή γοητεία και η αναβίωση του Ναζισμού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου