Κρίση και κέρδη….

Ο όμιλος Μότορ Όιλ ανακοίνωσε ότι αύξησε τα καθαρά κέρδη του στο α΄ εξάμηνο του 2011 έναντι του αντίστοιχου εξαμήνου του 2010, κατά 436,22%, από 19,6 εκατ. ευρώ στο αντίστοιχο εξάμηνο πέρυσι στα 105,1 εκατ. ευρώ φέτος!

Τα ΕΛ.ΠΕ. (Ελληνικά Πετρέλαια) για το ίδιο διάστημα ανακοίνωσαν ότι τα καθαρά κέρδη των ανήλθαν στα 179 εκατ. ευρώ έναντι 59 εκατ. ευρώ, αυξήθηκαν δηλαδή κατά 203,38%!

Μόνο χθες, 31/8/2011, τα διυλιστήρια αύξησαν όλα τα καύσιμα κατά 7 λεπτά το λίτρο!!! Σήμερα δε ειχαμε νέα αύξηση 7 λεπτά στις βενζίνες και 4 λεπτά στο πετέλαιο! Δεν έχουν τελειωμό οι αυξήσεις κερδών στα μονόπώλια και οι μιεώσεις μισθών τους εργαζόμενους.

Μιλάμε για καθαρά κέρδη χωρίς αυτά που ντύνονται δαπάνες!

Πώς να δικαιολογηθεί αυτό όταν στο ίδιο διάστημα οι πωλήσεις πετρελαιοειδών έπεσαν, σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ., κατά 17,2%; Πως; Είμαστε τόσο αφελείς που να μη καταλάβουμε ότι οι εργαζόμενοι (φτηνή εργασία για πωλήσεις και εξαγωγές) και οι καταναλωτές ληστεύθηκαν και παράλληλα οι βενζινοπώλες συνθλίφτηκαν από τις εταιρείες με αποτέλεσμα 1.100 πρατήρια κλειστά στη περίοδο μνημονίου;

Παράλληλα οι εξαγωγείς αύξησαν τις εξαγωγές τους κατά 40,04%.!Τα κέρδη που αποκόμισαν είναι άγνωστα δεδομένης και της κατακόρυφης μείωσης των μισθών στο εσωτερικό και των φοροαπαλλαγών και φορο-επιστροφών που μετατρέπονται σε κέρδη.


Έκπληξη δημιουργεί η μεγάλη αύξηση των εξαγωγών προς χώρες χαμηλού εργατικού κόστους όπως η Ν.Α. Ασία (+267,89%) και προς Αίγυπτο, Τουρκία, Β. Αφρική… Δηλαδή στην Ελλάδα η εργασία γίνεται σχετικά πιο φτηνή από τις χώρες αυτές!

Έτσι η κυβέρνηση καταφέρνει να μετατρέπει σε πλούτο των μονοπωλίων τη μείωση των μισθών που υποτίθεται ότι θα οδηγούσαν στη μείωση του χρέους και των ελλειμμάτων τα οποία «παραδόξως» αυξάνουν.

Την ίδια στιγμή μειώνονται οι συντάξεις και όλοι οι μισθοί ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, αυξάνεται κατά 76,92% ο ΦΠΑ στα φαγητά εστίασης και τα αναψυκτικά, οι λιανικές πωλήσεις μειώθηκαν κατά 11,7% και εμείς καλούμαστε να επωμισθούμε νέα τοκοχρεολύσια από το νέο δημοσιονομικό έλλειμμα που εξ αιτίας των φοροαπαλλαγών του κεφαλαίου θα ανέλθει στο 8,8% του ΑΕΠ.

Έπειτα μας λένε να επωμισθούμε όλοι τα βάρη της κρίσης και θέλουν και να τους πιστέψουμε. Μα τα στοιχεία δείχνουν καθαρά ποιος βιώνει κρίση, ποιος την πληρώνει και ποιος αποκομίζει, εν μέσω της κρίσης, τρελά κέρδη.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΟΤΙ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΚΡΙΣΗ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΤΡΕΛΑΘΕΙ ΣΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΠΑΘΑΙΝΟΥΝ «ΚΡΙΣΗ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΩΝ ΚΕΡΔΩΝ»!!!

Η Λιβύη σε διεθνές ξεπούλημα

Το ΝΑΤΟ έδωσε νέα ώθηση στην αραβική άνοιξη μας παραπληροφορεί ο κ. Γιώργος Παυλόπουλος για τη νίκη των αντικαθεστωτικών στη Λιβύη σε άρθρο του στην «ΗΜΕΡΗΣΙΑ» 27-28/8/2011! Πόσο άνοιξη είναι αυτή που ρίχνει έναν δυνάστη που κρατούσε τον κρατικό πλούτο στην ίδια τη χώρα και τον αντικαθιστά με δυνάστες - ανδρείκελα που την ξεπουλάνε αυτό δεν ενδιαφέρει τον κ. δημοσιογράφο. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να μας πει ότι η ελευθερία ήρθε με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και ότι το μοντέλο αυτό το δέχονται όλοι χωρίς την παραμικρή αντίρρηση.

Πως νίκησε η «επανάσταση» στη Λιβύη; Μας το λέει στα ίσα ο κ. Παυλόπουλος: «Πολύ απλά: χωρίς τις 10.000 επιχειρήσεις των βομβαρδιστικών του ΝΑΤΟ, τη βοήθεια των δορυφόρων του, των συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου και των ειδικών δυνάμεων στο έδαφος (τη δράση τους έχει παραδεχθεί ξεκάθαρα η Βρετανία), όχι απλώς δεν θα είχε ανατραπεί ο Καντάφι, αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα είχε καταστείλει βίαια την εξέγερση εναντίον του και θα είχε βυθίσει στο αίμα το επίκεντρό της, τη Βεγγάζη.»

Τώρα δηλαδή δεν βυθίστηκε η χώρα στο αίμα!

Οι λαοί εγκρίνουν τους ιμπεριαλιστικούς βομβαρδισμούς!

Μας λέει παρακάτω ότι αυτό αποτελεί το «ΝΕΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΣΗ»! Και όμως είναι παλιό όσο και οι λάσπες του ιμπεριαλισμού! Όπως ισχυρίζεται «Τα αεροπλάνα των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και άλλων χωρών βομβάρδιζαν επί πέντε περίπου μήνες μια αραβική χώρα, όμως στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες πρακτικά δεν κουνήθηκε φύλλο -κάτι που, προφανώς, θα ήταν αδιανόητο μέχρι πριν από μερικά χρόνια, όπως άλλωστε αποδεικνύει ο ξεσηκωμός που είχε σφραγίσει την εισβολή των ΗΠΑ και της Βρετανίας στο Ιράκ, το 2003. Ήταν μια ανθρωπιστική αποστολή(!!!), που ταυτόχρονα εξυπηρετούσε στρατηγικούς στόχους.»


Μπράβο ανθρωπιστική αποστολή! Δηλαδή ο άλλες αποστολές στη Βοσνία, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ κλπ τι ήταν;


Επόμενος στόχος η Συρία.


Συνεχίζοντας μας ενημερώνει ότι «Έστω κι αν μοιάζει πολύ δύσκολη η επανάληψη του σεναρίου που εφαρμόστηκε στη Λιβύη και στην περίπτωση της Συρίας -του επόμενου μεγάλου και ασυγκρίτως πιο σημαντικού στόχου της Δύσης- το συμπέρασμα δεν αλλάζει. «Βεβαίως, είναι οι Λίβυοι εκείνοι που θα καθορίσουν το μέλλον τους, όμως οι ΗΠΑ έχουν αναμφίβολα το δικαίωμα να δείξουν στον κόσμο ότι η επέμβαση του ΝΑΤΟ πέτυχε το στόχο της, που ήταν να απομακρυνθεί ένας δικτάτορας, να σωθούν ζωές(!!!) και να ανέλθει στην εξουσία μια νέα κυβέρνηση, η οποία θα σέβεται το λαό της και δεν θα στηρίζει την παγκόσμια τρομοκρατία», τόνιζε προχθές η WSJ στο κεντρικό της άρθρο, ξεκαθαρίζοντας προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ ότι αυτή είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη.»


Βασικά αυτό που ενδιαφέρει βέβαια είναι η… «ΕΥΚΑΙΡΙΑ»!

Το ξαναμοίρασμα του κόσμου και το «ψητό»


Το θέμα ήταν να κλαπεί τζάμπα ο ορυκτός πλούτος της Λιβύης από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και να πεταχτούν έξω οι ανταγωνιστές ιμπεριαλιστές Ρωσία και Κίνα. Αυτή την αλήθεια μας την αποκαλύπτει το άρθρο πολύ ωμά: «Οι μάχες δεν έχουν ακόμη κοπάσει στη Λιβύη, όμως ήδη, οι ξένες κυβερνήσεις και επιχειρήσεις διαγκωνίζονται προκειμένου να διασφαλίσουν μια προνομιακή θέση στη μετά-Καντάφι εποχή. Ειδικά στον τομέα της ενέργειας, όπου ο φυσικός πλούτος της χώρας είναι σημαντικός, δεν τηρούνται καν τα προσχήματα: Οι Ιταλοί θεωρούν δεδομένο ότι η ΕΝΙ θα έχει τον πρώτο λόγο, ενώ Γάλλοι και Βρετανοί είναι έτοιμοι να κεφαλαιοποιήσουν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο στην ανατροπή του καθεστώτος.

Από την πλευρά τους, οι εκπρόσωποι των ανταρτών ξεκαθαρίζουν ότι «υπάρχει πρόβλημα» με τους Ρώσους και τους Κινέζους, οι οποίοι δεν είχαν πει «ναι» στην απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, το Μάρτιο, η οποία άνοιξε το δρόμο για τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ. Όπως είναι δε φυσικό, Μόσχα και Πεκίνο διαβλέπουν τον κίνδυνο να μείνουν έξω από το «πάρτι» -είναι χαρακτηριστική, από αυτή την άποψη, η δήλωση που έκανε στην αρχή της εβδομάδας ο πρόεδρος του επιχειρηματικού συμβουλίου Ρωσίας-Λιβύης, ο οποίος εκτίμησε: «Τη Λιβύη τη χάσαμε οριστικά».»

Αυτό είναι το ζητούμενο. Η αρπαγή του πλούτου από τους δυτικούς μεσω μιας εγκάθετης από το ΝΑΤΟ κυβέρνηση αντικαθεστωτικών πρώην συνεργατών του Καντάφι μαζί και πρώην πρακτόρων της CIA που δούλευαν στην Αλ- Κάϊντα και μετονομάσθηκαν σε εξεγερμένοι στη πλάτη του Λιβυκού λαού, ο οποίος τώρα θα χάσει και τον εθνικό του πλούτο. Οι ίδιοι εγκάθετοι προφανώς με εντολή των πατρώνων τους εκκαθάρισαν τους ανταγωνιστές των δυτικών νωρίς –νωρίς. Το ίδιο είχαν κάνει και στο Ιράκ ονομάζοντας την εγκάθετη κυβέρνηση «επαναστατική» για να ακυρωθούν ντε φάκτο όλα τα συμβόλαια του Ιράκ «επναστατικώ δικαίω» και να πάρουν τα πετρέλαια οι ΗΠΑ και οι «πρόθυμοι» σύμμαχοί τους «νομίμως»!

Ο φυσικός πλούτος της Λιβύης

42 δισ. βαρέλια πετρελαίου και περίπου 1,5 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου είναι τα διαπιστωμένα αποθέματα της Λιβύης. Καθώς, όμως, έχει εξερευνηθεί μόλις το 25% του εδάφους της, οι ποσότητες αυτές ενδέχεται στην πράξη να είναι πολύ μεγαλύτερες.


• 2 εκατ. βαρέλια ημερησίως εκτιμάται ότι μπορεί να φτάσει η ημερήσια παραγωγή από τις υπάρχουσες πετρελαιοπηγές. Για να συμβεί αυτό, όπως εκτιμάται, θα χρειαστούν περίπου 12-18 μήνες.


• Το 78% των εξαγωγών πετρελαίου της Λιβύης, πριν τον εμφύλιο, κατευθυνόταν προς τις ευρωπαϊκές χώρες, με την Ιταλία να απορροφά τη μερίδα του λέοντος (περίπου το 32%).


• Το 25% του ΑΕΠ και το 80% των δημοσίων εσόδων προέρχονταν από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου.


• 11.350 δολάρια ήταν το 2010 το ονομαστικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ στη Λιβύη (13.800 σε μονάδες αγοραστικής δύναμης), καθιστώντας τη χώρα την πλουσιότερη στη βόρεια Αφρική.

Απο το πλεόνασμα στο έλλειμμα και τη φτώχεια

Προσεχώς θα δούμε όλα τα σενάρια πτώχευσης της χώρας να εκτυλίσσονται σιγά – σιγά για να καταντήσουν τη Λιβύη από χώρα πλεονασματική σε χώρα ελλειμματική και να δικαιολογήσουν την αρπαγή του πλούτου της. Σύντομα σειρά από κοινωνικές παροχές με πρώτες της υγείας, παιδείας, κατοικίας κλπ θα είναι παρελθόν. Ο Καντάφι όποιος, και αν ήταν, διατήρησε για λόγους εσωτερικής σταθερότητας ισορροπίες στη κατανομή του εθνικού εισοδήματος. Αυτά δεν χρειάζονται στη ξενοκίνητη μερίδα της κοσμοπολίτικης αστικής τάξης που κάθεται πλέον στο σβέρκο του λαού, αφού ο μόνος στόχος της είναι να υπηρετήσει τους ιμπεριαλιστές της Δύσης.

Το πόσο γρήγορα θα γίνει αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και βασικά από τον Λιβυκό λαό ο οποίος δεν έχει κανένα λόγο να δεχτεί νέους δυνάστες και μάλιστα ξεπουλημένους και εγκάθετους.

Η βάση των νεοφιλελεύθερων ιδεών για την Παιδεία

Αν κάποιος νομίζει ότι η Α. Διαμαντοπούλου και ο Γ. Παπανδρέου ανακάλυψαν νέες ιδέες για την Παιδεία πλανώνται πλάνην οικτρά. Όλες οι αντιδραστικές ιδέες κυκλοφορούν εδώ και δεκαετίες στον νεοφιλελεύθερο κόσμο, έτοιμες για αλλά κάρτ ή ολική χρήση τους από τους υπηρέτες του κεφαλαίου.

 Χωρίς σχόλια πέραν κάποιων διευκρινιστικών τίτλων, παρατίθενται ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο (του νομπελίστα!) Φ.Α. Χάγιεκ, του πατριάρχη του νεοφιλελευθερισμού «Το σύνταγμα της ελευθερίας» γραμμένο από το 1959 για την Παιδεία (εκδ. Καστανιώτη και Ινστ. Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλή).

 Δεν επαρκεί ο χώρος για πολλά αποσπάσματα αλλά ο αναγνώστης να λάβει υπόψη ότι στο βιβλίο του παρόμοια και χειρότερα αποσπάσματα – οδηγοί για τις κυβερνήσεις, είναι άπειρα. Μη ξεχνάμε ότι δεν μιλάμε για ένα κάποιο πόνημα αλλά για οδηγό που εφαρμόζεται με θρησκευτική ευλάβεια από τις κυβερνήσεις με πρώτες στην εφαρμογή αυτές της Θάτσερ και του Ρήγκαν.

Η γενική παιδεία δημιουργεί ρατσισμό!

 (σελ.515) Εντούτοις πρέπει να θυμόμαστε ότι η παροχή της παιδείας από την κυβέρνηση δημιουργεί προβλήματα, όπως εκείνα του φυλετικού διαχωρισμού των νέγρων στις Ηνωμένες Πολιτείες –δύσκολα προβλήματα σε σχέση με εθνοτικές ή θρησκευτικές μειονότητες, τα οποία προκύπτουν αναγκαστικά όταν η κυβέρνηση ελέγχει τα κύρια εργαλεία μεταβίβασης της κουλτούρας. (…) Για κάποιον που γνώρισε αυτή την κατάσταση σε χώρες όπως η παλιά Αυστροουγγαρία, υπάρχει μεγάλη δύναμη στο επιχείρημα ότι μπορεί να είναι καλύτερα να μην παρέχεται σε μερικά παιδιά τυπική παιδεία παρά να σκοτώνονται για το ποιος θα την ελέγχει.

 Ιδιωτικοποίηση

(σ.517). Ίσως σύντομα ανακαλύψουμε ότι η λύση (Σ.:να αποφευχθεί η κυβερνητική ανάμειξη στο περιεχόμενο της παιδείας) έγκειται στο να πάψει η κυβέρνηση να είναι ο κύριος χορηγός παιδείας και να γίνει ο αμερόληπτος προστάτης του ατόμου εναντίον όλων των χρήσεων αυτών των δυνάμεων τις οποίες ανακαλύψαμε πρόσφατα.

Τα επιχειρήματα εναντίον της διαχείρισης των σχολείων από την κυβέρνηση είναι τώρα ισχυρότερα παρά ποτέ, αλλά και επιπλέον εξέλιπαν οι περισσότεροι λόγοι που στο παρελθόν είχαν προβληθεί υπέρ της διεύθυνσης των σχολείων από την κυβέρνηση. Ό,τι και αν συνέβαινε στο παρελθόν, (…) όχι μόνο δεν είναι πια αναγκαίο να χρηματοδοτείται η παιδεία από την κυβέρνηση, αλλά ούτε καν να παρέχεται από αυτή.

Όπως έδειξε ο καθηγητής Μίλτον Φρίντμαν,⁵ τώρα θα ήταν εντελώς εφαρμόσιμο να πληρώνονται τα κόστη της γενικής παιδείας με δημόσια κονδύλια χωρίς να υπάρχουν κυβερνητικά σχολεία, δίνοντας στους γονείς κουπόνια τα οποία θα καλύπτουν το κόστος εκπαίδευσης του κάθε παιδιού και που οι γονείς θα μπορούσαν να τα δίνουν σε σχολεία της επιλογής τους. Μπορεί να εξακολουθήσει να είναι επιθυμητό να παρέχει άμεσα η κυβέρνηση σχολεία σε μερικές απομονωμένες κοινότητες, στις οποίες ο αριθμός των παιδιών είναι πολύ μικρός (και επομένως το μέσο κόστος της παιδείας πολύ υψηλό) για ιδιωτικά σχολεία. Όμως σε σχέση με τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού θα ήταν αναμφίβολα δυνατό να αφεθεί η οργάνωση και η διεύθυνση της παιδείας εξ ολοκλήρου στις ιδιωτικές προσπάθειες, με την κυβέρνηση να παρέχει απλώς τη βασική χρηματοδότηση και να εξασφαλίζει ένα ελάχιστο επίπεδο για όλα τα σχολεία στα οποία θα μπορούσαν να δαπανηθούν τα κουπόνια. Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα αυτού του σχεδίου είναι ότι οι γονείς δεν θα αντιμετώπιζαν πια το δίλημμα είτε ν’ αποδέχονται την όποια παιδεία παρέχει η κυβέρνηση είτε να πληρώνουν οι ίδιοι το συνολικό κόστος της διαφορετικής και ελαφρώς ακριβότερης παιδείας∙ αν εφαρμοζόταν αυτό το σχέδιο και οι γονείς επέλεγαν ένα ακριβότερο σχολείο, θα απαιτούνταν να πληρώνουν μόνο το πρόσθετο κόστος.

Υψηλή Παιδεία μόνο για την ελιτ  του κεφαλαίου

 (σ. 518) Επίσης είναι πιθανό ότι μια κοινωνία η οποία επιθυμεί να έχει μέγιστη οικονομική απόδοση με περιορισμένες δαπάνες για την παιδεία θα πρέπει πάντα να επικεντρώνεται στην ανώτατη παιδεία μιας συγκριτικά μικρής ελίτ, (…) Εντούτοις με την κυβερνητική παιδεία αυτό δεν θα ήταν εφαρμόσιμο σε μια δημοκρατία ούτε θα ήταν επιθυμητό ν’ αποφασίζουν οι αρχές ποιος θα έχει μια τέτοια παιδεία.

Τα φοιτητικά δάνεια από το 1959!

 (σ. 519) Η καλύτερη λύση θα ήταν να δίνεται σ’ εκείνους (Σ.: τους φοιτητές και σπουδαστές) στους οποίους μια τέτοια επένδυση φαίνεται να υπόσχεται τη μεγαλύτερη απόδοση, η δυνατότητα να δανείζονται το κεφάλαιο και αργότερα να το εξοφλούν με τα αυξημένα εισοδήματά τους, μολονότι μια τέτοια διευθέτηση θα αντιμετώπιζε σημαντικές πρακτικές δυσκολίες.⁷

Επικίνδυνη η μόρφωση σε όλους!

Δεν είναι με κανέναν τρόπο προφανές ότι είναι προς το γενικό συμφέρον να δίνεται σε όλους τους ιδιαίτερα ευφυείς η δυνατότητα να μορφωθούν ή ότι όλοι θα επωφεληθούν υλικά από μια τέτοια προηγμένη (…) Υπάρχει επίσης ένα άλλο πρόβλημα που πήρε σοβαρές διαστάσεις σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες και το οποίο οφείλουμε να έχουμε στο μυαλό μας και αυτό είναι το πρόβλημα ότι έχουμε περισσότερους διανοουμένους από ό,τι μπορούμε ν’ απασχολήσουμε επικερδώς. Ελάχιστοι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι για την πολιτική σταθερότητα από την ύπαρξη ενός πνευματικού προλεταριάτου που δεν βρίσκει καμιά διέξοδο για τη μόρφωσή του.(!!!)

Ρατσισμός. Τα κουτά παιδιά των κεφαλαιοκρατών προηγούνται!

 (σ.524) Μερικοί άνθρωποι που απολαμβάνουν τα πλεονεκτήματα ενός ευνοϊκού οικογενειακού περιβάλλοντος είναι για την κοινωνία περιουσιακό στοιχείο, το οποίο οι εξισωτικές πολιτικές μπορούν να καταστρέψουν, αλλά το οποίο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς την εμφάνιση άδικων ανισοτήτων. Και αφού η επιθυμία για γνώσεις είναι μια έφεση η οποία πιθανόν μεταβιβάζεται μέσω της οικογένειας, αυτό αποτελεί ισχυρό επιχείρημα υπέρ του να δίνεται στους γονείς οι οποίοι νοιάζονται πολύ για την παιδεία η δυνατότητα να την εξασφαλίζουν με υλικές θυσίες (Σ.:οι πλούσιοι δηλ) στα παιδιά τους, ακόμη και αν για άλλους λόγους αυτά τα παιδιά αξίζουν λιγότερο από ό,τι άλλα παιδιά που δεν θα αποκτήσουν αυτή την παιδεία.⁹

Η ελευθερία του πνεύματος εξαρτάται από τους ιδιώτες καπιταλιστές που θα διαθέτουν χρήμα για την παιδεία!

(σ. 532) Όπως και αλλού, η προστασία της ελευθερίας στο πεδίο του νου και του πνεύματος θα εξαρτηθεί μακροπρόθεσμα από τον διασκορπισμό του ελέγχου των υλικών μέσων και από τη συνεχιζόμενη ύπαρξη ατόμων τα οποία είναι σε θέση να αφιερώνουν μεγάλα ποσά σε σκοπούς που τους φαίνονται σημαντικοί

Η τρομακτική λογική της κρίσης

Ανίατη η αρρώστια του καπιταλισμού

Το μικρό αυτό σημείωμα δεν σκοπεύει σε καμία επιστημονική ανάλυση. Αυτές έχουν γίνει με το παραπάνω και δείχνουν καθαρά την ταξική φύση όλων των οικονομικών αναλύσεων και «αληθειών». Οι μεν οπαδοί και θεράποντες του καπιταλιστικού συστήματος ψάχνουν εναγωνίως τα «λάθη» τακτικής και στρατηγικής των πολιτικών ηγεσιών και των καπιταλιστών για να τους δώσουν το κατάλληλο «φάρμακο» σωτηρίας του συστήματος οι δε συνεπείς εκπρόσωποι της εργατικής τάξης και του λαού παλεύουν για να αποκαλύψουν το βάθος της κρίσης και το αδιέξοδο του συστήματος που οδηγεί από κρίση σε κρίση, όποια μέτρα  και αν λαμβάνονται, προτείνοντας την απαλλαγή των λαών από αυτό.

Θα λέγαμε ότι μερικές φορές η απλή λογική του κόσμου αποδεικνύεται πολύ πιο σοφή και προβλεπτική και από τους πλέον σοφούς του συστήματος.

Αυτή η κρίση παρομοιάζεται πλέον από τον απλό κόσμο ως μια ανίατη ασθένεια που μετά από κάθε επιχείρηση (και… εγχείρηση) σωτηρίας του συστήματος, επιδεινώνεται και απαιτεί νέα μεγαλύτερη επιχείρηση σωτηρίας για να οδηγηθεί ξανά σε νέα αδιέξοδα κ.ο.κ.

Το μάθημα ο λαός το έλαβε μέσα από την τελευταία εμπειρία του, παρότι η Αριστερά από χρόνια το προδιέγραφε. Από τα πρώτα τάχα ανώδυνα μέτρα «διόρθωσης» του 2009, περάσαμε στο μνημόνιο και μετά με κάθε δόση του «δανείου σωτηρίας» λαμβάνονταν κατά συρροή… νέα μέτρα σωτηρίας για να σωθεί το σύστημα από την επιδείνωσης που έφεραν τα προηγούμενα μέτρα! Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα «σωτήρια μέτρα» του μεσοπρόθεσμου που διατυμπανίστηκαν ως «τελική λύση» και «πάτος» της κρίσης και μάλιστα όχι μόνο της Ελλάδας, όπως είπαν ο Πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου και ο Αντιπρόεδρος κ. Ε. Βενιζέλος, αλλά όλης της… ΕΕ!!!

Δεν πέρασε ούτε ένας μήνας και εμφανίσθηκε η  θεωρία ότι «κινδυνεύουν οι πάντες» στην ΕΕ και πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα σωτηρίας του συστήματος πανευρωπαϊκού χαρακτήρα! Στις 21/7 λήφθηκαν αυτά τα μέτρα και άρχισαν νέοι πανηγυρισμοί ότι «σώθηκε το σύστημα»!

Δυο βδομάδες μετά η κρίση εμφανίσθηκε με παγκοσμιοποιημένη διάσταση και με τη μορφή της επίθεσης του πλέον επιθετικού χρηματιστικού κεφαλαίου που το ονομάζουν αθώα «αγορές» κατά των λαών, μέσα από τη τοκογλυφική δράση του δια μέσου των χρηματιστηρίων και των χρεών των κρατών.

Η κρίση, για μια ακόμη φορά, αποκαλύφθηκε ότι είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και όχι εθνική κρίση κάποιων κρατών από απλώς «κακή διαχείριση», διαφθορά κλπ. Και στις ΗΠΑ, που τη θεωρούν πρότυπο καλής διαχείρισης, η κρίση όχι μόνο καλπάζει αλλά γίνεται καθημερινά πιο επικίνδυνη γι αυτές και για όλο τον κόσμο, όποια μέτρα και αν λαμβάνουν fed, Ομπάμα, ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση.

Φυσικά όλοι οι αναλυτές και σωτήρες του συστήματος έχουν ξεχάσει όλες τις προηγούμενες «λύσεις σωτηρίας» και τώρα υμνούν, απαιτούν και αναλύουν (για πολλοστή φορά χωρίς ντροπή) τα… νέα μέτρα σωτηρίας που πρέπει να ληφθούν. Εν όσο οι λαοί τους ανέχονται και δεν τους ανατρέπουν, αυτοί θα εφευρίσκουν νέα μέτρα – φάρμακα δήθεν σωτηρίας του καπιταλισμού.

Η κρίση όμως είναι κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου από τη μια και φτώχειας και υπερχρέωσης των λαών από την άλλη και δεν είναι κρίση χειρισμών για να διορθωθεί. Αφού έχει υπονομευθεί και ξεπουληθεί όλος ο πλούτος των λαών στο κεφάλαιο, τώρα αυτό βρίσκεται μπροστά στο φάσμα του λάκκου που έσκαψε για τους λαούς. Συσσώρευσε τόσο πολύ κεφάλαιο (απαιτήσεις μέσου του χρέους, των δανείων και των άυλων τίτλων) δηλαδή καταλήστευσε τόσο πολύ τους λαούς που και όλο τον πλούτο να απαλλοτριώσει, θα θέλει πολλές φόρες ακόμη αυτόν τον πλούτο και σε βάθος αιώνων αποπληρωμής (1.050 χρόνια για το.. «θαύμα» της Ευρώπης Ιρλανδία μαζί με το ιδιωτικό της χρέος!) για να ξεχρεωθεί! Βλέπε: «Πως θα μηδενίσουμε το χρέος με το μνημόνιο νο 5!» http://aristeripolitiki.blogspot.com/2011/03/5.html

Όλα αυτά φυσικά, να μη ξεχνάμε ότι έχουν τραγικές συνέπειες στους λαούς, οι οποίοι από μήνα σε μήνα ανακαλύπτουν ότι το σύστημα πάσχει από ανίατη ασθένεια και θέλει να τη ξεπεράσει εξοντώνοντας του λαούς. Αυτή είναι μια ανειρήνευτη αντίθεση που οδηγεί σε όξυνση της κρίσης του καπιταλισμού γιατί οι λαοί δεν είναι καθόλου διατιθέμενοι να θυσιαστούν για χάρη του κεφαλαίου. Η ταξική αντιπαράθεση σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο θα οξύνεται μαζί με τη κρίση του συστήματος σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Με τέτοια προοπτική το σύστημα θα περνάει από τη μια κρίση στην άλλη, χειρότερη από την προηγούμενη.

Δυστυχώς η ιστορία έχει κακά μαντάτα όταν η κρίση γενικεύεται και τα μέτρα που λαμβάνονται, την οξύνουν αντί να τη θεραπεύουν. Τα σκληρά, φασιστικού τύπου, μέτρα, έως ωμό φασισμό, για να περάσει η πολιτική των μονοπωλίων είναι νομοτέλεια. Οι εξεγέρσεις και οι ταξικές συγκρούσεις επίσης. Σε ευρύτερο πεδίο οι ταξικοί, εμφύλιοι, εθνικοθρησκευτικοί, τοπικοί και περιφερικοί πόλεμοι για την διάσωση κάποιων κεφαλαίων σε βάρος άλλων και την αναδιανομή του παγκοσμίου πλούτου, γίνονται αναπόφευκτοι. Στο τέλος ένας γενικευμένος πόλεμος με άγνωστη για σήμερα μορφή, ελλοχεύει.

Όταν εξαντληθούν τα μέτρα σωτηρίας των κεφαλαίων σε βάρος των λαών, τότε αρχίζει ο κανιβαλισμός μεταξύ τους για το ποιο θα επιβιώσει σε βάρος ποιού. Σε αυτή τη σύγκρουση κεφαλαίων, αυτοί που πρώτοι πληρώνουν το φόρο αίματος είναι οι λαοί.

Αυτή είναι τρομακτική λογική της κρίσης.

Γι αυτό το λόγο η ανατροπή του καπιταλισμού είναι μονόδρομος....

Βαθαίνει η κρίση του καπιταλισμού

Η κρίση εξαπλώνεται λέει ο Μπαρόζο και ζητά ανασχεδιασμό των μηχανισμών διάσωσης με επιστολή στους ηγέτες της ΕΕ. Ο ίδιος εκτιμά ότι οι αναταραχές στις αγορές ευρωπαϊκών ομολόγων αντανακλούν «την χωρίς πειθαρχία επικοινωνιακή διαχείριση, την πολυπλοκότητα και τις ατέλειες του πακέτου της 21ης Ιουλίου» προσθέτοντας ότι «διαχειριζόμαστε μια κρίση που δεν επηρεάζει μόνο την περιφέρεια της ευρωζώνης».

Είναι φανερό πλέον ότι επηρεάζεται και η καρδιά του καπιταλισμού όπως έδειξε και η υπερχρέωση του δημοσίου των ΗΠΑ.

Χθες, πριν ένα μήνα, πριν ένα χρόνο και πριν δυο χρόνια ακριβώς τα ίδια έλεγαν σαν να επρόκειτο για κάτι καινούριο. Και με βάση αυτό έπαιρναν νέα μέτρα, το ένα πίσω από το άλλο σε βάρος των λαών, υποσχόμενοι ότι με αυτά τα μέτρα θα ξεπεραστεί η κρίση!

Φυσικά επρόκειτο για απάτη. Γνωρίζουν ότι η κρίση του καπιταλισμού είναι πολύ βαθιά για να ξεπεραστεί με κάποια αντιλαϊκά μέτρα.

 Κανένα μέτρο δεν φτάνει

Όσα μέτρα και αν πάρουν το κεφάλαιο αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή κρίση υπερσυσσώρευσης και αν δεν καταστραφεί ένα τεράστιο μέρος του, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αποπληρωθεί δηλαδή να ανταλλαχτεί με εμπράγματες αξίες αφού αυτές δεν υπάρχουν. Το κεφάλαιο φόρτωνε τόκους και ανατοκισμούς αυθαίρετα στους λαούς και έγραφε για τον εαυτό του πλούτο που δεν μπορούσε να παράξει η πραγματική οικονομία. Έτσι η απόσταση πραγματικής οικονομίας και απαιτήσεων του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου έφτασε να είναι περίπου 1 προς 17! Για 60 τριεσεκ. παγκόσμιο ΑΕΠ αντιστοιχούν ένα τεκτράκις εκατ. άυλοι τίτλοι κεφαλαίου που ζητούν απόδοση και αποπληρωμή!

Κάποια κράτη θα χρειαστούν 100 χρόνια και κάποια άλλα πάνω από 1.000 (Ιρλανδία) για να αποπληρώσουν τα δάνεια του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα με ρυθμούς που δεν θα τους οδηγήσουν σε λοιμό.

Αντιθέσεις στο εσωτερικό του κεφαλαίου

Αυτή τη στιγμή αναπτύσσονται δύο ειδών αντιθέσεις στο εσωτερικό του καπιταλισμού. Η μία είναι μεταξύ κεφαλαίων για το ποιο θα φάει ποιο και αυτός ο αγώνας είναι άγριος. Ακόμη όμως δεν έχει εκδηλωθεί ο κανιβαλισμός μεταξύ τους γιατί όλα τα κεφάλαια ελπίζουν ότι θα επιζήσουν απομυζώντας ότι έχουν και δεν έχουν οι λαοί.

Οι αντιθέσεις αυτές όμως εκδηλώνονται πιο έντονα σε επίπεδο μεταξύ διαχειριστών του κεφαλαίου με το ίδιο το κεφάλαιο. Οι κυβερνήσεις, το ΔΝΤ, η ΕΕ, η ΕΚΤ κλπ ερίζουν μεταξύ τους για το ποια και τι μέτρα θα πρέπει να ληφθούν. Παρότι όλοι συμφωνούν να ληφθούν μέτρα κατά των λαών και ιδίως κατά των εργαζομένων, κάθε φορά που αυτοί ως διαχειριστές του κεφαλαίου λαμβάνουν ένα μέτρο έρχεται το ίδιο το κεφάλαιο με το πρόσωπο των «αγορών» και το ακυρώνει ζητώντας νέα μέτρα.

Αυτό το θέατρο του παραλόγου ζούμε δυο χρόνια τώρα. Τελευταία ακούσαμε τους διθυράμβους των ηγετών της ΕΕ και του δικού μας πρωθυπουργού για το νέο σχέδιο της ΕΕ για την αντιμετώπιση του χρέους και την διάσωση του ευρώ. Δεν πέρασαν λίγες ημέρες και μια σειρά κράτη όπως η Ιταλία, η Ισπανία, το Βέλγιο ακόμη και η Γαλλία βρέθηκαν στη δίνη μιας τεράστιας επίθεσης των «αγορών» δηλαδή του υπερυσσωρευμένου σε λίγα χέρια κεφαλαίου που εκτίναξαν τα «spread» και τα επιτόκια. Παράλληλα υποβάθμισαν τις οικονομίες αυτές και στην ουσία αύξησαν το χρέος τους και υποτίμησαν τον πλούτο τους που είναι εργασία του λαού τους.

Φαίνεται πως εξελίσσεται μια σκληρή αντιπαράθεση κεφαλαιοκρατών και διαχειριστών του κεφαλαίου. Επειδή αυτή τη στιγμή ακόμη ο ένας δεν κάνει χωρίς τον άλλον είναι πολύ δύσκολο να γίνει μια καθαίρεση των διαχειριστών όπως πχ με την επιβολή δικτατοριών.

Οι διαχειριστές (κυβερνήσεις κλπ) σκέφτονται συνολικά το συμφέρον του κεφαλαίου και προσπαθούν με πολιτικό τρόπο να τα κάνουν όλα με προγραμματισμό και σταδιακά ώστε η καταστροφή μέρους του κεφαλαίου να γίνει πολύ μετά τη καταστροφή των λαών και τα κομμάτια του κεφαλαίου που θα καταστραφούν να το αποδεχτούν (ελεγχόμενη χρεοκοπία). Αντίθετα το κεφάλαιο μέσω των «αγορών» απαιτεί εδώ και τώρα να πάρει την αξία του από την κοινωνία. Μόνο που η αξία δεν υπάρχει και με κάθε επίθεση οι αντιθέσεις μεταξύ λαών και κεφαλαίου μπορεί να οδηγηθούν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Αυτό προσπαθούν να αποτρέψουν οι διαχειριστές του κεφαλαίου και κάνουν συνεχώς εκκλήσεις για νέα μέτρα με πρόγραμμα και από κοινού.

Η αντίθεση με τους λαούς

Φυσικά η μεγάλη κυρίαρχη αντίθεση της εποχής μέσα στην κρίση παραμένει η αντίθεση μονοπωλίων – λαού. Αυτή την αντίθεση προσπαθούν να ελέγξουν οι κυβερνήσεις και η ΕΕ. Αν αυτή η αντίθεση αρχίζει να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις τότε εξεγέρσεις και επαναστάσεις τύπου Οκτωβριανής Επανάστασης του 21^ου αιώνα δεν πρέπει να αποκλείονται καθόλου.

Οι αντιθέσεις του καπιταλισμού είναι ανειρήνευτες και δεν τιθασεύονται. Αργά ή γρήγορα τα κεφάλαια αφού εξαντλήσουν τους πόρους από τους λαούς, θα αρχίσουν πόλεμο μεταξύ τους για το ποιο θα φάει ποιο, στον οποίο θα σύρουν και τους λαούς. Είναι η μόνη διέξοδος για να μάθει ο κόσμος ποιο κεφάλαιο πέθανε και ποιο νίκησε, αν στο μεταξύ δεν έχουν επαναστατήσει οι λαοί για να στείλουν όλα τα κεφάλαια στο νεκροταφείο της ιστορίας.

« Πολιτική αναταραχή» και «Πόλεμο» πρόβλεψε η  Deutsche Bank!

Σε σχετική ανάρτηση στις 9/5/2010 με τίτλο: «Ο καπιταλισμός αυτόαποκαλύπτεται» http://aristeripolitiki.blogspot.com/2010/05/blog-post_09.html

γράφαμε μεταξύ άλλων:

 «Η τράπεζα Deutsche Bank σε μια έκθεσή της στις αρχές του προέβλεπε τα εξής: «εάν η Ελλάδα καταρρεύσει, τότε το πιστωτικό κραχ του 2007-2009 θα είναι το Κεφάλαιο 1 μιας ευρύτερης ανάλυσης, με τίτλο: «Πώς Χρεοκόπησε ο Καπιταλισμός»! Στην ανάλυση αυτή, σύμφωνα με το κείμενο της D.B., το κεφάλαιο 2 θα είχε τίτλο «Θεμελιώδης κρίση των κρατικών ομολόγων - Ελλάδα», το Κεφάλαιο 3: «Η κατάρρευση της Ελλάδας», το Κεφάλαιο 4: «Η χρεοκοπία Πορτογαλίας και Ισπανίας», το Κεφάλαιο 5: «Εξεγέρσεις στην Ευρώπη», το Κεφάλαιο 6: «Η Ιταλία εκδιώκεται από τη ζώνη του ευρώ», το Κεφάλαιο 7: « Στο ευρώ μόνοι τους Γαλλία και Γερμανία» και τα Κεφάλαιο 8 και 9 « Πολιτική αναταραχή» και «Πόλεμος»!»

Εμείς τι χρεία άλλων σχολείων έχουμε; Κρατείστε όμως αυτό που λέει απλά, απλά στο τελευταίο κεφάλαιο: «Πολιτική αναταραχή» και «Πόλεμος»! Είναι πάντα η κατάληξη μεγάλων κρίσεων στου καπιταλισμού. Και το θεωρούν «φυσική» εξέλιξη εξόδου από τη κρίση! Αφύσικο θεωρούν αν μη σύρουν τους λαούς σε πόλεμο και καταστροφή παραδίνοντας σε αυτούς την εξουσία. Αν οι λαοί δεν τους σταματήσουν, το νέο μακελειό ήδη ετοιμάζεται και ας μη βλέπουμε από τώρα τη μορφή που θα πάρει. Αυτό για εκείνους τους αφελείς που νόμισαν ότι ο καπιταλισμός σήμερα άλλαξε!

Κλείνουν εκατοντάδες μικρές κλαδικές και περιοδικές εκδόσεις

Σύμφωνα με πληροφορίες από τη Γ.Γ. Ενημέρωσης, εφεξής μόνο 400 φύλλα (αντί 5-7 χιλ.) από τα έντυπα κλαδικού και περιοδικού τύπου θα τυγχάνουν την όποια ατέλεια στα ΕΛΤΑ μέχρι 31.12.2011. Θα είναι, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, μόνο για περιοδικά με εκδότη εκδοτικές επιχειρήσεις, αποκλειομένων των σωματείων, οργανώσεων κλπ. Μετά ίσως καταργηθεί και αυτή.

Από την εφαρμογή της ΥΑ, που αναμένεται από μέρα σε μέρα, όλα τα περιοδικά των εκδοτικών επιχειρήσεων θα πληρώνουν μετά τα 400 φύλλα, κανονικά τέλη ΕΛΤΑ δηλαδή μέχρι και δεκαπλάσια τιμή. Οι άλλοι εκδότες όπως τα σωματεία θα πληρώνουν όλα τα τέλη!

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι κλείνουν όλα σχεδόν τα κλαδικά περιοδικά σωματείων και οργανώσεων.

Χιλιάδες εργαζόμενοι χάνουν τη δουλειά τους, ολόκληροι κλάδοι κινδυνεύουν και εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι, εργαζόμενοι, καταναλωτές και πολίτες χάνουν βασικά εργαλεία πληροφόρησης για τη ζωή και τη δουλειά τους.

Είναι άμεση ανάγκη να αποκρουσθεί αυτή πολιτκή.  Δεν πρέπει να περάσει το τυποκτόνο μέτρο.


Επιπτώσεις

Σήμερα τα περισσότερα κλαδικά περιοδικά και ο μικρός έντυπος λόγος σωματείων και οργανώσεων μόλις επιβιώνουν στην έκδοση, ενώ πολλά έχουν κλείσει ή βρίσκονται στα πρόθυρα του κλεισίματος. Η οποιαδήποτε αύξηση των ταχυδρομικών τελών τα οδηγεί ευθέως σε κλείσιμο. Με τα νέα μέτρα θα πληγούν ολόκληροι κλάδοι.

Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του μέτρου αυτού θα είναι τεράστιες αφού θα σημάνουν:

·        Κλείσιμο εκατοντάδων μικρών περιοδικών εντύπων

·        Μείωση εργασιών στον κλάδο εκτυπώσεων με άμεσο κίνδυνο κλεισίματος πολλών επιχειρήσεων.

·        Μείωση  εργασιών των εργαστηρίων ηλεκτρονικών εργασιών, μακετών κλπ.

·       Κάθετη πτώση των διαφημίσεων απο την ύξηση τους κόστους διαφημίσεων στα περιοδικά με συνέπεια την αύξηση της ανεργίας για εκατοντάδες διαφημιστές και εργαζόμενους στον κλάδο αυτόν.

·        Ανεργία για εκατοντάδες δημοσιογράφους.

·        Μείωση εργασιών περιφερειακών κλάδων όπως η σακουλοποίηση, η μεταφορά των εντύπων και οι ίδιες οι εργασίες των ΕΛΤΑ.

·        Μείωση δημόσιων εσόδων από έμμεσους και άμεσους φόρους που χάνονται.

·        Μείωση εσόδων ασφαλιστικών ταμείων.

·        Κατάργηση της έγκυρης πληροφόρησης χιλιάδων επαγγελματιών, καταναλωτών και πολιτών από το κλείσιμο μεγάλου μέρους των εντύπων.

Φαίνεται πως τα κυβερνητικά κλιμάκια μπροστά το άγχος να εξασφαλίσουν έσοδα για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων και του χρέους, επέλεξαν  μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες σε έναν τομέα, χωρίς να υπολογίσουν ότι στην πράξη αυτό θα μειώσει σημαντικά τα πραγματικά έσοδα του κράτους από την μείωση της οικονομικής δραστηριότητας που θα σημειωθεί.

Δώρο στους οργανισμούς εκδόσεων

Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι η ατέλεια θα δίδεται μόνο σε ιδιωτικές εταιρείες που έχουν αποκλειστικό αντικείμενα εργασιών την έκδοση εντύπων, αποκλειομένων των σωματείων και άλλων φορέων. Αυτό θα οδηγήσει σε άμεση συγκέντρωση των εργασιών σε λίγες μεγάλες επιχειρήσεις και σε μονοπώληση του κλάδου.

Η δεσπόζουσα θέση αυτών των μεγάλων επιχειρήσεων και η διαπραγματευτική τους ισχύ έναντι των ΕΛ.ΤΑ. για ειδικές συμφωνίες διεκπεραίωσης, θα είναι καταλυτική. Η συνέπεια θα είναι να δεχτούν ισχυρό πλήγμα οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις εκδόσεων – εκτυπώσεων και η απώλεια της ανεξάρτητης έκδοσης πολλών κλαδικών και περιοδικών εκδόσεων.

Δεν είναι καθόλου απίθανο, η ενέργεια αυτή της κυβέρνησης να υπάγεται στις έμμεσες παροχές προς τους γνωστούς εκδοτικούς οργανισμούς με θυσία εκατοντάδων μικρών επιχειρήσεων και χιλιάδων θέεσων εργασίας.

Ολόκληρο το άρθρο 48 του εφαρμοστικού νόμου 3986/11 (ΦΕΚ 152 Α/1-7-2011)

«1.α) Το άρθρο 20 παρ. 1 του ν. 2644/1998 (Α΄ 233), όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 49 του ν. 3801/2009 (Α΄ 163) και ισχύει, και το άρθρο 10 παρ. 1 του ν. 3021/ 2002 (Α΄ 143), όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 15 παρ. 8 του ν. 3444/2006 (Α΄ 46) και ισχύει, καταργούνται.

β) Οι δικαιούχοι της επιχορήγησης, σύμφωνα με τις καταργούμενες με την προηγούμενη υποπαράγραφο διατάξεις, οφείλουν εντός αποκλειστικής προθεσμίας δύο μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος να προσκομίσουν στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας – Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης όλα τα απαραίτητα από το νόμο δικαιολογητικά για την καταβολή του ποσού της δημόσιας επιχορήγησης. Η υποχρέωση αυτή αφορά σε αεροπορική μεταφορά που πραγματοποιήθηκε μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου.

2. Η παράγραφος 15 του άρθρου 13 του ν. 2328/1995 αντικαθίσταται ως εξής:

«15α. Στο πεδίο εφαρμογής της παραγράφου 4 του άρθρου 68 του ν. 2065/1992, όπως ισχύει, εμπίπτουν:

αα. οι ημερήσιες εφημερίδες, οι οποίες περιλαμβάνονται στην υπουργική απόφαση που προβλέπεται από την παράγραφο 1 του άρθρου 2 του ν. 3548/2007,

ββ. οι εβδομαδιαίες εφημερίδες, οι οποίες περιλαμβάνονται στην υπουργική απόφαση που προβλέπεται από την παράγραφο 1 του άρθρου 2 του ν. 3548/2007,

γγ. άλλες εφημερίδες και περιοδικά, οι ιδιοκτήτες των οποίων είναι μέλη της Ένωσης Δημοσιογράφων Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου ή δύνανται να γίνουν μέλη της.
β. Με κοινή απόφαση του Υπουργού στην αρμοδιότητα του οποίου υπάγεται η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας – Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και του Υπουργού Οικονομικών καθορίζεται το ειδικό τιμολόγιο διακίνησης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου των εκδοτών για καθεμία από τις παραπάνω κατηγορίες, κατ’ ανάλογη εφαρμογή της παραγράφου 4 του άρθρου 68 του ν. 2065/ 1992, όπως αυτή ισχύει. Με την ίδια απόφαση, καθορίζεται ο ανώτατος αριθμός των φύλλων κάθε έκδοσης που δύνανται να διακινούνται ταχυδρομικά με το μειωμένο αυτό τιμολόγιο.
γ. Με απόφαση του Υπουργού στην αρμοδιότητα του οποίου υπάγεται η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας – Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης καθορίζονται τα απαιτούμενα δικαιολογητικά για την υπαγωγή των εκδοτών στο ειδικό τιμολόγιο, καθώς και κάθε περαιτέρω αναγκαία λεπτομέρεια εφαρμογής των διατάξεων του παρόντος άρθρου.
δ. Η ισχύς των διατάξεων της παρούσας παραγράφου αρχίζει την 1η Αυγούστου 2011.»

 

Η 23η Ιουλίου παρακαταθήκη αγώνων

Αντί φανφάρες με αυτούς που καρατομούν τη δημοκρατία κάθε μέρα στα μέγαρα και τις δεξιώσεις, οι αφανείς αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα και της αποκατάστασης δημοκρατίας, τίμησαν την 23^η Ιουλίου 1974 με μια σεμνή τελετή στον χώρο βασανιστηρίων του ΕΑΤ - ΕΣΑ.

Δυστυχώς η επέτειος πνίγηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Τι να περιμένουμε όμως από αυτούς που καθημερινά στήνουν μνημόσυνα για τη δημοκρατία και κάνουν συνεχώς όνειρα, πως θα αποτινάξουν αυτό το μεγάλο «βάρος»(!) από πάνω τους;

Ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων – Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967- 1974, όπως κάθε χρόνο, προτίμησε την πραγματική τιμής για τη δημοκρατία και για όσους αγωνίστηκαν γι αυτήν.

Ακούστηκαν τα παλιά αιτήματα για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και αποτίναξης της ξένης εξάρτησης και συνδέθηκαν ευθέως με τους σημερινούς αγώνες κατά των όποιων μνημονίων, της ντόπιας εξουσίας που τα υπογράφει, της τρόικας, του ΔΝΤ και της ΕΕ και διατρανώθηκε η απόφαση να μη περάσουν τα νέα σχέδια πτώχευσης του λαού και ξεπουλήματος της πατρίδας στους ντόπιους και ξένους τοκογλύφους.

Οι νέες γενιές, ειπώθηκε ότι, οφείλουν να συνεχίσουν έναν αγώνα που ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗ ΜΕΣΗ και να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση της δημοκρατίας και της αποτροπής της πτώχευσης του λαού.

Οι αγώνες του λαού έχουν ιστορική συνέχεια και οι νέες γενιές γράφουν την ιστορία τους μέσα σε αυτή τη συνέχεια.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η ιστορία των αγώνων αποτελεί τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη για νέους αγώνες. Αφανείς σεμνοί αγωνιστές, αυτοί που φέρνουν την αλλαγή και δεν την εξαργυρώνουν ποτέ, θα ξαναφανούν και πάλι στα πεδία των  κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Αυτοί οι ανώνυμοι πρωτοπόροι μαχητές χρειάζονται σήμερα περισσότερο από ποτέ στον λαό μας.

Η γενιά του αντιδικτατορικού αγώνα, με τα άσπρα μαλλιά σήμερα, διατράνωσε την πίστη και την αισιοδοξία ότι νέοι αγώνες θα εκδηλωθούν από νέες γενιές αγωνιστών και τελικά ο λαός θα βάλει  τη δική του υπογραφή στην εξέλιξη της ιστορίας της χώρας.

Χρεοκοπία, ο νέος ταξικός πόλεμος

Η χρεοκοπία της Ελλάδος που επιβλήθηκε από το διεθνές κεφάλαιο και την ΕΕ και μετονομάστηκε σε «ελεγχόμενη χρεοκοπία», δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νέα φάση του σκληρού ταξικού πολέμου του κεφαλαίου, εναντίον της εργατικής τάξης και του λαού. Είναι μια χρεοκοπία με απόλυτη συμφωνία της ντόπιας μονοπωλιακής αστικής τάξης και των πολιτικών εκπροσώπων της.

Είναι ένας «πόλεμος μοντέλο» για εφαρμογή σε όλους τους λαούς της Ευρώπης. Ένας πόλεμος που στην πορεία μπορεί να μετεξελιχθεί σε κάθε μορφή ταξικού, εμφυλίου, περιφερειακού και γενικού πολέμου κατά των λαών, δυστυχώς.


Η ντόπια και διεθνής πλουτοκρατία συμφώνησαν μια νέα ληστεία του λαού και της χώρας για δεκαετίες. Συμφώνησαν την πλήρη πτώχευση του λαού. Επιτίθενται σε κάθε λαϊκή τάξη και στρώμα.


Η συμφωνία της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, οι επιμηκύνσεις, τα δάνεια και τα σχέδια Μάρσαλ (άλλο φαγοπότι της ντόπιας πλουτοκρατίας στον εμφύλιο) δεν αντέχουν σε καμιά κριτική. Σε λίγο θα καλυφθούν με νέα σκληρότατα μέτρα που δεν θα αφορούν μόνο τη οικονομία αλλά όλη την ζωή του λαού. Από το μεροκάματο μέχρι κάθε πολιτικό και κοινωνικό δικαίωμα.


Τίποτα όρθιο δεν θα μείνει από τις εργασιακές, κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις γιατί το ξεπούλημα της χώρας είναι συνώνυμο του αυταρχισμού και κάθε αντιδημοκρατικής εκτροπής.

Αντί αναλύσεων η απάντηση που πρέπει να πάρουν από τον λαό είναι η ενότητα και ο αγώνας του. Μια σκληρή ταξική απάντηση από τον εργαζόμενο λαό σε ένα ενιαίο μέτωπο μάχης και ανατροπής.

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Αυτοί που χθες δεν πίστευαν τους κομμουνιστές και τη Αριστερά που καλούσαν το λαό σε αγώνα ανυπακοής, ανατροπής και αλλαγής εξουσίας σήμερα έχουν καθήκον να ενταχθούν στον κοινό αγώνα με οποιοδήποτε τρόπο κρίνουν.


Αυτοί που ήθελαν το λαό να βγαίνει στις πλατείες ειρηνικά, και «καθώς πρέπει» για να στέλνει ειρηνικά χαιρετίσματα στην εξουσία, ας σκεφτούν σήμερα την επίθεση που δέχεται ο λαός και πως θα αντιμετωπισθεί.


Αυτοί που μας έλεγαν ότι τα κόμματα της Αριστεράς και τα συνδικάτα είναι ξεπερασμένα και καλούσαν τους διαμαρτυρόμενους πολίτες να τους γυρίσουν την πλάτη, ας ανακρούσουν πρύμνα και ας στρατευθούν στην θέση ότι ο μόνος πραγματικός τρόπος αντιμετώπισης της καταστροφής που μας απειλεί είναι ο οργανωμένος πολιτικός και ταξικός αγώνας. Οργανωμένος στα συνδικάτα, σε κάθε γειτονιά, περιοχή, επιχείρηση, πανεπιστήμιο, σχολείο, χώρο δουλειάς κλπ.

Χρειαζόμαστε μια νέα ώθηση της οργάνωσης του εργαζόμενου λαού παντού, χωρίς εξαιρέσεις, αποκλεισμούς. Οργάνωση των εργαζομένων, των μικρομεσαίων, των αγροτών, της νεολαίας, οργάνωση των συνταξιούχων, των ανέργων, ακόμη και των νοικοκυρών.

Μόνο η οργάνωση του λαού σε βάθος, με ατσάλινες και όχι ανεμικές μορφές οργάνωσης, με μετωπικό εναλλακτικό πρόγραμμα ανατροπής, λαϊκής εξουσίας και διακυβέρνησης, είναι σε θέση να διεξάγει τον πολύχρονο αγώνα που μας περιμένει.

Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός του σημερινού σταδίου της σήψης, της παρακμής και των πολέμων, επέλεξε την Ελλάδα για να εφαρμόσει το νέο μοντέλο ταξικού πολέμου κατά των εργαζομένων.

Ο λαός πρέπει να δώσει την δική του ανατρεπτική απάντηση, όχι μόνο για δικό του λογαριασμό αλλά και για λογαριασμό όλων των λαών που έρχεται η σειρά τους να υποστούν τον ίδιο πόλεμο, τον ίδιο εξευτελισμό. Το παγκόσμιο κεφάλαιο πρέπει να νοιώσει από εδώ, την Ελλάδα, ότι οι λαοί είναι ανίκητοι όταν αποφασίσουν να αγωνιστούν.

Σκληρή μάχη γύρω από τις πλατείες

Ανάρτηση στο: http://www.inprecor.gr/index.php/archives/86950

• Ένας πρώτος απολογισμός


Aristeripolitiki

Το κλείσιμο του πρώτου κύκλου των διαμαρτυριών στις πλατείες, έδειξε ξεκάθαρα ότι γύρω από αυτές διεξάγεται ένας ανελέητος ιδεολογικός, πολιτικός και ταξικός αγώνας. Από τη μια η αστική τάξη επιχειρεί να εγκλωβίσει την αγανάκτηση του λαού σε μια ανώδυνη εκτόνωση συγκεντρώσεων διαρκείας στις πλατείες και να ετοιμάσει τις δικές της αντιδραστικές εφεδρικές λύσεις. Από την άλλη η εργατική τάξη και οι συνεπείς συνδικαλιστικοί και πολιτικοί της φορείς, μάχονται για να αποτρέψουν έναν νέο θανάσιμο αστικό-μικροαστικό εναγκαλισμό του λαού από την αστική τάξη και να τον οδηγήσουν σε ριζικές λύσεις ανατροπών και εξόδου από τη κρίση.

Νέο φαινόμενο;

Οι «πλατείες» καταγράφηκαν στη σύγχρονη συλλογική πολιτική μνήμη ως μια νέα μορφή διαμαρτυρία διαρκείας των πολιτών, με τη μορφή «αγανάκτησης», χωρίς επί πλέον πολιτικά χαρακτηριστικά. Αγανάκτηση για το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο, τις ακολουθούμενες πολιτικές, την τρόικα, το ΔΝΤ. Με σύνθημα το «φύγετε» χωρίς καμία θέση για το ποιος θα έρθει και τι θα έρθει. Ένα θολό πεδίο πολιτικών στείρας άρνησης που χωρούσε του πάντες, χωρίς θετικό αίτημα, ήταν το ενοποιό στοιχείο των «αγανακτισμένων».

Παρότι παρουσιάστηκε ως απολίτικη και ακομμάτιστη μορφή διαμαρτυρίας, τα πραγματικά γεγονότα δείχνουν ότι ούτε απολίτικη ήταν ούτε τόσο ακομμάτιστη. Κάτω από τα επιφαινόμενα η πολιτικοποίηση ήταν έντονη, έστω και με την αρνητική της μορφή, και η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων εκεί είχαν στο βιογραφικό τους από 10 μέχρι και πάνω από 45 χρόνια πολιτικής ζωής.

Όπως έδειξε η τελευταία έρευνα της Κάπα Research, η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν άνω των 25 ετών και είχε ενσυνείδητη συμμετοχή στη πολιτική ζωή, ψηφίζοντας κατά πλειοψηφία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Μόνο 21,2% δήλωσε «ακομμάτιστο» που προφανώς στις εκλογές του 2009 ήταν πολύ μικρότερο.

Η «πλατεία» γέννησε και νέα φαινόμενα συλλογικής έκφρασης, ενός μέρους τουλάχιστον των «αγανακτισμένων» που καταγράφτηκαν κυρίως στο «θεσμό» της «Άμεσης Δημοκρατίας» (Α.Δ.) με πυρήνα τη Λαϊκή Συνέλευση (Λ.Σ.). Το πόσο νέα και πόσο γνήσια έκφραση λαϊκής κυριαρχίας είναι αυτά τα φαινόμενα, θα το δούμε παρακάτω δεδομένου ότι αυτά κρίνονται από το πραγματικό περιεχόμενο που λαμβάνουν και από τις δυνάμεις που επιχειρούν να τα αξιοποιήσουν και όχι από τις διακηρύξεις και τους τίτλους τους.

Το ξέσπασμα

Ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει η λαϊκή οργή κατά του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου, και της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση με εντολή του ΔΝΤ και της ΕΕ και με όχημα την κρίση και το χρέος. Όσο τα αντιλαϊκά μέτρα το ένα διαδέχονταν το άλλο, τόσο συσσωρεύονταν η οργή του λαού και κυρίως της εργατικής τάξης που δέχθηκε πρώτη τις αλλεπάλληλες επιθέσεις σε όλα τα επίπεδα.

Η αστική τάξη στην αγωνία της να ελέγξει τη λαϊκή οργή, στην αρχή χρησιμοποίησε καθαρά ψεύδη ως προς τις συνέπιες και τη διάρκεια των μέτρων. Όταν αποκαλύφθηκε το μέγεθος της αντιλαϊκής επίθεσης, σχεδίασε να ελέγξει τις αντιδράσεις σε επίπεδα που από τη μια δεν θα έθεταν σε αμφισβήτηση το καπιταλιστικό σύστημα εκμετάλλευσης και από την άλλη θα δημιουργούνταν συνθήκες για αντιδραστικές εφεδρικές λύσεις σε περίπτωση κατάρρευσης του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Από τις αρχές του Μάη έγινε φανερό ότι η οργή του λαού ξεσπάει. Άρχισε με μια μεγάλη αμφισβήτηση των κυβερνητικών επιχειρημάτων και επεκτείνονταν ραγδαία στο πολιτικό και στο κοινωνικό σύστημα αξιών. Οι απεργίες και διαδηλώσεις, έδειξαν μια τεράστια δυναμική που πανικόβαλε την αστική τάξη. Άρχισε να αναζητά εναγωνίως λύσεις ελέγχου του λαϊκού ξεσηκωμού.

Η λύση «βρέθηκε» αξιοποιώντας την ανάλογη πείρα της Ισπανικής αστικής τάξης. Αυτή, με έντεχνο τρόπο, εγκλώβισε τις λαϊκές αντιδράσεις σε μια ανώδυνη πολυήμερη στατική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη πλατεία Πουέδρα ντλ Σολ της Μαδρίτης, αφού πρώτα φρόντισε, με τους μηχανισμούς της, να αφαιρέσει κάθε ανατρεπτικό και μαχητικό στοιχείο από μέσα της.

Ως βαλβίδα εκτόνωσης επιλέχθηκε το μοντέλο της «αυθόρμητης» διαμαρτυρίας διαρκείας. Η πρόσκληση έγινε δήθεν από «κάποια παιδιά» του facebook! Φυσικά αν δεν υπήρχε το πρόβλημα καμία πρόσκληση δεν θα ίσχυε.

Με τη μαζική προβολή της «κατάληψης» της πλατείας, από τα μέσα ενημέρωσης που ως τότε κατασυκοφαντούσαν κάθε λαϊκή και εργατική κινητοποίηση, η κατάληψη της πλατείας Συντάγματος πέτυχε! Την πέτυχαν μάλιστα με κανόνα της κάποιες ιδιώνυμες απαγορεύσεις κατά της Αριστεράς και των συνδικάτων, τις οποίες έθεσε η αστική τάξη μέσα από τους μηχανισμούς της και τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχει!

Οι δύο τακτικές της αστικής τάξης

Όσοι με εκστασιασμό βλέπουν τα νέα φαινόμενα «αυθόρμητης λαϊκής οργάνωσης» διαμαρτυρίας, απέναντι σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που θέλει «εκ βάθρων ανατροπή», δεν πρόσεξαν καθόλου μερικές λεπτομέρειες αυτών των κινήσεων.

Η γέννηση της «Άμεσης Δημοκρατίας» των πλατειών και της «Σπίθας» του Μίκη Θεοδωράκη είναι οι δυο τακτικές της αστικής τάξης και του κεφαλαίου, για τον εμβολισμό του λαϊκού κινήματος με ιδέες απολύτως μικροαστικές, με μεγάλη δόση ολοκληρωτικών αντανακλαστικών.

Και οι δύο έχουν την ίδια βάση της λεγόμενης «Άμεσης Δημοκρατίας» αλλά στοχεύουν σε διαφορετικές πολιτικές ομάδες του λαού αξιοποιώντας τη διαφορετική δομική αντίληψη για την πολιτική εξουσία. Το ότι καταλήγουν στο τέλος σε απόλυτες ταυτίσεις για την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και την αντικατάστασή του με το θολό μικροαστικό μόρφωμα της Α.Δ., στο οποίο χωράνε οι πάντες ως άτομα, σβήνοντας τάξεις, κόμματα, συνδικάτα και ιδεολογίες, κάτω από μια βουβή αλλά κυρίαρχη αστική ιδεολογία, δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Η «Άμεση Δημοκρατία»

Η «Άμεση Δημοκρατία» της «κάτω» πλατείας Συντάγματος είναι για χρήση των μαζών, με κατά βάση «αριστερές» - μικροαστικές αντιλήψεις, παντρεμένη έντονα με στοιχεία αναρχικής «αντιεξουσιαστικής» και «αντικαπιταλιστικής» ιδεολογίας.

Απευθύνεται σε κατώτερα μικροαστικά στρώματα και σε πολιτικές ομάδες με μικροαστική ιδεολογία, υποσχόμενη θεωρητικά την κατάλυση κάθε εξουσίας πάνω τους, χωρίς ηγέτες, κόμματα, οργάνωση, με αναγωγή του «πλήθους» ως μοναδικής και άμεσης εξουσίας, δίπλα στην οποία καμία άλλη εξουσία δεν χωρά. Καθόλου τυχαία δεν είναι η ολοκληρωτική αντίληψη που έχει η Λ.Σ. της Α.Δ. για τα κόμματα, τα συνδικάτα και για τις απαγορεύσεις που νομιμοποιεί στον εαυτό της να τους επιβάλει.

Γενικά η Λ.Σ. με τις τοποθετήσεις της, από τις 25 Μαΐου μέχρι τις 10 Ιουλίου 2011, κατέληξε σε ένα στείρο και αδιέξοδο πολιτικό σχήμα: «αρνούμαστε να κυβερνιόμαστε από εσάς, αρνούμαστε να κυβερνήσουμε εμείς. Θέλουμε να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας αλλά αρνούμαστε να σχηματίσουμε πολιτικό κέντρο για να το διεκδικήσουμε, αρνούμαστε να καταρτίσουμε πολιτικό πρόγραμμα ανατροπής»!

Αυτό το πολιτικό αδιέξοδο που προδιαγράφτηκε από τη πρώτη στιγμή, ήταν η ενοποιός ουσία όλων στις πλατείες, με πρώτες τις Λ.Σ. Οι Λ.Σ. δεν πήγαιναν ούτε μπρος, ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά! Δεν πήγαινα πουθενά γιατί κάθε κίνηση θα τις διέλυε. Έτσι από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα παρέμεινε ηλικίας μιας ημέρας!

Ωστόσο εμείς μπορούμε να κρίνουμε ότι αφού στην πολιτική δεν υπάρχουν κενά και αφού από την πλατεία έχουν εξοβελιστεί τα κόμματα της Αριστεράς, το αδιέξοδο των πλατειών αποτελεί, εν δυνάμει, το νέο έδαφος για τον σχηματισμό ενός νέου μικροαστικού – αντιδραστικού πολιτικού «κινήματος» για την αστική τάξη.

Το αν θα το πετύχει δεν εξαρτάται μόνο από αυτή, δεδομένου ότι οι μάζες των πλατειών κάθε μέρα ριζοσπαστικοποιούνται. Και μπορεί η αστική τάξη να είδε στην αρχή το (ειρηνικό) αυτό κίνημα σαν ανάχωμα έναντι μιας εκρηκτικής μαζικής διαμαρτυρίας, με πυρήνα την οργανωμένη εργατική τάξη και την Αριστερά, αλλά στο μεταξύ κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο. Τα προβλήματα του κόσμου είναι τόσα πολλά που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μετατρέψει τις πλατείες στο αντίθετο από αυτό που ονειρεύτηκε η αστική τάξη και να ενωθεί με τις οργανωμένες αριστερές δυνάμεις σε ένα πλατύ αγωνιστικό μέτωπο του εργαζόμενου λαού, χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις, εναντίον της πολιτικής και ταξικής εξουσίας της αστικής τάξης. Μείξη ανατρεπτική και επικίνδυνη για την άρχουσα τάξη!

Δεν είναι καθόλου τυχαία η αποστολή στο Σύνταγμα των προβοκατόρων για να προκαλέσουν τις απίστευτης αγριότητας επιθέσεις των ΜΑΤ κατά των διαμαρτυρόμενων στις 28 και 29/6. Η άρχουσα τάξη ήθελε να υπενθυμίσει στην πλατεία, ποιος είναι τελικά «το αφεντικό» ενώ παράλληλα έστελνε, μέσω παγίδων και προβοκατόρων, μήνυμα στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και της εργατικής τάξης ότι δεν πρόκειται να αφήσει αυτή την επικίνδυνη, για την εξουσία της, μείξη.

Η ιδεολογική πάλη, οργανωμένη και αυθόρμητη δράση

Θα έπρεπε η Αριστερά να έβλεπε από την αρχή με πιο πλατύ μάτι τις πλατείες και να σχεδίαζε οργανωμένα την παρουσία της εκεί, ώστε να ωριμάσει τις μάζες σε μια υπεύθυνη πολιτική κατεύθυνση, κάτω από πρωτοπόρα καθοδήγησή της. Αυτό δεν έγινε με αποτέλεσμα να δοθεί η ευκαιρία στα μέσα ενημέρωσης του κεφαλαίου να καλλιεργήσουν στα μικροαστικά στρώματα της πλατείας και ιδίως στις Λ.Σ. την εχθρότητα απέναντι σε κάθε οργανωμένο πολιτικό και συνδικαλιστικό μέτωπο των δυνάμεων του εργαζομένου λαού.

Γενικά οι κομμουνιστές και οι αριστεροί ποτέ δεν πρέπει να λείπουν από τα πεδία ταξικής και πολιτικής πάλης, ακόμη και όταν πρόκειται για αντιδραστικά πεδία. Είναι λοιπόν αυτονόητη η θέση των αριστερών κομμάτων μέσα στις μάζες του λαού που δρουν ή διαμαρτύρονται σε δρόμους, πλατείες, επιχειρήσεις, γειτονιές κ.λ.π.

Η δράση αυτή όμως δεν μπορεί να είναι ανοργάνωτη, τυχαία και σε ατομική βάση, ως ουρά του αυθόρμητου των μαζών. Πρέπει να είναι οργανωμένη με συγκεκριμένους στόχους και χωρίς υποστολή της σημαίας και της ταυτότητάς τους. Πρέπει να δρουν πρωτοπόρα και να μπαίνουν μπροστά στις μάχες του λαού δίνοντας και το παράδειγμα του ανυποχώρητου μαχητή απέναντι στην εξουσία του κεφαλαίου, όχι να χάνονται μέσα στη μάζα ή, ακόμη χειρότερα, να κρύβονται πίσω από αυτήν. Η πρωτοπορία κερδίζεται με ταξικές και πολιτικές μάχες που απαιτούν θυσίες, όχι με διακηρύξεις.

Ιδιώνυμες απαγορεύσεις

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η άρχουσα τάξη κατάφερε να εισάγει στις πλατείες ως «αξίες» τρεις απαγορεύσεις κατά της άμεσης πολιτικοποίησής τους:
- Έξω τα κόμματα,
- Έξω οι κομματικές ιδεολογίες και σημαίες,
- Έξω τα συνδικάτα,

Με δεδομένο ότι τα μόνα κόμματα τα οποία θα μπορούσαν να συμμετέχουν σε τέτοιες λαϊκές κινητοποιήσεις είναι τα αριστερά, γίνεται φανερό ότι η απαγόρευση αφορούσε ευθέως μόνο αυτά. Οι οργανωτές για να φανούν «αντικειμενικοί» πρόσθεσαν μετά, και το «Έξω οι φασίστες»! Η «αντικειμενικότητα» αυτή που συμβαδίζει επακριβώς με το πνεύμα εξομοίωσης φασισμού - κομμουνισμού των αντικομουνιστικών μνημονίων της ΕΕ, ήταν πλαστή, δεδομένου ότι από τη πρώτη στιγμή στη «πάνω» πλατεία Συντάγματος είχαν εγκατασταθεί «νομίμως» οργανωμένες ομάδες με τα χαρακτηριστικά του έρποντος φασισμού.

Πέρα από αυτό, είναι να ανατριχιάζει κανείς με την εξομοίωση και ισοπέδωση των αριστερών κομμάτων και των συνδικάτων με τους φασίστες!

Λαϊκές Συνελεύσεις και «Άμεση Δημοκρατία»

Στις πλατείες αμέσως σχεδόν σχηματίσθηκαν οι Λαϊκές Συνελεύσεις, με βάση την αντίληψη της «Άμεσης Δημοκρατίας». Άμεση Δημοκρατία όπως την επέβαλαν οι «ανώνυμοι οργανωτές» της θα πει ότι οι πολίτες συμμετέχουν όλοι στα κοινά, μόνο ως άτομα και αποφασίζουν όλοι άμεσα για κάθε μικρό και μεγάλο θέμα που αφορά την κοινωνία και το κράτος και δεν υπάρχει κανένα ιεραρχικό όργανο πάνω από αυτή, ούτε δομή ανώτερης και έμμεσης εκπροσώπησης. Όλα ανάγονται στην Α.Δ. από την οποία ξεκινούσαν και τελείωναν τα πάντα!

Η αντίληψη αυτή από τη φύση της απαγόρευε κάθε οργανωμένη πολιτική παρουσία στη Λ.Σ. Εξ ορισμού κόμματα και πολιτικές παρατάξεις απαγορεύονταν, δεδομένου ότι δεν υπάρχει «τίποτα ανώτερο» από την ίδια τη Λ.Σ. και δεν αναγνωρίζεται καμία οργανωμένη εκπροσώπηση ή παρουσία («καπέλωμα» το ονόμαζαν) πέραν της ατομικής. Ήταν δε τόσος ο δογματισμός ώστε απαγορεύθηκε η εκλογή, ακόμη και η δια της κληρώσεως συγκρότηση υπεύθυνης πολιτικής ομάδας εκπροσώπησης, εκτέλεσης των αποφάσεων, διεύθυνσης ενεργειών κλπ, της Λ.Σ.!

Στην «Άμεση Δημοκρατία» δεν αναγνωρίζονται τάξεις, ταξικά συμφέροντα, ταξικές πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις. Αρχή της είναι ότι «όλοι είμαστε Έλληνες πολίτες» και μόνο αυτό το ενωτικό διακριτικό πάνω από τάξεις και κόμματα ισχύει.

H αταξική θέση πέρα και πάνω από τάξεις συνιστά την αποθέωση της μικροαστικής ιδεολογίας, που στην ουσία κατατεμαχίζει τον λαό και τις τάξεις σε άτομα και υλοποιεί την κυριαρχία της ιδεολογίας της αστικής τάξης με λαϊκίστικη προβιά, ακόμη και πάνω σε στρώματα εργαζομένων.

Οι Λαϊκές Συνελεύσεις και οι διαμαρτυρόμενοι τις πλατείες

Πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι ταύτισαν την κριτική κατά του πλαισίου οργάνωσης των πλατειών και των μορφωμάτων της λεγόμενης «Άμεσης Δημοκρατίας», ως επίθεση στο αυθόρμητο λαϊκό κίνημα των μαζών που αφυπνίσθηκαν από τα πολύ σκληρά μέτρα και βγήκαν στις πλατείες να διαμαρτυρηθούν.

Αυτή η ταύτιση σκοπό είχε να στρέψει τον απλό λαό ενάντια στις φωνές εκείνες που τον καλούσαν να αποτινάξει το «καπέλο» της άρχουσας τάξης στις πλατείες και να οργανωθεί σε πολιτικό και ταξικό μέτωπο μάχης κατά της εξουσίας του κεφαλαίου.

Στην πραγματικότητα οι μάζες των πλατειών δεν έχουν καμία σχέση με τις ελάχιστες μειοψηφίες των Λαϊκών Συνελεύσεων της «Άμεσης Δημοκρατίας» που αποφασίζουν αλαζονικά στο όνομα των δεκάδων χιλιάδων που διαμαρτυρήθηκαν στις πλατείες.

Χαρακτηριστικό είναι ότι η «πάνω» «εθνικοπατριωτική» Λ.Σ. στο Σύνταγμα δεν ξεπερνούσε ποτέ τα 150-200 άτομα και η «κάτω» που ήταν και η μεγαλύτερη της χώρας, κυμαίνονταν μεταξύ 600 και 1500 ατόμων. Συνεπώς η κριτική δεν αφορά τις μάζες των διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν, έστω και αν το αυθόρμητο δεν συνδυάζονταν με το συνειδητό και οργανωμένο.

Η Λ.Σ. δεν ήταν ένα σταθερό όργανο. Εκτός ενός σταθερού πυρήνα που κρατάει με πείσμα το αντιδραστικό πλαίσιο λειτουργίας, όποιος θέλει έρχεται και φεύγει κατά το δοκούν, αποφασίζει κάτι που δεν θα υλοποιήσει αύριο γιατί θα λείπει, η σύνθεση των ατόμων συνεχώς αλλάζει και σχεδόν τίποτα δεν ισχύει σήμερα από χθες, πλην των κανόνων που έχουν θέσει οι οργανωτές. Αυτή είναι και η αιτία που λαμβάνονται αποφάσεις που κανένας δεν εκτελεί, κανένας δεν απολογείται, είναι αντιφατικές και την επομένη οι συζητήσεις επαναφέρουν τα ίδια θέματα ανακυκλωνόμενα.

Το χαρακτηριστικό των Λ.Σ. είναι λόγια, διακηρύξεις και ψηφίσματα χωρίς καμία ουσιαστική δράση υλοποίησης.

Η αλαζονεία των Λ.Σ. είναι άλλο ένα πρόβλημα μικροαστικού μικρομεγαλισμού. Νομίζουν πως οι αποφάσεις τους είναι και αποφάσεις των δεκάδων χιλιάδων διαμαρτυρομένων στην πλατεία, ενώ κάποιοι νομίζουν πως είναι όλου του λαού!

Θεσμός ή πολιτική κίνηση;

Οι Λ.Σ. δεν ξεκαθάρισαν, παρά τις πολυήμερες συνεδριάσεις τους, αν η «Άμεση Δημοκρατία» θα είναι κρατικός θεσμός που θα ανατρέψει και θα αντικαταστήσει τη σημερινή προεδρευόμενη δημοκρατία ή πολιτική κίνηση που επιδιώκει εθελοντικές συμμετοχικές διαδικασίες του λαού στις αποφάσεις. Η σκόπιμη συσκότιση σταδιακά άρχισε να παραμερίζεται και η Άμεση Δημοκρατία εμφανίζεται σαν κρατικός θεσμός που απαγορεύει κάθε άλλον στη θέση της. Αυτό εξηγεί και τις ολοκληρωτικού τύπου αποφάσεις της για τα κόμματα και το πολιτικό σύστημα που θέλει να αντικαταστήσει.

Η αποτυχημένη απόπειρα να γίνει η «πλατεία» όργανο μάχης του εργαζόμενου λαού

Παρά την απαγόρευση των κομμάτων στις πλατείες, δεν έλειψαν και οι νηφάλιες προτάσεις για μια άλλη πορεία προς τις Λ.Σ. από αριστερούς που συμμετείχαν ατομικά στις εργασίες τους. Προτάσεις βγαλμένες μέσα από τη πείρα των λαϊκών και ταξικών αγώνων, όπως οι παρακάτω που εκτέθηκαν στην «κάτω» Λ.Σ. του Συντάγματος:

-Το κίνημα αυτό πρέπει να αποκτήσει ταξικό περιεχόμενο με τις διεκδικήσεις του εργαζόμενου λαού στο κέντρο, με ταυτότητα, δομή, στόχους, πρόγραμμα και οργάνωση. Διαφορετικά θα χαθεί και αργά ή γρήγορα η ίδια εξουσία τους κεφαλαίου θα επανέλθει με άλλο προσωπείο, πιθανόν πολύ χειρότερο και με νέα παραπλανητικά συνθήματα κλεμμένα και από αυτόν το λαϊκό ξεσηκωμό. Αυτό διδάσκει η ιστορία.

-Για να μετουσιωθεί αυτή η θέληση σε πραγματική δύναμη προτάθηκε στη Λ.Σ. να καταργήσει τις απαγορεύσεις κομμάτων και συνδικάτων, να ανοιχτεί πραγματικά στην εργατική τάξη και τα κόμματα της Αριστεράς και να μετατραπεί η ίδια σε πολιτική πλατφόρμα μετώπου του εργαζόμενου λαού, χωρίς αποκλεισμούς, που στο διάβα του θα σαρώσει την εξουσία του κεφαλαίου.

-Προτάθηκε να απευθυνθούν επίσημα, και όχι με ιδιότυπες διακρίσεις, στα συνδικάτα και στην εργατική τάξη για να συνεργαστεί και πάρει τη κατάσταση στα χέρια της, να αναδιοργανωθεί, να σχηματίσει μαχητικές αγωνιστικές απεργιακές επιτροπές στα συνδικάτα, στους τόπους δουλειάς και στις γειτονιές, μαζί με το λαό και να κηρύξει πραγματική γενική απεργία μπλοκάροντας όλη τη παραγωγική διαδικασία.

-Προτάθηκε να ζητήσουν από όλους τους εργαζόμενους να γίνουν αμέσως μέλη των σωματείων, να οργανωθούν, να ζητήσουν έκτακτες γενικές συνελεύσεις και να ανατρέψουν τους συσχετισμούς, εκδιώκοντας τους εργατοπατέρες που κάθονται στο σβέρκο της εργατικής τάξης.

-Επισημάνθηκε ότι η εξουσία του κεφαλαίου μπορεί να νοιώσει ότι το λαϊκό κίνημα είναι ικανό να την ανατρέψει, μόνο μέσα από τη δύναμη που βρίσκεται στα χέρια των εργαζόμενου λαού και της εργατικής τάξης, στα χέρια των παραγωγών του πλούτου της χώρας. Μόνο αυτοί μπορούν να αποκρούσουν τα σχέδια και να ανατρέψουν την εξουσία του κεφαλαίου. Αυτοί μπορούν και να ανασυγκροτήσουν τη χώρα. Αυτοί μπορούν να κτίσουν ένα άλλο μέλλον για τις επερχόμενες γενιές.

Η συνεχής αποδοκιμασία και σε ορισμένες περιπτώσεις το οργανωμένο γιουχάισμα παρόμοιων προτάσεων προδιέγραψε τη φιλοσοφία που κυριαρχεί στις Λ.Σ. Η δε έγκριση παρουσίας στην πλατεία για ορισμένα πρωτοβάθμια συνδικάτα της επιλογής της, μετά από έλεγχο της «πλατειοφροσύνης» τους, όπως και σειράς φίλιων οργανώσεων μεταξύ των οποίων και κάποιων ολοκληρωτικών αντιλήψεων, δεν έλυσε αλλά επιδείνωσε το πρόβλημα των διακρίσεων και των απαγορεύσεων.

Η απάντηση της Λ.Σ. στις προτάσεις για μέτωπο του εργαζομένου λαού

Αντί η «κάτω» Λ.Σ. του Συντάγματος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μεταβληθεί σε οργανωμένο κέντρο και να προωθήσει το μέτωπο του εργαζόμενου λαού, κατά της εξουσίας του κεφαλαίου καταργώντας κάθε διάκριση και απαγόρευση κομμάτων και οργανώσεων, στις 13 και 14 Ιουνίου έλαβε μια απαράδεκτη από κάθε άποψη απόφαση: «ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ»!

Τι κι αν το θέμα επανήλθε από πολλούς ομιλητές που θεώρησαν σαν τον προπομπό του φασισμού μια τέτοια απόφαση. Η Λ.Σ. επέμεινε στην απόφαση!

Απολογητικές θεωρίες για τη κατάργηση των κομμάτων

Υποστηρίχτηκε ότι η απόφαση για «κατάργηση των κομμάτων» από τη Λ.Σ. της κάτω πλατείας Συντάγματος ήταν σωστή γιατί «τα κόμματα της Αριστεράς, έγιναν ένα με το σύστημα, έχει λήξει ο ιστορικός τους ρόλος και πρόκειται για παρωχημένο θεσμό»!


Μια τέτοια άποψη ετοιμάζει τον κόσμο θεωρητικά και πρακτικά να χειροκροτήσει αύριο τκατάργηση των κομμάτων, και της Αριστεράς, από μια δικτατορία με τα αυτά επιχειρήματα.

Η θεωρία «εκ των έσω»

Αναπτύχθηκε έντονα, από αριστερούς κυρίως, η θεωρία να επιχειρηθεί η «κατάληψη» εκ των έσω της Λ.Σ. της πλατείας με την μαζική ατομική συμμετοχή κομμουνιστών στη πλατεία.

Η θεωρία της εκ των έσω κατάληψης μιας εξουσίας, ενός θεσμού, με τους δικούς του όρους, είναι πολύ παλιά και η τελευταία έκδοση για την Αριστερά ήταν ο Ευρωκομουνισμός. Το εγχείρημα κατέληξε όχι απλά σε αποτυχία αλλά σε κατάληψη των ευρωκομμουνιστικών κομμάτων από την αστική τάξη, δηλ. μετατροπή στο αντίθετο τους! Τα ΚΚ Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας κ.α. σήμερα είναι κόμματα εξαφανισμένα μέσα σε αστικά ρεύματα και ιδεολογικά αδιέξοδα.

Εφαρμόζοντας τη θεωρία «εκ των έσω» κάποιες αριστερές δυνάμεις έδωσαν το παρών. Εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ του Μετώπου του Αλαβάνου, της ΚΟΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων αριστερών οργανώσεων ήταν εκεί με τη προβιά του «ακομμάτιστου» με σκοπό να μεταλλάξουν τη πλατεία προς τα αριστερά. Το αποτέλεσμα ήταν να μεταλλαχθούν αυτοί, χάνοντας κυριολεκτικά τη ταυτότητά τους.

Είναι πραγματικά λυπηρή η συμμετοχή των αριστερών αυτών χωρίς ταυτότητα, χωρίς οργάνωση, με κρυμμένη την ιδιότητα και την ιδεολογία τους, ως αντάλλαγμα της συμμετοχής τους στο «πείραμα» της Άμεσης Δημοκρατίας, όπως την επέβαλε η αστική τάξη με τους μηχανισμούς της. Κρύβουν τις ιδιότητές τους, αλλοιώνουν το λόγο τους, αποδέχονται την πρωτοκαθεδρία του αυθόρμητου έναντι του συνειδητού και πολλοί από αυτούς, αρνούμενοι τον εαυτό τους, κτίζουν θεωρίες για νέα δημοκρατικά όργανα όπως η «αμεσοδημοκρατία» που γεννάει η «πλατεία» λες και πρόκειται για παρθενογένεση νέων Σοβιέτ!

Πρόκειται για τη χειρότερη ηθική αυτό-απαξίωση στη ιστορία της Αριστεράς.


Το μέλλον των πλατειών

Οι Λ.Σ. των πλατειών πριν αρχίσουν να φυλλοροούν, τον Ιούλιο, εξέπεμπαν μηνύματα «κομματικού πατριωτισμού», λέγοντας ότι «εδώ θα μείνουμε – δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν αυτοί». Οι περισσότεροι καλούσαν για νέα ένταση του «αγώνα των πλατειών» από τον Σεπτέμβριο.

Ανεξαρτήτως τι λένε στις Λ.Σ., αυτό που ξέρουμε είναι ότι τον Σεπτέμβριο, τα εξοντωτικά μέτρα του μεσοπρόθεσμου προγράμματος θα βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη. Το μόνο βέβαιο είναι ότι μεγαλύτερες μάζες λαού θα πληγούν και είναι φυσικό μεγαλύτερος όγκος να αναζητήσει διέξοδο σε μαχητική αντιπαράθεση με την εξουσία και τις εφαρμοζόμενες πολιτικές.

Τον κόσμο στο δρόμο δεν θα τον βγάλουν οι Λ.Σ. αλλά τα οξύτατα προβλήματα, τα σκληρότατα μέτρα και η κρίση. Ποιες μορφές θα πάρουν αυτές οι μαζικές διαμαρτυρίες δεν είναι γνωστό. Πάντως γίνεται φανερό ότι οι πλατείες έκλεισαν ένα κύκλο που σημαδεύτηκε από επαμφοτερίζουσες εκτιμήσεις με κέντρο όμως τα πολιτικά αδιέξοδά της. Η επανάληψη της ίδιας στείρας και αδιέξοδης πορείας θα αναγκάσει ακόμη και τους φανατικούς φίλους της να αναζητήσουν ενεργή πολιτική δράση με στόχους και πολιτική οργάνωση.

Προβλέπεται και πάλι να διεξαχθεί ένας σκληρός πολιτικός αγώνας για το κέρδισμα αυτών των μαζών. Η αστική τάξη ήδη προετοιμάζεται γι αυτό.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το άρθρο «Ενάντια στο Μνημόνιο : Από την πολυθρόνα στην πλατεία» του πρωτοσύμβουλου του Γ. Παπανδρέου, κ. Ν. Κοτζιά στην εφημερίδα «ΑΞΙΑ», στις 2/6/2011, με το οποίο ετοιμάζει μέσα από τις πλατείες το αντι-ΠΑΣΟΚ της μετά-μεταπολίτευσης, κατ εικόνα και ομοίωση του αρχικού ΠΑΣΟΚ σε νέες συνθήκες κρίσης: «Οι πολίτες δεν διακρίνουν εναλλακτικές λύσεις εντός του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν είναι και πεπεισμένοι ότι οι εκτός ΠΑΣΟΚ μπορούν να επιβάλουν (ακόμα και αν διατυπώνουν) μια διαφορετική πολιτική.

»Οι εποχές δεν θα επιτρέψουν βολέματα. Δεν θα δώσουν περιθώρια να ακινητοποιηθεί η πλειοψηφία του ελληνικού λαού με εκβιασμούς και εκφοβισμούς. Η κοινωνία θα κινητοποιηθεί και κινητοποιείται. Μόνο που αυτό δεν πρέπει να γίνει τυφλά. Δεν πρέπει να γίνει ως μονοδιάστατη έκφραση θυμού. Πρέπει να γίνει συνειδητά. Με την αξιοποίηση των δημοκρατικών κανόνων και την υπεράσπισή τους. Με την αποκάλυψη της σαπίλας και μια διαφορετική ερμηνεία του τι πραγματικά γίνεται, ποιος έφταιξε και φταίει. Στο «Κόμμα του Μνημονίου και της Πλεονεξίας», όπως τους έχω ονοματίσει, οφείλει να δώσει απάντηση η κοινωνία: Το «Κόμμα των Θυμωμένων με Λύσεις και Απαντήσεις».

Προφανώς ο Ν. Κοτζιάς τρέχει να προλάβει να ξαναβάλει σε νέο «μαντρί» αυτούς τους κομματικούς και ακομμάτιστους που κατά πλειοψηφία έφυγαν από το μαντρί του δικομματισμού. Τον διευκολύνει σε αυτό και το αρνητικό πλαίσιο των πλατειών κατά της Αριστεράς. Όμως δεν είναι ο μόνος. Ο νέος κύκλος αγώνων και πολιτικών αντιπαραθέσεων μάλλον κρύβει πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις γι αυτόν και για την άρχουσα τάξη, ακόμη και στις πλατείες. Η διαδηλώσεις στις πλατείες ήταν απλά ένα πρώτο βήμα. Το επόμενο δεν θα είναι τόσο ανώδυνο για την άρχουσα τάξη.