Ημέρα της Μητέρας. Οι «άλλες Μάνες»

 Σήμερα, όχι, δε θα πω για τις χαρούμενες μάνες που απολαμβάνουν «ελευθερίες» και προνόμια με γυαλιστερά ρούχα μάρκας και κατακλύζονται από ανθοδέσμες και υποκριτικές λέξεις ευτυχίας.

 Θα θυμηθώ τις Μάνες του πόνου, του ιδρώτα, της καρτερίας και του αγώνα του χθες και του σήμερα. Εκείνες των «άλλων καιρών» και τις σημερινές  που τις διαδέχτηκαν και μεγαλώνουν και αυτές με τα βάσανα του μεροκάματου τα παιδιά τους.

 Θα θυμηθώ τις Μάνες που κάποτε κράτησαν αυτόν τον λαό όρθιο μαχόμενες για την κόρη, για τον γιο, για τον άντρα που το κράτος του ζόφου και του εγκλήματος δεν συγχώρεσε ποτέ το όνειρό τους για μια καλύτερη κοινωνία.

 Θα θυμηθώ τις Μάνες που καρτερούσαν το παιδί τους να γυρίσει…

  Θα θυμηθώ ξεχωριστά τη Μάνα του Μακρονησιώτη τιμώντας όλες τις αφηγήσεις των μακρονησιωτών συγκρατουμένων μου στις εξορίες και φυλακές και όλες τις  ίδιες Μάνες του κόσμου. Εκείνες οι Μάνες είναι πάντα αξεπέραστες… 

 

 Εκείνες έβλεπαν τη Μακρόνησο χύνοντας δάκρυα και αίμα…

 Θα πω και για όλες τις Μάνες που καρτερούσαν κι έβλεπαν από μακριά «το στενό το παραθύρι, που φωτίζει με κερί» στο Γεντί Κουλέ, στην Κέρκυρα, στη Γυάρο, στα κρατητήρια, στου Αβέρωφ, στην Ακροναυπλία, στο Χαϊδάρι, στα ξερονήσια… Τις Μάνες των τόπων εκτέλεσης..

 Ποιος θα τις τιμήσει αν όχι όσοι γεύτηκαν ή κληρονόμησαν τις θυσίες τους;

 Αλήθεια γνωρίσατε τέτοιες Μάνες; Αν όχι ψάξετε την ιστορία των αγωνιστών, των κομμουνιστών, των ανυπότακτων. Πίσω τους υπάρχει μια αφανής ηρωίδα Μάνα!

 Αυτές τις Μάνες τιμώ σήμερα… έζησα και κληρονόμησα τον αφανή ηρωισμό τους, τις παραδίδω στις νεότερες γενιές.

 

…Ύστερα η μεγάλη πέτρα στον ώμο

 Ανηφορίζοντας τον θάνατο

 Μεγάλος ανήφορος

 Μεγάλες πολιτείες θα χτίσουμε μητέρα

 Μεγάλη απόφαση στην καρδιά          

Μεγάλες μέρες μας περιμένουν μητέρα

Μάνα

Μην πικραίνεσαι…

 

Γ. Ρίτσος

 

10  Μάη του 2026

Σ.Β.