Αν δεν πάρει την εξουσία ο λαός επανέρχεται η άρχουσα τάξη

Είχαμε πει πολλές φορές για αδιέξοδα της «Αραβική Ανοιξης». Η τελευταία πράξη του «εκλεγμένου δημοκρατικά προέδρου» Mohammed Mursi να γίνει Μουμπάρακ στη θέση του Μουμπάρακ, δηλαδή ένας νέο δικτάτορας, έδειξε καθαρά ότι αν δεν πάρει ο λαός την εξουσία όταν εξεγείρεται, τότε η ίδια εξουσία της ίδια κυρίαρχης τάξης επανέρχεται με άλλο ίσως προσωπείο αλλά ίδια στην ουσία.

Αυτό είναι φανερό από το τι έγινε και στην Αίγυπτο. Ο αμερικανοτραφής πρόεδρος της αντιαμερικανικής (ντεμεκ) «Μουσουλμανικής Αδελφότητας», που ιστορικά ήταν ο κύριος μοχλός εξόντωσης των κομμουνιστών στην Αίγυπτο, μόλις πάτησε στην πολιτική εξουσία τα βρήκε με την άρχουσα τάξη και αποφάσισε να μετατρέψει τις (προσωρινές) αστικές δημοκρατικές κατακτήσεις της πλατείας Ταχρίρ σε κατακτήσεις των ιμπεριαλιστών και της μονοπωλιακής αστικής τάξης της Αιγύπτου!

Αυτό θα πει επαναφορά της ίδιας εξουσίας με χειρότερο πρόσωπο. Γιατί ο νέος πρόεδρος ήθελε να έχει απόλυτη εξουσία να εκδίδει ανεξέλεγκτα διατάγματα όπως κάθε δικτάτορας; Ποιόν φοβάται; Μα είναι απλό: τον λαό φοβάται. Υπερεξουσίες για να υπερασπιστεί τον λαό δεν χρειάζεται, αρκεί να τον έχει στο πλάι του. Για να τον δέσει όμως και να του αφαιρέσει δικαιώματα με τη βία, τις χρειάζεται.

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται πόσες αυταπάτες είχαν αυτοί που υμνούσαν χωρίς αρχές την «Αραβική Άνοιξη», χωρίς να θέτουν το ζήτημα της ταξικής εξουσίας. Στην Αίγυπτο, την Λιβύη, την Τυνησία κ.α. τα πράγματα δεν άλλαξαν καθόλου για τον λαό. Η «δημοκρατία νίκησε», εκλογές έγιναν και στην εξουσία βρέθηκε και πάλι η ίδια τάξη με τους ίδιους εκμεταλλευτές του λαού να κυριαρχούν και τους ιμπεριαλιστές να επικυριαρχούν. Ο λαός κέρδισε το δικαίωμα να εκλέγει τον δυνάστη και εκμεταλλευτή του, κέρδισε την (ιμπεριαλιστικής έμπνευσης) δημοκρατία και χάνει τα δικαιώματα και τον πλούτο του με το άνοιγμα της δημοκρατίας αυτής σε κάθε λογίς ξεπούλημα (και αρπαγή) του εθνικού πλούτου στους ξένους.

Τι να πούμε για τους ντόπιους «αριστερούς» και «αριστερούτσικους» που υμνούσαν χωρίς αρχές τις εξεγέρσεις, οι οποίες βέβαια ήταν γνήσιες πλην Λιβύης, χωρίς να βλέπουν πως αυτές υποδαυλίζονταν καθοδηγούνταν από ξένα κέντρα που είχαν τους ακριβώς αντίθετους σκοπούς απ τούς λαούς; Χωρίς να επισημαίνουν τον κίνδυνο να φαλκιδευτούν από την ίδια εξουσία που θέλουν να ανατρέψουν.

Τι να πούμε για εκείνους που ύμνησαν τους… «απελευθερωτικούς» βομβαρδισμούς της Λιβύης και τώρα δήθεν νοιώθουν φρίκη με το καθεστώς του δικτάτορα Άσσαντ και δεν θα έλεγαν όχι σε ένα βομβαρδισμό της Συρίας όπως παλιά δεν είπαν όχι στους βομβαρδισμούς του Ιράκ του δικτάτορα Σ. Χουσεΐν και της Γιουγκοσλαβίας του επίσης… «δικτάτορα» Σ. Μιλόσεβιτς; Κακό πράγμα να είσαι στα λόγια με την εξουσία του λαού και στην πράξη με την εξουσία των καπιταλιστών.

Η αυταπάτη αυτών των δυνάμεων για την «Αραβική Άνοιξη» ήταν ίδια με την αυταπάτη που κυριάρχησε και με τη μεταφορά δήθεν εξεγερτικού μηνύματος χωρίς κανένα DNA ταξικής ανατροπής, στις πλατείες της Ισπανίας και σε συνέχεια της Ελλάδας. Δεν κατάλαβαν(;;;) τίποτα από την ιμπεριαλιστική επιβράβευση τέτοιων κινήσεων; Δεν κατάλαβαν ότι αυτό ήταν το άνοιγμα του δρόμου σε άνετη διαχείριση της κρίσης από την άρχουσα τάξη, ανεξαρτήτως πολιτικής μορφής διακυβέρνησης.

Το δίδαγμα είναι πάντα ένα: αν σε μια λαϊκή εξέγερση, διαδήλωση, κινητοποίηση δεν έχεις ορατό μπροστά σου και σαν όραμα την κατάκτηση της ταξικής εξουσίας, η υπάρχουσα ταξική εξουσία σε βλέπει πάντα σαν εναλλακτική πολιτική εξουσία για λογαριασμό της. Κάποιοι που στη χώρα μας μιλούν πολύ για "δημοκρατική κυβέρνηση" χωρίς καμιά ταξική μεταβολή, ας πάρουν το μήνυμα. Και ο κόσμος ας μην έχει άλλες αυταπάτες.

Από το κείμενο:

«Εξέγερση χωρίς Αριστερά είναι αδιέξοδο»

(21/2/2011)

http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2011/02/blog-post_21.html

«Να σημειώσουμε ότι σε κάθε περίπτωση όλα αυτά τα υπό κατάρρευση καθεστώτα, ενώνονταν, σε αγαστή συνεργασία με τη Δύση, στη βάση ότι κοινός εχθρός και σκοπός τους ήταν η εξόντωση της Αριστερά και των ιδεών της στον αραβικό κόσμο. Από φυσική και (προσωρινά) πολιτική άποψη, πέτυχαν την εξόντωσή της Αριστεράς.

Αυτό είναι και το μεγάλο πολιτικό κενό της εξέγερσης. Εξέγερση χωρίς οργάνωση, στόχο, υποκείμενο της διοίκησης, πρόγραμμα και σταθερή ταξική αναφορά στην εργατική τάξη, είναι εξέγερση με ημερομηνία λήξης σε μια πορεία επαναφοράς της ίδιας ταξικής εξουσίας με άλλη μορφή. Όσο και αν υμνούμε σήμερα τους αγώνες του Αργεντίνικου λαού θα ήταν λάθος να μη βλέπαμε ότι το ιδεολογικό αδιέξοδο εκείνης της εξέγερσης οδηγεί σταδιακά σε πολιτικό αδιέξοδο την εξέγερση και στο ίδιο αποτέλεσμα μιας εξουσίας του κεφαλαίου με μεταλλαγμένη μορφή και με ελάχιστα προσωρινά κέρδη για τον λαό.

Σήμερα λοιπόν το ζητούμενο των εξελίξεων σε αυτές τις χώρες είναι προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα και πως θα εκφραστεί ο λαϊκός πόθος σε επίπεδο εξουσίας. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι οι εξεγέρσεις να μεταβληθούν σε όχημα εγκαθίδρυσης νεοφιλελευθέρων δημοκρατιών που θα μεταβάλουν τις χώρες, στο όνομα της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών, σε νέο πεδίο ξεπουλήματος στου εθνικού τους πλούτου. Όταν η Αριστερά λείπει από το ιστορικό γίγνεσθαι τότε η στροφή προς τον ακραίο νεοφιλελεύθερο συντηρητισμό είναι η «λύση». Ενίοτε δε και ο νεοφιλελεύθερος φασισμός.

Ηθικό και πολιτικό δίδαγμα για την Ελλάδα: Αν λείπει η Αριστερά από το ιστορικό καθήκον και δεν παίξει τον ιστορικό της ρόλο η εξέγερση θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Χωρίς εναλλακτική εξουσία επανέρχεται αενάως η ίδια εξουσία.

Όσο και αν κάποιοι υμνούν την «αυτόνομη, χωρίς ηγεσίες και κόμματα» εξέγερση του λαού, αν αυτός δεν αποκτήσει πραγματική ηγεσία, η οποιαδήποτε εξέγερση θα μεταβληθεί αργά ή γρήγορα σε αδιέξοδο. Και σήμερα η φυσική ηγεσία του λαού δεν μπορεί παρά να είναι η Αριστερά. Αν κανείς έχει αντίρρηση για την υπάρχουσα Αριστερά μπορεί να ελπίζει ότι το λαϊκό κίνημα θα κτίσει μια νέα οργάνωση της Αριστεράς με ανανεωμένα τα ίδια πάντα ιδανικά του σοσιαλισμού, της ανατροπής, της λαϊκής εξουσίας και δημοκρατίας. Αυτό που δεν μπορεί να ελπίζει είναι μια λαϊκή εξουσία χωρίς Αριστερά.»

Από την «αριστερή διακυβέρνηση» στην… κυβέρνηση!

Μια συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ κ. Αλέξη Τσίπρα στην εφημερίδα «6 μέρες», στις 18/11/2012, μας κάνει να αναρωτηθούμε πού θα σταματήσει η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά. Για μια ακόμη φορά διαπιστώνουμε αδυναμία.

Βλέπουμε σήμερα να ξεχνάει όλα όσα έλεγε προεκλογικά για «αριστερή διακυβέρνηση», για «αριστερό μέτωπο», για «αριστερή πολιτική» και να περνάει στην «απολίτικη» και αταξική θέση της «δημοκρατικής κυβέρνησης». Είναι οι αναγκαίες εξετάσεις που πρέπει να δώσει ένα κόμμα στην αστική τάξη και στο διεθνές κεφάλαιο για να αποσπάσει το «ο.κ.» ώστε να προωθηθεί στην κυβερνητική εξουσία;

Μερικά αποσπάσματα από τη συνέντευξη, χωρίς χαρακτηρισμούς και με πολύ λιτά σχόλια μας, δίνουν να καταλάβουμε τις στροφές που διέρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

Πολλοί οικονομολόγοι, όπως ο Βαρουφάκης, λέει να μη δεχτούμε αυτή τη δόση. Εσείς συμφωνείτε;

… Προφανώς θέλουμε δανεισμό αλλά πρέπει να επανεξετάσουμε τους όρους του δανεισμού. Και αυτός ο διαρκής εκβιασμός με τις δόσεις πρέπει να σταματήσει.

«πρέπει να επανεξετάσουμε τους όρους του δανεισμού»! Το λιγότερο που λέει είναι η αποδοχή της σημερινής κατάστασης χρέους και η «καλή» διαχείριση του. Το χειρότερο; Διαιωνίζει το χρέος αφού «θέλουμε δανεισμό». Καμία άλλη πολιτική δεν μπορεί να δει.

- Χωρίς τις δόσεις, δεν θα κατέρρεε το τραπεζικό σύστημα της χώρας;
… το πρόβλημα είναι ότι η ανακεφαλαιοποίησή του, με τους όρους που γίνεται σήμερα, δεν θα ’χει αποτέλεσμα. …. Άρα βεβαίως χρειάζονται κεφάλαια οι τράπεζες. Δεν αρνούμαστε ότι είναι αναγκαίο στο ευρωπαϊκό πλαίσιο να βρεθεί λύση που θα εμπεριέχει φυσικά τον δανεισμό, αλλά αυτός ο δανεισμός πρέπει να αξιοποιηθεί σωστά. Να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αφού όμως εκκαθαρίσουν τα επισφαλή δάνεια σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις και δημιουργηθούν ασφαλείς συνθήκες για να είναι υγιείς.

Να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες … για να είναι υγιείς! Γη και ύδωρ στις τράπεζες. Καμία σχέση με παλιότερες θέσεις για το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με το τραπεζικό σύστημα.

- Φαίνεται ότι «ενοχλείτε» πολλούς συντρόφους σας όταν ταυτίζεστε με θέσεις του ΔΝΤ ή του Ομπάμα…
-Η ταύτιση στο θέμα της διαγραφής χρέους με το ΔΝΤ είναι συγκυριακή. Το ΔΝΤ δεν είναι αθώο του αίματος.... Σε ότι αφορά τον Ομπάμα είναι προφανές ότι υπάρχουν πτυχές της πολιτικής που ακολουθεί στις ΗΠΑ που βρίσκονται εν παραλληλία με τη βασική αντίληψη της δικής μας στρατηγικής για την αντιμετώπιση του χρέους. Δηλαδή εμείς λέμε όχι δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά επεκτατική δημοσιονομική πολιτική. Εμείς λέμε να πληρώσουν οι πλούσιοι. Εν μέρει το προσπαθεί με δυσκολίες ο Ομπάμα στην Αμερική. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε όλα έχουμε ταύτιση θέσεων.

Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, απλώς συγκυριακά! Ουδέν μονιμότερο… 

- Με ποιους δηλαδή (θα συνεργαστείτε);
-Θα επιδιώξουμε συνεργασίες με όλες τις υγιείς πατριωτικές και δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις, ακόμα και αν διαφωνούμε σε πολλά. Αρκεί να συμφωνήσουμε ότι πρέπει να κάνουμε πολύ μεγάλες υπερβάσεις για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα του τόπου. Η αυτοδυναμία της Ελλάδας και του λαού θα είναι το κρίσιμο. Όπως ήρθαν τα πράγματα, αυτή η αυτοδυναμία σε αυτή τη νέα κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων σχετίζεται με το ποσοστό που θα πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στις επόμενες εκλογές.

Προφανώς επέλεξε ήδη τους… υγιείς πατριωτικούς συνεργάτες.  Η Αριστερά που τόσο εκθείαζε ως δύναμη αλλαγής, ανατροπής και «διακυβέρνησης» έχει πάει σε μακρύ περίπατο! Τώρα άλλα είναι τα πεδία του ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι οι σύμμαχοι. Ποια συμφέροντα ποιού τόπου όμως θα υπερασπιστεί έτσι; Τα συμφέροντα και οι «τόπος» έχουν ταξικά πρόσημα δεν είναι αταξικά. Αταξικά τα θεωρούν οι αστοί συνεργάτες που επιθυμεί να κάνει.
Η ταύτιση της αυτοδυναμίας του λαού με την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τουλάχιστον πρόκληση. Ποιος δεν θυμάται την ιστορία των αυτοδυναμιών; Το θέμα δεν είναι η αυτοδυναμία στην αστική δημοκρατία αλλά η απαλλαγή του λαού από ένα σύστημα που μόνο δεσμά παρήγαγε.  

- Βλέπετε σύντομα εκλογές; Προετοιμάζεστε γι’ αυτές; Διότι σας κατηγορούν ότι ακόμα λέτε σε όλους «ναι», ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει καταστεί ο «παρηγορητής» κάθε πικραμένου…

-Ευτυχώς που υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για να δώσει πολιτική προοπτική στη οργή και την αγανάκτηση, αλλιώς θα είχαμε μια ανεξέλεγκτη κοινωνική σύγκρουση. Δεν θέλω να θέσω διλήμματα του είδους «ΣΥΡΙΖΑ ή χάος», γιατί ήδη βρισκόμαστε στο χάος, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σήμερα εκπροσωπεί τον βασικό υπερασπιστή μιας δημοκρατικής και ειρηνικής μετάβασης σε μια πιο ελπιδοφόρα προοπτική.

Και όμως, το θέτει το δίλημμα για να καταφέρει να αναδειχτεί σε βασικό εγγυητή της ομαλότητας του συστήματος δίνοντας εξετάσεις στην άρχουσα τάξη αφού «ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ εκπροσωπεί τον βασικό υπερασπιστή μιας δημοκρατικής και ειρηνικής μετάβασης σε μια πιο ελπιδοφόρα προοπτική …»

 

Ελπιδοφόρα προοπτική! Τι είδους και για ποιους; Τι να λένε άραγε για όλα αυτά οι «επαναστατικές συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ που εργάζονται πυρετωδώς για την αυτοδυναμία του; Δεν το ξέρουν ή κάνουν πως δεν το ξέρουν και στρίβουν από την πραγματικότητα δια του αγώνα τους για έναν… «επαναστατικό ΣΥΡΙΖΑ» μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ με μικροαλλαγές στο ετοιμαζόμενο πρόγραμμά του;  

- Ούτε ένα φιλοευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα πιστεύετε ότι θα τα καταφέρει;

…. Είμαστε μπροστά σε μια πλήρη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού … Η νέα χαρτογράφηση των πολιτικών δυνάμεων θα δώσει τη δυνατότητα για συνθέσεις και συνεργασίες ακόμα και ανάμεσα σε δυνάμεις που έχουν διαφορετικές εκτιμήσεις.

- Όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και ο ΣΥΡΙΖΑ …

-Πιθανώς...

Και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες μέσα; Τι σχόλιο να κάνεις;
 

- Άρα θα δεχόσασταν μια συνεργασία με στελέχη που ήταν Υπουργοί με το ΠΑΣΟΚ;
-Σε αυτή λοιπόν τη φάση της πατριωτικής ευθύνης και για να σταματήσει η καταστροφή και να ανασυγκροτηθεί η οικονομία, θα μπορούν να υπάρξουν συνεργασίες.

Δεν αφήνει τίποτα εκτός. Αυτή η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προφανώς χωράει όλους τους αντιμνημονιακούς χωρίς στοιχειώδες ταξικό κριτήριο. Τους Αριστερούς, που τόσο αναφερόταν πριν λίγο καιρό, φαίνεται ότι δεν τους χωράει γι αυτό τους αγνοεί τελείως. Στο τέλος η «πατριωτική ευθύνη» θα ευθύνεται για τις μη αριστερές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ!

- Τελευταία πυκνώνετε τις επαφές σας με διπλωμάτες, πρεσβευτές χωρών της Ε.Ε. …
-Είμαστε ανοικτοί στην επικοινωνία. Πολλοί πρεσβευτές ζητάνε συναντήσεις από εμένα κι εγώ τους δέχομαι. Δεν έχω αρνηθεί σε κανέναν. … δεν σας κρύβω ότι έχουμε πολλές διεθνείς επαφές, ότι υπάρχει επικοινωνία… βασικός στρατηγικός μας στόχος είναι να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, να υπερασπιστούμε τα εθνικά συμφέροντα. Και να μη θέσουμε σε κίνδυνο τη σταθερότητα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.

Τι να εννοεί άραγε πέρα από τη διαβεβαίωση προς τους ιμπεριαλιστές ότι δεν θα διαταράξει την ιμπεριαλιστική Τάξη Πραγμάτων; 

 

 

 

Όμορφος κόσμος καπιταλιστικός, αγγελικά πλασμένος!

Οι «Παναγόπουλοι» της Σουηδίας και του κόσμου.

Η σουηδική συνδικαλιστική συνομοσπονδία LO ανέφερε ότι «διάκειται ευνοϊκά» έναντι της κυβερνητικής πρότασης να τεθεί άμεσα σε ισχύ μια «ειδική σύμβαση εργασίας» για τους νέους με μειωμένες αποδοχές στο 75% της κανονικής για μειωμένο χρόνο εργασίας ΣΥΝ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ ΑΜΙΣΘΙ που θα αποτελεί τη τζάμπα εργασία του υπόλοιπου 25%!

«Δηλώνουμε υποχρεωμένοι να συνεργαστούμε με τη σουηδική κυβέρνηση με σκοπό να σώσουμε θέσεις εργασίας, δεδομένης της σοβαρής κατάστασης, που επικρατεί σήμερα στην αγορά εργασίας» στη χώρα, τόνισε ο πρόεδρος της LO, Καρλ-Πέτερ Θόρβαλντσον, μιλώντας στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων SVT. (…) «Δεν θεωρούμε ότι πρόκειται για έναν μισθό που ενσωματώνει περικοπή (της αμοιβής), αλλά θεωρούμε ότι ΕΠΕΙΔΗ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ 25% Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΜΕΙΒΟΜΕΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟ ΝΑ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ Η ΑΜΟΙΒΗ(!!!), για να αρχίζει η επαγγελματική σταδιοδρομία του νέου»

Η ανεργία των νέων 15-24 ετών στη Σουηδία έχει εκτοξευθεί στο 22,2% και, όπως είπε ο συνδικαλιστής, «προσδοκούμε ότι χάρη στη νέα ειδική σύμβαση για τους νέους, αυτό το ποσοστό θα συρρικνωθεί στο 15%».

Φανταστική εφεύρεση του κεφαλαίου! Στην Αγγλία από χρόνια εφαρμόζουν, σε πολλές επιχειρήσεις, τη μισή ώρα πριν και μισή μετά, παροχή τζάμπα εργασίας «προετοιμασίας» και «αποχώρησης», στην Ελλάδα εφαρμόζουν στα ίσα τη μείωση, πέρα από τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης που έχουν βέβαια ξεπεραστεί από πολύ χειρότερα κλπ.

Συγχαρητήρια!

Το έργο το έχουμε δει και εδώ και σε όλο τον κόσμο με τους ξεπουλημένους «Παναγόπουλους».

Μετά τη μείωση των μισθών της Αν. Ευρώπης και σε συνέχεια του «Νότου», η σωτηρία του Βορά εξαρτάται από τη μείωση των μισθών και εκεί. Για να σώσουν το «σουηδικό μοντέλο» του… σοσιαλισμού, ρε γαμώτο, καρατομούν κάθε δικαίωμα του «κοινωνικού μοντέλου». Υπεράνω όλων η σωτηρία της ανταγωνιστικότητας της Σουηδίας!

Στη ρότα του κεφαλαίου.

Σιγά μη αφήσουμε τους Σουηδούς τώρα, να υπονομεύσουν την δική μας… ανταγωνιστικότητα . Τι τον έχουμε τον Παναγόπουλο που ξέρει και από ανταγωνιστικότητα μιας και είναι και… εργατοτραπεζίτης! Εμείς θα μειώσουμε ακόμη περισσότερο τους μισθούς και θα τους… φάμε. Μετά θα τους μειώσουν και στην Αν. Ευρώπη. Σιγά - σιγά θα καταφέρουμε να ανταγωνισθούμε σε μισθούς τους Ινδούς και τους κινέζους και άντε να μας πιάσετε σε ανάπτυξη! Βέβαια όπως λένε διεθνείς πηγές, οι κινέζοι με επικεφαλής το «Κ»ΚΚ μόλις δουν ότι κινδυνεύει η… ανταγωνιστικότητα της Κίνας θα μειώσουν τους μισθούς των Κινέζων και θα μαζέψουν ξανά τις διεθνείς επενδύσεις. Τότε όμως οι Σουηδοί για να σώσουν τη Σουηδία θα αρχίσουν τον νέο κύκλο μειώσεων κ.ο.κ.

Στο τέλος όλοι θα παίρνουμε όλοι ένα πιάτο φακές ή ρύζι, ίδιου κόστους βέβαια, και θα είμαστε περήφανοι που πετύχαμε «όλοι μαζί» την ανάπτυξη του κόσμου του κεφαλαίου. Οι πολυεθνικές θα κάνουν πάρτι και θα βάλουν τα μέσα παραενημέρωσης που διαθέτουν να μας πουν για την μεγαλειώδη αξία της θυσίας μας στο βωμό του κεφαλαίου.

Αν βέβαια δεν πάνε καλά τα πράγματα και κάποια κεφάλαια κερδίζουν περισσότερο από τα άλλα και ασφυκτιούν με την ύπαρξη των άλλων κεφαλαίων ή κάποια που χάνουν δεν δέχονται να θυσιαστούν, είναι πολύ εύκολο τους τοπικούς πολέμους μεταξύ τους, που βλέπουμε τώρα να κάνουν σε διάφορα μέρη του κόσμου αδιάντροπα, να τους μετατρέψουν σε γενικευμένους περιφερειακούς και παγκόσμιους. Στο όνομα της πατρίδος, της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας! Στο όνομα της διάσωσης της… εργασίας, των επενδύσεων, της ευημερίας και της… ζωής των ανθρώπων η Γη θα γίνει κόκκινη από αίμα των λαών, όπως τόσες άλλες φορές.

ΌΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟΣ!


Η ιστορία δεν είναι τόσο φανταστική όσο φαίνεται. Θα μείνει στη φαντασία και στην επιθυμία του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλιακών κεφαλαίων μόνο αν οι λαοί τους ανατρέψουν και τους στείλουν στης ιστορίας τα αζήτητα μαζί με τη δουλεία, τη δουλοπαροικία και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτός είναι ο μονόδρομος των λαών.

Αυτό που κάνει τους κομμουνιστές να διαφέρουν…

 

 Σε συνθήκες ασφυξίας η οικονομία!

Δύο θέσεις με διαφορά 20 ετών. Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών και ένας αφανής κομμουνιστής. 

-Είπε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας μιλώντας σε συνέδριο του Economist στις 11/11/2012 :

«Τα ταμειακά διαθέσιμα της Ελλάδας τελειώνουν (…) η κατάσταση των ταμειακών διαθεσίμων του κράτους είναι οριακή. Το γεγονός αυτό δημιουργεί ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΣΦΥΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ». 

-Έγραψε μεταξύ άλλων ο αφανής κομμουνιστής, το 1992, 20 χρόνια πριν:

«Αλήθεια ποιο είναι τελικά το όραμα;(της ΕΕ) 

Όσοι νόμισαν ότι το κακό τελειώνει με την εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων γελάστηκαν, γιατί "το Συμβούλιο παρακολουθεί τις οικονομικές εξελίξεις σε κάθε κράτος - μέλος ... και προβαίνει τακτικά σε συνολική αξιολόγηση" και "όταν διαπιστώνεται ... ότι η οικονομική πολιτική ενός κράτους- μέλους αντιβαίνει προς τους γενικούς προσανατολισμούς ... αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία (πάλι) μπορεί να απευθύνει τις αναγκαίες συστάσεις ..." τις οποίες "με ειδική πλειοψηφία μπορεί να ανακοινώσει δημόσια" (άρθρο 103). 

 

ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΑΥΣΤΗΡΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΚΥΡΩΣΕΙΣ. ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΑΠΛΗ ΦΡΑΣΗ "ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ" ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ, ΤΟΤΕ ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ Η ΘΑ ΚΟΒΟΥΝ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ Η ΘΑ ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΦΕΡΕΓΓΥΟ, Η ΡΟΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΘΑ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΤΑΙ, ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΘΑ ΦΕΡΝΕΙ ΒΟΥΤΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ Η ΧΩΡΑ ΘΑ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑ.

Και το άρθρο 103 κλείνει ως εξής: "Το Συμβούλιο, ακολουθώντας τη 'διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 189Γ, μπορεί να θεσπίσει λεπτομερείς κανόνες για τη διαδικασία πολυμερούς εποπτείας ...".

Τι εθνικός διασυρμός, τι υποτέλεια! Ποιος ως σήμερα οπαδός του Μάαστριχτ την προσυπογράφει με οποιοδήποτε αντάλλαγμα;» 

(Από κείμενο  ενημέρωσης της ΓΣΕΒΕΕ το 1992 για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. «Κείμενα για μικρομεσαίους…  και όχι μόνο», εκδόσεις ΣΥΜΑ, 2005, σελ. 204.)

Εννοείται πως είναι περιττό να ψάξουμε τι έλεγε ο κ. Σταϊκούρας και ο κάθε νεοφιλελεύθερος, αστός και «αριστερός» μικροαστός το 1992 για την ΕΕ και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. 

Πως "τμωρήθηκε" τότε το ΚΚΕ για τη θέση του; Με 4,5% στις εκλογές του 1993!!!

Δεν είναι διαφορά εξυπνάδας. Είναι διαφορά ιδεολογίας, πολιτικής, ταξικής αντίληψης και εξέτασης των κοινωνικών και οικονομικών φαινομένων και τελικά στην υπηρεσία ποιάς τάξης και ποιών συμφερόντων τίθεται ο καθένας.  

Είναι αυτό που κάνει τους κομμουνιστές να διαφέρουν…

 

 

 

Μαθήματα συνδικαλισμού

Δάσκαλε που δίδασκες!

Δεκαετίες τώρα παίρνω μαθήματα συνδικαλισμού από διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς, ιδίως της αριστεράς. Τα μαθήματα αυτά έχουν ένα μοτίβο: τα συνδικάτα και ο συνδικαλισμός δεν είναι κόμμα, όχι στο «καπέλωμα», όχι κομματικοποιημένο συνδικαλισμό, όχι υποκατάσταση των συνδικάτων και της συνδικαλιστικής δράσης από το κόμμα κλπ.

Βασικά συμφωνούσα με αυτές τις διδασκαλίες ενώ με κάποιες άλλες γελοίες όπως έξω η πολιτική και η ιδεολογία από τα συνδικάτα δεν με απασχολούσαν καν. Έχω γράψει σκληρά άρθρα κατά της υποκατάστασης των συνδικάτων και της συνδικαλιστικής δράσης από ένα κόμμα, ας είναι και το ΚΚΕ. Ή μάλλον το έλεγα για το ΚΚΕ ώστε να αποφεύγει αυτό το ολέθριο λάθος

Άλλο πράγμα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης που είναι φορείς μιας τάξης ανεξαρτήτως πολιτικής θέσης και ιδεολογίας των μελλών και άλλο πράγμα οι πολιτικές οργανώσεις της εργατικής τάξης που είναι φορείς μιας και μόνης ιδεολογίας ανεξαρτήτως τάξης των μελών τους.  

«Η εργατική τάξη και οι φορείς της»

http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2010/06/blog-post_14.html

Τις κατηγορίες για το ΚΚΕ τις ακούω ακόμη και δεν είμαι κάτι σαν εισαγγελέας να κάνω έρευνα πολιτικών φρονημάτων και ενεργειών των μελών των συνδικάτων για να αποφανθώ αν υποκαθιστούν το συνδικάτο με το κόμμα ή αν απλώς σαν κομμουνιστές τηρούν τον κανόνα της σχετικής αυτοτέλειας των επιπέδων πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης και σε αυτό το πλαίσιο αναπαράγουν αυτοτελώς και διαλεκτικά – μαρξιστικά την ιδεολογία τους στο συνδικαλιστικό χώρο. Για όσους έχουν αντίρρηση αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουν οι κομμουνιστές στα συνδικάτα και αυτό ακριβώς είναι που τρέμουν οι αντίπαλοι τους στα συνδικάτα: Την παραγωγή μαρξιστικής πολιτικής και δράσης σε συνδικαλιστικό επίπεδο και τη διαλεκτική και όχι μηχανιστική αναπαραγωγή της πολιτικής του κόμματος στο συνδικαλισμό. Γιατί έτσι και αλλιώς τα αστικά κόμματα δεν ξεχώριζαν ποτέ το συνδικαλισμό από το κόμμα αφού τον είχαν για μικροκομματική χρήση.

Με αυτή την σκέψη παρακολούθησα με προσοχή τις μεγάλες εργατικές διαδηλώσεις της 6/11/2012. Στη διαδήλωση του ΠΑΜΕ που παρά την απεργία των μέσων μεταφοράς, ήταν πολύ μεγάλη σε όγκο, προσπάθησα να δω ένα εμφανές σημάδι πολιτικής εισχώρησης και «καπελώματος» του ΚΚΕ. Καμία σημαία ή πανό. Ήταν βέβαια η πολιτική ηγεσία η οποία συμπορεύτηκε με τους απεργούς εργαζόμενους. Αυτό δεν είναι μεμπτό, συνηθίζεται άλλωστε από πάντα στην αριστερά. Εκείνο που δεν υπήρχε ήταν κάποιο «καπέλωμα» της διαδήλωσης από το ΚΚΕ. Όλη η διαδήλωση ήταν με πανό, σημαίες και συνθήματα αμιγώς συνδικαλιστικά, κοινωνικά και πολιτικά όχι όμως κομματικά και του ΚΚΕ. Είδα πολλά σωματεία αλλά πουθενά το ΚΚΕ.

Αν πει κάποιος ότι οι συμμετέχοντες στη διαδήλωση του ΠΑΜΕ ήταν στη συντριπτική πλειοψηφία κομμουνιστές δεν γνωρίζω να είναι αυτό ενός είδους πολιτικού ή συνδικαλιστικού παραπτώματος. Πάντως δεν θεωρώ μεμπτό που γενικά η συντριπτική πλειοψηφία των άλλων διαδηλωτών με τα συνδικάτα και τις συνδικαλιστικές παρατάξεις έχει την πολιτική της επιλογή και ανήκει ή ψηφίζει κάποιο κόμμα.

Στην συγκέντρωση της ΓΣΕΕ και στην πορεία της 6ης Νοεμβρίου διαπίστωσα τα εντελώς αντίθετα από αυτά που διαπίστωσα στην πορεία του ΠΑΜΕ. Η τεράστια πλειοψηφία των απεργών διαδηλωτών δεν ήταν με πανό και σημαίες των συνδικάτων αλλά με κομματικές σημαίες! Ναι με κομματικές σημαίες και πανό. Αυτοί που φωνάζουν «έξω το κόμμα από τα συνδικάτα», όπως το φώναζαν και έξω από τις πλατείες για να μη ξεχνιόμαστε, κυριολεκτικά «καπέλωσαν», την πορεία και τη διαδήλωση. Ελάχιστοι οι διαδηλωτές εκτός κομμάτων και πολιτικών φορέων. Δεν άκουσα εδικά κομματικά συνθήματα αλλά όταν οι διαδηλωτές συσσωρεύονται κάτω από κομματικές σημαίες η υποκατάσταση των συνδικάτων από το κόμμα είναι προφανής. Εκτός και αν πει κάποιος ότι οι σημαίες και τα πανό του ΠΑΜΕ ήταν κομματικά, του ΚΚΕ, και οι κομματικές σημαίες και πανό των άλλων ήταν… συνδικαλιστικά!!!

Να πούμε για το λόγου το αληθές ότι την εργατική διαδήλωση την «καπέλωσαν» τα παρακάτω κόμματα και πολιτικοί σχηματισμοί:

• ΣΥΡΙΖΑ
• ΑΝΤΑΡΣΥΑ
• ΔΕΑ
• ΚΟΚΙΝΟ
• ΞΕΚΙΝΗΜΑ
• ΣΕΚ
• ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΪΜΠΡΕΡΙΑΛΙΣΙΤΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
• ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
• ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
• ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
• ΕΕΚ
• ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
• ΕΠΑΜ

Ποιος ξέρει, ίσως τα μαθήματα συνδικαλισμού που έκαναν τόσα χρόνια με το «έξω το κόμμα» αφορούσε ειδικά το ΚΚΕ και όχι αυτούς. Είναι κάτι που δεν μπορώ να ερμηνεύσω γιατί εγώ επιμένω ότι τα κόμματα δεν μπορούν να υποκαθιστούν τα συνδικάτα.

  

Οι σκληρές αλήθειες για το μέλλον του λαού επανέρχονται

Αντιφάσεις   

Από την αρχή της κρίσης παρατηρούμε ένα συνεχές ζικ- ζακ και πάνω – κάτω στην πορεία των λαϊκών αντιδράσεων στα σκληρά μέτρα που λαμβάνονται.  

 

Από την άλλη, η ταξική εξουσία του ντόπιου και του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου υλοποιεί απαρέγκλιτα όλα τα μέτρα που έχει αποφασίσει να εφαρμόσει σε βάρος του λαού και ιδίως της εργατικής τάξης. Αλλάζει τους διαχειριστές της κυβερνητικής εξουσίας με μεγάλη ευκολία, πηγαινοφέρνει τη τρόικα και τις διάφορες δηλώσεις των ντόπιων και διεθνών πολιτικών εκπροσώπων της επί παντός επιστητού, παίζοντας τον καλό και τον κακό στο παιχνίδι γάτας – ποντικιού αλλά ποτέ δεν παρεκκλίνει ούτε γραμμή από τη γραμμή της. Αντιλαϊκή και κάθε φορά αντιλαϊκότερη. 

Ανεξάρτητα κατά πόσο οι ντόπιοι και ξένοι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου απέκρυπταν από τον λαό τις πραγματικές προθέσεις τους όταν ανακοίνωσαν ότι θα λάβουν «όποια μέτρα είναι αναγκαία για την σωτηρία της χώρας» εδώ τα πράγματα μιλάμε μόνα τους: α) την πραγματική αλήθεια, η οποία ακολούθως επιβεβαιώθηκε, την είπε από την αρχή το ΚΚΕ(*) και β) ένα τεράστιο αίσθημα αυταπατών στις λαϊκές μάζες, συνεπικουρούμενο από απίστευτους και ύποπτους δημαγωγούς, παρεμπόδιζε την αποδοχή της σκληρής αλήθειας ενώ παράλληλα μετάφραζε προς το επιθυμητό τα σκληρά μέτρα που εξαγγέλλονταν ελπίζοντας ότι δεν θα εφαρμοστούν γιατί είναι «πολύ σκληρά»!

 

Από μεγάλες μάζες τους εργαζόμενου λαού δεν έγινε κατανοητό αυτό που έρχεται. Άρχισε ένα γαϊτανάκι αυταπατών και χαμένων ελπίδων που διαρκώς χάνονταν αλλά αντικαθιστούνταν από άλλες πολύ ασθενέστερες και κατώτερες. Το «κίνημα των πλατειών» ήταν μια από τις μήτρες που γεννούσε συνεχώς παρόμοιες αυταπάτες ότι με έναν απλό τρόπο διαμαρτυρίας, η εξουσία ήταν δυνατόν να επιστρέψει όλα όσα έπαιρνε και να αποποιηθεί όλα όσα σχεδίασε να πάρει. Και αυτά που σχεδίασε να πάρει ήταν όλες οι κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού σε όλα τα επίπεδα, εργασιακές, πολιτικές, δημοκρατικές, συνδικαλιστικές κ.α. κατακτήσεις. 

Οι λαϊκές αντιδράσεις μέχρι τώρα ήταν σπασμωδικές και αμήχανες με πολλά σκαμπανεβάσματα. Όλες όμως είχαν ως σημείο αναφοράς την επιστροφή σε ένα ειδυλλιακό καπιταλιστικό παρελθόν και αναγκαστικά έπαιρναν τη μορφή μαχών οπισθοφυλακής για τα «κεκτημένα». 

 

Η σκληρή αλήθεια και το κόστος της άρνησης 

Από την πλευρά του το ΚΚΕ εξ αρχής είπε την πολύ σκληρή αλήθεια. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα να κερδίσει ο λαός αγωνιζόμενος να σώσει ταυτόχρονα και τα δικαιώματά του και το καπιταλιστικό σύστημα (ΕΕ, ευρώ κλπ). Η μόνη (τελική) λύση ήταν η ανατροπή αυτού του συστήματος. Η όποια κατάκτηση στο μέλλον θα πρέπει να είναι μόνο ένα κρίκος στο άνοιγμα ενός μακρύ δρόμου προς την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Ήταν προφανές ότι η επιστροφή στο παρελθόν δεν ήταν δυνατή και το μέλλον μας δεν θα μπορούσε να είναι το παρελθόν που μας έφερε εδώ.

 

 Αυτή η σκληρή αλήθεια εμφανώς δεν έγινε αποδεκτή από μεγάλο μέρος του εργαζόμενου λαού. Αντιθέτως με τη βοήθεια πολιτικών φορέων που πόνταραν σε πρόσκαιρα οφέλη, γιγαντώθηκαν οι αυταπάτες. Στη βάση της απελπισίας των μαζών και μπροστά στη συνεχή διάψευση των προηγούμενων αυταπατών τους, καλλιεργήθηκαν διλήμματα καταστροφής και η νέα αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει λύση με αντικαπιταλιστική και αντιμνημονιακή πολιτική μέσα στο σύστημα και στην ΕΕ, τα οποία μπορούν να είναι η… εγγύηση για αλλαγή πολιτικής χωρίς καμία επώδυνη, «αιματηρή» και σκληρή  θυσία!

 

Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της στροφής των μαζών σε νέες αυταπάτες ήταν και η «τιμωρία» του ΚΚΕ με το 4,5% των τελευταίων εκλογών της 17^ης Ιουνίου. Οι ψηφοφόροι αρνήθηκαν και να ακούσουν την σκληρή αλήθεια που έρχονταν και την περιέγραφε το ΚΚΕ, παράλληλα με το τι πρέπει να κάνουμε για να την ανατρέψουμε. Ψήφισαν τις αυταπάτες, ψήφισαν αυτό που τώρα υλοποιείται. 

 

Ένα άλλο αποτέλεσμα των αυταπατών ήταν η πλήρη αδρανοποίηση και αποχή μεγάλων μαζών από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, εν αναμονή αλλαγών… χωρίς αγώνες! Από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβρη τα σημάδια της αδρανοποίησης και των αυταπατών ήταν έντονα. Το αποτέλεσμα είναι να οργιάζει η εξουσία σε μέτρα χωρίς τέλος σε βάρος του λαού και να αδρανεί και η στοιχειώδης μαζική αντίσταση. Πέραν των κινητοποιήσεων του ΠΑΜΕ, εμφανώς ψαλιδισμένες στην αρχή, και κάποιων μικρών δυνάμεων της Αριστεράς σε ειδικά πεδία, καμία μεγάλη πολιτική και συνδικαλιστική  δύναμη δεν έκανε την εμφάνισή της στο πεδίο των αγώνων, ούτε φυσικά η ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Εκείνο το λεγόμενο «27%» ήταν παντελώς απών. 

Ένα από τα τραγικά αποτελέσματα αυτής της αδράνειας και των αυταπατών ήταν και η μεγάλη επίθεση που έκανε η κυβέρνηση κατά των απεργών της Ελλ. Χαλυβουργίας καταλύοντας με τη βία την 9μηνη ηρωική απεργία, για χάρη όλης της καπιταλιστικής αστικής τάξης που το απαιτούσε ως όρο για οποιαδήποτε στήριξη. Και ενώ εκείνο το διάστημα έπρεπε να γιγαντωθούν οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες, υπήρξε πτώση. 

Μέσα στα αποτελέσματα των αυταπατών ήταν και η επανάκαμψη με ορμή του φασιστικού φαινομένου. 

 

Ποιος τιμωρήθηκε λοιπόν από την απόρριψη των σκληρών αληθειών του ΚΚΕ; Η μείωση του ποσοστού του ΚΚΕ είναι μια απειροελάχιστη απώλεια σε σχέση με αυτά που ο λαός απώλεσε από τις αυταπάτες που κατάφεραν να του εμφυσήσουν οι δυνάμεις του συστήματος είτε με «αριστερό» είτε με συντηρητικό χρώμα. 

Η κατάρρευση των αυταπατών 

Μετά ήρθε ξανά η πολύ σκληρή πραγματικότητα που πολλοί δεν ήθελαν ούτε να πιστέψουν, ούτε να ακούσουν και τους ξύπνησε βίαια με τα νέα μέτρα. Ήρθε και η νέα(;) στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που καλλιέργησε σε μεγάλο βαθμό αυτές τις αυταπάτες, να αποκαλύψει στις μάζες ότι δεν πρόκειται να υλοποιήσει το δικό τους όνειρο αλλά το όνειρο της άρχουσας τάξης για έναν… «αντιμνημονιακό» καπιταλισμό στα πλαίσια της ΕΕ χωρίς κοινωνικές αναταραχές και με «συμμετοχή του λαού» στην κοινωνική ειρήνη «αφού ο λαός θα είναι εξουσία»! Μουδιασμένες οι μάζες άρχισαν να καταλαβαίνουν σε ποιους έδινε εξετάσεις ο ΣΥΡΙΖΑ και τι είδους «αριστερή διακυβέρνηση» ετοιμάζει. 

 

Τι θα πει «δεν ξέρω»; 

Ανεξάρτητα από το αν το ΚΚΕ έκανε ή όχι λάθη επικοινωνιακής και οργανωτικής τακτικής για να περάσει στο λαό τις θέσεις και τις αλήθειες του, (http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2012/06/17-3.html «Το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη και το ΚΚΕ - μέρος 3ο») σήμερα δεν δικαιολογείται κανένα να λέει «δεν ξέρω». 

Τι θα πει «δεν ξέρει»; Δεν ξέρει ότι τα μέτρα που έρχονται δεν έχουν τέλος μέχρι τη δική του πτώχευση, μέχρι το πλήρες ξεπούλημα της χώρας, μέχρι την πλήρη απώλεια όλων των δικαιωμάτων, μέχρι την πλήρη απαξίωση της εργατικής δύναμης και της εργασίας του λαού γενικά, μέχρι την προετοιμασία του φασισμού και του πολέμου; Δεν ξέρει ότι στο αστικό πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει καμία δύναμη που αρνείται τον καπιταλισμό, την ΕΕ, το ευρώ της και όλα τα άνθη του κακού του συστήματος; Δεν ξέρει ότι μέσα στην ΕΕ και μέσα στον μονοπωλιακό καπιταλισμό που επιβάλλει αυτά τα μέτρα, δεν έχει κανένα μέλλον; Τι από αυτά που του λέει το ΚΚΕ δεν ξέρει; 

Μια αλλαγή 

Φυσικά δεν είπαμε ότι μπορεί κάποιος σε μια στιγμή να αρνηθεί τα πάντα και να προσχωρήσει στις θέσεις του ΚΚΕ. Όμως οφείλει πρώτα να αναγνωρίσει, να σκεφτεί, να συγκρίνει και σε συνέχεια να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Οι μεταβολές στις συνειδήσεις είναι οι πλέον επώδυνες μεταβολές σε έναν άνθρωπο. Πολύ δε περισσότερο όταν προϋποθέτουν θυσίες. Οι χρόνιες αντιφάσεις μεταξύ ταξικής συνείδησης και πολιτικής επιλογής τον κυνηγούν και οι αυταπάτες κάθε φορά, έστω και με τη μορφή του μικρότερου κακού, παραμονεύουν. Οι σειρήνες για να αδρανήσει και πάλι και να καταδικάσει για άλλη μια φορά τον εαυτό του, ηχούν από τα μέσα ενημέρωσης και κάθε καπιταλιστικό μηχανισμός χειραγώγησης. 

Τον τελευταίο καιρό είδαμε μεγαλύτερη συμμετοχή στις απεργίες του Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου. Πολύ μεγαλύτερη και η συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Η οργή ξεχείλιζε. Στις απλές συνειδήσεις επανήλθε η απελπιστική κατάσταση προ των εκλογών προσαυξημένη. Πολλοί ήταν εκείνοι που κατανόησαν, σιωπηρά ή φανερά, ότι οι αλήθειες του ΚΚΕ μπορεί να είναι σκληρές αλλά είναι αλήθειες. Το μεγάλο πύκνωμα των γραμμών του ΠΑΜΕ και των άλλων μετωπικών οργανώσεων που επηρεάζονται από το ΚΚΕ, είναι αψευδής μάρτυρας. Θα ήταν αστείο να πει κανείς σήμερα το ΚΚΕ, «κόμμα του 4,5%». Πολύ δε περισσότερο θα ήταν αστείο να πει ότι η επιρροή του δεν είναι πλέον πολύ περισσότερη από αυτή που ήταν πριν μερικούς μήνες. Τα όνειρα της άρχουσας τάξης για «σβήσιμο του ΚΚΕ» πάνε και πάλι περίπατο! 

 

Μετά τι;

Όμως πόσα πράγματα έχουν αλλάξει στο βάθος; Και το «βάθος» είναι ο οργανωτικός τομέας των πολιτικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών φορέων της εργατικής τάξης και των άλλων στρωμάτων του εργαζόμενου λαού. 

Τεράστιες ήταν οι διαδηλώσεις ιδιαίτερα στην απεργία της 18^ης Οκτωβρίου. Τεράστια και η διαδήλωση του ΠΑΜΕ. Τέθηκε αμέσως όμως το ερώτημα: Μετά τι;;; Δεν μπορεί αυτό που γίνεται τελευταία να μην είναι αρχή ενός άλλου αγώνα, οργανωτικού, συνδικαλιστικού, πολιτικού σε όλα τα επίπεδα ώστε η επόμενες απεργίες και διαδηλώσεις να έχουν βάθος και να τείνουν σε ανατροπή αυτών των πολιτικών με αξιώσεις. Θα είναι όμως; 

Η οργάνωση σε βάθος είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να τραντάξει την εξουσία, η μόνη δύναμη που μπορεί να θέσει και θέμα εξουσίας. Αυτή είναι και η μόνη δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει τον ανερχόμενο φασισμό και όχι επίπλαστα και ευκαιριακά, επιφανειακά «αντιφασιστικά μέτωπα». Μόνο αν μπορεί ο λαός και η εργατική τάξη να παραλύσουν τους κατασταλτικούς και εκμεταλλευτικούς μηχανισμούς της ταξικής εξουσίας μέσα από την καταλυτική παρέμβαση στην καρδιά του συστήματος, είναι δυνατόν πλέον να ελπίζουμε σε πραγματική αλλαγή της κατάστασης.

Καμία αυταπάτη δεν χωράει εδώ.

 

 

 

(*) Για να μην αδικήσω κανέναν, στον πολιτικό χάρτη υπήρξαν και άλλες μικρές πολιτικές δυνάμεις στο χώρο του συνδικαλισμού και της ριζοσπαστικής Αριστεράς που κινητοποιούνταν στο μέτρο των δυνάμεών τους και είχαν παραπλήσιες θέσεις ή εκτιμήσεις με το ΚΚΕ για τον χαρακτήρα της κρίσης και το τι περιμένει τον λαό, έστω και αν ορισμένες από αυτές δεν ήταν πάντα συνεπείς με τον εαυτό τους.

Η ΞΕΥΤΙΛΑ ΕΝΟΣ ΝΟΜΠΕΛ

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το Νόμπελ Ειρήνης!

«Το φετινό Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως αποφάσισε ομόφωνα η νορβηγική επιτροπή, δικαιολογώντας την επιλογή της με την προώθηση της ειρήνης, της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων που έχει επιφέρει η πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.»

Για άλλη μια φορά αυτό το βραβείο δίνεται σε αυτούς που γεμίζουν τον

κόσμο με αίμα, θάνατο και πόνο, μέσα από τις πολιτικές τους.

-Τι να θυμηθούμε;
-Τη συμμετοχή της ΕΕ στους επανειλημμένους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας;
-Την ανάδειξη του αιμοσταγούς ΝΑΤΟ σε στρατιωτικό της όργανο;
-Τη συμμετοχή των χωρών της σε βομβαρδισμούς στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, Λιβύη και τώρα στον προετοιμαζόμενο πόλεμο κατά της Συρίας;
-Την εξοντωτική πολιτική λιτότητας που επέβαλλε στις χώρες της Αν. Ευρώπης με συνέπεια ανεργία, πείνα και εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους από την κατάργηση των συστημάτων υγείας και πρόνοιας των χωρών αυτών;
-Την καταλήστευση όλων των λαών με πρώτα θύματα τους λαούς της Νότιας Ευρώπης;
-Την επιβολή σκληρής λιτότητας και σχεδιασμένης πτώχευσης των λαών και γενικής  υποτίμησης της εργατικής δύναμης;
-Τις αντεργατικές Οδηγίες της;
-Την ωμή αντικομμουνιστική φύση και θέση της με τα αντικομμουνιτικά μνημόνια που εξισώνουν τον κομμουνισμό με τον φασισμό εγκρίνοντας την ηρωοποίηση των βάφεν ss;
 -Την συμμετοχή της σε κάθε παγκόσμια αντιλαϊκή πολιτική;

Δεν έχουν τέλος τα κατορθώματά της στην… «προώθηση της ειρήνης, της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων»!!!

Άξια του βραβείου των αιμοσταγών και φοβερών Χένρυ Κίσινγκερ, Μπεγκίν, Ράμπιν, Τζίμι Κάρτερ, Φρεντερίκ Ντε Κλερκ, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, Λεχ Βαλέσα.

Τα άλλα σχόλια περιττεύουν

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

Ένα τεράστιο ποτάμι διαδηλωτές κατά της Μέρκελ, της ΕΕ, της τρόικας , των μνημονίων και των πολιτικών που ασκούνται, το οποίο ξεκινούσε σχεδόν από την Ομόνοια και κατέληγε στην Φιλελλήνων ήταν η σημερινή διαδήλωση του ΠΑΜΕ. Οι εικόνες μιλάνε μόνες τους.

Η μαζική αυτή παρουσία απέτρεψε την παρουσία των προβοκατόρων και όση ώρα διαρκούσε η διαδήλωση δεν κατάφεραν να παρεισφρήσουν και να δημιουργήσουν επεισόδια ώστε να προκαλέσουν τις δυνάμεις καταστολής για να επέμβουν και να… «εφαρμόσουν το νόμο»! Να εφαρμόσουν δηλαδή την παράνομη και αντισυνταγματική απαγόρευση των συγκεντρώσεων από Ομόνοια και Σύνταγμα μέχρι Κατεχάκη

Φυσικά η απαγόρευση αυτή έγινε θρύψαλα από την μαζική παρουσία του κόσμου με πυρήνα το ΠΑΜΕ. Οι δε προβοκάτορες εμφανίστηκαν μετά την αποχώρησή του, για να παίξουν τους γνωστούς θεατρικούς ρόλους του κλέφτη κι αστυνόμου για να δώσουν την τροφή που θέλουν τα κανάλια ώστε να αμαυρώσουν τη διαδήλωση.

 Ομόνοια
 

 

Ομόνοια
 

Σταδίου
 

Σύνταγμα

Σύνταγμα, η αντάμωση με τους άλλους διαδηλωτές.

Σύνταγμα, η αντάμωση με τους άλλους διαδηλωτές.

Σύνταγμα, η αντάμωση με τους άλλους διαδηλωτές.

Σύνταγμα

 

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΦΑΣΙΣΜΟΣ, ΠΟΛΕΜΟΣ

Τα τύμπανα του πολέμου που κτυπούν αυτή τη στιγμή σε βάρος της Συρίας, είναι τα ίδια τύμπανα του ιμπεριαλισμού, του φασισμού και του πολέμου που άρχισαν να κτυπούν αμέσως μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων το 1989-1991. Είναι τα τύμπανα των ίδιων δυνάμεων που μίλησαν για το «τέλος της ιστορίας» και για έναν κόσμο διαρκούς ειρήνης χωρίς πόλεμο, χωρίς οικονομικές κρίσεις και με παγκόσμια κυριαρχία της δημοκρατίας και της ευημερίας.

Λίγες μόνο φωνές πραγματικών μαρξιστών που δεν πρόδωσαν και δεν διολίσθησαν τότε, φώναζαν απεγνωσμένα ότι ο καπιταλισμός στο τελευταίο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό, όχι μόνο δεν αλλάζει αλλά γίνεται όλο και πιο επιθετικός, όλο και πιο επικίνδυνος για την ανθρωπότητα.



Λίγο μετά έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο με τον πόλεμο του Κόλπου και την υποδαύλιση του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία. Αυτά όμως πέρασαν σαν την άμυνα της δημοκρατίας στην επιθετικότητα των δικτατόρων! Σωρεία «αριστερών» έτρεξαν τότε να στηρίξουν αυτή την άποψη. Ο πόλεμος κτυπούσε ξανά την πόρτα του κόσμου και αυτοί ονειρεύονταν έναν καλό καπιταλισμό χωρίς πολέμους. Η συνέχεια με τους πολλαπλούς απάνθρωπους και αιματηρούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους δεν σηκώνει αμφισβητήσεις για το ποιόν του ιμπεριαλισμού.

Παράλληλα άρχισε η σχεδιασμένη επιβολή του παγκόσμιου αυταρχισμού με περιορισμό εθνικών, δημοκρατικών, ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων σε όλες τις χώρες του κόσμου. Ήταν το υπόστρωμα του φασισμού τον οποίο εξέθρεψαν ξέροντας ότι κάποια μέρα θα είναι η χρυσή εφεδρεία του συστήματος. Σήμερα βλέπουμε τους καρπούς εκείνης της πολιτικής σε πολλές χώρες.

Βρισκόμαστε στο μέσο ενός επικίνδυνου δρόμου. Ο ιμπεριαλισμός τραβάει την ανθρωπότητα προς τον πόλεμο και τον φασισμό. Όλα τα στοιχεία αποτελούν ένα παζλ που σταδιακά δείχνουν κρίση, πόλεμο, καταστροφή, σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες με διάφορα προσχήματα σχηματίζουν τα αυριανά μέτωπα στα οποία θα σφαγιάσουν για άλλη μια φορά τους λαούς, στο όνομα της υπεράσπισης των ιμπεριαλιστικών πατρίδων. Τα οικονομικά μέτρα που λαμβάνονται σε βάρος των λαών στο όνομα της κρίσης, για να περάσουν θα ζητάνε διαρκώς και περισσότερο φασισμό. Ο πόλεμος και ο φασισμός πάνε μαζί με τον ιμπεριαλισμό.




Η ιστορία που εκτυλίσσεται είναι άλλη μια ιστορία ιμπεριαλιστικής αναδιανομής του κόσμου, πολέμου, φασισμού και αίματος του καπιταλισμού. Αν οι λαοί δεν τους σταματήσουν έγκαιρα θα πλημυρίσουν για άλλη μια φορά στο αίμα τους.

Σήμερα αυτό που είπε ο Μαρξ για την αναντιστοιχία των παραγωγικών σχέσεων με τις παραγωγικές δυνάμεις στον καπιταλισμό, είναι πιο φανερό από ποτέ. Οι παραγωγικές δυνάμεις ασφυκτιούν, ο κόσμος δεν μπορεί να αναπτυχθεί παραπέρα με τις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις και το κεφάλαιο για να μη χάσει την εξουσία και τα κέρδη του, τραβάει τον κόσμο προς τα πίσω, προς την βίαιη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και του κόσμου όλου, προκειμένου να μην αλλάξει.

Είναι φανερό ότι η διέξοδος από αυτή την κατάσταση είναι μόνο η επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Το κόστος για τους λαούς από αυτή την επαναστατική ανατροπή θα είναι απείρως μικρότερο από το κόστος των σφαγείων που μας ετοιμάζουν. Το κέρδος όμως θα είναι ολόκληρο το μέλλον τους. Άλλη διέξοδος για να ξεφύγουμε από τον ιμπεριαλισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο δεν υπάρχει.