Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

ΟΟΣΑ: Εμπρός για το 12ωρο του… 1860!




Στον αιώνα του αυτοματισμού, των νέων τεχνολογιών, της νανοτεχνολλογίας και στου διαστήματος, ο εργαζόμενος που κατέκτησε το 8ωρο στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες σχεδόν πριν ένα αιώνα και αφού είχε καθιερωθεί στη Σοβιετική Ρωσία, καλείται σήμερα όχι μόνο να το αρνηθεί αλλά να γυρίσει σε συνθήκες εργασίας πολύ πριν το 1886 όταν ίσχυε το κατ’ ελάχιστον το 12ωρό!



Ο ΟΟΣΑ, το οικονομικό όργανο των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, με ψυχρή λογική καπιταλιστών απλώς αποφαίνεται ότι πρέπει να εργαζόμαστε πάνω από 60 ώρες τη εβδομάδα για να ζούμε πάνω από το όριο της φτώχειας! Ναι, όχι για να ζούμε αλλά για να είμαστε φτωχοί στο όριο της φτώχειας!



Ας θυμίσουμε πάντως ότι η ΕΕ προνόησε από πριν από τον ΟΟΣΑ και καθιέρωσε πονηρά το 12ωρο «μη εργασίας», δηλαδή το άλλο 12ωρο σε εργασία ή μέχρι 68 ώρες τη εβδομάδα, έτσι για να ξέρουμε γιατί πρέπει να υπερασπίζουμε την ΕΕ με τα ούλα της!!!




Τόσο «μπροστά» μας πάει ο σύγχρονος καπιταλισμός, γι αυτό το λόγο οι καπιταλιστές είναι ακραίοι εχθροί του σοσιαλισμού και απαιτούν να ξεχάσουμε όλα όσα είχαν στις σοσιαλιστικές χώρες και το μόνο που πρέπει να μαθαίνουμε είναι η εξίσωση και πως ο φασισμός και κομμουνισμός είναι ίδιοι με άλλο όνομα!





Πως όμως να ξεχάσει κανείς ότι ο κόσμος μπορούσε πριν 20, 30, 80 χρόνια να δουλεύει 8 ώρες και να μην είναι στα όρια της φτώχειας; Ο μόνος τρόπος είναι η βία του συστήματος, η αλλοίωση των συνειδήσεων και ο εκβιασμός των εργοδοτών. Όλα τα άλλα είναι για κατανάλωση.





Παραθέτουμε το σχετικό δημοσίευμα

Πάνω από 60 ώρες πρέπει να εργαζόμαστε για να ζούμε πάνω από το όριο της φτώχειας


Στο όριο της φτώχειας με 60 ώρες εργασίας

Πάνω από 60 ώρες πρέπει να εργάζονται οι Έλληνες που αμείβονται με τον κατώτατο μισθό προκειμένου η οικογένειά τους να ζει πάνω από το όριο της φτώχειας, σύμφωνα με μελέτη του ΟΟΣΑ για τον κατώτατο μισθό και το πώς αυτός διαμορφώθηκε στις χώρες-μέλη του κατά τη διάρκεια της κρίσης. Η μελέτη έρχεται σε μια περίοδο που το ζήτημα του κατώτατου μισθού, το πώς αυτός διαμορφώνεται και κυρίως το πόσο αποτελεσματικός είναι σε σχέση με τις υπόλοιπες επιβαρύνσεις στους εργαζομένους, όπως π.χ. οι φορολογικές, αποτελεί θέμα διαβουλεύσεων σε πολλές χώρες. Ιδιαίτερα δε στην Ελλάδα, που η κυβέρνηση επιδιώκει τη σταδιακή αύξηση του κατώτατου μισθού με νομοθετική πρωτοβουλία, η οποία βέβαια προκαλεί έντονες αντιδράσεις από τους δανειστές, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς.

Η μελέτη του ΟΟΣΑ περιέχει συγκρίσεις για το ελάχιστο επίπεδο των μισθών μεταξύ των χωρών, καθώς και του διαφορετικού φόρου και των εισφορών που καταβάλλονται από τους εργοδότες και τους εργαζομένους. Επισημαίνει δε την ανάγκη για τις κυβερνήσεις να συντονίσουν τους κατώτατους μισθούς με άλλες πολιτικές, ιδιαίτερα αυτές των φόρων και των παροχών, αλλά και την αναγκαιότητα τακτικής αναπροσαρμογής τους, υπό το φως και το βάρος των οικονομικών εξελίξεων και των αλλαγών στην αγορά εργασίας.

Από τη σύγκριση στα επίπεδα των κατώτατων μισθών, σε σχέση με τον μέσο μισθό, διαπιστώνει κανείς ότι η Ελλάδα -με το 45%- βρίσκεται πιο κοντά στις χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά (που κυμαίνονται μεταξύ 35% και 40%) όπως είναι οι Τσεχία, Μεξικό, Ηνωμένες Πολιτείες, Εσθονία και Ιαπωνία. Άνω του 60% του μέσου μισθού ανέρχεται ο κατώτατος μισθός μετά την κρίση (2013) στη Σλοβενία, τη Γαλλία, τη Χιλή και την Τουρκία. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, αυτό μεταφράζεται σε καθαρές αποδοχές κάτω των τριών δολαρίων ανά ώρα στο Μεξικό, τη Λεττονία, τη Χιλή και την Εσθονία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία, σε πάνω από εννέα δολάρια στο Λουξεμβούργο και την Αυστραλία.

Η μελέτη εξετάζει επίσης τα εισοδήματα που μια δουλειά με τον κατώτατο μισθό προσφέρει σε μια οικογένεια μετά τον συνυπολογισμό των φορολογικών επιβαρύνσεων, αλλά και των κοινωνικών μεταβιβάσεων. Σύμφωνα με τον οργανισμό, υπάρχουν χώρες στις οποίες οι μισθωτοί με πλήρη απασχόληση που αμείβονται με τον κατώτατο μισθό, ακόμη κι αν εργάζονται πολλές ώρες, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Αναλυτικά, στην Ελλάδα, ένας μισθωτός σε μονογονεϊκή οικογένεια με δύο παιδιά ή ένας εργαζόμενος σε οικογένεια με δύο παιδιά, που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό, πρέπει να δουλεύει από 60 έως και 70 ώρες την εβδομάδα προκειμένου η οικογένειά του να μη βρίσκεται στο κατώφλι της φτώχειας. Πρόκειται για μη ρεαλιστικά ωράρια, σημειώνει η μελέτη, για να καταλήξει ότι αυτό συμβαίνει στην πλειονότητα των χωρών, στην περίπτωση που εργάζεται μόνο το ένα μέλος της οικογένειας. Υπάρχουν βέβαια και χώρες, όπως η Ιαπωνία, η Αυστραλία, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, που οι απαιτούμενες ώρες εργασίας ανά εβδομάδα είναι οι μισές από αυτές που χρειάζονται στην Ελλάδα.

Από τη συγκριτική μελέτη του ΟΟΣΑ διαπιστώνεται επίσης ότι στη χώρα μας η διάκριση μεταξύ νέων και μεγαλύτερων σε ηλικία εργαζομένων, αναφορικά με τον κατώτατο μισθό, δεν είναι τυχαία, καθώς εφαρμόζεται στις περισσότερες χώρες που έχουν θεσμοθετήσει τον κατώτατο μισθό. Βέβαια, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που η διάκριση αφορά νέους ηλικίας έως 25 ετών. Στις υπόλοιπες χώρες, χαμηλότερους κατώτατους μισθούς λαμβάνουν οι νέοι ηλικίας έως 23 ετών στην Ολλανδία, έως 22 ετών στη Σλοβακία και έως 18 ετών σε άλλες, όπως η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο ή η Πορτογαλία. Μάλιστα, στη Λεττονία ο κατώτατος μισθός, που δεν ξεπερνά τα 200 δολάρια, είναι μεγαλύτερος στους νέους έως 18 ετών.


Πηγή: Καθημερινή

 [07.05.2015]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου