Αστική δημοκρατία και φασισμός. Αντίθεση στο εποικοδόμημα ομοιότητα στη βάση

 Απ αφορμή σχόλια ότι οι κομμουνιστές εξισώνουν φασίστες και αστούς δημοκράτες.

Οι κομμουνιστές ποτέ δεν έχασαν το μέτρο και την ορθή κρίση για τις μορφές της πολιτικής εξουσίας του καπιταλιστικού συστήματος.  Ξέρουν καλά να ιεραρχούν τους πολιτικούς και ταξικούς αντιπάλους, καθώς και τον ρόλο που παίζει ο καθένας. Δεν ισοπεδώνουν αλλά και δεν κρύβουν συγγένειες και γεγονότα.

Οι κομμουνιστές έδωσαν το αίμα τους για να κατακτήσει ο λαός αστικά (εργασιακά, πολιτικά, κοινωνικά) δικαιώματα και να τα κατοχυρώσει σε αστικά συντάγματα. Ποτέ δεν υποτίμησαν αυτά τα δικαιώματα. Οι αστοί τα υποτίμησαν και τα μίσησαν (πχ συνδικαλισμό, απεργία, διαδήλωση, επίσχεση εργασίας, συλλογικές συμβάσεις…).

Γιατί όμως πολλές φορές οι κομμουνιστές εκθέτουν τους αστούς πολιτικούς για τις φανερές ή κρυφές σχέσεις τους με τον φασισμό; Η απάντηση δεν βρίσκεται στο αν χαιρετιούνται ή αν βγήκαν μια φωτογραφία μαζί. Βρίσκεται πολύ βαθύτερα, στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και στους κινδύνους που παράγει συνεχώς για το λαό.

Βάση και εποικοδόμημα, «παρονομαστές» και «αριθμητές»

Στο καπιταλισμό η βάση της ύπαρξής του είναι πάντα η δικτατορία του κεφαλαίου (ταξική εξουσία). Αυτή όμως ποτέ δεν εμφανίζεται στο πολιτικό προσκήνιο γιατί είναι κανόνας δικτατορικός που επιβάλλεται στην κοινωνία, στην εργατική τάξη και στον λαό, χωρίς εκλογές κλπ, και σημαίνει το «απλό»: ό,τι παράγει η εργατική τάξη (εμπορεύματα, μέσα παραγωγής) ανήκει στον ιδιώτη καπιταλιστή κλπ, κλπ (παραγωγικές σχέσεις).

Την πολιτική διαχείριση αυτού του κανόνα την αναλαμβάνει η αστική τάξη που κατέχει το κεφάλαιο και τα μέσα παραγωγής και για να τα καταφέρει, δημιουργεί τις πολιτικές μορφές διαχείρισης (διακυβέρνησης) της ταξικής εξουσίας της. Πολλές οι μορφές διαχείρισης με τα δύο άκρα να είναι η ολοκληρωμένη αστική δημοκρατία, αν υπάρχει και ο φασισμός – αυτός υπήρξε και υπάρχει, έγραψε και γράφει τη μαύρη ιστορία του με το αίμα των λαών.   

Η δικτατορία του κεφαλαίου είναι πάντα ο «παρονομαστής» (βάση του συστήματος) και το πολιτικό σύστημα είναι ο «αριθμητής».  Οι αριθμητές (πολιτικές μορφές) διαφέρουν, ο παρονομαστής (παραγωγικές σχέσεις) παραμένει πάντα ίδιος από τη γέννηση του καπιταλισμού μέχρι το θάνατό του.

Στα πολύ βασικά ζητήματα, όλοι οι αριθμητές (κόμματα, πολιτικό σύστημα, μηχανισμοί, πρόσωπα) εναρμονίζονται πλήρως με τις ανάγκες λειτουργίας του κεφαλαίου.  Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, αστικοδημοκρατικές και φασιστικές, καλούνται πάντα να διαχειριστούν με τον αποδοτικότερο (πιο κερδοφόρο) τρόπο τη βάση του συστήματος.

Ας μη ψάχνουμε τώρα τί κάνουν οι δικτάτορες και τι οι αστικές δημοκρατίες. Όλοι έτσι ή αλλιώς έκαναν πόλεμο, υποδούλωναν άλλους λαούς ή επέβαλαν μέτρα κατά του λαού και των εργαζομένων… Και σήμερα, ανεξαρτήτως πολιτικού συστήματος, εξακολουθούν να βομβαρδίζουν, να διαλύουν χώρες και λαούς να συντρίβουν εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα... Στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, είτε είναι φασισμός είτε αστική δημοκρατία, το ίδιο ακριβώς κάνουν στα βασικά. Για να το κατανοήσουμε: η δικτατορία του Σαντάμ Χουσεΐν συνέτριβε τα δικαιώματα του ιρακινού λαού και οι ιμπεριαλιστικές αστικές δημοκρατίες της Δύσης, συνέτριψαν, όχι τον Σαντάμ, αλλά το Ιράκ και τον ιρακινό λαό στο δεκαπλάσιο!!! Σε αυτό, στο βασικό δηλαδή, δεν υπάρχει κανένας λόγος να κάνουμε επιλογή ποιος είναι καλύτερος σφαγέας του λαού.

Σε κάποια ζητήματα διαχείρισης, φασισμός και αστική δημοκρατία διαφέρουν σημαντικά. Στην εσωτερική πολιτική ο πρώτος καταργεί όλα τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα της δεύτερης τα οποία με αίμα και αγώνες οι εργαζόμενοι επέβαλαν στην αστική δημοκρατία. Πότε όμως γίνεται αυτό; Μόνο όταν η αστική δημοκρατία για να διατηρήσει τα κέρδη (και τη ζωή) του κεφαλαίου αναγκάζεται να παίρνει συνεχώς αντιλαϊκά μέτρα αλλά στο τέλος και αυτά δεν φτάνουν για το αδηφάγο κεφάλαιο. Τότε έρχεται ο φασισμός, με διάφορες μορφές, από την «πειθαρχημένη δημοκρατία» μέχρι το ναζισμό, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του κεφαλαίου.

Κι όμως… είναι συγκοινωνούντα δοχεία!

Ο φασισμός εκτρέφεται στην/και με την αστική δημοκρατία. Δείτε λίγο Ιστορία. Ο Μεταξάς ψηφίστηκε από το αστικό κοινοβούλιο, ο Χίτλερ ψηφίστηκε από το αστικό κοινοβούλιο, ο Μουσολίνι ψηφίστηκε από το αστικό κοινοβούλιο!

Κάποιες φορές η αστική τάξη δεν περιμένει το κοινοβούλιο και διατάζει τα ένοπλα σώματα ασφαλείας του καθεστώτος, να κάνουν δικτατορία. Καμιά διαφορά στη βάση του σκοπού. Κάνουν και αυτοί αυτά που απαιτεί η δικτατορία του κεφαλαίου με πολύ πιο βίαιο τρόπο. Μετά, επειδή οι δικτατορίες έχουν όρια, σαν «καλά παιδιά» της αστικής τάξης παραχωρούν με μικροκαβγάδες, αντιθέσεις, βραβεύσεις, καταδίκες, αμνηστίες κλπ, την εξουσία στην αστική δημοκρατία από όπου την πήραν. Ανατρέπουν δηλαδή τη διαδικασία και αντί να μεταβούν ομαλά από την αστική δημοκρατία στη δικτατορία, μεταβαίνουν ομαλά ή σχεδόν από τη δικτατορία στην αστική δημοκρατία! ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΜΕΘΟΔΟΥ!   Αυτό το θέατρο του παραλόγου το έχουμε δει σε όλες σχεδόν τις δικτατορίες (Χιλή, Ελλάδα, Ισπανία, Τουρκία…). Κάποιες εξαιρέσεις (Νικαράγουα, Πορτογαλία κ.α. ) υπήρξαν, λόγω της εμπλοκής του λαϊκού παράγοντα που εξεγέρθηκε.

Συμπέρασμα

Φασισμός και αστική δημοκρατία είναι μορφές πολιτικής διαχείρισης (πολιτική εξουσία) της δικτατορίας του κεφαλαίου (ταξική εξουσία).

Στον αριθμητή διαφέρουν, στον παρονομαστή είναι ίδιοι. Υπηρετούν το ίδιο ακριβώς σύστημα. Με τον παρονομαστή είναι ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΑ ΔΟΧΕΙΑ. Μ’ αυτό τον τρόπο πρέπει να ερμηνεύονται πράξεις, σχέσεις και φωτογραφίες των ναζί μαζί με αστούς κοινοβουλευτικούς. Τους ενώνει η βάση της δικτατορίας του κεφαλαίου και τα πολύ βασικά («εθνικά») πολιτικά συμφέροντα της αστικής τάξης και τους χωρίζει η μορφή των διακηρύξεων και πρακτικών υποστήριξης αυτών των συμφερόντων. Εκεί ναι, σε αυτά σφάζονται - διαφέρουν!!! Κι όπως σφάζονται, πρώτα σφάζουν τις λαϊκές κατακτήσεις και δικαιώματα.

Η διαφορά δεν είναι αμελητέα και για υποτίμηση. Αν ήταν δεν θα έχυναν οι λαοί αίμα και για αυτά τα αστικά δικαιώματα, έστω και αν δεν τους απελευθερώνουν και δεν καταργούν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Άρα, ποτέ δεν ταυτίζουμε αστική δημοκρατία και φασισμό τουλάχιστον στις κλασσικές τους μορφές γιατί υπάρχουν και οι μεταλλαγμένες.

Για να ικανοποιήσω λοιπόν τους αστούς δημοκράτες που διαμαρτύρονται για ισοπέδωση με τους φασίστες από τους κομμουνιστές,  λέω ότι, ποτέ οι κομμουνιστές δεν ταυτίζουν τους αστούς δημοκράτες με τους φασίστες, πλην προσώπων που πέρασαν και από τα δύο άνετα (πχ Μεταξάς, Πιπινέλης, Μαρκεζίνης, Μανιαδάκης...).  Αυτό που οι κομμουνιστές λένε, είναι ότι διαφέρουν στη μέθοδο αλλά είναι ίδιοι στην αφοσίωση επίτευξης των σκοπών του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος. Εδώ είναι όλη η ουσία της κριτικής. Εκτός και αν αποδείξει κάποιος αστός ότι κάποιοι από αυτούς τους πολιτικούς, και ιστορικά και τώρα, δεν υπηρέτησαν τον καπιταλισμό  αλλά τον… κομμουνισμό!!!

Πως το αστικό σύστημα στρώνει το δρόμο προς τον φασισμό

Μπερνίτσας - Μαρμπαρούσης 1963 – 2018: 
Ένα ιστορικό ανάλογο.

Ο Κ. Μαρμπαρούσης είπε αυτό που γι αυτόν είναι φυσική εξέλιξη της αστικής πολιτικής όταν τα αδιέξοδα του κεφαλαίου μεγαλώνουν. Κάλεσε τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας να συλλάβει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Πάνο Καμμένο. Κάλεσε, στην ουσία ,τον στρατό να κάνει πραξικόπημα!

 

Η αναφορά αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση όσων βουλευτών βρίσκονταν στην αίθουσα της Ολομέλειας, ενώ οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σηκώθηκαν από τα έδρανα. 

Δεν είναι πρωτοφανές. Πάντα στο αστικό πολιτικό σύστημα υπήρχαν οι φωνές – «λαγοί» για την αναγκαιότητα επιβολής του φασισμού, ανεξαρτήτως μορφής. Και πάντα υπήρχαν αντιδράσεις από τους αστούς δημοκράτες. Όμως πολύ κάτω του αναγκαίου και, εν πολοίς, "για τα μάτια του κόσμου".

Αλίευσα από την ιστορία ένα ανάλογο επεισόδιο. Όχι από τον Πρόεδρο της μεγαλύτερης και ιστορικής Γενικής Συνομοσπονδίας των Επαγγελματιών – Βιοτεχνών της χώρας (ΓΣΕΒΕ) πρώην βουλευτή της «Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων», Ιωάννη Μπερνίτσα!

Είπε στην Καλαμάτα, στις 2/2/1963, τέσσερα χρόνια πριν κηρυχθεί η δικτατορία, σε επίσημη ομιλία του, μη διστάζοντας να αποκαλύψει ένα οργανωμένο σχέδιο για τη δικτατορία:

«Προτού σηκώσωμεν τήν σημαίαν τής καταργήσεως τού κοινοβουλευτισμού, καλούμεν τούς βουλευτάς νά συνετισθούν καί νά μήν κωλυσιεργούν είς τήν ψήφισιν ζωτικής φύσεως νομοσχεδίων.»

Οί παρόντες τότε ύφυπουργοί Μπούτος καί Ψαρέας άναγκάστηκαν νά άπαντήσουν άμέσως: «Ήμείς πιστεύομεν άκραδάντως,ότι μόνον διά τής Δημοκρατίας, τής έλευθερίας τού λόγου καί τής σκέψεως μπορεί καί πρέπει νά κυβερνάται ό ελληνικός λαός…».

 

Και όμως! Η Διοίκηση της ΓΣΕΒΕ ομόφωνα στήριξε την απειλή του προέδρου της! Ο δρόμος προς τον φασισμό στρώνονταν και μέσα στα κοινωνικά στρώματα, κάτι που βλέπουμε και σήμερα. Όχι όμως μόνο αυτό. Η ΓΣΕΒΕ ισχυρίστηκε ότι «Ευθυγραμμίζεται με τας απόψεις του Προέδρου της Γ. Συνομοσπονδίας ολόκληρος η κοινή γνώμη»!!! Ανέφερε  μάλιστα και πλήθος δημοσιευμάτων εφημερίδων των Αθηνών με ευμενή σχόλια!

Εφημερίδα «Το Μέλλον», 7/2/1963

Τέσσερα χρόνια μετά, ο «λαγός» της δικτατορίας «δικαιώθηκε»! Δεν στάθηκε εδώ. Ενώ χιλιάδες αγωνιστές μαζί και μικρομεσαίοι συνδικαλιστές και μέλη οργανώσεων της ΓΣΕΒΕ, ρίχνονταν σε φυλακές και εξορίες, ανέλαβε κατάπτυστο «έργο» απαιτώντας με επιστολή της ΓΣΕΒΕ προς τους δικτάτορες:

«Έπισημαίνεται ό θανάσιμος διά τήν πατρίδα κίνδυνος έκ τού ξενοδούλου Κομμουνισμού καί ίδιαιτέρως άπό τούς έμφανείς καί άφανείς άθλίους συνοδοιπόρους αύτού καί ζητεί τήν έκκαθάρισιν τού συνδικαλιστικού κινήματος... Μέ τήν πεποίθησιν ότι ή Έθνική Κυβέρνησις θά έλθη άρωγός είς τούς έπαγγελματίας καί βιοτέχνας... καί ότι θά ύποβοθήση είς ζητούμενην έκκαθάρισιν τών όργανισμών καί όργανώσεων έκ τού κομμουνιστικού στοιχείου καί τών μετ’ αύτού συνεργασθέντων συνοδοιπόρων…»

Πηγή:  ΒΙΟΤΕΧΝΗΣ 3/10/1975

Έτσι στρώνεται ο δρόμος για τον φασισμό.

Με άρμα το «Μακεδονικό» δηλητηριάζουν το λαό

Με άρμα το «Μακεδονικό» το όνομα και τη συμφωνία με την ΠΓΔΜ, τα αστικά κόμματα σκίζουν τα ιμάτιά τους  για να πείσουν τον λαό ότι αυτό είναι το διακύβευμα της ύπαρξής του!!!

Κατέβασαν στη Βουλή κάθε υβριστικό επιχείρημα, ο ένας για τον άλλον, μέχρι και πρόσκληση φασιστικού πραξικοπήματος ακούσαμε, προκειμένου ο λαός να ξεχάσει ότι η δική του μάχη είναι σε άλλα πεδία όπως:

-Η φτώχεια,

-Η ανεργία,

-Η συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος,

-Η αέναη μείωση μισθών και συντάξεων,

-Η αύξηση της απλήρωτης εργασίας,

-Η υπονόμευση του δικαιώματος απεργίας,

-Η αύξηση της τερατώδους αντιλαϊκής φορολογίας,

-Οι αντιλαϊκοί πλειστηριασμοί φτωχών νοικοκυριών,

-Τα χρέη σε εφορία, τράπεζες, Ταμεία,

-Το φόρτωμα μεγάλου μέρους του κόστους παιδείας και υγείας στις πλάτες του λαού,

-Το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου,

-Τα ατελείωτα διόδια,

-Τα αιματηρά «πρωτογενή πλεονάσματα»,

-Η εξαφάνιση των κοινωνικών πολιτικών,

-Η φυγή των νέων

-Η αναγέννηση του φασιστικού τέρατος,

-Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι γύρω μας,

-Ο σχηματισμός νέων ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων που ετοιμάζουν νέους καταστρεπτικούς πολέμους,

-Το δράμα των λαών που βομβαρδίζονται και πνίγονται,

-Το δυνάμωμα του αυταρχισμού,

-Η αποσιώπηση ή διαστρέβλωση της ιστορίας για να περάσει η επανάληψη ιμπεριαλιστικών και αντιλαϊκών εγκλημάτων.

Ο λαός ετοιμάζεται από τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται από το κεφάλαιο και τους κονδυλοφόρους διαχειριστές του, να ψηφίσει για το όνομα «Μακεδονία» αλλά όχι για τα ωμά εγκλήματα που γίνονται 9 χρόνια τώρα στην πλάτη του, από όλα τα κόμματα που προσκύνησαν, χειροκρότησαν και διατήρησαν τα μνημόνια και τους νόμους τους.

Αποπροσανατολίζουν το λαό από τα προβλήματα και τον δηλητηριάζουν σταδιακά με το δηλητήριο της αδράνειας και του μικρότερου κακού στα τερατώδη μέτρα τους. Και στη γωνιά αναπτύσσεται και παραμονεύει ο φασισμός για να κτυπήσει μόλις ο λαός δεθεί πλήρως χειροπόδαρα από τους αστούς πολιτικούς και μουδιάσει.

Έπειτα αναρωτιούνται κάποιοι πως ο λαός ψηφίζει αυτούς που του βάζουν τη θηλιά στο λαιμό!

Μια λύση υπάρχει. Να σηκώσει ο λαός κεφάλι και ανακαλύπτοντας την δύναμή του, να αποτινάξει το σύστημα που παράγει και αναπαράγει όλες τις πληγές του, βάζοντας τη δική του εξουσία..