ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΕΕ; ΔΕΣ ΤΙ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ!

Αυτοί που υπογράφουν τα ανακοινωθέντα της ΕΕ για στήριξη της Ουκρανικής κυβέρνησης, τι ακριβώς μας λένε;

Ας δούμε μια μόνο πλευρά της φασιστικής πολιτικής της κυβέρνησης της Ουκρανίας για να καταλάβουμε ποιόν υποστηρίζει η ΕΕ και μαζί της η Ελλάδα.

ΠΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΥΚΡΑΝΙΑ;  ΣΕ ΙΣΧΥ Ο ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ. ΌΛΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ.

Την ώρα που ο φασίστας ηγέτης του ακροδεξιού «Δεξιού Τομέα» αναλάμβανε χρέη «Συμβούλου» δηλ. αντί υπουργού και οι άλλοι ακροδεξιοί και φασίστες πλημύριζαν το κράτος και την κυβέρνηση, οι Ουκρανοί βουλευτές με διαδικασίες εξπρές ενέκριναν μια σειρά νόμων, οι οποίοι εξισώνουν το σοσιαλισμό - κομμουνισμό και το φασισμό και ποινικοποιούν τη «δημόσια άρνηση» του «εγκληματικού χαρακτήρα» τους, καθώς και την «αναπαραγωγή», τη «μετάδοση» και τη «δημόσια χρήση» των συμβόλων τους. 

 

Μόνο που πίσω από την ψευδεπίγραφη εξίσωση και καταδίκη, κρύβεται μόνο η καταδίκη του σοσιαλισμού/κομμουνισμού. Καλύτερη απόδειξη γι αυτό είναι ότι αυτόν το νόμο τον επιβάλλουν οι φασίστες της Ουκρανίας που κυριαρχούν πάνω στην κυβέρνησης.

Σύμφωνα με τους νόμους αυτούς, απαγορεύονται ονόματα δρόμων, κοινοτήτων, τόπων κλπ που παραπέμπουν στην εποχή του σοσιαλισμού. Σε περίπτωση παραβίασης οι οργανώσεις ή τα κόμματα που προβαίνουν σε αυτή θα απαγορεύονται, κάτι που στοχοποιεί ευθέως το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας.

Τα πρόσωπα που αναπαράγουν κομουνιστικά  σύμβολα, ύμνους, ιδέες κλπ ή δημοσίως το σοβιετικό ύμνο, αντιμετωπίζουν ποινές κάθειρξης ΕΩΣ ΚΑΙ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ.

Απαγορεύονται η σημαία και ο ύμνος της ΕΣΣΔ, μνημεία, αναμνηστικές πλάκες, τοπωνύμια, ονόματα δρόμων ή επιχειρήσεων που αναφέρονται σε προσωπικότητες του σοσιαλισμού καθώς και αναφορές σε δραστηριότητες του Κομμουνιστικού Κόμματος ή στην Επανάσταση του 1917.

Παράλληλα, ενώ υποτίθεται ότι με τον ίδιο νόμο, στο όνομα της εξίσωσης,  απαγορεύεται και ό,τι αναφέρεται και στον ναζισμό, το Κίεβο εξυμνεί τους μαχητές του φασιστικού Ουκρανικού Αντάρτικου Στρατού (UPA), ο οποίος είχε πολεμήσει εναντίον του Κόκκινου Στρατού και είχε συνεργαστεί με τους ναζί πριν στραφεί εναντίον τους.

http://www.902.gr/eidisi/diethni/65189/oykrania-se-ishy-o-antikommoynistikos-nomos#.VSkHjpnpp1g.facebook

Ένα «σύνηθες περιστατικό» για τη «νέα» Ουκρανία

 

Στις 28 Ιουλίου του 2013, στο χωριό Cologory της δυτικής Ουκρανίας, έγινε εκταφή των λειψάνων Ουκρανών στρατιωτών της χιτλερικής δύναμης Waffen των SS γνωστοί ως « galicina ». Ακολούθησε νεκρώσιμη ακολουθία με τιμές εθνικών ηρώων υπό τη συνοδεία βετεράνων Ναζιστών σε ορθόδοξο ναό του Πατριαρχείου του Κιέβου. Ύστερα με τιμητική πομπή τα λείψανα ενταφιάσθηκαν εκ νέου. Νεαροί Ουκρανοί που έφεραν στολές των SS με τις σβάστικες να κοσμούν τα στρατιωτικά τους πηλίκια, μετέφεραν με υπερηφάνεια  τα φέρετρα που κάλυπταν ουκρανικές σημαίες. Αποδόθηκαν τιμητικές βολές στη μνήμη των εθνικών ηρώων της Ουκρανίας του Bandera που κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο υποδέχθηκαν τον Χίτλερ ως ελευθερωτή. Τα πορτραίτα του Bandera σήμερα κοσμούν τα δημόσια κτίρια της χώρας.

Δείτε το βίντεο

Συμβάσεις, μίζες, υπερτιμολογήσεις και χρέος

“Όλες οι συμβάσεις του ελληνικού Δημοσίου περιελάμβαναν μια μίζα που κυμαίνονταν από 2% έως 2,5%” δήλωσε ο υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς, Παναγιώτης Νικολούδης.

Αν, απ’ ό,τι ξέρω, αυτό το 2,5% αποτελεί το 10% της υπερτιμολόγησης τότε το κράτος για κάθε 100 δισεκ. προμήθειες ή αγορές έχανε  από υπερτιμολόγηση 25 δισεκατομμύρια ή 25%, τουλάχιστον. 

Ακόμη και αν συλλάβει τους μιζαδόρους και τους επιβάλει πρόστιμο - φόρο 100% (πράγμα ανέφικτο και απίστευτο) θα λάβει συνολικά για τα 2,5 δισεκατομμύρια μίζας 2,5 δισεκ. φόρο. Τα υπόλοιπα 22,5 δισεκ. δεν θα τα λάβει ποτέ γιατί ανήκουν στους κεφαλαιούχους – επιχειρηματίες που έκαναν «νομίμως» τις πωλήσεις και αυτά τα κέρδη είναι οι ιερές αγελάδες του μεγάλου κεφαλαίου. Ποιος Νικολούδης, ούτε ο Θεός του καπιταλισμού δεν τα αγγίζει!

Βέβαια, πρέπει να πούμε ότι στα φάρμακα που η μίζα έφτανε μέχρι το 23%,  η υπερτιμολόγησης ήταν για κάθε 100 εκ. άλλα 230! Αισίως δηλαδή τα φάρμακα ήταν υπερτιμημένα κατά 230%. Δεν είναι παράλογο αφού αυτό έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές.

Επί του πρακτέου τώρα, η κυβέρνηση μας παραπλανά ότι θα φέρει πίσω τα παράνομα κέρδη από μίζες και θα τα φορολογήσει… πόσο όμως; Με 4,5% τα φορολογούσε η προηγούμενη κυβέρνηση για να νομιμοποιηθούν όλα και αν τα επένδυαν θα είχαν και φοροαπαλλαγή ως… επενδυτές!!! Κανένας δεν τα έφερε! Τώρα κυκλοφορεί ότι θα επιβληθεί φόρος 15%. Γιατί όμως να τα φέρουν τώρα όταν δεν τα έφεραν με 4,5% ή με φοροαπαλλαγή ως ευεργέτες επενδυτές; Προφανώς  η κυβέρνηση για άλλη μια φορά σχεδίαζε χωρίς τον ξενοδόχο (καπιταλισμό). 

Αλλά ας πούμε ότι καταφέρνει και μπλοκάρει (πράγμα αδύνατο αλλά λέμε...) όλους τους μιζαδόρους και επιβάλει φόρο 15%, τι έγινε; Πχ για κάθε 25 δισεκ. υπερτιμολογήσεων θα φορολογεί τα 2,5 εκ. μίζες με 15% και θα εισπράττει 375 εκ. ευρώ! 

Συμπέρασμα: με κάθε 375 εκ. φόρο νομιμοποιούνται υπερτιμολογήσεις 25 δισεκ. μέχρι να φτάσουμε στο πραγματικό ύψος τους που είναι άγνωστο πόσα δισεκ. είναι στα τελευταία 25 χρόνια. Τα δισεκ. αυτά «έφυγαν» από την Ελλάδα, τα πήραν οι πολυεθνικές, έγιναν χρέη του ελληνικού λαού και τώρα με μερικά εκατομμύρια φόρο, που μάλλον δεν θα εισπραχθεί ποτέ, νομιμοποιούνται!

Τώρα το να πανηγυρίζεις την πάταξη της μίζας (άλλο απίθανο αφού παγκοσμίως είναι «νόμιμη») επειδή (και αν) τη φορολογείς με 15% διυλίζοντας τον κώνωπα και να κάνεις πως δεν είδες τις υπερτιμολογήσεις που είναι ο ελέφαντας, είναι μάλλον  η πλέον γνωστή τακτική παραπλάνησης του λαού που θα τα πληρώσει και η πλέον συχνή τακτική νομιμοποίησης των κερδών του μεγάλου μονοπωλιακού κεφαλαίου.

 Αυτός δεν είναι ούτε μιζαδόρικος, ούτε καζινοκαπιταλισμός. Είναι μόνο καπιταλισμός, έτσι λειτουργούσε πάντα έτσι θα λειτουργεί μέχρι την εξάλειψή του. Όσοι έχουν αυταπάτες ότι θα τον αντικαταστήσουν με τίμιο και καλό καπιταλισμό πλανώνται πλάνη οικτρά. Ο καρκίνος ποτέ δεν θα γίνει υγιές κύτταρο γιατί αυτό είναι ο θάνατός του.

ΥΓ-1 Η εύσχημη άρνηση της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), και της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών (ΕΕΤ), στις 3/4/2015, να παράσχουν στοιχεία εξαγωγής καταθέσεων απο Έλληνες πολιτικούς - «δεν διαθέτουν» είπαν στη Βουλή (!) - είναι μια πρώτη γεύση του τι θα γίνει όταν ανάψει ο πόλεμος των στοιχείων, τα οποία πέρα από κάποια επιλεκτικά για να ικανοποιηθεί η κοινή γνώμη, δεν θα βγαίνουν «ούτε με σφαίρες».

ΥΓ-2 Τα νέα για την έμμεση άρνηση της Ελβετίας να δώσει λογαριασμούς Ελλήνων καταθετών, τα «άλλα λόγια ν αγαπιόμαστε» του Λουξεμβούργου του πρώην προέδρου του και νυν πρόεδρου του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ για τις of sore κλπ, και ο χλευασμός από τους «φορολογικούς παράδεισους» για τις «παράλογες φαντασιώσεις» της Ελληνικής κυβέρνησης ότι θα «απαιτήσει» παράδοση φοροφυγάδων, προδιαθέτουν και τα αποτελέσματα πάταξης της μίζας, της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής. Μέσα σε έναν ωκεανό - βούρκο του καπιταλισμού ρίξε όσες σταγόνες ηθικής και καθαρού νερού θέλεις. Το αποτέλεσμα θα είναι πάντα ίδιο. Θα μεγαλώνεις τον βούρκο!

Οι Σκουριές, η σχεδιασμένη οικονομία και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και της «αριστερής κυβέρνησης»

Ρίξε μια ματιά έξω από το σύστημα…

Ο καπιταλισμός μπορεί να φτάσει τις αντιθέσεις του μέχρι τη σύγκρουση χωρίς όρους. Από την απλή μάχη ζωής και θανάτου, μέχρι παγκοσμίους πολέμους! Μέχρι να φτάσει εκεί, μπορεί να επιβιώνει με προσωρινούς συμβιβασμούς και πρόσκαιρες ισορροπίες στο εσωτερικό της άρχουσας τάξης και μεταξύ της άρχουσας τάξης και των εκμεταλλευόμενων τάξεων και στρωμάτων.



Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα κρατικομονοπωλιακά κυβερνητικά «προγράμματα ρύθμισης και ανάπτυξης» ή οι, δήθεν ελεύθερες, συλλογικές συμβάσεις εργασίας που είναι συμβιβασμός με τη σφραγίδα της άρχουσας τάξης και την υπογραφή υποταγής και αποδοχής της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. 

Στις Σκουριές παρακολουθούμε, σε μικρογραφία, ένα ακόμη ανταγωνιστικό αδιέξοδο του καπιταλισμού.

Από τη μια τα (πολυεθνικά) κεφάλαια που θέλουν ανάπτυξη με εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, που όμως θα φέρει σοβαρές επιβαρύνσεις στο περιβάλλον και από την άλλη τα (χαμηλότερης ισχύος) κεφάλαια που θέλουν τουριστική ανάπτυξη, η οποία όμως είναι πάντα πρόσκαιρη και ασταθής.

Αυτά μεταξύ κεφαλαίων.

Ταυτόχρονα, σε επίπεδο λαού, έχουμε από τη μια κλασσικούς εργάτες παραγωγικών επιχειρήσεων που η επιβίωσή τους εξαρτάται από την επένδυση και εκμετάλλευση των μεταλλευμάτων στις Σκουριές και από την άλλη πολίτες εργαζόμενους που η επιβίωσή τους εξαρτάται από την διατήρηση αμόλυντου (πραγματικά ή φανταστικά) περιβάλλοντος γιατί διαφορετικά και με την παραμικρή υποψία, ο τουρισμός μεταναστεύει αλλού ενώ η υγεία τους υπονομεύεται.

Όποια λύση και αν διαλέξεις, κάποια κεφάλαια θα θιγούν και κάποιοι πολίτες εργαζόμενοι θα χάσουν τα εισοδήματά τους. Πώς να μην εξεγείρονται οι εργαζόμενοι, και οι μεν και οι δε, έστω με υποδαύλιση προβοκατόρων; 


Αυτό είναι το δίλλημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ανεξαρτήτως τι έλεγε προεκλογικά υπέρ του τουρισμού (τουριστικού κεφαλαίου). Το ίδιο δίλλημα είχαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις,  ανεξαρτήτως αν τάσσονταν υπέρ του εξορυκτικού κεφαλαίου. Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να θίξουν ή τον ένα ή τον άλλον γιατί εδώ συμβιβασμός τύπου «συλλογικής σύμβασης» δεν υπάρχει. Η επιβίωση του ενός είναι ο «θάνατος» του άλλου. 

Αυτό το αδιέξοδο το κληρονόμησε ο ΣΥΡΙΖΑ και «δεν κατάλαβε» ότι όταν αποφασίζεις  να κυβερνήσεις διαχειριζόμενος τον καπιταλισμό, κληρονομείς και τα αδιέξοδά του και αναγκαστικά η λύση έχει τα όρια του συστήματος, αφού αρνείσαι κάθε άλλη λύση.


Τι αρνείται ο ΣΥΡΙΖΑ; Αρνείται ότι ο μόνος τρόπος για να λυθούν οι αδιέξοδες ανταγωνιστικές αντιθέσεις του καπιταλισμού είναι η ανατροπή του και η σχεδιασμένη ανάπτυξη της οικονομίας με τον σοσιαλισμό. Όσο μακρινό και αν φαίνεται αυτό για ορισμένους, τόσο αληθινό είναι και ποτέ, μα ποτέ, δεν θα πάψει να είναι. Άλλο μια αλήθεια να θέλει πολούς αγώνες και θυσίες για την εφαρμογή της και άλλο να την αρνείσαι γι αυτό το λόγο. 

Σε περίπτωση που η οικονομία σχεδιάζονταν και δεν αφήνονταν στους καπιταλιστικούς νόμους της αγοράς, όπου ο ένας εξοντώνει τον άλλον, δεν θα υπήρχε αντίθεση κεφαλαίων αφού κάθε επένδυση θα ανήκε στην κοινωνία, ούτε θα υπήρχε αντίθεση εργαζομένων, αφού κανενός η επιβίωση δεν θα στηρίζονταν στον εργασιακό «θάνατο» του άλλου. 

Με τον κεντρικό και περιφερειακό σχεδιασμό, το πρώτο που διασφαλίζεται  είναι ότι κανένας εργαζόμενος, είτε εργάζεται τώρα στην εξόρυξη – επεξεργασία μετάλλων είτε στον τουρισμό, δεν θα μείνει χωρίς εργασία.  Άρα δεν θα είχε κανέναν οικονομικό λόγο να στραφεί ο μεν εναντίον του δε, όπως τώρα, ακολουθώντας τη σύγκρουση των κεφαλαίων και τις επιλογές τους.

Το τι θα επέλεγε μια τέτοια κυβέρνηση θα ήταν μόνο αποτέλεσμα της αντικειμενικής εκτίμησης των επιπτώσεων και των ωφελημάτων. Αν θα είχαμε χαμηλή ανάπτυξη της εξόρυξης και υψηλή του τουρισμού ή αντίστροφα, θα ήταν θέμα πραγματικών εκτιμήσεων και όχι θέμα κερδών του ενός ή του άλλου τμήματος του κεφαλαίου. Αυτό όμως που θα εξασφάλιζε την αντικειμενικότητα είναι ότι οι πολίτες και τα όργανά τους, θα αποφάσιζαν όχι κάτω από το άγχος της επιβίωσης και άρα της αναγκαστικής υποστήριξης λύσης που μπορεί να είναι καταστροφική, αλλά αντικειμενικά, από το πώς θα κέρδιζαν όλοι, από κοινού, περισσότερο.

Αντί λοιπόν να βλέπουμε μάχες κεφαλαίων και εργαζομένων στις Σκουριές, θα βλέπαμε διάφορες εκτιμήσεις και επιχειρήματα από ισότιμους πολίτες,  κοινούς ιδιοκτήτες του κοινωνικού κεφαλαίου και του ορυκτού και τουριστικού  πλούτου, για το τι θα ωφελήσει καλύτερα όλους μαζί. Όλες οι αντιθέσεις και (ακόμη και οξύτατες) αντιπαραθέσεις απόψεων, εκτιμήσεων και πολιτικών θα εξαντλούνταν σε αυτό το επίπεδο. Στο τέλος η δημοκρατία θα έδινε τη λύση με την διασφάλιση πάντα ότι, κανένας δεν θα χάσει τη δουλειά του, είτε στην ίδια εργασία είτε σε νεοδημιουργούμενη. 

Η όποια επιλογή στις Σκουριές, δεν θα αφαιρεί από κανέναν τη δουλειά και την επιβίωσή του. Αντιθέτως, τα κέρδη από τον τουρισμό και τα μεταλλεία θα είναι κοινή ιδιοκτησία όλων και σε όποιον τομέα υπήρχε ζημία θα καλύπτονταν από τα κέρδη του άλλου τομέα, μέχρι εξισορρόπησης. Το «κεφάλαιο» και τα κέρδη είναι κοινά και συνολικά είναι κέρδη όλων, άρα δεν χάνει κανείς ή χάνουν όλοι εξ ίσου, αν έκαναν λάθος στην αρχική εκτίμησή τους για την επιλογή. Όμως μπορούν, με την ίδια προηγούμενη διαδικασία, να αποφασίσουν, χωρίς καμία μάχη σώμα με σώμα, να κάνουν διόρθωση των λαθών τους, ώστε να κερδίσουν αυτό που χάνουν. Σε κάθε περίπτωση ο αντίπαλος είναι το πρόβλημα της ανάπτυξης και όχι η άλλη μερίδα κεφαλαίου ή εργαζομένων.

Αυτή είναι η δικτατορία του προλεταριάτου που πετάει έξω  από την κοινωνία τους καπιταλιστές, κοινωνικοποιεί  το και παρέχει στους εργαζόμενους το δικαίωμα να διευθύνουν τις παραγωγικές δυνάμεις, ως κοινοί ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής,  με δημοκρατία και μόνο.

Ο καπιταλισμός αυτά τα κάνει, αδύνατα από τη φύση του και απαγορευμένα από τους νόμους του. Και βάζει τα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή τα ανυπέρβλητα αδιέξοδα μέσα στα οποία και μπορεί μόνο να αποφασίσει. Όσα λόγια και αν λέγονται για ανάπτυξη κλπ, όλα θα είναι υποταγμένα στους νόμους και τους κανόνες του κεφαλαίου. Και δυστυχώς, όποιος εργαζόμενος εξαναγκάζεται να δώσει μάχη, σώμα με σώμα, υπέρ του ενός ή του άλλου κεφαλαίου, γιατί διαφορετικά η επιβίωσή του υπονομεύεται, πρέπει να σκεφτεί και  την εναλλακτική λύση: Όλοι εναντίον του κεφαλαίου που τους βάζει να συγκρούονται για χάρη του. Όλοι μαζί κοινοί ιδιοκτήτες του πλούτου και μόνοι αρμόδιοι να αποφασίζουν με δημοκρατία.

Η δημοκρατία και η δικτατορία στην επιχείρηση

Τώρα γιατί μου ζαλίζουν τον άγιο κάποιοι με τις αστικές αντιλήψεις τους για τις δικτατορίες και τις δημοκρατίες όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και στην επιχείρηση, όπου δήθεν στον καπιταλισμό ο εργάτης επιλέγει δημοκρατικά και ελεύθερα όποιον καπιταλιστή θέλει (χάγιεκ) ενώ στον σοσιαλισμό όλες οι επιχειρήσεις έχουν έναν ιδιοκτήτη (την κοινωνία), δεν καταλαβαίνω.

Λέτε να καταλάβουν οι αστοί και οι οπαδοί τους, τι εννοούν οι εργάτες; Άντε να τους… ξαναμπερδέψουμε για να δούμε τι κατάλαβαν.

Στη δικτατορία του κεφαλαίου ο ιδιοκτήτης (μέτοχος, μέτοχοι) της μεγάλης καπιταλιστικής επιχείρησης είναι το ανώτατο όργανο της επιχείρησης, αποφασίζει μόνος του ελεύθερα και "δημοκρατικά" (κόντρα και σε ανταγωνισμό με όλους) ποιόν διευθύνοντα σύμβουλο θα προσλάβει για να του φέρει κέρδη, ποιους εργάτες θα προσλάβει κατά βούληση και απολύει κατά βούληση όποιον δεν του φέρνει κέρδος, ενώ όλο το προϊόν της εργασίας των εργαζομένων του ανήκει ολοκληρωτικά και απαγορεύεται στους εργάτες να το ιδιοποιηθούν αλλιώς θα πάνε φυλακή.

Στη δικτατορία του Προλεταριάτου οι εργάτες που είναι, μαζί με την κοινωνία, ιδιοκτήτες της μεγάλης κοινωνικοποιημένης επιχείρησης, έχουν  ως ανώτατο όργανο της επιχείρησης τη Γενική Συνέλευση, σχεδιάζουν και ψηφίζουν τα πλάνα (σε συνδυασμό με τα πλάνα της κοινωνίας), εκλέγουν τον πρόεδρο και το ΔΣ της επιχείρησης για να διευθύνουν την εταιρεία και αποφασίζουν  με εκλογές ή διαγωνισμό ποιόν διευθύνοντα σύμβουλο θα προσλάβουν για εκτελέσει το πλάνο και τους στόχους ένας των οποίων είναι και το «κέρδος και απολύουν κατά βούληση όποιον πρόεδρο, ΔΣ και διευθύνοντα  σύμβουλο παρεκκλίνει των αποφάσεων της ΓΣ , ενώ όλο το προϊόν της εργασίας των εργαζομένων ανήκει ολοκληρωτικά στους ίδιους και στην κοινωνία και απαγορεύεται σε ιδιώτες να το ιδιοποιηθούν αλλιώς θα πάνε φυλακή.

Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει πού η δικτατορία είναι στο περιεχόμενο δημοκρατία και που η δικτατορία είναι ωμή δικτατορία, ας ψάξει να βρει που η ελευθερία του καπιταλισμού είναι ελευθερία για τους καπιταλιστές και δικτατορία για τους εργαζομένους και που η απελευθέρωση από τον καπιταλισμό (στον σοσιαλισμό) είναι ελευθερία για τους εργαζόμενους και δικτατορία για τους καπιταλιστές.

Κι επειδή ξέρω τις γνωστές αντικομουνιστικές ρετσέτες για το πως εφαρμόστηκε στο σοσιαλισμό η δικτατορία του προλεταριάτου γενικά και στην επιχείρηση ειδικά, αντί να αρχίσουν τα γνωστά, τουλάχιστον αν τολμάνε ας διαψεύσουν μόνο αυτό που γράφω για τον καπιταλισμό. Αν δεν μπορούν, και να μη συμφωνούν μαζί μου, έκαναν το πρώτο βήμα  για να ανοίξουν διάλογο για την ανατροπή του και την εγκαθίδρυση άλλου συστήματος και το ποιο, πως θα είναι αυτό, με τον όρο ότι καταργεί ολοκληρωτικά την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και δεν επαναφέρει από την πίσω πόρτα τον καπιταλισμό με… «ανθρώπινο πρόσωπο» που τόσο μας προτείνουν παλιοί και νεόκοποι σοσιαλιστές και αριστερίζοντες. Τουλάχιστον θα ξεκολλήσουν από τα γνωστά  στερεότυπα.