Τίνος λεφτά είναι η αποζημίωση του εργαζόμενου;

«ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΤΙ Ο ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΗ. ΕΣΕΙΣ ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ ΟΤΙ Ο ΕΡΓΑΤΗΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ;»

 

Μια μικρή ομήγυρη μικρομεσαίων εργοδοτών…

Στην αρχή ήταν η έκρηξη. «Δεν είναι δυνατόν εμένα να μου ζητάνε να αποζημιώνω τους εργαζόμενους όταν τους απολύω. Θα καταστραφώ! Από πού και ως που η δική μου επιχείρηση, εγώ δηλαδή, είμαι υποχρεωμένος να δίνω αποζημίωση στον εργαζόμενο;»

Αφού άκουσα όλη τη νεοφιλελεύθερη φιλολογία των μικροαστών εργοδοτών, ότι είναι γελοίο ο εργοδότης να καταβάλει «υψηλό μισθό», ασφαλιστικές εισφορές για τον εργαζόμενο, εισφορά για την ανεργία του στον ΟΑΕΔ και στο τέλος να εξαναγκάζονται από το νόμο να του δίνουν και αποζημίωση(!!!) είπα:

Συμφωνώ απόλυτα ότι ο εργοδότης δεν πρέπει να δίνει απολύτως τίποτα στον εργάτη. Ένα σκέτο μεροκάματο υπολογιζόμενο με ωρομίσθιο και τέλος.

Αφού γίνει όμως αυτό και αρχίσει κανοικά η δουλειά, ο εργαζόμενος πηγαίνει και του λέει του εργοδότη, θα πληρώνεις ασφάλιστρο για τη σύνταξή μου, εισφορές ΟΑΕΔ για την πιθανή ανεργία μου, και θα βάζεις στην άκρη, για λογαριασμό μου, ένα μικρό ποσοστό του μισθού μου για αποζημίωση όταν με απολύσεις, ως μέρος της συνολικής αμοιβής μου.

Οι εργοδότες βγάζουν φωτιές, τι είναι αυτά που λες….

Καλά λέω, δεν είπα να βγάλετε από την τσέπη σας, ως αμοιβή του εργαζόμενου είναι που δεν τη θέλει στο χέρι αλλά να κατατίθεται στον λογαριασμό του.

-δεν θα του δώσουμε…

- μη τη δίνετε. Τότε θα έρθει και θα σας πει στο αυτί: «Χωρίς εμένα γρανάζι δεν γυρνά…» και αν είναι και προχωρημένος θα σας πει και το άλλο μισό του ποιήματος: «μπορώ και χωρίς αφεντικά»! και ύστερα θα κατεβάσει τα  ρολά άμεσα ή με λευκή απεργία και πτώση της παραγωγικότητας, εκβιάζοντάς σας «αισχρά»…. Στο τέλος να δείτε, θα τα δώσετε όχι μόνο γιατί χάνετε κέρδη αλλά κυρίως γιατί δεν έχετε από πού αλλού να βγάλετε κέρδη, εκτός από τους εργαζόμενους. Τι λέτε, αν όλα αυτά είναι μέρος του μισθού και όχι του συρταριού σας, θα τα δώσετε άλλα στο χέρι και άλλα εμμέσως;

Άρχισαν να το σκέφτονται.

-Μπορεί, λέει κάποιος. Αν δεν είναι δικά μου και είναι του μισθού…

-μα και ως τώρα του μισθού ήταν και εσείς νομίζατε ότι ήταν δικά σας… αφού λοιπόν θα συμφωνήσετε σε μια νέα συμφωνία και Σύμβαση, θα συμβεί το εξής φοβερό. Εν όσο δεν του δίνεται την αποζημίωση στο χέρι κάθε μέρα, ούτε την καταθέτετε σε κάποιον δικό του λογαριασμό για να την πάρει όταν απολυθεί από εσάς και να μη τα βγάζετε από το ταμείο σας, στην ουσία εσείς θα κατακρατείτε τα ποσά της αποζημίωσης στα συρτάρια σας, θα τα επενδύετε, θα τα εκμεταλλεύεστε, θα βγάζετε από αυτά κέρδη…. Και όταν έρθει ή ώρα να τον απολύσετε, γιατί βρήκατε έναν αλλοδαπό, ανασφάλιστο, με μισθό ώρας που πιάνεται για μισθό μέρας, ωρύεστε γιατί είστε υποχρεωμένος να δώσετε «δικά σας λεφτά» από το ταμείο σας στον απολυόμενο….

Δηλαδή ενώ πρέπει να του επιστρέψετε τα ποσά που παρακρατούσατε επί χρόνια και με τόκο μάλιστα, βγάζετε ότι αυτό είναι αδικία, τα βρίσκετε με την τρόικα και την κυβέρνηση, νομοθετείται η μείωση ή και κατάργηση της αποζημίωσης και κλέβετε νομίμως τα λεφτά που ανήκουν και έπρεπε να δώσετε στον εργαζόμενο!

Και τον κλέβετε, και φωνάζετε ότι είναι αδικία κάθε αποζημίωση εργαζομένου δηλαδή η απόδοση των δικών τους χρημάτων!

Αυτό ακριβώς γίνεται και σήμερα. Στον εργαζόμενο δεν δίνεται ούτε ένα ευρώ. Αντίθετα ο εργαζόμενος βγάζει και τον μισθό του, και τα κέρδη σας, και τις ασφαλιστικές του εισφορές, και την αποζημίωσή του. Από αυτή την άποψη μόνο του χρωστάτε.

 

Αν τώρα κάνετε το λάθος και υπολογίσετε όλο τον πλούτο του κόσμου που έχει παραχθεί αλλά δεν ανήκει στους εργαζόμενους, θα καταλάβετε και την τεράστια κλοπή που τους έχετε κάνει.

Με άλλα λόγια, όχι μόνο τους χρωστάτε το σήμερα  αλλά όλο το χθες, όλο τον πλούτο σας, όλο τον πλούτο του κόσμου. Γιατί κανένας άλλος δεν παράγει πλούτο παρά μόνο αυτός που εργάζεται. Και αν θέλετε αντιτάξετε το δικό σας σύνθημα στο σύνθημα «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Τι θα πείτε, ότι τα κέρδη έρχονται από τον ουρανό του Θεού σας;

Υπαρξιακό ρίγος σας πιάνει όταν το ακούτε γιατί δεν έχετε καμία απάντηση…

Επανέρχομαι. Εγώ λοιπόν συμφωνώ απόλυτα ότι ο εργοδότης δεν πρέπει να δίνει απολύτως τίποτα στον εργάτη. Εσείς συμφωνείτε ότι ο εργάτης δεν πρέπει να δίνει απολύτως τίποτα στους εργοδότες;

Κάγκελο!!!

Οι πλούσιοι πλουτίζουν με την κρίση!

Εντάξει, αν το λέει το ΚΚΕ είναι «ψέμα και προπαγάνδα» γιατί έχει σκοπό να συκοφαντήσει και να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Αν όμως το λένε καπιταλιστικές ερευνητικές εταιρείες τι γίνεται;

Σύμφωνα με την εταιρεία Wealth-X., η  οικονομική ελίτ κατόρθωσε -σε πείσμα της κρίσης- να διπλασιάσει την περιουσία της τα τελευταία 5 χρόνια ενώ σύμφωνα με την Έρευνα της ίδιας εταιρίας κατέγραψε αύξηση 20% στον πλούτο των εύπορων Ελλήνων.

Ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε παγκοσμίως κατά 880 άτομα. Περισσότεροι από 2.170 άνθρωποι έχουν σήμερα στην κατοχή τους χρηματική περιουσία άνω του ενός δισεκατ. δολαρίων, με τα συνολικα τους περιουσιακά στοιχεία να έχουν υπερδιπλασιαστεί κατά την περασμένη πενταετία από 3,1 σε 6,5 τρισεκατ. δολάρια.

Μεταξύ των χωρών που απέκτησαν περισσότερους δισεκατομμυριούχους είναι και η Γερμανία, με συνολικά 148 «Κροίσους», τη στιγμή που στις ΗΠΑ καταγράφονται 515 και στην Κίνα 157 δισεκατομμυριούχοι.

Για να μην ακούμε μπορυδολογίες ότι τα κέρδη έρχονται από την εξυπνάδα των επιχειρηματιών στην κρίση με άλλα λόγια από τον… ουρανό, δείτε την πηγή αυτών των κερδών. Δείτε αυτή τη συνάρτηση του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ που δείχνει την εκτόξευση των κερδών από τη μείωση των μισθών προς τα πάνω και την πτώση των μισθών και φυσικά των επενδύσεων. Παρομοίως να σημειώσουμε την παράλληλη εκτόξευση και της ανεργίας πάνω από το 27%

 

Άλλη έρευνα για τα περιουσιακά στοιχεία των πλουσίων, που είχε δημοσιοποιήσει η Wealth-X τον φετινό Σεπτέμβριο έδειξαν ότι κατά το διάστημα της «ευρωκρίσης» παρατηρείται συγκέντρωση ολοένα περισσότερων χρημάτων σε διαρκώς λιγότερα χέρια. Σύμφωνα με αυτήν, η οικονομική ελίτ στις χώρες που βρίσκονται στη «δίνη» της ευρωκρίσης είδε τις περιουσίες της να αυξάνονται.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, η οποία διανύει αισίως τον έκτο χρόνο ύφεσης, η έρευνα καταγράφει 505 πολίτες με χρηματική περιουσία που υπερβαίνει τα 30 εκατομ. δολάρια. Πρόκειται για μία αύξηση της τάξεως του 11%. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα πάντα, οι πιο πλούσιοι Έλληνες κατόρθωσαν μάλιστα να αυξήσουν τη συνολική τους περιουσία κατά 20%. Μεγαλύτερο ποσοστό αύξησης του πλούτου της οικονομικής ελίτ σημειώθηκε μόνο στη Ρουμανία.

Τα στοιχεία είναι από το in.gr με πηγή τη Süddeutsche Zeitung /ο Άρης Καλτιριμτζής.

ΕΡΤ. Ώρες αποτιμήσεων και νέου τύπου αγώνων της εργατικής τάξης

Η επίθεση των ΜΑΤ στην ΕΡΤ,  σήμερα το πρωί, έλυσε μεν το πρόβλημα ενός κτιρίου αλλά περιέπλεξε το πρόβλημα της νομιμοποίησης της εξουσίας του κεφαλαίου στις συνειδήσεις των εργαζομένων και του λαού, ο οποίος για την ώρα, ακόμη, βλέπει, ακούει και δεν λέει πολλά λόγια μέχρι...

 

Αρκετοί εργαζόμενοι συγκεντρωμένοι στην ΕΡΤ το απόγευμα μέχρι που νύχτωσε. Μάλλον όλη τη νύχτα θα υπάρχει σημαντική παρουσία αλληλεγγύης.

Διακριτική αλλά μεγάλη η συμμετοχή του ΠΑΜΕ και μελλών του ΚΚΕ. Πολλές συνδικαλιστικές και πολιτικές οργανώσεις συμμετέχουν ενεργά. Στάση αναμονής από τα ΜΑΤ και τους διαδηλωτές. Ο δρόμος κλειστός. Κάποια στιγμή να αναμένουμε και επίθεση για «εκκαθάριση του δρόμου».

Στο μεταξύ είναι καιρός για τα αγωνιζόμενα τμήματα της εργατικής τάξης να αποτιμήσουν ξανά την κατάσταση της εργατικής τάξης και τους ταξικούς και πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων που δημιουργούνται με τις συνεχείς επιθέσεις του κεφαλαίου. Να ξαναδούν τις οργανωτικές δομές και κυρίως την ανανέωση του συνδικαλιστικού κινήματος. 

 

Η ΕΡΤ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αδιέξοδου αγώνα που δεν μπορεί να αποκτήσει ευρεία κοινωνική βάση. 

Οι παλιές δομές και μορφές δεν χωράνε τις νέες επερχόμενες σφοδρές και αιματηρές ταξικές συγκρούσεις.

Μόνο νέες πρωτοπορίες εργαζομένων που δεν έχουν να χάσουν τίποτα αλλά μόνο να κερδίσουν από τον ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟ ΚΑΙ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΑΓΩΝΑ, μπορούν να έχουν μέλλον και προοπτική, στις επόμενες μάχες με το κεφάλαιο και την πολιτική του εξουσία…

…κι εδώ, στην οργάνωση και στην ωρίμανση των συνειδήσεων, ο ρόλος του κόμματος νέου τύπου της εργατικής τάξης είναι καθοριστικός. Καθοριστικός το ξανα-λέω και ας δει ο καθένας λέξη προς λέξη τη φράση αυτή και τι λείπει, για την ώρα, από την πραγματικότητα. 

 

Το «θαύμα» της καπιταλιστικής κρίσης και η αναντιστοιχία παραγωγικών σχέσεων – παραγωγικών δυνάμεων

ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!

Θαυμάστε τις επιτυχίες της πολιτικής των κυβερνήσεων, της Τρόικας, του ΔΝΤ για την απαξίωση της ελληνικής οικονομίας με όχημα την κρίση.

Οι επιτυχίες είναι θεαματικές! Το θέμα είναι για ποιους; Σημειώστε τις να τις  έχετε σε κάθε ζήτηση.

Τα στοιχεία δεν είναι δικά μας, είναι από την τελευταία έκθεση του  ΙΝΕ/ΓΕΣΕΕ

Γιατί γίνονται και τις συνέπειες έχουν οι καπιταλιστικές κρίσεις;

Όσοι αφελείς πιστεύουν ότι οι κρίσεις  είναι απλώς διόρθωση των στρεβλώσεων της οικονομίας, ας προσέξουν με προσοχή τους πίνακες να δουν τα «θαύματα» της κρίσης!

Οι μόνοι δείκτες που εκτινάχτηκαν προς τα πάνω είναι η δείκτες κερδών από τη μείωση των μισθών ενώ όλοι οι άλλοι δείκτες μαζί και ο μέσος μισθός εκτινάχθηκαν προς τα κάτω. Σημαντικό είναι ότι τα κέρδη των εταιρειών αυξάνουν στην κρίση αντιστρόφως ανάλογα των επενδύσεων που καταβαραθρώθηκαν μαζί με το ΑΕΠ. Πλέον προκλητικό στοιχείο είναι η μεγάλη πτώση των συντελεστών φορολόγησης των εταιρειών.

Αυτή η απαξίωση της ελληνικής οικονομίας είναι από τη μια καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και από την άλλη διαδικασία αναγέννησης και αναπαραγωγής του κεφαλαίου με διαρκώς και πιο βάρβαρους όρους για την εργατική τάξη και το λαό.

Αν κάποιος θέλει να κάνει μια διατριβή για την αναντιστοιχία παραγωγικών σχέσεων – παραγωγικών δυνάμεων στο τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, εδώ στην Ελλάδα, μπορεί να αξιοποιήσει αυτά τα στοιχεία για να δείξει ότι οι παραγωγικές σχέσεις είναι αδύνατο να λειτουργήσουν αποδοτικά τις παραγωγικές δυνάμεις
(εργατική δύναμη, μέσα παραγωγής, πλουτοπαραγωγικές πηγές, αποθεματοποιημένο κεφάλαιο) και επειδή δεν ανατρέπονται καταστρέφουν το… «περίσσευμα» των παραγωγικών δυνάμεων είτε με κρίσεις, είτε με πολέμους είτε και τα δύο, είτε με σκληρά αντεργατικά μέτρα, είτε με φασισμό κεκαλυμμένο ή φανερό.

Μιλάμε για ευθεία καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων επειδή δεν χωράνε στις παραγωγικές σχέσεις!