«Δεν πληρώνω»!

.
Από «Το γράμμα της σύνταξης» της κλαδικής εφημερίδας των Μηχανικών Αυτοκινήτου "ΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ", τεύχος Ιανουαρίου 2011.

Ο κόσμος σε αναβρασμό

Η παγκόσμια οικονομική κρίση άρχισε να μετατρέπεται σε παγκόσμια κοινωνική κρίση με ραγδαίους ρυθμούς. Ήταν ζήτημα χρόνου να γίνει αυτό μετά από την απόφαση όλων σχεδόν των κυβερνήσεων του κόσμου να επιλέξουν, ως δρόμο εξόδου από τη κρίση, την περιστολή των κοινωνικών δαπανών, των μισθών, των συντάξεων με παράλληλη αύξηση των φόρων και των τιμών βασικών προϊόντων διατροφής και ενεργειακών προϊόντων, σε παγκόσμιο επίπεδο.


Ανατροπές
Τα πρώτα κρούσματα μεγάλων συγκρούσεων τα είδαμε να γίνονται σε χώρες της περιφέρειας όπως της Αφρικής και της Μ. Ανατολής. Ολόκληρα καθεστώτα που φάνταζαν ατράνταχτα κατέρρευσαν κάτω από την εξέγερση των πεινασμένων και καταπιεσμένων λαών.


Στην Ευρώπη αρχίζουν να συσσωρεύονται σύννεφα που προμηνύουν καταιγίδα. Οι κυβερνήσεις όμως ατάραχες σχεδιάζουν και ξανασχεδιάζουν πως θα σώσουν τα δάνεια των τοκογλύφων – δανειστών και τα κεφάλαια των τραπεζών.

Πολιτικές
Ακόμη και συνταγματική καθιέρωση ατέρμονης λιτότητας «για να σωθούν οι χώρες» από τη.. κρίση σχεδιάζουν! Θέλουν να βυθίσουν στη κρίση για δεκαετίες ολόκληρους λαούς, προκειμένου να μη χάσουν οι «αγορές» και οι δανειστές. Περικόπτουν τα πάντα στο όνομα της «σωτηρίας της πατρίδας». Απαιτούν νομοταγείς πολίτες την ώρα που αθετούν κάθε υπόσχεση και παραβιάζουν κάθε έννοια πολιτικής νομιμότητας και ηθικής με τις πολιτικές τους.

Κοινωνκή κριση
Η ανεργία αυξάνεται, η αγορά στεγνώνει, οι φόροι εκτινάσσονται, η απασχόληση, η Παιδεία, η Υγεία και τα νοσοκομεία ασθενούν βαρέως και ζητούν από τα θύματα υπομονή. Υπομονή γιατί; Για ένα μέλλον με ατέρμονη λιτότητα και συνεχή παράδοση του πλούτου που παράγουμε στους δανειστές; Χωρίς καμιά αναπτυξιακή αχτίδα; Χωρίς εισόδημα σήμερα και χωρίς σύνταξη και φάρμακα αύριο; Με τέτοια κατάσταση και τέτοια προοπτική τι έχουμε να χάσουμε εκτός από το μαύρο μέλλον;


Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση χάους. Οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις άλλοτε από τους απλήρωτους και απολυμένους εργάτες, άλλοτε από τους εκπαιδευτικούς, από τους δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, από τους γιατρούς και τους φαρμακοποιούς, από τους φορτηγατζήδες και τους αγρότες, από τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες και τους συμβασιούχους που χάνουν τη δουλειά τους, είναι πλέον το μόνο μέσο που έμεινε ως «διάλογος» με μια κυβέρνηση που λαμβάνει εντολές από τη τρόικα και τις μεταβιβάζει κατά διαταγήν στο λαό, ενίοτε χωρίς να τις περνάει από τη Βουλή!

"Δεν πληρώνω"
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ζει σε απελπισία. Και για να επιβιώσει αναγκάζεται να πει: «δεν πληρώνω»! Η κυβέρνηση έσπευσε να τους συκοφαντήσει ως «τζαμπατζήδες»! Λες και δεν ήταν οι ίδιοι πολίτες που μέχρι χθες πλήρωναν. Όμως ας μην υποτιμά αυτές τις απλές αντιδράσεις η κυβέρνηση. Το κίνημα «δεν πληρώνω» εύκολα γίνεται δεν υπακούω και κατόπιν δεν προσκυνάω. Και αν οι διάφορες ομάδες του πληθυσμού που τώρα κινητοποιούνται αποσπασματικά, συνενωθούν με αυτά τα κινήματα του απλού κόσμου, τότε το ποτάμι που έρχεται θα σαρώσει τα πάντα.


Αν η κυβέρνηση δεν έβγαλε συμπεράσματα, πώς μετά από 30 χρόνια, καθεστώτα που οι λαοί τα προσκυνούσαν, όπως της Τυνησίας και της Αιγύπτου, μέσα σε μέρες έγιναν μισητά από τους υποτελείς τους και ανατράπηκαν, καλό θα είναι να τα βγάλει όσο είναι καιρός.



Το νόμιμο δικαίωμα των λαών

Ο κόσμος της Ελλάδας και του πλανήτη βρίσκεται σε αναβρασμό. Παλιές αξίες και εξουσίες πέφτουν μπροστά στην ανάγκη των λαών για επιβίωση. Όσα μέτρα και αν λαμβάνουν, αν δεν είναι δίκαια και δεν νομιμοποιηθούν στη συνείδηση του λαού, θα καταρρεύσουν αργά ή γρήγορα. Καμιά νομιμότητα δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στο νόμιμο δικαίωμα των λαών να επιβιώσουν και να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Μέτωπο της Αριστεράς εδώ και τώρα

.
Η πολιτικής ης ΕΕ και της κυβέρνησης για τη κρίση και το χρέος και η λήψη μέτρων κατά ριπάς εναντίον του λαού και των εργαζομένων με τα μνημόνια και τους νόμους οδηγούν όλα σε μία κατάληξη. Μεγαλύτερη κρίση, νέα μέτρα, ατέρμονη λιτότητα, ξεπούλημα της χώρας, πλήρες αδιέξοδο και στο βάθος αίμα.


Το νέο επεισόδιο του κατήφορου είναι ο εκβιασμός που ονομάζεται «εκλογές» και «Συνταγματική τροποποίηση» για συνταγματική λιτότητα 25 ετών και μετά στο διηνεκές.


Είναι η νέα "έμπνευση" της ΕΕ και έμμεσα της κυβέρνησης σε βάρος του λαού ώστε να αποδεχτεί κάθε μέτρο λιτότητας. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση θέλει να κατοχυρώσει για λογαριασμό των δανειστών- τοκογλύφων και της άρχουσας τάξης, συνταγματικά την άγρια αντιλαϊκή πολιτική στο διηνεκές. Έτσι ευχαρίστως δέχεται κρυφίως τους γερμανικούς εκβιασμούς ότι ο μόνος τρόπος για να δεχθεί το Βερολίνο μείωση του επιτοκίου δανεισμού της Ελλάδας και της Ιρλανδίας είναι να παράσχουν οι δύο χώρες συνταγματικές εγγυήσεις δημοσιονομικής πειθαρχίας απαιτώντας να ενσωματωθούν τα «φρένα χρέους» που έχουν ήδη καθιερωθεί στο γερμανικό Σύνταγμα και στα συντάγματα των άλλων χωρών της ευρωζώνης.


Με άλλα λόγια η υποδούλωση του λαού να κατοχυρωθεί συνταγματικά! Καλό παράδειγμα είναι η υποταγή των άλλων λαών!!!


Το τι θέλει βέβαια η άρχουσα τάξη της ΕΕ και της Ελλάδος δεν σχετίζεται με το τι θέλει ο λαός. Έτσι το μόνο που μένει πλέον στο λαό δεν είναι ο διάλογος ή η εν μέρει άρνηση αυτής της πολικής αλλά η πλήρη άρνησή της. Όταν η πολιτική της άρχουσας τάξης χάσει κάθε κοινωνικό έρεισμα και κάθε νομιμότητα, ακόμη και της δικής της, ο μόνος δρόμος είναι η πλήρης άρνηση και η ανατροπή της.

Αν δούμε την ιστορία μας και το πως σήμερα οι άλλοι λαοί επιτυγχάνουν τους στόχους τους, θα λέγαμε ότι για να πετύχουμε χρειάζεται να πούμε, κανένας συμβιβασμός, καμιά αναγνώριση του ληστρικού χρέους, καμία αναγνώριση της επικυριαρχίας της ΕΕ, καμιά αποδοχή του ΔΝΤ και των πολιτικών που επιβάλλουν οι ξένοι και ντόπιοι δανειστές –τοκογλύφοι. Εδώ και τώρα μέτωπο με στόχο μια νέα λαϊκή εξουσία που θα ανατρέψει τις φιλομονοπωλιακές πολιτικές και θα αρνηθεί το χρέος. Εδώ και τώρα μάχη για τη πολιτική εξουσία, εδώ και τώρα ένα ελάχιστο πρόγραμμα συμφωνίας όλων των λαϊκών δυνάμεων για την κοινωνικοποίηση του πλούτου που κατέχει η μονοπωλιακή αστική τάξη, τη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για να ανατραπούν οι πολιτικές φτώχειας ανεργίας, υποβάθμισης, υποταγής, για να φύγουν Τρόϊκα, ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ, Δ.Τρ. ΟΟΣΑ, ΠΟΕ κλπ. για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση στη συνείδηση του κόσμου, για να σώσουμε το μεροκάματο, τη σύνταξη ,τη κοινωνική ασφάλιση, τις δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις του λαού. Για να επιστρέψουμε τα εκβιαστικά διλήμματα στους εμπνευστές τους.


Αυτό είναι καθήκον της Αριστεράς. Δεν είναι ούτε μονοπώλιο κάποιου αριστερού κόμματος ούτε απαγορευτικοί όροι συγκρότησης μετώπου στην Αριστερά. Είναι απλά αναγκαίοι όροι για όλη την Αριστερά και τον λαό. Μετά την αρχική επίτευξή τους το κάθε κόμμα της νέας λαϊκής εξουσίας θα μπορεί να διεκδικήσει από το λαό την έγκριση του δικού του προγράμματος. Θα είναι όμως κάτω από για μια άλλη, λαϊκή, εξουσία.


Οι εξελίξεις τρέχουν, αύριο δεν ξέρουμε τι ξημερώνει. Οι συνθήκες αλλάζουν και ωριμάζουν ραγδαία. Ο λαός στέλνει συνεχώς «μικρά» μηνύματα προς την Αριστερά για μεγάλο ξεσηκωμό με τις κινήσεις άρνησης των διοδίων, των εισιτηρίων, των φόρων… Μηνύματα που είναι οι κορυφές ενός παγόβουνου που η Αριστερά καλείται να το κατευθύνει οργανωμένα στον Τετανικό της Άρχουσας τάξης.


Ο λαός είναι σε αγανάκτηση και μαχητική αναμονή. Κάθε μέρα κάνει μικρά βήματα προς μια νέα άρνηση για μια νέα ανυπακοή που ξεφεύγει από τις μάχες οπισθοφυλακών και διαφύλαξης κατακτήσεων που δινόταν ως τώρα. Ταυτόχρονα αναζητά μια νέα πολιτική έκφραση από την Αριστερά, με βάση τα νέα δεδομένα. Είναι μια αναμονή που αν δεν ικανοποιηθεί από την Αριστερά θα μετατραπεί σε απελπισία και εύφορο έδαφος για να εκκολαφθεί το αυγό του φιδιού. Κενά στη πολιτική δεν υπάρχουν.


Ιδού η Ρόδος ιδού και το άλμα και ας μη κάνουμε πως δεν το ξέρουμε.
.

Ο απόλυτος εξευτελισμός της εργατικής τάξης (ΙΙ)

.

Στις πολιτικές, κοινωνικές, ταξικές και πολεμικές αντιπαραθέσεις δεν υπάρχουν κενά. Ό,τι δεν μπορείς να υπερασπίσεις σου το παίρνουν οι άλλοι. Αυτή η αλήθεια επιβεβαιώνεται κάθε μέρα και περισσότερο με τα εργασιακά, κοινωνικά, δημοκρατικά ακόμη και συνταγματικά δικαιώματα που απαλλοτριώνονται από τη κυβέρνηση για λογαριασμό της άρχουσας τάξης, ακριβώς γιατί δεν μπορεί να τα υπερασπίσει ο λαός.

Στις εργασιακές σχέσεις το προηγούμενο επεισόδιο ήταν η επικράτηση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών. Αφού η εργοδοσία το πέτυχε, επιχειρεί με την άμεση συνδρομή της τρόικας που ήδη το ζήτησε, να προχωρήσει από τις επιχειρησιακές συμβάσεις στις ατομικές, με πλήρη ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας.

Νέες μάχες θα δοθούν με το εκφοβιστικό και στημένο δίλημμα «ατομικές συμβάσεις ή ανεργία»;


Η τράπουλα σε αυτό το παιχνίδι είναι σημαδεμένη. Αν η εργατική τάξη δεν έχει τις δικές της οργανωμένες δυνάμεις, ανεξέλεγκτες από την εργοδοσία και τη πολιτική εξουσία, απλά και πάλι θα χάσει.

Το γαϊτανάκι των «χαμένων μαχών» από την εργατική τάξη θα συνεχίζεται αενάως μέχρι να «ξυπνήσει» από τον υποτακτικό λήθαργο και να αρχίσει την αντίσταση, την πραγματική ανυπακοή και την αντεπίθεση. Μέχρι τότε όμως…

Στο προηγούμενο κείμενο με τον ίδιο τίτλο, λέγαμε για την πρεμούρα της εργοδοσίας να δημιουργήσει με εκβιασμό εργοστασιακά σωματεία προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει για τη μείωση των μισθών και των εργασιακών δικαιωμάτων. Πρόκειται για κατάντια της εργατικής τάξης με τη συνέργεια φυσικά της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής ηγεσίας. Αν τώρα επικρατήσουν οι ατομικές συμβάσεις η εργοδοσία θα απαιτήσει τη διάλυση των εργοστασιακών σωματείων που η ίδια έστησε, προκειμένου να γενικεύσει τις ατομικές συμβάσεις και να απαλλαγεί από πιθανά ενοχλητικούς υποτακτικούς που δεν έχει ανάγκη. Δεν έχει αρχές η εργοδοσία, μόνη αρχή της είναι η εξασφάλιση με κάθε μέσο του κέρδους της.

Ποια είναι όμως η πραγματική επιθυμία του μεγάλου κεφαλαίου και της εργοδοσίας για τις εργασιακές σχέσεις; Απλά οι ατομικές συμβάσεις εργασίας; Όχι βέβαια.

 

Από τις κλαδικές συμβάσεις στις ατομικές, από τις ατομικές στις στιγμιαίες και στο "ωράριο μπάσκετ"

Η πιο βαθιά επιθυμία που θα αρχίσει να υλοποιεί το κεφάλαιο μόλις διαπιστώσει ότι η εργατική τάξη είναι ανίκανη να υπεράσπιση τα πιο ζωτικά για την ύπαρξή της δικαιώματα, συνοψίζονται στα παρακάτω:
-Κατάργηση κάθε εργατικής νομοθεσίας και μετατροπή της σε ιδιωτικές συμφωνίες

-Γενική επικράτηση των ατομικών συμβάσεων, κατάργηση όλων των άλλων.

-Μετατροπή των ατομικών συμβάσεων σε στιγμιαίες.

-Γενική εφαρμογή του ελαστικού ωραρίου ως απόλυτο εργοδοτικό δικαίωμα.

-Ωρομίσθιο με κατάργηση κάθε άλλης επιβάρυνσης.

-Κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών.

-Εφαρμογή του «ωραρίου μπάσκετ».

-Καθιέρωση των «συνταγμάτων εργασιακής ελευθερίας» δηλαδή κανονισμοί που θα συντάσσουν οι εργοδότες, η τήρηση των οποίων θα είναι υποχρεωτική χωρίς καμιά διαπραγμάτευση και συμφωνία του εργαζόμενου.

Περί «ωραρίου μπάσκετ»

Από ένα ανέκδοτο βιβλίο με τίτλο «Η ονειρεμένη πολιτεία του κεφαλαίου» που εκφράζει τα βάθη της «ψυχής» του κεφαλαίου, δηλαδή τα βάθη της κόλασης, διαβάζω τα παρακάτω αποσπάσματα για το «ωράριο μπάσκετ»:

«Το ωράριο εργασίας έτσι όπως εφαρμόζεται σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει ένα τεράστιο πρόβλημα: Στη διάρκειά του περιλαμβάνεται παραγωγικός και μη παραγωγικός χρόνος. Αυτό σημαίνει ότι το κεφάλαιο πληρώνει μισθό για μη παραγωγικό χρόνο, κατ’ ουσία μη εργάσιμο.

Τα προβλήματα από την ισοπεδωτική αμοιβή του χρόνου εργασίας χωρίς να ξεχωρίζεται ο παραγωγικός από τον μη παραγωγικό, είναι τεράστια. Δημιουργεί εργαζόμενους νωθρούς που γνωρίζουν ότι θα πληρωθούν και για τον μη παραγωγικό χρόνο.

Αυτό το καθεστώς είναι η νομιμοποίηση της τεμπελιάς και της απαίτησης των εργαζομένων να πληρώνονται και χωρίς να δουλεύουν, πράγμα απαράδεκτο. Σε τελική ανάλυση το όλο σύστημα πριμοδοτεί αυτούς που θέλουν να πληρώνονται χωρίς να δουλεύουν.

 

Είναι φανερό λοιπόν ότι μέσα στον εργάσιμο χρόνο υπάρχει μία διάσπαση ανάμεσα σε παραγωγικό και μη παραγωγικό χρόνο (*) και αυτό είναι μία σοβαρή αντίφαση που πρέπει να λυθεί γιατί παράγει την εξής αδικία: Ο εργαζόμενος στην πραγματικότητα δεν πληρώνεται μόνο για όσο δουλεύει αλλά και για όσο δε δουλεύει.

Το κεφάλαιο πληρώνει όχι μόνο την απόδοση αλλά και τη μη απόδοση! Οι εργαζόμενοι που είναι παραγωγικοί με το σύστημα αυτό αδικούνται αφού μεταφέρεται μέρος του πλούτου που παράγουν σε αυτούς που δε δουλεύουν για να πληρωθούν. Παράλληλα, όλοι μαζί οι εργαζόμενοι εκμεταλλεύονται το κεφάλαιο αφού το εξαναγκάζουν να πληρώνει και τον μη παραγωγικό χρόνο.

Είναι λοιπόν πολλαπλές οι αδικίες σε βάρος του κεφαλαίου και πρέπει να εξαλειφθούν. Ο πιο σωστός τρόπος για να διορθωθούν οι αδικίες είναι να καθιερωθούν οι στιγμιαίες συμβάσεις μιας ώρας που ανανεώνονται αυτομάτως όσο ο εργοδότης θέλει σε αντικατάσταση όλων των συλλογικών συμβάσεων με παράλληλη εφαρμογή του «ωραρίου μπάσκετ».

Το ωράριο του μπάσκετ είναι ο πραγματικός χρόνος παιχνιδιού. Κάθε δευτερόλεπτο ή και δέκατο δευτερολέπτου που δεν παίζεται πραγματικό παιχνίδι δεν καταγράφεται ως χρόνος παιχνιδιού ή αλλιώς ως χρόνος εργασίας των παικτών.

Όπως στο μπάσκετ λοιπόν, έτσι και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις πρέπει να καθιερωθεί η αμοιβή μόνο του παραγωγικού χρόνου εργασίας. Έτσι ο καθένας θα αμείβεται μόνο για τον πραγματικό χρόνο εργασίας κάτι που είναι δίκαιο και για το κεφάλαιο και για τους εργαζόμενους.

Οι επιστήμονες και τα πανεπιστήμια με τις μεταρρυθμίσεις που γίνονται στο αντικείμενό τους, πρέπει να μελετήσουν και να βρουν τα ηλεκτρονικά και βιοενεργειακά τεχνολογικά μέσα για το διαχωρισμό και τη μέτρηση του πραγματικού χρόνου παραγωγικής εργασίας των εργαζομένων, ανάλογα με το είδος της δουλειάς.

Μια απλή εμβάθυνση του ωραρίου μπάσκετ φανερώνει ότι με το σημερινό ισοπεδωτικό ωράριο οι εργαζόμενοι υπεραμείβονται αφού πληρώνονται και για νεκρούς χρόνους. Με το «ωράριο μπάσκετ» αυτό θα εξαλειφθεί και θα πληρώνονται κανονικά.

Για να βρούμε την πραγματική αμοιβή ανά ώρα πραγματικής και όχι ονομαστικής εργασίας πρέπει να βρούμε με τη χρήση των νέων τεχνολογιών που τα πανεπιστήμια θα προμηθεύσουν στο κεφάλαιο, το ποσοστό χρόνου που είναι μη παραγωγικός και να τον αφαιρέσουμε από το ωράριο. Αν π.χ. το 30% του χρόνου εργασίας είναι μη παραγωγικός, πρέπει να μειώσουμε σε πρώτη φάση και τις αμοιβές κατά 30%. Παράλληλα όμως το κεφάλαιο θα πρέπει να αποζημιωθεί για τις ώρες που το απασχόλησε ο εργαζόμενος χωρίς να παράγει. Έτσι θα αφαιρεθεί η υπεραμοιβή των εργαζομένων για εργασία που δεν κάνουν και θα αποκατασταθεί η πραγματική ισοτιμία αμοιβής και πραγματικής εργασίας.

Το αποτέλεσμα αυτό πρέπει να αναγνωρισθεί ως πραγματική βάση αμοιβής της παραγωγικής εργασίας. Με το «ωράριο μπάσκετ» θα μετράται μόνο ο πραγματικός χρόνος εργασίας ο οποίος και θα αμείβεται.

Αυτό θα αποκαλύψει τη γιγάντια κλοπή που κάνουν σήμερα οι εργαζόμενοι σε βάρος του κεφαλαίου. Επί πλέον, από ιστορική άποψη, θα αποκαλυφθεί ότι η εργατική τάξη χρωστά στο κεφάλαιο σωρευτικά ανά τους αιώνες, τρισεκατομμύρια και τετράκις εκατομμύρια κλεμμένες ώρες και μέρες εργασίας από τον μη παραγωγικό χρόνο τον οποίο πληρωνόταν.

Εννοείται βέβαια ότι, εκτός της μη πληρωμής του μη παραγωγικού χρόνου, πρέπει να καθιερωθεί κλίμακα αποζημίωσης του κεφαλαίου από τους εργαζόμενους για τον μη παραγωγικό χρόνο που το απασχολούν στη θέση εργασίας που καταλαμβάνουν. Η κλίμακα αυτή δεν μπορεί να είναι αυθαίρετη αλλά να αντιστοιχεί στη δέσμευση κεφαλαίου που κάνει ο εργαζόμενος όση ώρα προσπαθεί να συμπληρώσει τον παραγωγικό χρόνο του. Πρέπει να υπολογισθούν η απόσβεση και τα προσδοκώμενα (διαφυγόντα) κέρδη για κάθε ώρα και να πολλαπλασιάζεται με τον χρόνο που ήταν μη παραγωγικός. Το αποτέλεσμα θα αφαιρείται από την αμοιβή αφού ο εργαζόμενος όλο αυτό τον χρόνο στέρησε αναίτια το κεφάλαιο από την αποδοτική λειτουργία του.

Παράδειγμα

Αν ένας εργαζόμενος σε 8 ώρες εργασίας έκανε παραγωγικό χρόνο 6 ωρών, θα δικαιούται να πληρωθεί 6 ώρες δηλαδή του αφαιρούνται 2 ώρες. Κατόπιν για τις μη παραγωγικές 2 ώρες που απασχόλησε (σκλάβωσε επακριβώς) το κεφάλαιο και δεν το άφησε να είναι παραγωγικό, θα υπολογισθεί σε βάρος του ένα ποσό διαφυγόντων κερδών ίσο με 2 ώρες [υπολογίζεται το κέρδος (υπεραξία) επί του μισθού σε100% για κάθε μονάδα χρόνου]. Τέλος θα του καταλογισθεί επί πλέον ένα ποσό ½ της ώρας για την απολεσθείσα ηθική και υλική απαξίωση του κεφαλαίου [με βάση μια σχέση προστιθέμενης αξίας προς μεταβιβαζόμενο σταθερό κεφάλαιο στο προϊόν 75:25]. Δηλαδή συνολικά από τις 8 ώρες εργασίας θα υπολογισθούν ως χαμένος χρόνος εργασίας για το κεφάλαιο: 2+2+1/2=4½ ώρες. Αυτές τις αφαιρούμε από τις 8 θεωρητικές ώρες εργασίας που δέσμευε ο εργαζόμενος τη θέση εργασίας και το κεφάλαιο. Τελικά ο εργαζόμενος πρέπει να πληρωθεί για τις εναπομένουσες 3½ εργάσιμες ώρες. Έτσι θα υλοποιηθεί η αρχή «ο καθένας να αμείβεται ανάλογα με την (πραγματική) εργασία του!

Η αδικία και η ανισότητα σε βάρος του κεφαλαίου είναι αυταπόδεικτη. Με την ισχύουσα σήμερα εργασιακή νομοθεσία ο εργαζόμενος θα πληρωθεί για 8 ώρες αντί για 3½, δηλαδή 128,57% παραπάνω από όσο πρέπει»!

Αν μεταφραστούν σε χρήμα όλα αυτά, σημαίνει ότι για κάθε 800 ευρώ μηνιαίο μισθό (για 48ωρη εβδομαδιαία εργασία), τα 350 είναι η πραγματική αμοιβή που πρέπει να λαμβάνει ο εργαζόμενος και τα 450 είναι κλεμμένη αμοιβή ή υπεραμοιβή από το κεφάλαιο. Με βάση αυτόν τον υπολογισμό ο μέσος μισθός στην Ελλάδα πρέπει να διαμορφωθεί από 800 ευρώ στα 350 και ο κατώτερος μισθός νεοπροσλαμβανομένου από 580 στα 250 ευρώ».

****
Η συνέχεια του βιβλίου είναι ακόμη πιο ανατριχιαστική. Όμως τίποτα δεν είναι ανατριχιαστικό για το κεφάλαιο όταν μπορεί να το πραγματοποιήσει. Αυτοί που νομίζουν ότι το κεφάλαιο θα σταματήσει από μόνο του να αφαιμάξει την εργατική τάξη, πλανώνται πλάνην οικτρά. Αν δεν το σταματήσουν ας περιμένουν πολύ χειρότερα από αυτά που γράφτηκαν παραπάνω. 

Ο απόλυτος εξετελισμός της εργατικής τάξης θα είναι απλά θέμα διαδικασίας.

Στον σύστημα αυτό ό,τι δεν μπορείς να υπερασπίσεις το χάνεις. Ακόμη και τη ζωή σου...

Αν κάποιος νομίσει ότι δίνω ιδέες στο κεφάλαιο, είναι βαθιά νυχτωμένος νομίζοντας ότι αυτά δεν είναι στο DNA του και δεν έχει παρόμοια σχέδια από καιρό και άλλα πολύ χειρότερα που αν δουν το φως της δημοσιότητας οι πολιτικές του Χίτλερ θα μοιάζουν… φιλανθρωπικές!!!

(*) Κατ ουσία μη παραγωγικός χρόνος για το κεφάλαιο είναι και ο χρόνος αναπλήρωσης (αναπαραγωγής) του μισθού ενώ παραγωγικός είναι μόνο αυτός που φέρνει κέρδη (υπεραξία) αλλά εδώ ο «παραγωγικός χρόνος» νοείται σαν ο χρόνος παραγωγικής εργασίας των εργαζομένων.

.

Τα ποτάμια του αίματος που έγιναν ποτάμια της οργής

.

Το καθεστώς Μουμπάρακ πνέει τα λοίσθια. Τα ποτάμια δακρύων και αίματος που έχει προκαλέσει επί τριάντα χρόνια συνεχίζοντας μια προηγούμενη 12ετία του σφαγέα Σαντάτ, με βασανιστήρια, εκτελέσεις, στραγγαλισμούς, βασανισμούς, διωγμούς και ταπεινώσεις του λαού, σταδιακά μετατράπηκαν σε οργή, εκδίκηση και λαϊκό ποτάμι που στο πέρασμά του συντρίβει το καθεστώς.

Το… μετριοπαθές(!) καθεστώς, κατά τους δυτικούς που έκαναν ότι δεν ήξεραν τίποτα για τη στυγνή δικτατορία, το καθεστώς που ήταν επί χρόνια το χαϊδεμένο (διάβαζε εξαγορασμένο) παιδί των ΗΠΑ και έκανε όλες τις βρομοδουλειές σε βάρος του αραβικού κόσμου, καταρρέει!

Δυστυχώς η, με φυσική εξόντωση, αποδεκατισμένη λαϊκή αντιπολίτευση δεν έχει εναλλακτική λύση ακόμη. Η ανασυγκρότηση δεν είναι γνωστό πόσο προχωράει κάθε μέρα ώστε να συγκροτήσει ένα δυναμικό κέντρο εξουσίας που θα επιβάλει τη λαϊκή θέληση. Έτσι με την ασφυτική καθοδήγηση των ΗΠΑ προωθείται μια απολύτως ελεγχόμενη καπελωτική λύση με τον Ελ Μπαραντέι και τις κορυφές του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών. Είναι άγνωστο τι γίνεται στο «κάτω μέρος» του στρατού που συντηρεί πάντα τη Νασσερική παρακαταθήκη του.

Παρά το ότι ο Μουμπάρακ δεν έχει φύγει μέχρι την ώρα που γράφονται αυτέ οι γραμμές, στην Αίγυπτο έχει αρχίσει η μάχη της εξουσίας. Η άρχουσα τάξη προβάλλει τις δικές της εναλλακτικές «δημοκρατικές» λύσεις. Φαινομενικά δεν υπάρχουν άλλοι διεκδικητές ή δεν τους λένε τα πλήρως ελεγχόμενα από τις πολυεθνικές διεθνή πρακτορεία ειδήσεων.

Παρόμοια ήταν η κατάσταση στη Τυνησία αλλά παρά τις προσπάθειες της άρχουσας τάξης ακόμη δεν έληξε το ζήτημα της εξουσίας εκεί. Ίσως μάλιστα να αρχίζει τώρα πάνω σε νέες βάσεις με ταξικό χρωματισμό.

Το θέμα είναι ότι και στη Τυνησία και στην Αίγυπτο, παρότι δεν φαίνεται, υπάρχει από κάτω ένα αδήλωτο καθεστώς διαδικής εξουσίας. Γίνεται αγώνας δρόμου για να απαντηθεί το γνωστό από τον Λένιν ερώτημα «ποιος – ποιόν». Με άλλα λόγια ποια τάξη θα φάει ποια και θα εγκαταστήσει την εξουσία της.

Δεν είναι γνωστό πως θα λήξη η μάχη. Για την ώρα η μονοπωλιακή αστική τάξη που συνδέεται άμεσα με το κοσμοπολίτικο κεφάλαιο φαίνεται να επικρατεί. Επειδή όμως οι πραγματικές διεργασίες τώρα άρχισαν και οι χώρες είναι «γκαστρωμένες» δεν ξέρουμε τι θα «γεννήσουν» στο τέλος οι εξελίξεις.

Είτε τώρα είτε στο επόμενο χρονικό διάστημα, όταν ένα μεγάλο και μαχητικό τμήμα του λαού  θα έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει τη δύναμη, όχι μόνο να ρίχνει εξουσίες σαν του Μομπάρακ που φαινόταν ατράνταχτες, αλλά, μπορεί και να εγκαθιστά δικές του εξουσίες, τα πράγματα θα γίνουν ρευστά.

Μέχρι τότε το «ποιος – ποιόν» θα επανέρχεται στο προσκήνιο με κάθε ευκαιρία και κυρίως με κάθε είδους διεκδίκηση της αφυπνιζόμενης εργατική τάξης, η οποία μέχρι τώρα κανένα δικαίωμα στη ζωή και στη χώρα δεν είχε.

 Το ζήτημα ήταν να ανακαλύψουν η εργατική τάξη και ο λαός ότι «μπορούν». Μετά από αυτό, το ποτάμι της εξέγερσης του λαού δεν γυρίζει πίσω.

Ας δούμε λοιπόν που θα κάτσει η «μπίλια» για την ώρα και ας παρακολουθούμε με ποιον τρόπο θα ξαναπεταχτεί στη γύρα για να «ξανακάτσει» αλλού ανάλογα με τις δυνάμεις που τη σβουρίζουν.

Τα γεγονότα στην Αίγυπτο είναι γνωστά. Οι τεράστιες διαδηλώσεις και η συνέχιση του αγώνα μέχρι να φύγει το τύραννος, δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για το τέλος του Μουμπάρακ. Είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα; Σε κάθε τέτοια στιγμή το ζητούμενο είναι πάντα το μετά τι θα επικρατήσει. Αν είναι η ίδια εξουσία να επανέλθει με άλλο προσωπείο δυστυχώς για τους λαούς, νέος Γολγοθάς θα είναι το άμεσο μέλλον τους.

Στο μεταξύ το ταράκωλο που παθαίνουν οι φυτευτοί δικτατορίσκοι του Αραβικού κόσμου δεν έχει τέλος. «Σταθερά» καθεστώτα όπως της Ιορδανίας, του Μαρόκου και της Σ. Αραβίας κ.α. άρχισαν να νοιώθουν την «ανάσα του λαου». Η φωτιά της εξέγερσης καίει τα σωθικά τους και εσπευσμένα μετά από προειδοποίηση των Αμερικανών, κάνουν προληπτικές κινήσεις όπως στην Ιορδανία με «γιαλαντζί» εκδημοκρατισμό! Όμως και εκεί, αν το λαϊκό ποτάμι ξεκινήσει θα τα σαρώσει όλα.

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟΝ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΣΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΥΤΟΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!
.

Η κατάργηση του ασύλου

.
Με μια κίνηση «αποφασίζω και διατάζω» η υπουργός Παιδείας κα Διαμαντοπούλου, προανήγγειλε την ουσιαστική κατάργηση του ασύλου των πανεπιστημίων και τη μεταφορά της αρμοδιότητας από τους πρυτάνεις στο «Συμβούλιο Διοίκησης» του Ιδρύματος, που θα λειτουργεί εκτός πανεπιστημίου. Το Συμβούλιο θα παίρνει την απόφαση για το εάν θα πρέπει ή όχι να κληθεί η Αστυνομία.

Παράλληλα ανακοίνωσε την επιβολή ασφυκτικής αστυνομοκρατίας στα πανεπιστήμια με την εγκατάσταση στις σχολές ιδιωτικής αστυνομίας που θα ελέγχει αυστηρά την είσοδο όλων στα πανεπιστημιακά κτίρια. Επιστροφή σε χουντικά πρότυπα με κοινοβουλευτικό και… σοσιαλιστικό μανδύα.

Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες όσο ότι το άσυλο μετατρέπεται σε κυβερνητική αρμοδιότητα. Ο τρόμος της εξουσίας έναντι των νέων εκδηλώνεται πρόωρα, πριν αυτοί εξεγερθούν κάτω από τη πίεση της κρίσης. Οι μετανάστες εδώ αποτέλεσαν απλώς το προπέτασμα καπνού για ένα δικαίωμα που επί χρόνια σχεδιάζεται η κατάργησή του.

«Το άσυλο σκοτώνουν αυτοί που δήθεν θέλουν να το προστατέψουν» είπε στα «Νέα» η κ. Διαμαντοπούλου! Δεν κατάλαβε ότι το έλεγε για τον εαυτό της!

Δεν θα κάνω αναλύσεις επί του ασύλου και τι ρόλο παίζει αυτό, τα έχουν πει τόσοι και τόσοι. Ούτε τι ρόλο θα παίζει η οποιαδήποτε αστυνομία ακόμη και το… «Σπουδαστικό της Ασφάλειας» που θα μετατρέψουν το πανεπιστήμιο σε φυλακή ή σε αλήστου μνήμης «παραμεθόριο περιοχή».

Το «Συμβούλιο Διοίκησης» κατά το νομοσχέδιο της κας Διαμαντοπούλου αποτελείται από άμεσα εκλεγμένα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας του ιδρύματος και από εξωτερικά μέλη. Τα εξωτερικά μέλη του Συμβουλίου είναι σημαντικές προσωπικότητες που έχουν διακριθεί σε διάφορους τομείς της επιστήμης, της διανόησης, των τεχνών και της κοινωνίας γενικότερα, τα οποία επιλέγονται ως άτομα και όχι ως ex officio εκπρόσωποι φορέων ή οργανισμών. Αυτά στη πράξη μεταφράζονται σε διορισμένη κυβερνητική πλειοψηφία στο Συμβούλιο η οποία και θα αποτελεί τη προέκταση του εκάστοτε υπουργού. Θα υπάρχει βέβαια και ο μαϊντανός των πανεπιστημιακών και φοιτητών.

Η κα Διαμαντοπούλου ελπίζει ότι θα δημιουργήσει ένα αποστειρωμένο πανεπιστήμιο όπου θα επικρατεί η τάξη του νεκροταφείου της κίνησης ιδεών και ανθρώπων. Μια κτηριακή κλούβα αποκομμένη από την κοινωνία και απαγορευμένη περιοχή για κάθε δράση και κίνηση ιδεών με πρόσχημα της προστασία της κίνησης των ιδεών.

Προφανώς βέβαια θα επιτρέπεται η κίνηση «ιδεών» που θα εγκρίνονται από τη κυβέρνηση, την υπουργό, το Συμβούλιο και την ιδιωτική αστυνομία η οποία δεν αποκλείεται να είναι χορηγία κάποιας πολυεθνικής έτσι για τη τάξη με… μηδέν κόστος!


Φυσικά θα μπορούν να εισέρχονται με «ελευθέρας» οι επιχειρηματίες – χορηγοί των πανεπιστημίων και των παραγγελμένων «ερευνών» και «μελετών» οι οποίοι θα αξιοποιούν με το παραπάνω τη μαύρη εργασία των νέων ανέργων που σπούδασαν εκεί και των μεταναστών ! Έτσι θα εμπεδωθεί γνώση του ποια τάξη κατέχει την εξουσία.


Τώρα για να σοβαρευτούμε αν η κα Διαμαντοπούλου ελπίζει ότι έτσι θα απαγορεύσει στα προβλήματα που έχει η κοινωνία μας να περνάνε το κατώφλι του πανεπιστημίου είναι από χέρι χαμένη. Το ίδιο νόμιζε κάποτε και η χούντα.


Ας πούμε δηλαδή ότι εφαρμόζεται το μοντέλο της αμέσως και ξεσπάει ένα νέο επεισόδιο κατάληψης μιας σχολής από 500 άνεργους νέους. Τι θα κάνει το «Συμβούλιο», η υπουργός, η κυβέρνηση; Θα μπουκάρουν μέσα με την αστυνομία; Μα για τους μετανάστες που πήρε την άδεια δεν τόλμησε να μπουκάρει για τους ανέργους θα μπουκάρει; Και άν μπουκάρει δηλαδή τι έγινε; Μήπως τα στρατά του Μουμπάρακ δεν μπούκαραν όπου ήθελαν;


Το μοντέλο της κας Διαμαντοπούλου αντί να αποκόψει το πανεπιστήμιο από τη κοινωνία θα οδηγήσει μάλλον στο αντίθετο και θα εισάγει πλέον μαζικά τα νέα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα στο πανεπιστήμιο. Θα το μετατρέψει σε κέντρο - στόχο - έδαφος διαμαρτυρίας. Γιατί για τον άνεργο και τον πεινασμένο δεν έχει καμία σημασία αν υπάρχει άσυλο ή όχι. Αυτό που έχει σημασία είναι η μαχητική διεκδίκηση των δικαιωμάτων στη δουλειά, στη μόρφωση και ςτη ζωή και θα το κάνουν με τον καλύτερο τρόπο όπου μπορούν. Δεν θα ρωτήσουν την κα Διαμαντοπούλου και την ιδιωτική αστυνομία της.


Σε ό,τι αφορά την περίπτωση των μεταναστών που είχαν καταλάβει τη Νομική η κ. ∆ιαµαντοπούλου είπε το αμίμητο: «Κάποιοι ήθελαν η Νομική να θυμίζει Κάιρο»! Δεν κατάλαβε ότι σταδιακά η Αθήνα «ωριμάζει» από τη κυβερνητική πολιτική για να γίνει και αυτή Κάιρο!
.

Ο ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ

Εξαιρετικά αφιερωμένο στους όπου Γης Μουμπάρακ, Μπεν Αλί, ΓΑΠ κλπ. Άλλα σχόλια περιττεύουν!




Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ' το χέρι
είμαι λέει ο πιο σοφός σ' ολόκληρο τ' ασκέρι


Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
Εν' δυο...προσκυνάμε
Εν' δυο...πολεμάμε
Εν' δυο...δεν πεινάμε

Τα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μερμήγκι
Όμως πρόσεξε καλά τ' ωραίο σου λαρύγγι

Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
Χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
Εν' δυο....προσκυνάμε
Εν' δυο...πολεμάμε
Εν' δυο...μα πεινάμε

Πριν προφτάσω να του πω το σύστημα ν' αλλάξει
πλάκωσ' όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει

Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
Χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό

Εν' δυο...προσκυνάμε
Εν' δυο...μα πεινάμε
Εν' δυο..θα σε φά ά με!

Του Μάνου Λοΐζου.
Μπορείτε να το ακούσετε στο http://www.youtube.com/watch?v=0p6r9a6ibfQ  
.

Θα καπελωθεί και ο Αιγυπτιακός λαός;

 .

Ο Μουμπάρακ καταρρέει αλλά είναι «πολλά τα λεφτά» της Αιγύπτου για να τη χάσει ο ιμπεριαλισμός…

Βράδυ της 28ης Ιανουαρίου 2011. Η ιστορία βρυχάται στην Αίγυπτο. Εξέγερση, στρατιωτικός νόμος, αψήφησή του και χάος επικρατεί στους δρόμους του Καΐρου του Σουέζ, της Αλεξάνδρειας, όπου διαδηλωτές έχουν ξεσηκωθεί κατά του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ.

Οι διαδηλωτές αψηφούν την απαγόρευση της κυκλοφορίας, ενώ στρατιωτικά οχήματα έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο Κάιρο και το Σουέζ. Πληροφορίες κάνουν λόγο για πολλούς νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Καταλήψεις κτηρίων. Στις φλόγες δημόσια κτήρια και τα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος.

Ο στρατός, στο μεταξύ, κανείς δεν ξέρει αν είναι πιστός στον Μουμπάρακ, αν θυμήθηκε τον δημιουργό του αντιιμπεριαλιστή και εθνικό ήρωα Γκαμάλ Αμπτέλ Νάσσερ ή αν ο ευνουχισμός του από τους αμερικανούς είναι τέτοιος που θα υποστηρίξει τις επιλογές τους.

Η κατάσταση των χωρών του αραβικού τόξου

Η μάχη εξουσίας στη Τυνησία δεν έχει λήξει ακόμη και άρχισε η μάχη εξουσίας στην Αίγυπτο. Ένα φαινόμενο σύντομης διαδικής εξουσίας είναι σε εξέλιξη.

Είναι πολύ πιθανόν την εξέγερση να ακολουθήσουν η Αλγερία, η Υεμένη, η Ιορδανία και άλλες χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας όπου οι πολιτικές ελίτ φαινομενικά διάγουν ατάραχο βίο εξουσίας.

Θα ήταν ίσως παρακινδυνευμένο να κάνουμε μια ενιαία ανάλυση για όλες αυτές τις χώρες και να κάνουμε αναγωγές στα ίδια αίτια της εξέγερσης. Ωστόσο μερικά χαρακτηριστικά δεν γίνεται να μην αναφερθούν.

Πρώτα απ όλα όλοι αυτοί οι λαοί έχουν δεχτεί για χρόνια μια άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση τόσο από την ντόπια αστική τάξη όσο και από το παγκόσμιο κεφάλαιο. Έχουν δεχτεί τη μεταφορά ανισοτήτων και φτώχειας από τη Δύση μέσω της άνισης ανταλλαγής προϊόντων.

Εσωτερικά η ντόπια αστική τάξη στηριζόμενη στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κατάφερε να επιβάλει ένα καθεστώς άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων, χωρίς εργασιακά δικαιώματα και ένα καθεστώς γενικότερη εκμετάλλευση του λαού χωρίς δημοκρατία και ελευθερίες. Η σκληρή ως δικτατορική διοίκηση αυτών των λαών εγκρίνονταν πάντα από τις δυτικές δυνάμεις και τα καθεστώτα ενισχύονταν παντοιοτρόπως μπροστά στο φόβο του κομμουνισμού, αρχικά, και του ισλαμικού φονταμενταλισμού, μετέπειτα(*).

Όλα σχεδόν τα καθεστώτα κατακρεούργησαν πρώτα την Αριστερά και κατόπιν κάθε αντίπαλο (**). Σε όλες αυτές τις χώρες οι λαοί πεινάνε κυριολεκτικά και αυτό τους έβγαλε στους δρόμους, όχι κάποια ιδεοληψία. Σε όλες αυτές τις χώρες η άρχουσα τάξη ζούσε πολύ πλουσιότερα από πολλές άρχουσες τάξεις της Δύσης ενώ οι λαοί τους χειρότερα και από τους αστέγους της.

Δεκάδες άλλα όμοια αίτια μπορούν να βρεθούν. Η σημασία τους έγκειται ότι οδήγησαν σε ένα ντόμινο εξεγέρσεων που απειλεί να αλλάξει τον πολιτικό χάρτη της καπιταλιστικής περιφέρειας με άγνωστες συνέπειες μέχρι στιγμής.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι όταν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα τρίζει σε όλους τους αρμούς από τη κρίση, τότε λύνονται τα σκοινιά των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων που δημιούργησε, εμφανίζονται εξεγέρσεις εκεί που κουφόβραζαν οι αντιθέσεις και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις. Είναι η στιγμή που οι λαοί αφαιρούν τη γραφίδα της ιστορίας από την άρχουσα τάξη και βάζουν τη δική τους υπογραφή στην ιστορία.

Αυτό που έγινε στην Τυνησία με την εξέγερση και τη επιμονή του λαού, έδειξε ότι όταν λύνονται τα σχοινιά, τα εναλλακτικά πολιτικά σενάρια της άρχουσας τάξης δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις εξελίξεις και το λαό.

Αυτό ακριβώς φοβήθηκαν στην Αίγυπτο. Ο Μουμπάρακ καταρρέει αλλά είναι «πολλά τα λεφτά» της Αιγύπτου για να τη χάσει ο ιμπεριαλισμός. Έτσι έστειλε το χαϊδεμένο του παιδί τον Ελ Μπαραντέι για να ηγηθεί ενός «νέου» πολιτικού κινήματος ώστε να «καπελωθεί» η εξέγερση και ο αιγυπτιακός λαός και η άρχουσα τάξη να παραμείνει στην εξουσία, έστω πλήρως υποταγμένη στον ιμπεριαλισμό, με έναν νέο επώδυνο συμβιβασμό σε βάρος της.

Αυτό είναι το νόημα της αποστολής του Ελ Μπαραντέι. Να «καπελώσει» την εξέγερση του Αιγυπτιακού λαού και να διατηρηθεί η ίδια εξουσία με αλλαγμένο πρόσωπο και αποδυναμωμένη θέση έναντι των δυτικών σωτήρων της. Η «κίτρινη κάρτα» που έβγαλαν οι κύριοι υποστηρικτές του Μουμπάρακ προς αυτόν, οι ΗΠΑ, είναι φανερό σε τι σκοπεύει. Δεν ανακάλυψαν τώρα ότι ήταν αντιδημοκρατικό το καθεστώς. Ανακάλυψαν ότι δεν τους κάνει και είναι και ευκαιρία να βγάλουν και επιπλέον κέρδη σώζοντας το καθεστώς και θυσιάζοντας τον δικό τους άνθρωπο. Σκοπεύουν να κάνουν τις επαναστάσεις του γιασεμιού καθοδηγούμενες «πορτοκαλιές επαναστάσεις» τύπου Ουκρανίας και Γεωργίας.

Έχουμε τονίσει και στη περίπτωση της Τυνησίας, αυτό που τίθεται τώρα στη Αίγυπτο και θα τεθεί αύριο σε πολλές χώρες, της Ελλάδας μη εξαιρουμένης. Μετά την εξέγερση και την ανατροπή τι; Είναι ένα πολύ σοβαρό ερώτημα γιατί αν δεν υπάρχει το «τι» αργά ή γρήγορα θα επανακάμψουν με άλλη μορφή οι ίδιες δυνάμεις στην εξουσία. Αυτό δηλαδή επιχειρείται με τον Ελ Μπαραντέι όπως είχε επιχειρηθεί στη Τυνησία με τον πρωθυπουργό του ανατραπέντος Μπεν Άλι.

Είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι αν δεν έχει ο λαός ένα εναλλακτικό κέντρο εξουσίας και εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα εξουσίας, το αδιέξοδο κάθε εξέγερσης είναι προδιαγεγραμμένο.

Στην Αίγυπτο όπου όλες οι πολιτικές ηγεσίες της Αριστεράς έχουν εξοντωθεί, ο λαός που εξεγείρεται δεν έχει προοδευτική πολιτική ηγεσία. Έτσι κινδυνεύει ή να πέσει στα νύχια της μονοπωλιακής κοσμοπολίτικης αστικής τάξης που στηρίζεται στον ιμπεριαλισμό ή στα νύχια της ντόπιας αστικής τάξης που την εκφράζουν κατά βάση οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι ισλαμιστές που θέλουν να πάρουν εκδίκηση για το χαμένο πλούτο που τους έκλεψαν οι άλλοι.

Οι εξελίξεις τρέχουν και η ιστορία γράφεται πιο γρήγορα από τα πληκτρολόγια. Θα φανεί εδώ κατά πόσο ισχύουν τα αξιώματα ότι σε μια νύχτα γίνονται όσα δεν γίνονται δεκαετίες και, όταν ο λαός εξεγείρεται γεννάει και τους ηγέτες που του αντιστοιχούν.

Η αναμονή είναι αγωνιώδης. Τι θα γίνει μέχρι αύριο 29/1/2011 στην Αίγυπτο; Θα έχει φύγει ο Μουμπάρακ, θα έχει επιτευχθεί «ομαλή» μεταβίβαση της εξουσίας στον Ελ Μπαραντέι ώστε να προλάβουν να κλείσουν το καπάκι στο καζάνι της αιγυπτιακή κοινωνίας που βράζει, θα έχουμε ένα λαϊκό σάρωμα που δεν θα αναγνωρίζει καμία φυτευτή εξουσία ή τέλος οι Ισλαμιστές θα καταφέρουν να πάρουν κεφάλι και θα εγκαταστήσουν τη δική τους εξουσία; Τι θα κάνει ο στρατός που μπορεί να ευνουχίστηκε σε απίστευτο σημείο αλλά το φάντασμα του αντιιμπεριαλιστή Νάσσερ πάντα πλανάται από πάνω του;

Η νύχτα θα είναι μεγάλη για την Αίγυπτο. Και ο αέρας αυτής της νύχτας πλευροκοπά σιγά - σιγά τον ευρωπαϊκό νότο όσο και αν δεν καταλαβαίνουν μερικοί τις μικρές, για την ώρα, εξεγέρσεις του. Λίγη υπομονή…

********

(*)Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός βέβαια δεν ήταν πάντα εχθρός των δυτικών αλλά έγινε εχθρός από τη στιγμή που εξαλείφθηκε ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» και ένα τμήμα της ντόπιας αστικής τάξης αυτών των χωρών, κατάλαβε ότι ο πλούτος που φεύγει στο εξωτερικό εξαιτίας των πολιτικών καθεστώτων, θα μπορούσε εν δυνάμει να της ανήκει και να έρθει σα χέρια της. Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί η σκληρή αντιπαράθεση των καθεστώτων αυτών έναντι των ισλαμιστών και το αντίστροφο και όχι με θρησκευτικούς ή ιδεοληπτικούς όρους.

(**) Πολλές φορές κάποιοι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ξεσήκωσαν θύελλα παγκόσμιων διαμαρτυριών για έναν κινέζο αντιφρονούντα, για μια Ιρανή κατάσκοπο ή καταδικασμένη σε λιθοβολισμό ή για μερικούς φυλακισμένους (κατασκόπους) ως αντιφρονούντες στη Κούβα. Αυτή η θύελλα δεν υπήρξε ποτέ για χιλιάδες κομμουνιστές, μαχητές της δημοκρατίας και ισλαμιστές που εκτελέστηκαν στην Αίγυπτο, ούτε και για χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους του Μουμπάρακ, του Μπεν Άλι και των άλλων καθεστώτων. Ας μη κάνουν οι δήθεν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ότι δεν ξέρουν, ούτε μπορούν να «καθαρίζουν» από τις ενοχές με μια καταδικαστική έκθεση της υπερ-προβεβλημένης "Διεθνούς Αμνηστίας".

.

Ο απόλυτος εξευτελισμός της εργατικής τάξης

.

-Όταν η εργατική τάξη έχει αναδείξει συνδικαλιστική ηγεσία που ιδεολογικά και πολιτικά ανήκει στην αντίπαλη άρχουσα μονοπωλιακή αστική τάξη και στα κόμματά της,

-Όταν η ταξική συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων συκοφαντήθηκε ως το μίασμα που «υποδουλώνει» τον εργάτη και την «ατομική του βούληση»,


-Όταν η φαινομενική ισχύς της άρχουσας μονπωλιακής αστικής τάξης είναι αδιαμφισβήτητη,

-Όταν όλα τα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται από το κεφάλαιο και κάθε αντίσταση της εργατικής τάξης θεωρείται παράνομη και καταχρηστική ενώ η αυτο-οργάνωσή της, υποδούλωση σε ξένα και «συντεχνιακά συμφέροντα»,


-Όταν επί χρόνια σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο χάνονται μάχες και κάθε νέα ήττα φαίνεται ως σύνηθες φαινόμενο,


-Όταν στη πράξη έχουν καταργηθεί όλα τα βασικά εργασιακά δικαιώματα με την εμφύσηση στη συνείδηση της εργατικής τάξης ότι είναι καταχρηστικά «βαρίδια» στην «ατομική ευτυχία» των εργαζομένων και στην ελεύθερη κοινωνία,


-Όταν η παλιά συνεπής, αλλά νικημένη, ταξική συνδικαλιστική φουρνιά δεν μπορεί και η  νέα φουρνιά συνδικαλιστών που θα μπορεί δεν έχει ακόμη αναδειχτεί ,

-Όταν δεν υπάρχει ένας που να πει, «εγώ πεθαίνω αλλά δεν υποχωρώ», όπως στη Τυνησία, Αλγερία, Αίγυπτο…,

-Όταν οι πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα της εργατικής τάξης δεν έχουν ακόμη ανασυγκροτηθεί στη βάση των νέων δεδομένων της κρίσης και ζουν ακόμη σε κατάσταση άμυνας και ήττας από το "κραχ" του 1989-90,


Τότε…


Τότε οι καπιταλιστές όχι μόνο αποφασίζουν επί παντός επιστητού για την εργατική τάξη χωρίς αντίπαλο αλλά φτάνουν σε σημείο να την εξευτελίζουν με τον πιο χυδαίο τρόπο. Να ορίσουν ακόμη και τι θα γίνεται μέσα στο εσωτερικό της! Να στήνουν και τα συνδικάτα της!

Αφορμή για το σχόλιο έδωσε η πληροφορία ότι από τη στιγμή που νομιμοποιήθηκε η υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι όλων των άλλων, έχουν κατατεθεί περί τις 600 αιτήσεις για την δημιουργία επιχειρησιακών σωματείων, κάτω από την ασφυκτική πίεση της εργοδοσίας, ενώ περί τις 1.000 επιχειρήσεις έχουν απευθυνθεί στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας για ενημέρωση πάνω στα πλεονεκτήματα που θα έχουν αν δημιουργήσουν… επιχειρησιακό σωματείο!


Ποιος δεν θυμάται ότι οι καπιταλιστές εργοδότες θέτουν ως όρο για την πρόσληψη ή ως αιτία απόλυσης τον συνδικαλισμό του εργαζόμενου; Ποιος δεν θυμάται την απαίτηση «δηλώσεων αποκήρυξης» του συνδικαλισμού από κάθε εργαζόμενο, όπως π.χ. και τη δήλωση αποκήρυξης του γάμου και της εγκυμοσύνης από κάθε γυναίκα, πριν προσληφθεί;


Τι έγινε τώρα και ξαφνικά οι καπιταλιστές απαιτούν τη τάχιστη δημιουργία επιχειρησιακών σωματείων; Πως, γίνεται ενώ μέχρι τώρα όποιοι εργαζόμενοι συνδικαλίζονται σε ταξικά εργατικά συνδικάτα απειλούνται με απόλυση και παράλληλα όσοι αρνηθούν να «συνδικαλιστούν» στα επιχειρησιακά εργατικά σωματεία να απειλούνται και πάλι με απόλυση;


Η λύση του προβλήματος είναι απλή. Με τα εργοδοτικά επιχειρησιακά σωματεία οι εργαζόμενοι χάνουν και τα τελευταία δικαιώματα που έμειναν ενώ με τα ταξικά εργατικά συνδικάτα θα τα υπεράσπιζαν. Το κεφάλαιο δεν διστάζει καθόλου να είναι υπέρ του «συνδικαλισμού» των εργαζομένων αν πρόκειται να χάσουν και πάλι οι εργάτες.


Αποδείχνεται για μια ακόμη φορά ότι το κεφάλαιο μπροστά στο κέρδος δεν έχει κανένα δογματισμό και καμία ιδεοληψία. Αρκεί να κερδίζει. Αν αύριο ελέγξει πλήρως την εργατική τάξη δεν αποκλείεται να γιορτάζει σαν δική του γιορτή και την… «Εργατική Πρωτομαγιά» όπως επί φασισμού!


Έτσι βλέπουμε το κεφάλαιο να ξεφτιλίζει απόλυτα την εργατική τάξη και να τη κάνει μπαλάκι απολύοντας όποιον συνδικαλίζεται και όποιον δεν… συνδικαλίζεται, ανάλογα με το σύμφέρον του!


Ο ορισμός του απόλυτου εξευτελισμού της εργατικής τάξης είναι αυτός ακριβώς.



Αυτό συμβαίνει και αυτό θα συμβαίνει εν όσο η εργατική τάξη δεν αποκτά, όπως άλλοτε, συνδικαλιστική και πολιτική οργάνωση ικανή να την υπερασπίσει προβάλλοντας ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα εξουσίας και ένα ικανό μέτωπο, ένα εναλλακτικό κέντρο ταξικής και πολιτικής εξουσίας που θα αντανακλά, θα υπερασπίζει και θα προωθεί αποτελεσματικά τα συμφέροντα όλου του λαού.

Τα ερωτήματα εδώ περιττεύουν
.

Το σύστημα, η Ζήμενς και τα καθαρτήρια

.
Θύελλα, λέει η ειδησεογραφία, έχει προκαλέσει στο πολιτικό σκηνικό η δημοσιοποίηση των πορισματικών θέσεων των κομμάτων για την υπόθεση Siemens, με πυρά εναντίον τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και... οργισμένες αντιδράσεις από πρώην υπουργούς για τους οποίους ζητείται τάχα περαιτέρω διερεύνηση για τυχόν ευθύνες.

Όλοι εναντίον όλων και το σύστημα στο απυρόβλητο!

Μεγαλύτερος χλευασμός σε ένα λαό που στενάζει κάτω από συνεχή κτυπήματα σε όλα τα δικαιώματά του δεν μπορούσε να υπάρξει. Όλοι των αστικών κομμάτων κάνουν ότι θέλουν τη κάθαρση και αλληλοκουκουλώνονται.

Οι πλέον υπεύθυνοι είναι και οι πλέον προκλητικοί όπως ο κ. Σημίτης που ανακάλυψε ότι η χώρα που είναι «ανάμεσα στις πλουσιότερες του κόσμου»… «όχι μόνο είναι σε οικονομική κρίση αλλά και σε αδυναμία να υπερβεί τις δυσκολίες της, γιατί ένα τμήμα των πολιτικών δυνάμεων προτιμά τα αδιέξοδα από τις λύσεις»! Ποιες να είναι άραγε οι λύσεις για τον άνθρωπο που την έκανε από τις… «πλουσιότερες»;


Το μεγάλο δούλεμα πάντως με τα πορίσματα, το έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο γνωστός για την ακαμψία του, αξιότιμος κύριος Γιώργος Πεταλωτής: «Το σημαντικό είναι ότι, για πρώτη φορά, αποδείχθηκε πως υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση για διαφάνεια στην πολιτική ζωή. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που συμμετείχαν στην επιτροπή, αποφάσισαν ελεύθερα, ανεπηρέαστοι, χωρίς καμία σκοπιμότητα, παρά μόνο με τη συνείδησή τους και βάσει του υλικού που προέκυψε. Κι αυτό εμείς το αποδείξαμε»!!! Δούλεμα προς όλους, κανονικό! Ακόμη και προς τους βουλευτές του. Αφού πρώτα είναι εξασφαλισμένη η ατιμωρησία πολιτικών και πολυεθνικών μετά γεμίζουμε τον κόσμο με λέξεις χωρίς νόημα.


Από άποψη συστήματος καθόλου δεν με ενδιαφέρουν τα ονόματα όσων λαδώθηκαν από τη ΖΗΜΕΝΣ αφού κάθε μέρα αέναες είναι οι αναπαραγωγές των «λαδωμένων» που δήθεν δεν ξέρουμε και δεν είδαμε. Όχι πως δεν θα ήθελα να τιμωρηθούν αλλά έτσι δεν θα μου πουν εμένα ότι εξαγνίσθηκε το σύστημα και δεν πρέπει να ανατραπεί. Νομίζω για άλλους λόγους «δεν ενδιαφέρουν» τα ονόματα και σε όλο το αστικό πολιτικό σύστημα. Αυτό που τους ενδιαφέρει άμεσα είναι ποιοι δίνουν… συνδρομή στο ΚΚΕ και σκέφτονται ότι πρέπει να φυλακίσουν τη Παπαρρήγα για αυτή τη… τεράστια «λαμογιά» του ΚΚΕ!!!


Αν κάτι ο λαός πρέπει να κρατήσει από τις εξεταστικές και τις απίστευτες κομπίνες των πολιτικών με κέντρο διαφθοράς τις πολυεθνικές, είναι ή σύμφυσή τους, δηλαδή το σύστημα. Η πηγή της διαφθοράς δεν είναι ούτε οι πολιτικοί μεμονωμένα ούτε οι πολυεθνικές μεμονωμένα. Το σύστημα που τους παράγει και τους συμφύει και τους δύο, δηλαδή ο καπιταλισμός στο ανώτατο στάδιό του, τον (κρατικο)μονοπωλιακό καπιταλισμό της παρακμής και της απόσυρσης από την ιστορία, είναι η αιτία.



Αν δεν καταλάβουμε ότι το σύστημα συνολικά παράγει και τη διαφθορά και τους διεφθαρμένους πολιτικούς της αστικής τάξης και τους διεφθαρμένους γραφειοκράτες υπαλλήλους μαζί μ’ ένα μέρος του λαού που ξερογλείφει κανένα κόκαλο, δεν θα καταλάβουμε τίποτα. Θα πηγαινοέρχονται εξεταστικές σε όλα τα κράτη του κόσμου όπως εκείνες οι εξεταστικές για τη δολοφονία του Κέννεντυ και 46 χρόνια μετά δεν θα ξέρουμε τίποτα.


Γιατί αν κάποιος πει ότι το φαινόμενο είναι ελληνικό θα μας δουλεύει σίγουρα! Σαν η ΖΗΜΕΝΣ να είναι ελληνική! Σαν η γερμανική δημοκρατία να είναι άμεμπτη και να μην είναι αυτή που συμφωνεί με κάθε απατεώνα να τον προστατεύσει έναντι τρίτων διώξεων, αν έφερε με τις απατεωνιές του πλούτο στη Γερμανία. Άντε να πάρουμε Χριστοφοράκο πίσω μετά. Όχι δεν έκανε απλά λάθος η ελληνική δικαιοσύνη. Αν ήθελε η Γερμανία τώρα θα ήταν στον Κορυδαλλό. Όμως πώς να μη προστατεύσει τα παιδιά της;


Οι ΗΠΑ κάνουν το ίδιο. Νομιμοποιούν κάθε εξαγορά κυβερνητών αρκεί να το γράφουν σε επίσημες «λίστες χορηγών». Κάτω από το τραπέζι νομιμοποιούν κάθε εξαγορά κυβερνήσεων και αξιωματούχων εντός και εκτός, προκειμένου να προωθηθούν οι πωλήσεις όπλων, προϊόντων, δανείων κλπ. Μέχρι και το γνωστό ΕΣΕΛΟΝ έθεσαν στην υπηρεσία των πολυεθνικών τους και έκλεβαν απόρρητες πληροφορίες από άλλες πολυεθνικές για να τις προσφέρουν τζάμπα στις δικές τους! Τον ιδρυτή της WikiLeaks που τους ξεμπροστιάζει έμαθαν μόνο να κυνηγάνε…


Οι ΗΠΑ που έχουν… «αυστηρούς νόμους» κατά της διαφθοράς είναι η χώρα με τις περισσότερες δολοφονίες ηγετών κρατών, αξιωματούχων και πολιτικών αντιπάλων εκτός χώρας. Τι έμεινε στην Ελλάδα δηλαδή να τους συναγωνιστεί όλους αυτούς σε διαφθορά η οποία δήθεν τώρα με τον κ Παπανδρέου θα… παταχθεί! Το είδαμε με το Βατοπαίδι, τώρα το βλέπουμε με τη ΖΗΜΕΝΣ, αύριο θα το δούμε στο C4I, TOR M1, υποβρύχια, αγορές αιώνα και χιλιετίας και με άλλες, νέες, περιπτώσεις… Και να φαντασθούμε ότι στην επιφάνεια έρχονται τα σκάνδαλα που από σπόντα και λάθος αποκαλύφθηκαν, όχι από έρευνα των οργάνων που είναι εντεταλμένα. Αυτά το πολύ να φτάσουν να βρουν… 8 εκατ. ζημία στα νοσοκομεία από κάποια περίεργα μικρο-λαμόγια του συστήματος που μπορούν εύκολα να θυσιαστούν.

Το πρόβλημα είναι το σύστημα. Αυτό που παράγει τη δύναμη των πολυεθνικών, τη δυνατότητα εξαγορών, διαφθοράς, άλωσης του πολιτικού συστήματος από τα χειρότερα στοιχεία του σε περίοδο σήψης και παρακμής. Κάτι σαν τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που κατέρρεε κάτω τη διαφθορά όχι απλά των ηγετών αλλά από τη παρακμή όλου του δουλοκτητικού συστήματος. Δεν έκαναν λάθος οι ρωμαίοι αυτοκράτορες. Παιδιά της παρακμής του συστήματος ήταν. Το ίδιο και οι διεφθαρμένοι του καπιταλισμού.

Τελικό συμπέρασμα: το σύστημα του καπιταλισμού πρέπει να ανατραπεί για να ανατραπούν και τα φαινόμενα παρακμής, διαφθοράς, κρίσεων, καταρράκωσης των λαών. Και αν ρωτάτε για την εναλλακτική λύση, οι λαοί ποτέ δεν στέρεψαν από ιδέες και δύναμη. Από οργάνωση πάσχουν και αυτό είναι το σημερινό παγκόσμιο πρόβλημα των λαών και ειδικά της εργατικής τάξης, της μόνης που παράγει τον πλούτο και μπορεί να τον διαχειριστεί χωρίς να κλέβει τον εαυτό της. Αν η Αριστερά εγκαλείται για κάτι δεν είναι ούτε η ιστορία της ούτε τα λάθη της, ούτε το παρελθόν της. Είναι το μέλλον της και η αμηχανία της μπροστά στον ιστορικό ρόλο που καλείται να παίξει για το μέλλον των λαών.

.

Η Τυνησία δείχνει το δρόμο

.
Δεκάδες οι νεκροί, εκατοντάδες οι τραυματίες από τη εξέγερση του λαού της Τυνησίας (παράλληλα και της Αλγερίας) ενάντια σε ένα από τα φυτευτά καθεστώτα της Δύσης που απλά πήγε να εφαρμόσει εν ψυχρώ τις εντολές του πολυεθνικού κεφαλαίου.

Η Τυνησία για όσους νομίζουν ότι θα περάσουν τα μέτρα του ΔΝΤ και της τρόικας για την Ελλάδα χωρίς να ματώσουν δείχνει τον δρόμο.

Τα δικαιώματα ούτε κατακτούνται ούτε διατηρούνται χωρίς μάχες, αγώνα και θυσίες.


Το καθεστώς του Ζεν ελ Αμπιντίν Μπεν Αλί, προέδρου της χώρας τα τελευταία 23 χρόνια, που εκλέχθηκε με… 90% των ψήφων νόμιζε ότι ποτέ δεν θα ανατραπεί όποια μέτρα και αν πάρει γιατί ο Τυνησιακός λαός δεν είναι των εξεγέρσεων.


Είναι ένα ακόμη καθεστώς που λάθεψε με το λαό και τώρα ανατρέπεται και ξηλώνεται.

Την αντίληψη του ανατραπέντος προέδρου της Τυνησίας έχουν και οι εδώ κυβερνώντες. Νομίζουν ότι κάθε πρωί θα ξυπνούν ήσυχα. Γι αυτό παίρνουν συνεχώς μέτρα με ρυθμό πολυβόλου χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το λαό. Έτσι νόμιζε και ο Μπεν Άλι. Απλά η κάθε εξουσία μέχρι να την πάρει φαλάγγι ο λαός, νομίζει πως είναι αθάνατη. Μετά ξυπνάει απότομα!

Το ερώτημα που τίθεται τώρα στη Τυνησία και θα τεθεί πιθανόν την Ελλάδα είναι το ερώτημα της Αργεντινής. Μετά την εξέγερση και την ανατροπή τι; Είναι ένα πολύ σοβαρό ερώτημα γιατί αν δεν υπάρχει το «τι» αργά ή γρήγορα θα επανακάμψουν με άλλη μορφή οι ίδιες δυνάμεις στην εξουσία.


Για την Ελλάδα το πρόβλημα ήδη έχει τεθεί από χιλιάδες αριστερούς και προοδευτικούς πολίτες. Από την Αριστερά μάλιστα ακούγονται και φωνές αγωνίας ακριβώς γιατί η πείρα μας οδηγεί να σκεφτόμαστε πολύ περισσότερο το μετά από το τώρα. Αν δεν έχεις εναλλακτικό κέντρο εξουσίας και εναλλακτικό πρόγραμμα εξουσίας, το αδιέξοδο κάθε εξέγερσης είναι προδιαγεγραμμένο.


Οι φωνές για ένα μέτωπο που θα αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική λύση με ένα ελάχιστο αριστερό πρόγραμμα εξόδου από η κρίση, είναι καθημερινές. Μέχρι στιγμής κανένα άνοιγμα μεταξύ των δυνάμεων και προς το λαό δεν δείχνει ότι κτίζεται μέτωπο.


Δεν θα πω πράγματα αυτονόητα. Έχουν γραφτεί τόσα και τόσα που δεν χρειάζεται επιχειρηματολογία για το μέτωπο. Πολιτική βούληση και πράξεις χρειάζονται.

ΗΠΑ: Απαγόρευση καλλιεργειών από τον "Μεγάλο Αδελφό"

 .
Παραθέτω ένα κείμενο που είχε τη καλοσύνη να μου στειλει μια φίλη. Δεν το σχολιάζω γιατί από μόνο του «αυτοσχολιάζεται» με τη φρίκη και την ανατριχίλα που προκαλεί!


"Αν οι άνθρωποι αφήσουν την κυβέρνηση να αποφασίζει τι τροφή θα τρώνε και τι φάρμακα θα παίρνουν, τα σώματά τους θα είναι σύντομα σε τόσο θλιβερή κατάσταση όσο είναι οι ψυχές εκείνων που ζούν σε καθεστώς τυρρανίας."

Τόμας Τζέφερσον

Εκ των ιδρυτών πατέρων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής

Ήδη στην Αμερική έχει ξεκινήσει η εφαρμογή του νόμου που έχει κατατεθεί στο Κογκρέσο και αφορά την απαγόρευση καλλιέργειας οργανικών τροφών.


Με λίγα λόγια την απαγόρευση του σπιτικού κήπου για την επιβίωση της οικογένειας.


Όποιος λοιπόν δεν θέλει να ενταχθεί στους κανόνες της Παγκοσμιοποίησης και θα θελήσει να κάνει ένα μικρό κήπο για να ζεί αυτός και η οικογένειά του, θα χαρακτηρίζεται επικίνδυνος και θα δέχεται πρόστιμα και κατασχέσεις προϊόντων καθώς αυτά θα αποτελούν «κίνδυνο για την δημόσια υγεία».


Το όνομα του νόμου αυτού είναι «Νόμος Συγκλήτου S 510 Εκσυγχρονισμός Ασφάλειας Τροφίμων», σύμφωνα με τον οποίο χαρακτηρίζεται παράνομη η καλλιέργεια και αποθήκευση σπόρων.


Ο νόμος της Συγκλήτου «510» για τον εκσυγχρονισμό της ασφάλειας των τροφίμων έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο επικίνδυνος νόμος στην ιστορία των ΗΠΑ.


Ο νόμος θα δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να απαγορεύει ή να νομιμοποιεί το μέχρι τώρα δικαίωμα όλων για την καλλιέργεια, το εμπόριο και την μεταφορά όλων των τροφίμων.


Ο νόμος δίνει το δικαίωμα στον «Μεγάλο Αδερφό» να ρυθμίζει μέχρι και την καλλιέργεια ντοματών στην αυλή του σπιτιού μας.


Δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση να συλλαμβάνει και να φυλακίζει ανθρώπους που πωλούν αγγούρια στην λαϊκή. Θα ποινικοποιεί την μεταφορά οργανικών τροφών αν δεν συμμορφώνεται κάποιος με τους κανόνες των αρχών.


Ο εφησυχασμός είναι καταστροφικός!
Δείτε τα video.


http://www.youtube.com/watch?v=bC5yPmD0vds&feature=player_embedded


http://www.youtube.com/watch?v=gOups0dfdwM
.