Η δικτατορία του κεφαλαίου και η συνείδηση του λαού

Είδαμε τις «μεγάλες συγκεντρώσεις» υπέρ του ΟΧΙ με μέσα στη στρούγκα της ΕΕ και υπέρ του ΝΑΙ με ύμνους στους ανασκολοπιστές  του λαού.

Καταλάβαμε όμως όλοι καλά και τι θα πει δικτατορία του κεφαλαίου.

Την είδαμε δια μέσω της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του ΔΝΤ και του διεθνούς κεφαλαίου που, εκβιάζοντας ωμά, έβαλαν σε ασφυξία το λαό: «ή προσκυνάτε ή πεθαίνετε»!

Την είδαμε με τις δηλώσεις εκπροσώπων του, ηγετών της ΕΕ, που δεν δέχονται να χάσουν μερικές δεκάρες από το ΟΧΙ του Τσίπρα, με αντάλλαγμα την υπόσχεσή του για «εθελοντική» υποταγή του λαού μέσα στην στρούγκα της ΕΕ και του ευρώ και απαίτησαν τα πάντα, μαζί με την αιώνια εξάρτηση του λαού.

Μοναδική τους έγνοια πως θα διασφαλίσουν περισσότερα κέρδη για το κεφάλαιο σε βάρος του λαού.

Είδαμε ακόμη τα τεράστια μέσα που έχει στη διάθεσή της και την τεράστια επιρροή που ασκεί η δικτατορία του κεφαλαίου στις μάζες του λαού. Μπορεί όχι μόνο να τον εκβιάζει ωμά και να τον κατατρομοκρατεί, υποτάσσοντάς τον με ψεύτικα διλήμματα, αλλά και να αλλοιώνει τόσο πολύ τις συνειδήσεις ώστε να ψηφίζει μαζικά, εντελώς κόντρα στα πραγματικά συμφέροντά του, δηλαδή μονά ζυγά υπέρ του κεφαλαίου, με μικρές αποχρώσεις στο γρι! 

Επιτυγχάνει τόσο πετυχημένα την ανεστραμμένη αντανάκλαση μιας σκληρής πραγματικότητας στα κεφάλια των ανθρώπων, ώστε να βλέπουν την υποταγή και καταστροφή τους ως σωτηρία! Το σύνδρομο της Στοκχόλμης και των δούλων που πολεμούσαν στο πλευρό του δουλοκτήτη τους ελευθερωτές τους, από φόβο μη χάσουν το βούρδουλα της «όμορφης πειθαρχίας» και το καζάνι της εξάρτησης, σε όλο του το μεγαλείο!

Άραγε να έβγαλαν το ίδιο συμπέρασμα και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ; Ή μήπως εξακολουθούν να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει καμία δικτατορία του κεφαλαίου που μόνο με ανατροπή εξαλείφεται, αλλά μια δημοκρατική Ευρώπη που, ε, παρέκλινε από τις «αξίες» της και η Ελλάδα μπορεί να τη φέρει στον «ίσιο δρόμο»;

Τι να σκέπτονται άραγε σε στιγμές που καλούνται να νομιμοποιήσουν αυτή την εξουσία, αυτόν τον εκβιασμό με μια «έντιμη συμφωνία» στην οποία είτε με το ναι είτε με το όχι μονά - ζυγά χάνει ο λαός;

Ένα ΟΧΙ στους «θεσμούς», στην ΕΕ, στο ευρώ και σε κάθε συμφωνία υποταγής μαζί τους, για χάρη του κεφαλαίου, είναι η μόνη διέξοδος. Ακριβώς όπως η ανατροπή της δουλείας είναι πάντα η μόνη διέξοδος για τους δούλους και η ανατροπή της εκμετάλλευσης του κεφαλαίου, η μόνη διέξοδος για τους εργαζόμενους.

ΣΚΑΪ. Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ!

 Ο ΣΚΑΪ, ενώ είχε μεταδώσει σε κανονική ροή την είδηση για την απόφαση της ΕΚΤ να κάνει (ανά πάσα στιγμή) άμεσα απαιτητά όλα τα δάνεια προς την Ελλάδα (135 δισεκ.) και το κούρεμα των καταθέσεων άνω των 8.000 ευρώ, ξαφνικά στις 00:45 της 4 Ιουλίου, βαράει συναγερμό με έκτακτο δελτίο και σε τρομοκρατικό τόνο, αναγγέλλει πάλι τα ίδια περί πτώχευσης, απαιτήσεων της ΕΚΤ δια στόματος Μοσκοβισί καθώς και κούρεμα καταθέσεων. 

Κάλεσε και πολλούς «ειδικούς αναλυτές» εδικούς μάλλον στην κατασκευή αισχρών τρομοκρατικών και εκβιαστικών σεναρίων. Ένας από αυτούς ξαφνικά πέταξε έτσι στα ξεκάρφωτα ότι το "κούρεμα" καταθέσεων μπορεί να φτάσει και το 70%! Ε, να μη βάλει και αυτός τον τρομολαγνικό λόγο του για χάρη του Αλαφούζου και των κεφαλαιοκρατών.

Εκεί στο ΕΣΡ τι να κάνουν άραγε; Ψήφιδαν ήδη το ΝΑΙ;

Δεν είναι παράξενο ότι αυτά μπορεί να τα κάνει κανονικά το παγκόσμιο κεφάλαιο αλλά δεν μας το λέει γι αυτό ο ΣΚΑΪ και κυρίως δεν το κάνει για να καταγγείλει το παγκόσμιο κεφάλαιο ότι πνιγει το λαό μας. Δεν πόνεσε ποτέ για τη σωστή πληροφόρηση και το λαό. Το κάνει, αντίθετα, για να πανηγυρίσει έναν ακόμη ωμό εκβιασμό, ώστε να περάσει το δικό του ΝΑΙ! 

Εγώ δεν πιάνω στα σοβαρά και τις διαψεύσεις που έκαναν οι κυβερνητικοί αλλά και αυτό είναι στο ίδιο παιχνίδι από την αντίθετη πλευρά. Μήπως μας είχαν πει από πριν ότι θα κλείσουν τις τράπεζες από 30/6; Γιατί να τους πιστέψω;

Αυτό που ο λαός όμως πρέπει να πιστέψει, είναι ότι βρίσκεται στα νύχια των πλέον αιμοσταγών κεφαλαίων που μέσα από ένα αισχρό παιχνίδι εντυπώσεων με την κυβέρνηση, αυξάνουν διαρκώς τα βάρη στις πλάτες του.

Για το λόγο αυτό στο δημοψήφισμα πρέπει ο λαός να φτύσει και τους "σωτήρες" του ΟΧΙ και τους "σωτήρες" του ΝΑΙ. 

ΟΧΙ, ΟΧΙ ,ΟΧΙ είναι η μόνη λύση! ΟΧΙ στις συμφωνίες, στην ΕΕ και στο ευρώ! Πέραν αυτού, μόνο βασανιστήρια γενεές γενεών μας περιμείνουν και μη παρασύρεστε.

Το δημοψήφισμα, οι καταθέσεις και οι έξυπνες επιλογές

Έντονοι είναι οι διάλογοι τελευταία για το δημοψήφισμα. Όλοι νομίζουν ότι κατέχουν την αλήθεια και έρχονται να με πείσουν, πόσο «κουτή» είναι επιλογή του ΚΚΕ με τα ΤΡΙΑ ΟΧΙ και πόσο καλή είναι μια επιλογή με το ΝΑΙ ή έστω με το ΟΧΙ! Ξεχνούν ότι και οι δύο αυτές επιλογές έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Το «μέσα στην ΕΕ και στο ευρώ».

Δεν καταλαβαίνουν πως εγώ τον παρονομαστή υπολογίζω σαν πιο σοβαρό θέμα ενώ αυτοί υπολογίζουν τον αριθμητή που μπορεί να αλλάζει σαν τον άνεμο.

Από το τι ψηφίζω, στις… καταθέσεις!

Μου λέει τι θα ψηφίσει στο δημοψήφισμα και αλαφιασμένη για την καταστροφή που μας απειλεί, με καλεί να αποδεχτώ τη δική της επιλογή.

-Όχι , της λέω, ΚΚΕ είμαι, ξέρω τι θα ψηφίσω

-Μα είναι χαμένη ψήφος

-Η δική σου ψήφος είναι χαμένη για χαμένη στο καλάθι των αχρήστων της ΕΕ, αλλά άστο καλύτερα.

-Καλά μην επιλέξεις το δικό μου επέλεξε το άλλο, να είσαι τουλάχιστον μέσα στην ΕΕ

-Ούτε ψήλος στον κόρφο μου. Από το 1962 ασπάστηκα τον χαρακτηρισμό «Λάκκος των Λεόντων». Δεν άλλαξε ποτέ και για τίποτα, τώρα δεν θα την προσκυνήσω.

Μικρή σιωπή

-Τουλάχιστον έβγαλες τα λεφτά σου από τη τράπεζα;

-Όχι

-Γιατί; Δεν έβλεπες, «εσύ που τα βλέπεις όλα» ότι πάμε για πτώχευση;

-Δεν θα το έκανα ποτέ, το θεωρώ προδοσία να κάνω ό,τι έκαναν οι άλλοι του πανικού

-Μα είσαι καλά, δεν έσωσες τις καταθέσεις σου; Θα τις «κουρέψουν»!

-Είπα ο,τι είναι να γίνει για όλο το λαό θα γίνει και για μένα, λαμόγιο που βγάζει τις καταθέσεις του έξω και παριστάνει τον πατριώτη, δεν θα γίνω. Ε, δεν ήταν και τεράστια ποσά. Εσύ τα έβγαλες;

-Από τώρα;… Γαλλία και Ολλανδία τα έχω, δεν είναι πολλά αλλά…

-Και μου ζητάς να ψηφίσω για τη σωτηρία της Ελλάδας, το μέσα στην ΕΕ είτε με το ΌΧΙ είτε με το ΝΑΙ ενώ εσύ υπονόμευες την Ελλάδα και φυσικά τις δικές μου καταθέσεις; Δεν ντρέπεσαι μωρέ που τα έβγαλες, εγώ θα ντρεπόμουν και να το ψελλίσω

-Α μη θυμώνεις. Άλλο το προσωπικό άλλο το πολιτικό!

-Ναι το ξέρω αυτό από τότε που πήγα εξορία. «Άλλο» το προσωπικό. Εγώ έπρεπε να πάω και να σηκώσω το σταυρό γιατί για πολλούς ήταν «άλλο το προσωπικό, άλλο το πολιτικό. Ε, όχι να πάμε και εξορία»! Κατάλαβες τώρα;

-Πάλι τα ίδια άρχισες, ξεφεύγεις! Να σου πω, έχεις μείνει στα παλιά, δεν είναι ίδιες οι εποχές. Σήμερα πρέπει να κάνεις έξυπνες επιλογές! Λυπάμαι αλλά, ρε παιδί μου φέρεσαι σαν, σαν ίδιος κουκουές!

-Σιγά το νέο! Δηλαδή πολύ κουτός!

-Όχι δεν ήθελα να πω αυτό αλλά… μη το παίρνεις προσωπικά.

-Ναι καλή μου, δεν θα το πάρω προσωπικά.

Τι να της έλεγα; Να άρχιζα τη θεωρία για το ποιος και πως είναι πατριώτης; Αφού ήξερα καλά «ποιος είναι ο πατριώτης» και ποιος είναι ο κουτός. Έπειτα αναρωτιόμαστε πως καταλήξαμε επί 35 χρόνια να κάνουμε «έξυπνες επιλογές» και να φτάνουμε στην καταστροφή. Το δύστυχο είναι ότι τελικά άλλοι επιλέγουν και άλλοι πληρώνουν.

Όταν τα ψέματα τελείωσαν

Του Γιώργου Σαρρή

O ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του έφτασε τελικά την περασμένη εβδομάδα στο δύσκολο σταυροδρόμι.

Δεν ήταν δυνατόν πια να μιλάει με πολλές γλώσσες και να λέει στον κάθε συνομιλητή ό,τι ήθελε να ακούσει. Και κυρίως δεν μπορούσε πια να κοροϊδεύει ανοιχτά το λαό μιλώντας για κατάργηση μνημονίων ή να υπόσχεται δήθεν φιλολαϊκά μέτρα.

Είχε φτάσει η στιγμή που η τέως τρόικα και νυν οι Θεσμοί θα έπρεπε μαζί με την κυβέρνηση να φτάσουν σε μια συμφωνία. Η συμφωνία χωρίς αμφιβολία, όποιο κι αν ήταν το τελικό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, θα ήταν αντιλαϊκή και θα περιείχε μια σειρά από σκληρά μέτρα. Αυτό που είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα καταργούσε τα μνημόνια ή ότι ο λαός θα ζούσε καλύτερες μέρες, θα αποδεικνυόταν ένα μεγάλο ψέμα που κατέρρεε εντελώς.

Οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ

Τί έπρεπε να κάνει λοιπόν η κυβέρνηση για να διασώσει το "αριστερό" φιλολαικό προφίλ της;;

Σίγουρα είχε προαποφασίσει ότι θα πέταγε το μπαλάκι της ευθύνης της απόφασης στο λαό, πράγμα που ήδη λεγόταν από καιρό. Ποιες επιλογές είχε όμως;

1η επιλογή: Να καταλήξει σε συμφωνία και μετά να καλέσει το λαό σε δημοψήφισμα.
Αυτή η επιλογή δεν μπορούσε να αποφασιστεί γιατί τότε θα αναγκαζόταν να ζητήσει την υπερψήφιση μιας κακής συμφωνίας πού μάλιστα θα είχε βάλει την υπογραφή της από κάτω κόντρα σε όσα είχε υποσχεθεί. Ακόμη κι αν υπερψηφιζόταν η "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνηση θα είχε εκτεθεί στα μάτια του λαού. Αν καταψηφιζόταν θα βρισκόταν σε απόλυτο αδιέξοδο.

2η επιλογή: Να θέσει σε ψηφοφορία-δημοψήφισμα τη δική της πρόταση, πράγμα που είπαν αυτές της μέρες πάρα πολλοί, που λογικά ένιωσαν έκπληξη που μπήκε σε ψηφοφορία μια πρόταση των θεσμών που έτσι κι αλλιώς θα μπορούσε να αλλάξει την επόμενη στιγμή, όπως και έγινε. Όμως και αυτή  η λύση δεν μπορούσε να επιλεγεί, αφού

1.Η ίδια η πρόταση της κυβέρνησης ήταν γεμάτη σκληρά μέτρα που ελάχιστα απείχαν από αυτά των δανειστών.

2.Δεν μπορούσε η κυβέρνηση παρά να προτείνει στο λαό να υπερψηφίσει την παραπέρα αυτοσφαγή του ψηφίζοντας ΝΑΙ.

3.Αν η πρόταση καταψηφιζόταν δεν θα είχε κανένα περιθώριο ελιγμών, αφού θα είχε πάρει αρνητική απάντηση και μάλιστα με δημοψήφισμα, που θα ήταν υποχρεωμένη να υλοποιήσει, ενώ αντίθετα στους δανειστές τόσους μηνες υποσχόταν υποχωρήσεις και σκληρά μέτρα και μεταρρυθμίσεις.

Έπρεπε  λοιπόν να βρεθεί ένας άλλος πιο πονηρός και πιο "περήφανος" τρόπος.

Η 3η επιλογή.

Αυτή ήταν πράγματι μια πονηρή επιλογή! Θα έβαζε σε ψηφοφορία την πρόταση-τελεσίγραφο των Θεσμών (τι έξυπνα απαλή και αποδεκτή λέξη σε σχέση με τη μιστή τρόικα!).
Έτσι θα καλούσε το λαό να πει ένα περήφανο ΟΧΙ, ξεκαθαρίζοντας ότι αυτό το ΟΧΙ, δε σήμαινε ΟΧΙ στα μνημόνια συνολικά, αλλά αποδοχή της δικής της πρότασης λιτότητας.

Έτσι έλεγε από τη μια ένα "περήφανο αριστερό" ΟΧΙ, ενω από την άλλη στην ουσία έλεγε ένα ωραίο ΝΑΙ στη νέα συμφωνία και στα νέα αντιλαϊκά μέτρα!

 
Μάλιστα δεν θα είχε σχεδόν καμία σημασία το αν θα ψηφιζόταν το ΟΧΙ.

Ό,τι κι αν ψηφιζόταν στο τέλος θα αποφασιζόταν μια συμφωνία αντιλαϊκή, ένα 3ο μνημόνιο λεηλασίας (Με βάση το τελευταίο πόνταρε ότι δεν θα έβρισκε μεγάλη αντίδραση από τους «εταίρους»της)

Βέβαια η κυβέρνηση είχε προφανώς μετρήσει δημοσκοπικά και είχε δει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα κέρδιζε το δημοψήφισμα, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Μόνο που υπήρχαν σχέδια και από την άλλη πλευρά της ΕΕ που εκφράζοντας τις απαιτήσεις άλλων επιχειρηματικών συμφερόντων, περίμενε την κυβέρνηση στη γωνία, απαιτώντας την υποταγή σε όσο πιο σκληρά μέτρα γινόταν.

Όταν είδαν λοιπόν ότι η κυβέρνηση πήρε απόφαση για Δημοψήφισμα 2 μέρες ουσιαστικά πριν τη λήξη του προγράμματος που ήδη έτρεχε, αποφάσισαν να τραβήξουν το χαλί και να στριμώξουν την Ελληνική πλευρά στη γωνία παρά το ό,τι στην πραγματικότητα στο επίπεδο των μέτρων δεν υπήρχαν μεγάλες αποστάσεις.

Αρνήθηκαν λοιπόν τη συνέχιση της χρηματοδότησης, με αποτέλεσμα να κλείσουν αναγκαστικά οι τράπεζες αφού δεν θα υπήρχε ρευστότητα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις(τέλος μήνα και η κυβέρνηση θα αντιμετώπιζε κατακραυγή), και κρατώντας αυτοί τα κλειδιά των αποφάσεων ως ΕΕ και ΔΝΤ έσπρωξαν την ελληνική πλευρά στο γκρεμό.

Σε 2 μέρες η Ελλάδα βρέθηκε χωρίς πρόγραμμα, με το ΔΝΤ απλήρωτο (αργά ή γρήγορα θα έσκαγε κι αυτή η βόμβα σε κάποια χέρια), με την ελληνική πλουτοκρατία να ουρλιάζει και με έναν κόσμο (που ποτέ δεν φρόντισαν να προετοιμάσουν για σύγκρουση) να αγωνιά απροετοίμαστος για οποιαδήποτε τέτοια εξέλιξη μπροστά στα ΑΤΜ και να εύχεται μια κάποια συμφωνία.

Τώρα όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά.

Ο λαός έχει βρεθεί στη μέση, ενώ γιγάντιοι ανταγωνισμοί πολλών ειδών (πολιτικοί, οικονομικοί, χρηματιστηριακοί, γεωπολιτικοί) έχουν πυροδοτηθεί και εξελίσσονται σε ένα πολύπλοκο μπρα ντε φερ με πολλούς παίκτες που κανείς δεν μπορεί να πει που θα βγάλει. Η πλευρά των θεσμών χτυπάει βέβαια άμεσα και αλύπητα προαναγγέλοντας σκληρότερη στάση και απάνθρωπα μέτρα σε περίπτωση νέας συμφωνίας, πράγμα που βλέπει ότι στις συνθήκες που δημιουργήθηκαν με την επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, μπορεί μάλλον να πετύχει.

Υπάρχει λύση λοιπόν σ' αυτή την τρομερά δύσκολη κατάσταση;

Υπάρχει η μόνη λύση που υπήρχε πάντα. Ο δύσκολος δρόμος του αγώνα και της αντίστασης. Μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να απαντήσει παλεύοντας για την ίδια του τη ζωή.

Και οι νέοι σωτήρες εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα. Αποδείχτηκε με τον πιο τρανταχτό τρόπο, ότι όποιες κι αν είναι πιθανά οι προθέσεις, λύση  για το λαό μέσα στο πλαίσιο του απάνθρωπου ιμπεριαλιστικού μηχανισμού της ΕΕ δεν μπορεί να υπάρξει.

Ο λαός πρέπει να δει με ψυχραιμία αλλά και με πείσμα την κατάσταση, να σταματήσει να πιστεύει τα εύκολα λόγια σωτήρων, να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να αποφασίσει να παλέψει για έξοδο από το κλουβί της ΕΕ.

Είναι ώρα για μια σοβαρή απόφαση ζωής. Χωρίς σκληρό οργανωμένο αγώνα τίποτα δεν μπορεί να κερδηθεί.