Η πολιτική συμμαχιών και μερικά τυπικά θέματα

Το κείμενο αυτό αποτελεί τοποθέτηση πάνω σε σχολιασμούς για τη πολιτική συμμαχιών του ΚΚΕ που δημοσιεύτηκαν στο «Σφυροδρέπανο» με τίτλο:

"Για τη στρατηγική και το διαδικτυακό φραξιονισμό"

Τα λαϊκά μέτωπα δεν είναι εξ ορισμού μηχανισμοί ενσωμάτωσης ενός ΚΚ στο αστικό πολιτικό σύστημα, μπορεί να είναι και ακριβώς το αντίθετο, μηχανισμός ανατροπής του καπιταλισμού. Μπορείτε να δείτε εκτός από την Γαλλία και την Βουλγαρία και να πείτε στον Δημητρώφ ότι με το λαϊκό μέτωπο της Βουλγαρίας… ενσωματώθηκε στον καπιταλισμό.

Το Παλλαϊκό (και το αντιφασιστικό) Μέτωπο στην Ελλάδα που πρότεινε το 1934 το ΚΚΕ, πουθενά δεν λέει ότι είναι για λογαριασμό κάποιας αστικής διακυβέρνησης. Είναι, και το λέει παντού, για την προώθηση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ας μην κατεβάζω τα επίσημα κείμενα… Είναι δηλαδή μια μεταβατική κατάσταση όπου το νέο δεν ήρθε και το παλιό δεν μένει. Αν τώρα κάποιος, μια μεταβατική κατάσταση την κάνει «στάδιο» ή γέφυρα ενσωμάτωσης στον καπιταλισμό, είναι άλλο πράγμα αλλά δεν φταίει η φιλοσοφία του μετώπου, φταίει η ερμηνεία του.

Τα εκ των υστέρων λάθη που φορτώθηκαν στο λαϊκό μέτωπο και στο ΕΑΜ δεν είναι παρά φύλο συκής για τα λάθη της ηγεσίας, η οποία, αντί να το ερμηνεύσει ως εφαλτήριο για την ταξική εξουσία της εργατικής τάξης, το ερμήνευσε ως παράδοσή της.

Εκ των υστέρων μπορούμε εύκολα να τσουβαλιάζουμε κάθε μέτωπο (και το σημερινό του ΚΚΕ αύριο) ως μέσω άρνησης της δικτατορίας του προλεταριάτου με αφορμή κάποια λάθη που σίγουρα θα γίνουν.

Ουδείς αλάνθαστος, ούτε η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, ούτε η χθεσινή ούτε η προχθεσινή. Η κριτική των λαθών όμως με όρους προδοσίας δεν αποτελεί μαρξιστική κριτική. Αποτελεί μικροαστική κριτική που καταλήγει στο τέλος να βάζει τις επόμενες ηγεσίες να συμμαζεύουν τα ασυμμάζευτα και να αποκαθιστούν τον Πλουμπίδη, τον Ζαχαριάδη, τον Άρη…

Η πολιτική συμμαχιών και μερικά τυπικά θέματα ΙΙ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 διδασκόμουν ότι «η σημερινή σωστή πολιτική του κόμματος…» αποκατέστησε τη δημοκρατία στο κόμμα, τις δημοκρατικές συμμαχίες (λες και επί Ζαχαριάδη δεν δημιουργήθηκε η ΕΔΑ) και εξάλειψε την προσωπολατρία και τον δογματισμό… δεν έλεγαν ότι το… πέτυχαν διαλύοντας το κόμμα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 διδασκόμουν ότι «η σημερινή σωστή πολιτική του κόμματος…» αποκατέστησε τη λενινιστική αρχή για τις οργανώσεις βάσης του κόμματος… επέκτεινε την πολιτική συμμαχιών….

Στο 10^ο συνέδριο διδασκόμασταν ότι «η σημερινή σωστή πολιτική του κόμματος…» θέτει τα θεμέλια του αντιμονοπωλιακού – αντιιμπεριαλιστικού μετώπου για να ανοίξει ο δρόμος για την εξουσία της εργατικής τάξης δλδ της δικτατορίας του προλεταριάτου…

Το ίδιο έργο με τη «σωστή γραμμή του κόμματος…» επαναλήφθηκε πολλές φορές από τότε και κάθε φορά που ανατρέπονταν η προηγούμενη πολιτική…

Πάντα όμως κάποιοι «περισσότερο κομμουνιστές» και από τις ηγεσίες, ερμήνευαν τις μεταβολές, όχι στη βάση της μεταβολής των πολιτικών και ταξικών συσχετισμών, αλλά στη βάση της δαιμονοποίησης κάθε προηγούμενης πολιτικής. Αφαιρούν δηλαδή το περιεχόμενο και κάνουν κριτική στα επιφαινόμενα.

Φοβάμαι ότι αυτό που έγινε για το ΑΑΔΜ, μπορεί να γίνει αύριο και με τη σημερινή πολιτική συμμαχιών από τους ίδιου τύπου φανατικούς, όταν αλλάξουν οι συνθήκες ή γίνουν αρκετά λάθη που θα την ακυρώνουν ενώ από τη φύση της δεν ανήκει σε είδη για πέταγμα.

Όλες αυτές οι αφοριστικές κριτικές μπορούν πολύ εύκολα να αποκτήσουν άλλη θετική διάσταση, αν βάλουμε σε πραγματική διάσταση δύο παραμέτρους. Την υπόθεση ότι κεντρικός στόχος όλων των προσπαθειών ήταν η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου και ότι στην εφαρμογή χάθηκε αυτός ο στόχος σε πολλές περιπτώσεις με αποτέλεσμα ακόμη και να καταστρέφουν τον κεντρικό στόχο. Μόνο έτσι θα έχουμε μια διαλεκτική ερμηνεία της ιστορίας του ΚΚΕ. Και αντί για αφορισμούς θα καταλάβουμε ότι αυτά τα λάθη, είναι δικά μας λάθη και παράλληλα δικός μας πλούτος για να μη τα ξανακάνουμε.

Το ότι και τώρα έχουμε πολιτική συμμαχιών σε κοινωνικό επίπεδο δεν σημαίνει ότι ακυρώνεται το πολιτικό επίπεδο. Αν αυτοί οι κοινωνικοί σύμμαχοι έχουν και πολιτικό φορέα που φτάνει μέχρι την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων δεν θα τους αγνοήσεις…. Το θέμα είναι να τους θέσεις στην υπηρεσία της επανάστασης αντικειμενικά και όχι να τεθείς εσύ στην υπηρεσία των μικροαστών. Ε, τότε δεν θα φταίει η πολιτική συμμαχιών. Ούτε αυτός ο φόβος μπορεί να σε κάνει να αποκλείεις κάθε σύμμαχο.

Αν σήμερα κάποιοι τόσο σκούζουν για το ΑΑΔΜ, της ουσίας του οποίου είμαι φίλος, είναι γιατί αδυνατούν να το κατανοήσουν ως μέρος μιας ενιαίας επαναστατικής μεταβατικής διαδικασίας προς την εξουσία της εργατικής τάξης και την βλέπουν ως πολιτικό μόρφωμα κάτι σαν στάδιο αντιμονοπωλιακό με αρχή και τέλος, μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού κλπ, που φυσικά είναι εκτός πάσης λογικής.

Δεν καταλαβαίνουν επίσης  την μεταβολή των συνθηκών που έχουν εξαλείψει πλέον πολλά προαπαιτούμενα για τη σοσιαλιστική επανάσταση από τις δεκαετίες του ’30 του ‘ 50 του ’70. Δεν λέω είναι καλύτεροι οι συσχετισμοί, λέω ότι είναι χειρότεροι αλλά για την πολιτική συμμαχιών του κόμματος έχουν εξαλειφθεί τα παλιά ταξικά δεδομένα της διαστρωμάτωσης ώστε να επιζητάς επίλυση πολλών προαπαιτούμενων.

Η πολιτική συμμαχιών και μερικά τυπικά θέματα ΙΙΙ

Η αντίφαση που τροφοδοτεί τις ενστάσεις κατά του ΚΚΕ για τη πολιτική μετώπων, από πραγματικούς κομμουνιστές, είναι ότι, ενώ οι γενικές αντικειμενικές συνθήκες έχουν προχωρήσει κατά πολύ για τον σοσιαλισμό, οι υποκειμενικές έχουν κάνει απίστευτη οπισθοχώρηση – ήττα. Έτσι θέλουν τη σοσιαλιστική επανάσταση του 21^ου αι. με λογικές και εργαλεία της δεκαετίας του ’30 του 20^ου αι.! Φαινομενικά όλοι έχουν δίκαιο! Όμως παλιά εργαλεία για νέες συνθήκες δεν γίνονται. Αν κάνουμε λάθη πρέπει να τα κάνουμε στη σημερινή κατάσταση, με σημερινά σύγχρονα δεδομένα, προγράμματα και εργαλεία, όχι να γυρίσουμε πίσω χάριν δογματικής ασφαλείας. Είναι πραγματικά μια αντίφαση που με ζάλισε κι εμένα μέχρι να βρω λύση.

Τέλος, για τον μαρξιστή δεν υπάρχουν θέσφατα ούτε αλάνθαστες πολιτικές. Υπάρχουν μόνο πολιτικές που κρίνονται κάθε μέρα στην πράξη. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιμένουμε σε λανθασμένες πολιτικές όταν βρούμε τα λάθη. Δυστυχώς ο υποκειμενικός παράγοντας είναι ο τελευταίος που παραδέχεται ότι έκανε λάθος και όχι λίγες φορές, του επιβάλλεται με ανατροπή.

Τι να κάνουμε όμως, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι ένα άριστο σύστημα αλλά εφαρμόζεται από ατελείς ανθρώπους. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να αλλάξουμε αυτή την αντίφαση και να έχουμε αλάνθαστους ανθρώπους σε ένα αλάνθαστο σύστημα. Γι αυτό ας κρατούμε πιο χαμηλούς τόνους στους χαρακτηρισμούς και πιο οξείς στις διαλεκτικές κριτικές.

Οικειοθελής α-φορολογική συνεισφορά των εφοπλιστών!

Καταργήθηκε η διάταξη με την οποία ορίζονταν υποχρεωτική έκτακτη φορολογία για τους εφοπλιστές (άρθρο 14 του ν. 4223/13), καταργήθηκε έμμεσα η απόφαση του ΣτΕ (ΣτΕ 1685/2013) ότι η επιβολή έκτακτης εισφοράς «είναι συνταγματική», άρα είναι νόμιμη η επιβολή της και στους εφοπλιστές (παρέμεινε όμως υποχρεωτική για όλους τους άλλους!),  και, σε αντικατάσταση, ψηφίστηκε πανηγυρικά η…  οικειοθελής συνεισφορά των εφοπλιστών στην Ελλάδα και τον λαό που υποφέρει από την κρίση!

ΔΗΛΑΔΗ, ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ!!!

Αυτό ψήφισε την 1^η Οκτωβρίου 2014, η κυβερνητική πλειοψηφία, σφουγγοκωλάριοι του κεφαλαίου, στο Γ' Θερινό Τμήμα της Βουλής, με ονομαστική ψηφοφορία και ψήφους 52 ψήφους υπέρ, 36 κατά και ένα «παρών».

Συγχαρητήρια στον Σαμαρά που πριν λίγες μέρες διακήρυξε ότι ΘΑ… φορολογήσει τον πλούτο, για να υπάρχει… δικαιοσύνη στα βάρη!!!

Πόσα θα πληρώσει δηλαδή ως έκτακτη εισφορά ο μεγαλύτερος ιδιόκτητος στόλος στον κόσμο, για τη χώρα που υποφέρει αλλά τους χρηματοδοτεί, τους φοροαπαλλάσσει και τους παρέχει άπειρα προνόμια, μη εξαιρουμένων των δικών τους offshore της τεράστιας φοροδιαφυγής; 140 εκ. το χρόνο επί 3 χρόνια. Αυτά ισούνται με το 0,30% των φόρων που καταβάλει ο ελληνικός λαός, ή με το 0,08% του ΑΕΠ!

Επ’ ευκαιρία, η προηγούμενη οικειοθελή εισφορά (20 ευρώ ανά ημέρα ανά πλοίο) που υποσχέθηκαν οι εφοπλιστές για τα έτη 2009 – 2013, αγνοείται, προφανώς γιατί ούτε ευρώ δεν κατατέθηκε…

Έτσι για να ξέρουμε, τι εννοούν απο την κυβέρνηση όταν λένε, ΘΑ πατάξουν τη φοροδιαφυγή (κάτι για λαθρεμπόριο ναυτιλιακού πετρελαίου είναι απλώς διαδόσεις!!!)  και ΘΑ φορολογήσουν τους "έχοντες" τον πλούτο!

Δε λέω, μεγάλη υπόθεση το «ΘΑ»! Μόνο που αυτά τα ΘΑ, παραμένουν πάντα «ΘΑ», εδώ και αγνώστου αριθμού δεκαετίες.

 

ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Με την τροπολογία που ψηφίστηκε κυρώνεται και «Αποκτά ισχύ νόμου το συνυποσχετικό μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ναυτιλιακής κοινότητας!

Σύμφωνα με αυτό προβλέπεται η οικειοθελής -και όχι υποχρεωτική- «οικονομική παροχή» η οποία υπολογίζεται βάση των πλοίων τα οποία εκμεταλλεύεται, κατά κυριότητα ή μη, η κάθε πλοιοκτήτρια εταιρεία ή διαχειρίζεται η κάθε διαχειρίστρια εταιρεία αντίστοιχα. Καταργείται συνεπώς η εισφορά που προέβλεπε το άρθρο 14 του ν. 4223/13
Το ποσό της οικειοθελούς οικονομικής παροχής είχε συμφωνηθεί να ανέλθει ενδεικτικά στο ποσό των 140 εκ. ευρώ ετησίως για την τριετία 2014-2016, δηλαδή συνολικά υπολογιζόταν στα 420 εκ. ευρώ.
Με το συνυποσχετικό συμφωνήθηκε η καταβολή του ποσού των 105 εκ. ευρώ για την τετραετία 2014-2017 και άρα το συνολικό καταβλητέο ποσό θα είναι το ίδιο, δηλαδή 420 εκ. ευρώ».

Μπράβο στον συντάκτη ο οποίος παρακάτω μας τα δικαιολογεί κινδυνολογώντας ότι αν δεν είναι εθελοντική η εισφορά ,θα αλλάξουν σημαία στα πλοία τους οι… πατριώτες εφοπλιστές, για να μη πληρώνουν μία! Αλλά, μήπως  τώρα θα πληρώσουν ή θα τα απαιτήσουν να χρηματοδοτηθούν προηγουμένως;;;

Για 140 εκ. το κράτος διασύρεται με συμφωνίες «οικιοθελούς εισφοράς» την ίδια στιγμή που περικόπτει και φορολογεί άγρια, κάθε εισόδημα εργαζομένων, συνταξιούχων, αγροτών, μικρομεσαίων. Για τις περικοπές αυτές επαρκεί «το συνυποσχετικό μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και τρόικας»!

Και να μη ξεχάσουμε: 

1. Οι εφοπλιστές απαλλάσσονται απο άπειρους φόρους αλλά και κάθε φόρου και τέλους στα καύσιμα πλοίων, ενώ το σκουτεράκι σκούζει από φόρους, οι οποίοι ανέρχονται στο 150% της νετ τιμής της βενζίνης.

2. Σύμφωνα με μελέτη της Boston Consulting Group οι 559 πλουσιότεροι έλληνες έγιναν ακόμη πιο πλούσιοι μέσα στην κρίση (και εξαιτίας της κρίσης): κατέχουν περιουσία 76 δις δολαρίων, ίση με το 30% του ΑΕΠ. Παράλληλα, τα περιουσιακά στοιχεία των ελλήνων στο εξωτερικό υπολογίζονται σε 140 δις. Το τμήμα του ΑΕΠ που αντιστοιχεί στα κέρδη των επιχειρήσεων παρέμεινε στα 80 δις που σημαίνει ότι ποσοστιαία αυξήθηκε αφού μειώθηκε το ΑΕΠ ενώ οι μισθοί εργασίας μειώθηκαν από 130 σε 90 δις. Στην ΕΕ της κρίσης οι 2375 πλουσιότεροι αύξησαν τον πλούτο τους κατά 12% το τελευταίο έτος.

Πως θα εξελιχθεί το πολιτικό σκηνικό;

Η ομιλία Τσίπρα στη ΔΕΘ (13/9/2014) ενθουσίασε τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ, ικανοποίησε ένα μέρος αναποφάσιστων, ξένισε τους Πασόκους που αισθανόταν μια «μεγάλη κλοπή» του «Συμβολαίου με το Λαό», προβλημάτισε τους Νεοδημοκράτες που έβλεπαν 3-4 «Ζάππεια» πακέτο σε ένα και επιβεβαίωσε τις κρίσεις των κομμουνιστών ότι, πρόκειται για μια αταξική έκθεση ιδεών που η επιτυχία τους είναι άμεσα συνυφασμένη με το κατά πόσο αποφέρει, από την πίσω πόρτα, άμεσα ή μακροπρόθεσμα κέρδη διαφόρων τύπων στο κεφάλαιο μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που πρώτα ποδηγετεί και παγιδεύει την αντίσταση της εργατικής τάξης και μετά εξασφαλίζει τα κέρδη.

Η πλήρης απουσία ταξικών θέσεων, συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων και με ποιους θα πάει εναντίον ποιών για να πάρει ο λαός τα χαμένα, αποτελεί το χαλί πάνω στο οποίο θα πατήσει το κεφάλαιο για να δει με «καλό μάτι» τις θέσεις αυτές και να περάσει στο καλάθι των αχρήστων τις επιμέρους απόψεις κάποιων συνιστωσών που ως τώρα χρησιμοποιούσε για εκβιαστικούς σκοπούς.

Στις επόμενες εβδομάδες θα γίνουμε μάρτυρες μιας σκληρής μάχης μεταξύ μερίδων του κεφαλαίου για το αν συμφέρουν ή όχι οι προτάσεις Τσίπρα. Θα βλέπουμε σταδιακά την κατάταξη των κεφαλαιοκρατών και των μέσων ενημέρωσης προς τη μια ή την άλλη πλευρά και στο τέλος θα έχουμε, το που θα γείρει η ζυγαριά. Τότε θα είναι έτοιμο το κλίμα για εκλογές, ανεξαρτήτως της περίπτωσης εκλογής ή μη Προέδρου.

Η εκτίμησή μου είναι ότι σταδιακά θα αρχίσει στα μέσα ενημέρωσης, μια απόκλιση υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ,  πράγμα που θα αποκαλύψει  και τις επιλογές του μεγαλύτερου μέρους του κεφαλαίου. Στο τέλος, το κεφάλαιο θα δείξει, με τον τρόπο του, «ΣΥΡΙΖΑ».

Το τι θα κάνει ο λαός από την πλευρά του, στην κατάσταση εξάρτησης, ανοργανωσιάς και εκβιαστικών διλημμάτων που βρίσκεται, εξαρτάται, όπως έχουμε δει πάρα πολλές φορές, από τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία ελέγχει πλήρως το κεφάλαιο, δεδομένου ότι δεν έχει απεξαρτηθεί από αυτά. Να θυμίσουμε πως, όλοι σχεδόν ήξεραν ότι και ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς προεκλογικά έλεγαν ψέματα. Ωστόσο υπερψηφίστηκαν και πήραν την κυβέρνηση.

Θα επισημάνουμε ότι τα οποιαδήποτε μέτρα και οι οποιεσδήποτε ανατροπές σε βάρος του κεφαλαίου έχουν ως προϋπόθεση, όχι κάποια εκλογική ή κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, όπως τη ζήτησε ο Τσίπρας, αλλά, ένα αποφασισμένο και καλά οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, το οποίο όχι μόνο θα στηρίξει τις αλλαγές αλλά, θα είναι έτοιμο να δώσει πραγματικές μάχες με το κεφάλαιο για να πετύχουν.

Δυστυχώς, η οργάνωση του λαϊκού κινήματος κυριολεκτικά αγνοήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και το είχε στα «αζήτητα» τα τελευταία 2 χρόνια ενώ στην κοινωνία δεν υπάρχει μια εύκολη κατάσταση από πλευράς κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης.

Σε αυτή την κατάσταση, οι δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, ανεξαρτήτως αν θα παλέψουν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων κόντρα στο κεφάλαιο και ανεξάρτητα από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουν σημειώσει μια μεγάλη στροφή στη συνείδηση και στην οργάνωση της εργατικής τάξης και του λαού που να σηματοδοτεί ανατροπή των ταξικών συσχετισμών δυνάμεων.

Χωρίς την ανατροπή όμως των ταξικών συσχετισμών δυνάμεων, η οποία είναι η μήτρα κάθε πολιτικής αλλαγής σε οποιοδήποτε πεδίο και επίπεδο, καμία αλλαγή και ανατροπή δεν μπορεί να γίνει.

Για το ποια είναι σήμερα η κατάσταση της συνείδησης της λεγόμενης «κοινής γνώμης» που πρέπει να ανατραπεί, μας το δίνει εύγλωττα μια έρευνα της εταιρείας «ΚΑΠΑ RESEARCH». Ορισμένα σχόλια του Ριζοσπάστη  (14/9/2014) για τις απίστευτες απαντήσεις που δόθηκαν, είναι πολύ χρήσιμο να τα δούμε:

«Στην πραγματικότητα, κυριαρχεί η άποψη ότι η ευημερία του κεφαλαίου είναι προϋπόθεση για τη δική τους (των λαϊκών στρωμάτων) ευημερία. Η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι αυτή που θα αντιμετωπίσει την ανεργία, θα φέρει βελτίωση στα εισοδήματα. Ετσι οι εργαζόμενοι μετατρέπονται, συνειδητά ή ασυνείδητα, αργά ή γρήγορα, καλυμμένα ή ανοιχτά, σε φορείς των διλημμάτων και της πρακτικής των καπιταλιστών (μεγαλοεπιχειρηματιών, αστών πολιτικών, εργατοπατέρων και άλλων), σε οπαδούς της ελάχιστης φορολόγησής τους, της αφειδούς δανειοδότησής τους, της διευκόλυνσής τους με κάθε τρόπο (ακόμα και με εθελούσιες μειώσεις των μισθών τους), ακόμα - ακόμα μπλέκονται στις ενδοαστικές διαμάχες των αφεντικών τους, παίρνοντας ανοικτά θέση υπέρ τους».

(……)

«Η αλλαγή αυτής της κατάστασης δεν είναι, λοιπόν, εύκολη υπόθεση, δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη δράση των κομμουνιστών αλλά από το πώς εξελίσσονται και μια σειρά αντικειμενικοί παράγοντες και κυρίως η δυνατότητα του συστήματος, των κομμάτων του, των συνδικαλιστικών ηγεσιών τους, του κράτους του κεφαλαίου, να διαχειρίζονται προβλήματα, να ενσωματώνουν, να χειραγωγούν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα. Υπάρχουν περίοδοι στην κοινωνικο - οικονομική εξέλιξη που η ικανότητα αυτή κλονίζεται και τότε είναι υπόθεση του εργατικού κινήματος, του λαού να σφραγίσει τις εξελίξεις.

Χειραφέτηση των λαϊκών μαζών δεν μπορεί να υπάρξει με αποδοχή της τάσης μείωσης των απαιτήσεων στο όνομα του ρεαλισμού…»

 Για να μην έχουμε παρανοήσεις η παραπάνω ανάλυση αφορά μια υπάρχουσα πραγματικότητα και δεν αποτελεί μια μοιρολατρική αποδοχή της. Οι κομμουνιστές ποτέ δεν αποδέχτηκαν καμιά καπιταλιστική κατάσταση πραγμάτων και βασική τους αρχή δεν είναι απλώς η γνώση και η ανάλυση της κατάστασης του κόσμου αλλά η αλλαγή και ανατροπή της. Αυτή η ανατροπή του κόσμου όμως ποτέ δεν μπορεί να έρθει χωρίς πραγματική, διαλεκτική ανάλυση.

 

Περί ταξικών και πολιτικών εξουσιών

Όσο πλησιάζει η πιθανότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβει την κυβερνητική εξουσία, εκτός των άλλων ευτράπελων απότομης «προσαρμογής» στις ανάγκες λειτουργίας του συστήματος, έχουμε και την πλήρη αμνησία πολλών παλιών στελεχών του, ως προς το τι είναι πολιτική και τι ταξική εξουσία.

Θέλουν να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει διακριτός διαχωρισμός μεταξύ ταξικών εξουσιών (δικτατοριών) και πολιτικών εξουσιών που είναι διαχειριστές των ταξικών εξουσιών δηλαδή των δικτατοριών τους. Μπερδεύουν, για να το πω αλλιώς, τον ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης με τον διορισμένο (και με εκλογές...) μάνατζερ ή τον λογιστή της.

Όλο και περισσότερο ακούμε ότι, μόλις αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγει ο δρόμος για ατέρμονες πολτικο-κοινωνικές αλλαγές που στην αρχή θα είναι μικρές για να συσσωρευτεί η αναγκαία λαϊκή δύναμη και σταδιακά θα γίνονται ανατροπές, μέχρι να φτάσουμε και τον σοσιαλισμό!

Με αυτή τη θέση δηλώνουν ότι το κόμμα περιλαμβάνει όλες τις τάξεις και λύσεις, από τον υγιή καπιταλιστή επιχειρηματία, που τώρα θέλει να σώσει την επιχείρησή του από τα σκληρά μέτρα της κεντροδεξιάς κυβέρνησης και να επενδύσει, μέχρι τον εργάτη και τον άνεργο που κάποια μέρα θα απαλλοτριώσουν την επιχείρηση του καπιταλιστή επιχειρηματία τον οποίο όμως τώρα θα σώσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν αυτό θυμίζει ΠΑΣΟΚ του ΄80 μας βεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει καμία σχέση, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΠΑΣΟΚ!

Δεν κάνω το σχόλιο αυτό για να αναλύσω τους διακριτούς ρόλους της ταξικής και της πολιτικής εξουσίας. Αυτό είναι θέμα άλλης ανάλυσης. Μπορώ όμως να πω από τώρα ότι, όποιος λαμβάνει μέτρα για τη «καλή και υγιή» λειτουργία του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος (και μετά να το ανατρέψει) στην πραγματικότητα είναι ένας κανονικός διαχειριστής της ταξικής εξουσίας του κεφαλαίου. Κάθε μέτρο που θα παίρνει θα θωρακίζει, σε τελευταία ανάλυση, το σύστημα, που υποτίθεται αύριο θα ανατρέψει, άσχετα τι θα λέει και τι θα πιστεύει. Αυτό είναι το ένα σημείο.

Το άλλο σημείο είναι ότι γίνεται προσπάθεια να εξαφανιστούν οι ποιοτικές διαφορές των ταξικών εξουσιών της δικτατορίας του κεφαλαίου (αστικής τάξης) και της δικτατορίας της εργατικής τάξης(προλεταριάτου) όταν στην πολιτική εξουσία βρεθεί ένα «αριστερό κόμμα» όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι δηλαδή σαν δυαδική εξουσία όπου ο εργάτης, λόγω ΣΥΡΙΖΑ, συγκυβερνά και συνδιοικεί αρμονικά το σύστημα μέχρι να το ανατρέψει. Έτσι μας λένε πως, είναι άκυρο να μιλάμε για δικτατορία του προλεταριάτου, την οποία αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας, αφού αρκεί να έχουμε επάνω μια δημοκρατική κυβέρνηση του λαού!

Όμως, εφόσον η οποιαδήποτε πολιτική εξουσία (κυβέρνηση) δεν ανέρχεται ταυτόχρονα με ένα λαϊκό κίνημα που αναλαμβάνει, σταδιακά έστω ως σύντομη μεταβατική περίοδο, την ανατροπή και αντικατάσταση της ταξικής εξουσίας του κεφαλαίου με την ταξική εξουσία του προλεταριάτου, η κυβέρνηση αυτή αιωνίως θα είναι κυβέρνηση του ενός συστήματος, του καπιταλισμού όσες διακηρύξεις ανατροπής του και αν κάνει.

Αυτή την αλήθεια προσπαθούν να την ξεπεράσουν με «χρυσωμένα χάπια» που αναφέρονται στην αύξηση των μισθών, στην αποκατάσταση αδικιών, σε επαναπροσλήψεις, στην αύξηση συντάξεων, παροχών παιδείας, υγείας κλπ, ό,τι δηλαδή μπορεί να κάνει κάθε αστικό δημοκρατικό κόμμα, με σκοπό να αντικαταστήσουν την ανάγκη ριζικών ανατροπών. 

Όχι πως δεν έχουν τεράστια σημασία (έχουν και παραέχουν) για το λαό τέτοιες κατακτήσεις που με αίμα έγιναν στους προηγούμενους αιώνες και με αίμα θα ξαναγίνουν για να έχει ο άνεργος δουλειά και γάλα για το παιδί του και ο άρρωστος φάρμακα, αλλά όσες και αν είναι, όταν εδράζονται στη βάση του καπιταλισμού, πάντα θα έχουν ως υπόστρωμα την διασφάλιση πρώτα του κέρδους του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης και μετά τη βελτίωση της ζωής του εργαζόμενου, αν αυτή γίνει και όσο γίνει. 

Θα ξαναγυρίζουμε δηλαδή πάντα στα ίδια, με κρίσεις πολέμους και μέτρα που παίρνουν πίσω όσα κερδίζουμε και ξανά από την αρχή. Το αντίθετο είναι αδύνατο γιατί θα διαλυθεί το σύστημα κάτι που μόνο με ποτάμια αίματος θα αφήσει να γίνει. 

Με άλλα λόγια και πάλι ο εργάτης θα πηγαίνει (αν) στη δουλειά, θα παράγει και δεν θα του ανήκει τίποτα, εκτός από έναν καλό ή κακό μισθό, αντί να του ανήκει όλο το προϊόν της εργασίας του. Αυτή είναι η δικτατορία του κεφαλαίου και σε όποιον αρέσει.

Ποιος αποφασίζει για τις εκλογές;

Παντού βλέπουμε διάφορες αναλύσεις για το πότε θα γίνουν εκλογές. Είναι κατά βάση αναλύσεις απολογητικές, βάση του εκάστοτε σκηνικού που διαμορφώνουν τα κόμματα. Ορισμένοι βέβαια αναλυτές εκφράζουν εντελώς άλλες βουλήσεις, που εμφανίζονται ως δήθεν προσωπικές αναλύσεις και όχι λίγες φορές είναι αυτοί που εμφανίζουν τις αποφάσεις, επιθυμίες και βουλήσεις της βαθύτερης εξουσίας του κεφαλαίου. Δεν είναι εύκολο να τους ξεχωρίσεις και πολύ περισσότερο να τους κατατάξεις, ποιας μερίδας του κεφαλαίου εκφράζουν τη βούληση.

Από γενική άποψη και πάντα σε «τελευταία ανάλυση» δηλαδή βασικά και ως γενεσιουργός αιτία, τις εκλογές τις αποφασίζει το βαθύ κεφάλαιο ντόπιο και ξένο με δικά του κριτήρια και αφήνοντας όλες τις λεπτομέρειες στο πολιτικό σύστημα διαχείρισης της εξουσίας του. Μετά, η απόφαση αυτή εμφανίζεται "δημιουργικά"  με πολιτικές κινήσεις (χαριτομενιές θα έλεγα) που θα κάνει κάθε κόμμα εξουσίας για να μετατρέψει σε πολιτική πράξη την απόφαση και, φυσικά, για να κερδίσει τις εκλογές.

Στο μεταξύ θα έχει διαχυθεί η απόφαση στους μηχανισμούς κομμάτων, κυβέρνησης, κράτους και στους βουλευτές και τις χωριστές ομάδες τους. Δεν είναι καθόλου τυχαία η παράλυση των μηχανισμών, όταν υπογείως διαχέεται η απόφαση για εκλογές. Η τελική πορεία και έκβαση θα εμφανιστεί μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παραπληροφόρησης και διαμόρφωσης αποτελεσμάτων που ελέγχει το κεφάλαιο. Εμείς αυτό που θα βλέπουμε θα είναι οι κοκορομαχίες των κομμάτων εξουσίας και θα νομίζουμε ότι από αυτούς εξαρτάται η εξέλιξη.

 

 

Να θυμίσω ότι η απόφαση για καθαίρεση του Καραμανλή, γιατί περί αυτού πρόκειται, και μετά η ίδια απόφαση για καθαίρεση, σε μια νύχτα, του Γ. Παπανδρέου παρότι διέθετε άνετη πλειοψηφία, ήταν αποφάσεις του βαθέως κεφαλαίου και των υψηλών, ντόπιων και ξένων, εκπροσώπων του, γι αυτό και πολλοί δεν κατάλαβαν πολλά πράγματα και έψαχναν για εξωπραγματικές ερμηνείες, ότι δήθεν ό ένας κουράστηκε και ήθελε να παίζει τάβλι, ο άλλος έκανε το «λάθος» (ποιο λάθος;;;) και ζήτησε δημοψήφισμα και άλλα τέτοια φούμαρα.

Προσωπικά επιμένω σε ένα εντελώς, μα εντελώς, φανταστικό σενάριο που έγραψα για την επόμενη μέρα του αστικού πολιτικού συστήματος τον Μάιο.