Το ταξίδι του θεατρικού έργου The Hell’s House ολοκληρώθηκε στις 5/4/2026.
Καθηλωθήκαμε στην τελευταία παράσταση. Ξεχάσαμε ότι ήμαστε σε θέατρο! Αυτά τα λίγα και θαυμαστά από κάποιον που δεν ξέρει πολλά από τέχνη και θέατρο.
Επί της ουσίας του έργου όμως, όπως παιζόταν υπέροχα, μεταβιβάζονταν από την κεντρική ηρωίδα μια μεγάλη διδαχή ανατροπών και διαμόρφωσης της νέας συνείδησης της γυναίκας, κάτω από την ολέθρια ανδρική κατάχρηση εξουσιών για τη διατήρηση των υπολειμμάτων υποταγής, ανδροκρατίας και πατριαρχίας επί της γυναίκας, κάτι που δεν αντιλήφθηκαν (οι άντρες) ότι ξεπεράστηκαν και πνέουν τα λοίσθια!
Μπροστά μας έρχονταν σκηνές από τις δεκαετίες ’50 και ’60 όταν οι συνθήκες ξεπέρασαν τα μοντέλα παλιάς ανδροκρατίας και οι άνδρες υπεραμύνονταν των εξουσιών τους, συχνότατα με βία που ακόμη θεωρούσαν «φυσική»! Εξουσίες σε «χαμηλό» επίπεδο οικογένειας, προσαρμοσμένες κατ’ εικόνα και ομοίωση των ταξικών εξουσιών εκμετάλλευσης του ανθρώπου που μετρούν στις κοινωνίες χιλιάδες χρόνια, γι’ αυτό και έμοιαζαν «φυσικές»!
Στη συνέχεια είδαμε σε γρήγορη σειρά την σταδιακή διαμόρφωση της επαναστατικής συνείδησης της γυναίκας, όχι μόνο με την άρνησή της ως αιώνιας κούκλας, αλλά και ευρύτερα ως μόνιμο υποζύγιο στην οικογένεια, στον άντρα. Έτσι με τέτοιες δραματικές επαναστάσεις φτάσαμε σε νέες κατακτήσεις των δικαιωμάτων των γυναικών που σφραγίστηκε με απεξάρτηση και κόψιμο ενός Γόρδιου Δεσμού υποταγής της γυναίκας όπως είδαμε στο έργο και όπως γίνεται ιδανικό και σήμερα. Ήταν οι δεκαετίες που ακολούθησαν από το ’70, αυτές της ανεξαρτησίας, της σεξουαλικής απελευθέρωσης, της αυτονομίας και αυτοκαθορισμού μέχρι και την ανατροπή των κανόνων εμφάνισης και μόδας.
Δυστυχώς τα υπολείμματα πατριαρχίας κατά καιρούς επανέρχονται μαζί με την γενική αντεπίθεση συντηρητικών και αντιδραστικών εκμεταλλευτικών ρευμάτων της κοινωνίας και παράλληλα με τη γενική ισοπέδωση των εργαζομένων επιχειρούν πισωγυρίσματα στην οικογένεια και στα φύλα με αποτέλεσμα μέχρι το πρώτο τέταρτο του 21ου αι. να επιβιώνουν πολλά στοιχεία ανδροκρατίας με αποκορύφωμα τη νέα εξάπλωση της βίας σε όλο τον κόσμο με κορυφή του παγόβουνου τις γυναικοκτονίες. Η πορεία καθυστερεί!
Τίποτα δεν χαρίζεται και η ανθρωπότητα έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει για να πούμε ναι, τώρα επιτεύχθηκε η πραγματική ισότητα σε όλους τους τομείς και η αποτίναξη της εκμετάλλευσης φύλου, πιθανότατα μαζί με την αποτίναξη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Σε αυτό όμως είναι απαραίτητη η συμβολή των νέων γενεών αγοριών και κοριτσιών και στον βαθμό που αυτά αρνούνται την κληρονομία των παθογενειών της ανδροκρατίας. Τότε μόνο η ανθρωπότητα θα ζει σε πραγματική ελευθερία ενώ θα αντιληφθεί τι τεράστιο υλικό και άυλο πλούτο της στοίχισε η ανισότητα και η καταπάτηση των δικαιωμάτων του μισού του ουρανού επί της Γης, στους αιώνες που πέρασαν!
Δύσκολη η πορεία.
Καλές νέες επιτυχίες στη τέχνη που μιλάει στη ζωή μας.
Σ.Β.
Η Θεατρική Εταιρεία THEARTES των Κωνσταντίνου Κυριακού και Κατερίνας Μπιλάλη παρουσίασε την παράσταση «Nora: The Hell’s House» εμπνευσμένη από το έργο «Νόρα ή Το Κουκλόσπιτο» του Χένρικ Ίμπσεν (Ίψεν) σε έναν διάλογο με τον «Φάουστ» του Γ.Β. φον Γκαίτε.
Η Νόρα δεν παρουσιάζεται ως σύμβολο ή ηρωίδα, αλλά ως άνθρωπος που τολμά να πράξει· μια γυναίκα, την οποία, ενώ έχουν εγκλωβίσει στον στερεοτυπικό ρόλο της μητέρας και της συζύγου, καταφέρνει να σπάσει τα δεσμά με μια πράξη που πυροδοτείται από αγάπη. Η πλαστογραφία –η κρυφή πράξη που κινεί την πλοκή– προσεγγίζεται ως φαουστική υπέρβαση: μία συνειδητή παραβίαση του νόμου στο όνομα της ζωής. Απέναντί της, ο Τόρβαλντ ενσαρκώνει την ηθική της ακινησίας, την προσκόλληση σε μια τάξη πραγμάτων που δεν αντέχει τη μεταβολή, που δεν είναι άλλη από την ισχύουσα πατριαρχική καθεστηκυία τάξη.
Ταυτότητα παράστασης
«Nora: The Hell’s House»
Εμπνευσμένο από το έργο «Νόρα ή Το Κουκλόσπιτο» του Χένρικ Ίμπσεν
Συντελεστές
Ανασυγγραφή – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κυριακού
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Κατερίνα Μπιλάλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Κατερίνα Τσακότα
Σχεδιασμός φωτισμών: Λέων Εσκενάζη
Χορογραφίες – Κινησιογραφία: Κάλλια Θεοδοσιάδη
Μουσική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Κυριακού
Βοηθός σκηνοθέτη: Κάλλια Θεοδοσιάδη
Φωτογραφίες: Φανή Τουμπουλίδου
Video: Νικήτας Χάσκας
Σχεδιασμός αφίσας: Πένια Παππά – [βιβλιοτεχνία]
Επικοινωνία – Προβολή: Βάσω Σωτηρίου – We Will
Παραγωγή: «THEARTES» Α.Μ.Κ.Ε.
Διανομή:
Κατερίνα Μπιλάλη (Νόρα)
Κωνσταντίνος Κυριακού (Τόρβαλντ)
Γιώργος Κασαπάκης (Κρόγκσταντ)
