Βιβλιοπαρουσίαση: Ο Σκληρός Φλεβάρης του ’74 στην Πάτρα

 Του Σεραφείμ Ζ. Βρακά

 Με παρουσία παλιών αγωνιστών κατά της δικτατορίας παρουσιάστηκε στο κτίριο του πρώην ΕΑΤ ΕΣΑ, σήμερα Μουσείο της Αντιδικτατορικής Πάλης του Συνδέσμου Φυλακισθέντων, Εξορισθέντων, Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ) παρουσιάστηκε το βιβλίο του Σεραφείμ Βρακά «Ο Σκληρός Φλεβάρης του ’74».

 Μια γλαφυρή και ακριβής καταγραφή, με μορφή λογοτεχνικής αφήγησης, των γεγονότων του Φλεβάρη του 1974 που αφορούν στη σύλληψη και τον βασανισμό στελεχών της ΚΝΕ και του αντιδικτατορικού αγώνα στην Πάτρα, παράλληλα με τις άλλες συλλήψεις στελεχών της ΚΝΕ και του ΚΚΕ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα. Αφορμή η σύλληψη και τα βάσανα του αδελφού του καθώς και πολλών συντρόφων του.

  

 Αντί άλλης περιγραφής ας αφήσουμε την τον αναγνώστη να κατανοήσει την εποχή μέσα από μερικά αποσπάσματα του βιβλίου.

 *********

 Πάτρα, Φλεβάρης 1974

 Ο αντιδικτατορικός αγώνας μιας ομάδας φοιτητών από το πανεπιστήμιο της πόλης, πριν και κατά τους μήνες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, την περίοδο του “σκληρού” ταξι­άρχου Ιωαννίδη.

Ένας 14χρονος, που ξαφνικά βρίσκεται στη δίνη των γεγο­νότων, περιγράφει αυτή την αληθινή ιστορία του “Σκληρού Φλεβάρη του ’74”.

Τα κυνηγητά, οι συλλήψεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια αυτών των παιδιών που αμφισβήτησαν και πολέμησαν τη χού­ντα.

Μια μεγάλη παρέα όπου η ανιδιοτέλεια, η αλληλεγγύη, η αγνότητα, η προσφορά είχαν την τιμητική τους.

Σε μια Ελλάδα του φόβου, της τρομοκρατίας, της φτώχειας, της ξενιτιάς, μια παρέα εικοσάχρονων φοιτητών γράφει τη δική της ιστορία.

   

 «-Γδύσου! Του φώναξε.

-Ορίστε;

-Γδύσου σου είπα, ρε! Γδύσου!

Έβγαλε το πουκάμισο, τα παπούτσια, το παντελόνι του και σταμάτη­σε· είχε μείνει μόνο με το εσώρουχό του.

-Όλα βγάλτα ! φώναξε πάλι ο ασφαλίτης.

Έμεινε στήλη άλατος.

-Μα, κύριε, τι... ψιθύρισε.

-Όλα, σου είπα, ρε ! Όλα! φώναξε κι έβγαλε το πιστόλι από τη θήκη και το έστρεψε επάνω του, σημαδεύοντας το σώμα του»!

  Από την Πάτρα στον… Μητσοτάκη

 «Το χειρότερο έγινε ένα βράδυ, μετά από μια χοροεσπερίδα, και αφού πρώτα τα καθάρματα οι ασφαλίτες έφαγαν, ήπιαν, γλέντησαν, και μέθυ­σαν. έτσι μεθυσμένοι γύρισαν στην Ασφάλεια καμιά δεκαριά από αυτούς και τον βασάνισαν με μανία.

Οι απάνθρωποι μέθυσαν, πήραν θάρρος, κι έβγαλαν όλον τον σαδισμό τους πάνω του. Αυτό είναι φασισμός, ό,τι κακό υπάρχει μέσα στον άν­θρωπο. ούτε ιδεολογία ούτε τίποτα δεν είναι, ό,τι κακό υπάρχει μέσα μας.

Τον χτυπούσαν όλοι μαζί και οι δέκα. Λιποθυμούσε και τον συνέφεραν για να συνεχίσουν. Τον έσωσε ότι κατούρησε αίμα, το είδαν, φοβήθηκαν κι έφυγαν. Ο Νίκος δεν είπε λέξη, γι’ αυτό ξέσπασαν με μανία πάνω του. Δεν είπε λέξη και αργότερα δεν εξαργύρωσε τίποτα.

Αυτά γινόντουσαν στη μικρή Πάτρα, όταν οι «αρχηγοί» ήταν «πολι­τικοί εξόριστοι» στο Παρίσι και έκαναν αντίσταση σε ηλικία έξι μηνών»!

 

 Η αβάσταχτη μοναξιά του αγωνιστή σε ώρες φόβου και τρόμου στην κοινωνία

 «Ήρθαν σπίτι μου και με συνέλαβαν με τα πιστόλια φόρα παρτίδα, με είδε η κυρία που με πήγε ο ασφαλίτης για να πά­ρει τηλέφωνο, δεν έβγαλε κουβέντα. Με είδαν οι περαστικοί, που μ’ έσπρωχναν στο ασφαλίτικο, δεν έβγαλαν κουβέντα. Αδιάφοροι περα­στικοί, που όχι μόνον δεν είπαν τίποτα αλλά φοβόντουσαν να με κοι­τάξουν, να μου χαμογελάσουν, να δείξουν με κάποιο τρόπο, ότι ενδιαφέρονται, να δείξουν την αλληλεγγύη τους. Αντίθετα, όλοι αυτοί που είδαν αυτή τη σκηνή μας προσπέρασαν με βιαστικό βήμα, κοιτάζοντας επιδεικτικά αλλού. Ήταν κυριευμένοι από φόβο, ίσως περισσότερο από τον δικό μου φόβο. Δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να ξεχάσω ποτέ αυτή την αδιαφορία τους».